trudna miłość do trudnego człowieka

Cześć wszystkim! Nie wiem co ta naprawdę skłoniło mnie do napisania tutaj, ale to chyba chęć znalezienia sensu moich uczuć.
Moja historia i pewnego trudnego człowieka zaczęła się 4 miesiące temu, znałam go wcześniej ale wtedy dopiero nasza znajomość się rozwinęła. Koleżeństwo było ok, gdyby ktoś wtedy mi powiedział, że się w nim 'zakocham' zaczęłabym się śmiać. Dlaczego? Otóż prawdopodobnie jest związany z kobietą, z którą ma dziecko. Nie jestem pewna ich relacji, ale to dlatego, że powiedział, że na rozmowę o tym jest jeszcze za wrześnie bo za krótko się znamy.
Jakiś ponad miesiąc temu doszło do wyskoków różne, jakieś przytulanie, miłe słówka itp. co pogłębiało moje uczucia.
Jakieś 3 tygodnie temu stało się coś nieoczekiwanego zapytał mnie czy kogoś kocham, kiepska ze mnie kłamczucha nie umiałam zaprzeczyć, że to on, potem starłam się jednak zamienić to w żart zabawę, nie wiem czy mi się to udało, odpowiedział, że on mnie też. Pożegnaliśmy się. Nie było mowy o żadnym związku. Zaczęliśmy się witać najpierw policzek, a po kilku dniach [sam tego chciał] przerodziło się to w namiętne pocałunki. Widuję go prawie codziennie, zauważam jak mnie zaczepia, lub jak kilka razy okazał zazdrość kiedy rozmawiałam z innymi, jednak nie mam pojęcia czy on coś do mnie czuje, nie mówi o tym, a czaszami wręcz zachowuje się tak jakby było mu wszystko obojętne. Nie zależało. Teraz znów tak jest nasze 'namiętne' powitania znów zamieniły się w podanie ręki, co myślę, że jest moją winą. Bo wiecie ja za wszystko się obwiniam, chociaż przyjaciele mówią, że sam to zaczął. To ja mam wyrzuty, że ranie nie tylko siebie tą 'miłością', ale też może jego partnerkę.
Nie mam pojęcia co robić. Każda jego obojętność boli. Wiem, że najprościej zapytać, ale nawet nie mam dowagi. Nie wiem co jest grane, dlaczego, nie mam pojęcia na czym stoję... poradźcie. Proszę.