Trudna miłość, trudny czas. - Netkobiety.pl

Witam drogie panie.

Może uzyskam jakieś złote rady, a jak nie to chociaż się wygadam komuś.

Ja 28 lat
Ona 32, mąż i dwójka dzieci 5 i 3 latka.

Moja historia zaczęła się 3 lata temu. Zmieniłem pracę. Poznałem tam fajną kobietę. Od samego początku wpadliśmy sobie w oko. I tak się zaczęło. Wspólna kawa razem w pracy, żarty, rozmowy. Po pracy kontakt telefoniczny, mess itp. Pierwszy pocałunek był około 1,5 roku wstecz. Powiedziałem jej któregoś razu co do niej czuje. Ze to już nie jest koleżeństwo i chcę czegoś więcej. Przyjęła do wiadomości, sama też to stwierdziła. I tak jakoś się to szło do przodu. Dalej świetnie się dogadujemy, czas spędzony razem jest niesamowity. Dwa miesiące temu miała jakiś gorszy czas z mężem. Co przyczyniło się chyba do rozwoju sytuacji między Nami. Przespaliśmy się, było super. (Później był tylko 1 lodzik). Fajnie, cieszę się. Ale nie na tym mi zależy. Zależy mi na niej.
Kilka dni po tym jak się przespaliśmy powiedziała, że musimy to skończyć. Że ma wyrzuty sumienia w domu. Przyjąłem to do wiadomości. Rozumiem. Ale to nie poskutkowało. Chyba już dwa lub trzy dni później się całowaliśmy i mizialiśmy przechodząc obok siebie w pracy. Przez te 1,5 roku moje uczucia wobec niej rosły i rosły. Aż w końcu powiedziałem jej co czuję. Że ją kocham i chcę ją w 100% dla siebie. Ona też się przyznała, że mnie kocha.
Dalej się całujemy, kiziamy. Lecz znów zachciała to skończyć. Że źle się czuje w domu. I teraz nie wiem co zrobić. Boli mnie niesamowicie jak wiem, że ona śpi u jego boku, bzyka się raz na jakiś czas (na to narzeka mocno w małżeństwie). Nie mogę znieść tej myśli. Tej myśli, że ja wracam do pustego mieszkania a ona do kogoś kto ją pocałuje, przytuli. Bedzie rozmawiała i śmiała się z kimś innym. Zabija mnie to, nie mogę oddychać.
Ogólnie jestem bardzo pozytywną osobą. Ale przez tą sytuację umieram emocjonalnie. W pracy jest ze mną w domu z Nim. Próbowałem już raz sobie odpuścić, nie wyszło. Ona też kilka dni temu próbowała mi wmówić, że tylko do seksu jej byłem potrzebny, że lubi na mnie patrzeć i mnie nie chce. Lecz przycisnąłem ja w wiadomościach i przyznała się, że chciała abym ją znienawidził i odpuścił. (Zrobiła to dlatego, że boi się tego, że się we mnie zakocha.) Niestety przejrzałem ją. I dalej jest pisanie, buziaki itp.

Nie wiem co mam zrobić. Jak się zachować. Pracy nie chcę zmieniać (dobrze płatna). Nie rozbiję jej rodziny przecież. Nie nakażę odejścia od męża. A jego podobno też kocha. Mówi, że kocha nas obu. Ale jak ją podwozi pod pracę i daje buziaka to najchętniej był w tej chwili umarł i nie patrzył.

Czasami mam wrażenie, że jestem zabawką, dodatkiem tego czego nie daje jej mąż. Ale zapewnia mnie, że nie. Że gdybym to ja pierwszy pojawił się w jej życiu to teraz ja byłbym jej mężem. Lub jeśli się z nim rozstanie to wtedy.

Co robić? Wiem, że nie da się od tak odkochać. Jak sobie z tym poradzić? Czy może brnąć w to dalej i próbować ją ściągnąć do siebie?
Ps. Dzieci nie są dla mnie problem

Facet w imię osobistej przyjemności rozwalasz komuś rodzinę. Jak prawda wyjdzie na jaw jej mąż wyrzuci ją z domu z dwójką małych dzieci. Będziesz wtedy zgrywał bohatera i przyjmiesz ją z dobrodziejstwem inwentarza do siebie?
Zapamiętaj sobie, że nigdy nie zbudujesz niczego na czyimś nieszczęściu. To co oboje robicie to nieodpowiedzialna zabawa, która się bardzo źle skończy. Jeśli masz jakiekolwiek poczucie przyzwoitości to zakończ to. Ona i tak nie traktuje Cię poważnie, a w takich sytuacjach najbardziej cierpią dzieci. Serio chciałbyś mieć taką żonę, która się puszcza w pracy z innymi?

Wpadłeś ,chyba nie nadajesz się już do romansowania z mężatką w dodatku w pracy ,pojawiła się zazdrość o męża u Ciebie kiepsko głównie dla Ciebie ,na moje oko to nie da się łatwo cofnąć do momentu sprzed tego żądania wyłączności 100% wkręciłeś się emocjonalnie ponad miarę ,pół biedy że masz jeszcze jakiś dylemat mimo pewnej nieudolności moralnej wobec drugiego człowieka czyli męża ,ale to też można wykorzystać do kontynuowania tego romansu ,chodzi o to że nie chcesz jej rozbijać rodziny,a jednak chcesz ją na wyłączność.Wygodne zawieszenie i trwanie - wymówki po prostu.Inna sprawa po co Ci ten romans do czego Ci jest potrzebny i co załatwia - desperacja ,ucieczka od  związku z kimś wolnym spróbuj sobie dać odpowiedź i tylko nie bredź o tym że stało się samo nie planowałeś tego ,nie masz wpływu na uczucia , pioruny grzmiały, ziemia się zatrzęsła ,forum jest dla pełnoletnich więc takie teksty daruj nam i mi .
Kochanka też nie wygląda na kogoś kto potrafi rozdzielić romans od małżeństwa z tego co napisałeś wynika że jednak romans z Tobą źle wpływa na nią i na jej związek ,chociaż nikomu nie przysięgałeś i niby pewnikiem obowiązek moralny ciebie w Twoim mniemaniu nie dotyczy ,to w tym układzie masz obiektywnie współudział w potencjalnym niszczeniu związku podobnie Twoja wybranka ściemniacie sobie równo,lęki obawy wyrzuty wobec rodziny jeżeli mówi ci szczerą prawdę ,jednak nie traktowałbym tego co ona mówi z całą śmiertelną powagą ,kochankowie różne różności kosmiczne sobie opowiadają nieco na wyrost i się tekstami nakręcają nawzajem .
Mężatki kochanki gadają o mężach najróżniejsze rzeczy to się zmienia w czasie i w pewnym sensie jesteś zabawką ale nie tylko różne rzeczy kobieta sobie wkręca i walczy z sumieniem albo udaje tylko ona to wie lub jest bezmyślna .No i lubi dramaty zabawę w zimno ciepło ,manipulacje wątpliwej wartości.
To o dzieciach co napisałeś pod wpływem podejrzewam egzaltacji prawdopodobnie jest mocno życzeniowe ,dzieci po takim romansie bywają okazuje się jednym z największych problemów ,na razie nie wiesz i się nie dowiesz ,bo ona od męża nie ma ochoty odejść .
Pozostaje Ci dyskretnie powoli się wycofać z tego układu,albo odciąć radykalnie ,możesz to ciągnąć aż się wypali ale to potrwa i może wyjść na jaw wtedy będzie pewnie ostry kwas w pracy ,możliwe że kochanka sama Ciebie wyręczy i to zakończy trudno przewidzieć.

Witam drogie panie.

Może uzyskam jakieś złote rady, a jak nie to chociaż się wygadam komuś.

Ja 28 lat
Ona 32, mąż i dwójka dzieci 5 i 3 latka.

Moja historia zaczęła się 3 lata temu. Zmieniłem pracę. Poznałem tam fajną kobietę. Od samego początku wpadliśmy sobie w oko. I tak się zaczęło. Wspólna kawa razem w pracy, żarty, rozmowy. Po pracy kontakt telefoniczny, mess itp. Pierwszy pocałunek był około 1,5 roku wstecz. Powiedziałem jej któregoś razu co do niej czuje. Ze to już nie jest koleżeństwo i chcę czegoś więcej. Przyjęła do wiadomości, sama też to stwierdziła. I tak jakoś się to szło do przodu. Dalej świetnie się dogadujemy, czas spędzony razem jest niesamowity. Dwa miesiące temu miała jakiś gorszy czas z mężem. Co przyczyniło się chyba do rozwoju sytuacji między Nami. Przespaliśmy się, było super. (Później był tylko 1 lodzik). Fajnie, cieszę się. Ale nie na tym mi zależy. Zależy mi na niej.
Kilka dni po tym jak się przespaliśmy powiedziała, że musimy to skończyć. Że ma wyrzuty sumienia w domu. Przyjąłem to do wiadomości. Rozumiem. Ale to nie poskutkowało. Chyba już dwa lub trzy dni później się całowaliśmy i mizialiśmy przechodząc obok siebie w pracy. Przez te 1,5 roku moje uczucia wobec niej rosły i rosły. Aż w końcu powiedziałem jej co czuję. Że ją kocham i chcę ją w 100% dla siebie. Ona też się przyznała, że mnie kocha.
Dalej się całujemy, kiziamy. Lecz znów zachciała to skończyć. Że źle się czuje w domu. I teraz nie wiem co zrobić. Boli mnie niesamowicie jak wiem, że ona śpi u jego boku, bzyka się raz na jakiś czas (na to narzeka mocno w małżeństwie). Nie mogę znieść tej myśli. Tej myśli, że ja wracam do pustego mieszkania a ona do kogoś kto ją pocałuje, przytuli. Bedzie rozmawiała i śmiała się z kimś innym. Zabija mnie to, nie mogę oddychać.
Ogólnie jestem bardzo pozytywną osobą. Ale przez tą sytuację umieram emocjonalnie. W pracy jest ze mną w domu z Nim. Próbowałem już raz sobie odpuścić, nie wyszło. Ona też kilka dni temu próbowała mi wmówić, że tylko do seksu jej byłem potrzebny, że lubi na mnie patrzeć i mnie nie chce. Lecz przycisnąłem ja w wiadomościach i przyznała się, że chciała abym ją znienawidził i odpuścił. (Zrobiła to dlatego, że boi się tego, że się we mnie zakocha.) Niestety przejrzałem ją. I dalej jest pisanie, buziaki itp.

Nie wiem co mam zrobić. Jak się zachować. Pracy nie chcę zmieniać (dobrze płatna). Nie rozbiję jej rodziny przecież. Nie nakażę odejścia od męża. A jego podobno też kocha. Mówi, że kocha nas obu. Ale jak ją podwozi pod pracę i daje buziaka to najchętniej był w tej chwili umarł i nie patrzył.

Czasami mam wrażenie, że jestem zabawką, dodatkiem tego czego nie daje jej mąż. Ale zapewnia mnie, że nie. Że gdybym to ja pierwszy pojawił się w jej życiu to teraz ja byłbym jej mężem. Lub jeśli się z nim rozstanie to wtedy.

Co robić? Wiem, że nie da się od tak odkochać. Jak sobie z tym poradzić? Czy może brnąć w to dalej i próbować ją ściągnąć do siebie?
Ps. Dzieci nie są dla mnie problem