problemy z synem 18letnim

Tha... vinnga... właśnie widzę na własne oczy, jakie to jest "możliwe". Moja Matula tak "dokarmia" brata mojego. I w ten sposób szczeniak ja wysysa mając 26 lat. I ledwie jej na mieszkanie daje, ale w gadżety inwestuje.
Żenua.
Matki nie potrafią tego zrobić. Nawet jeżeli wiedzą, że muszą.
Jakoś łatwiej im pozbyć się z domu córek niż synusiów. ;/

O właśnie, katarina powiedziała to, co ja pominęłam w moim zgorzkniałym poście poprzednim .
Siła i konsekwencja.
Nie trzeba go wyrzucać, ale musi znać zasady. Jedno wyłamanie się, jedna oznaka słabości i będzie ssał.
Ciężkie to. Boli. Widzę po mojej Mamie. Dlatego raczej nie rugam jej za to.
Ona wie, a moje ujeżdżanie nie pomoże jej wcale. <- to do dzieci, które też zżera niesprawiedliwość w domu ;P

Konsekwencja - sedno sprawy...

Taaak, z dziewczyny syna pożytku mieć nie będziesz jako wsparcie wychowacze, a tylko jeszcze mu musisz uzmysłowić, zeby kłopotów sobie nie narobił za seks z małoletnią.

Rozważ zakończenie jego obsługi - śniadanka, pranie i sprzątanie pokoju to jego działka. Ręce ma, jak "syf" w jego pokoju przekroczy granice twojej tolerancji wygarnij mu coś na smietnik - jeśli możesz. Spróbuj rozeznać, czy jest cos czego pozbawienie go ruszy, skoro internet nie. Wydaje mi sie, ze musisz miec coś w zanadrzu dotkliwego dla niego.
Rozumiem - to boli takie traktowanie własnego dziecka, ale teraz masz sytuację albo on ciebie zdominuje i wjedzie na głowe, albo ty pokażesz, że nie ma takiego numeru. Walczysz teraz o swoją przyszłość w domu , bo jesli raz pokażesz, że to on rządzi - nie odzyskasz już przewagi, on bedzie tym dominującym samcem w stadzie.
Masz jakieś wsparcie w pozostałych domownikach, czy to wszystko na twojej glowie?

Trzymaj sie i bądź dzielna.
Wiem coś o tym. Sama chowam takiego - teraz - dziewiętnastolatka. Szczęśliwie uczy się nieźle, ale inne z nim problemy wieku nastoletniego mam, z ktorych powolutku wychodzimy. Szczęśliwie mój exmałż wspierał jego motywację w zdobywanie wiedzy ale juz z socjalizacją i dojrzewaniem sama sobie musiałam radzić.
Kazda ma jakiś problem do przerobienia. Może o tym kiedyś napiszę, jak trafi się wątek z problemami podobnymi do moich, bo na razie moje przejścia za świeże są i potrzebuję dystansu.

Post jest częściowo o mnie, bo sprawiałem podobne problemy, powodowałem podobne troski moich rodziców i napiszę Ci brutalnie gdzie widzę ich źródło. To jest przez pryzmat moich doświadczeń i mniej więcej to samo powiedziałem moim rodzicom.

Nie dziwię się, gdyż zwyczajnie kłamiesz albo nie wiesz co mówisz i on to doskonale wie. Nie jesteś dla niego autorytetem i on ma bardzo poważne podstawy aby tak uważać.

Sprawę postawię prosto: nie masz żadnego pomysłu na edukację syna, nie pokazałaś mu świata, w zamian karmisz go komunałkami o "przyszłości", które guzik mają wspólnego z rzeczywistością i ktoś kto ma 18 lat, słysząc o ludziach po uniwersytetach, którzy zamiatają hale i wykładają towary na półki na takie numery się nie nabiera. To działa na 8-latki. To, co było waszym obowiązkiem, zwaliłaś na szkołę i obstawiłaś złego konia.

Skoncentruj się na rozwiązaniu tego problemu. Ambicji nie rozbudzisz każąc mu siedzieć 7 godzin w szkole, w ogłupionym towarzystwie prowadzonym przez nieudaczników i wykonywać całkowicie bezsensowne zadania. Robiąc to mówisz: "oni są mądrzejsi ode mnie". Nie dziw się więc, że syn nie traktuje Cię poważnie.

Na rozbudzenie ambicji najlepiej działa pokazanie świata i rozmowa światopoglądowa, co jest generalnie rolą ojca:
- na czym polega samodzielne utrzymanie się (podpowiem, że nie chodzi o banały typu "znalezienie posady")
- jakie ma do wyboru ścieżki kariery i jakie wynikają z nich konsekwencje
- jakie problemy spotkają go w przyszłości: prawo podaży i popytu i związana z tym konieczność przekwalifikowania się,
- czynniki wspomagające i hamujące zdolność przystosowywania się do warunków rynkowych

Też byłbym zadowolony, gdybym po raz pierwszy w życiu robił coś, co ma sens i przynosi wymierny, namacalny rezultat. Po wieloletnim zakuwaniu haseł encyklopedycznych na następny test to jest naprawdę miła odmiana.

Zdecydowanie i to on ma rację. Nie zdaje sobie być może sprawy z tego, że jakie są konsekwencje braku formalnej edukacji (czyli papieru), ale z ocenami ma rację.

No jak myślisz, co mądrego ten pedagog mu powie? "Musisz się więcej uczyć"? Opowie wierszyk o nauce i kluczu?

Zamiast przeganiać go jak bydło od jednego imbecyla do drugiego, proponuję wykosztować się na doradcę zawodowego, który przedstawi mu stan rynku pracy, rodzaje karier zawodowych, wymagania itp.

A najlepiej kopnij w dupę jego ojca, bo to jego zadanie i nie uwierzę, że po pracy jest tak zmęczony, że nie może ust otworzyć. No i szukałbym pomocy uinnych mężczyzn w rodzinie. Próba z pracą u wuja to był, sądząc po rezultacie,  dobry kierunek.