Mam pewien problem z przystosowaniem się.
Wychowała mnie niewielka wioska w środku sudeckich lasów.
Moje dzieciństwo było niesamowitym, pełnym magii czasem, z samotną leśniczówka i gospodarstwem rodziców jako centrum świata i oazą bezpieczeństwa. To był poligon dla dzikiego rozrostu wyobraźni. Rzadko widywałam inne dzieci, w ogóle innych ludzi, aż do pewnego września, gdy w wieku 7 lat poszłam do wiejskiej szkółki i rozpoczęłam proces edukacji.
Okazało się, że jestem bardzo zdolnym dzieckiem. Z najlepszym wynikiem skończyłam szkołę. Do liceum poszłam więc do miasta. I wkrótce rozpoczęłam studia.
Zaś po ukończeniu studiów mój świat legł w gruzach.
Odkryłam, że do momentu obrony pracy magisterskiej moje życie było w zasadzie przedłużeniem dzieciństwa; robiłam to, co kochałam, ani na chwilę nie przestając czuć się bezpiecznie. W razie kłopotów zawsze mogłam liczyć na pomoc uczelni, dzięki stypendiom nie musiałam martwić się o finanse... było ciepło i dobrze. Jak w domu.
Od momentu ukończenia studiów - to już trzy lata - nie mogę się odnaleźć. Kompletnie nie jestem w stanie wzbudzić w sobie pędu do kariery. Nie widzę sensu w świecie, który mnie otacza: świecie konkurencji, wyścigu, pieniędzy i stanowisk, które śmieszą mnie swoją bezużytecznością.
Wszystko o czym marzę, to powrót do lasu, ciszy, pracy na własny rachunek. Niestety, naszego domu w górach już nie ma, a nie posiadam środków na stworzenie nowego...
Tkwię więc w mieście, od jednej bezsensownej pracy do drugiej, a chwilowo w ogóle bez pracy. Kompletne pogubienie...
- bezkwiecie
- Powoli się zadomawiam
- Nieaktywny
Podobne tematy
<czytula>
Ja się tak czuję całe życie, mimo, że jestem mieszczuchem. Taką leśniczówkę stworzyłam sobie w mózgu po prostu.
Wiem, jakie to straszne.
I ciągle myśli: wygrać w totka i zaszyć się gdzieś we własnym świecie, urządzić go tak, jak umysł potrzebuje.
Też tkwię na pensji ledwie karmiącej i się zastanawiam... może są jakieś "kursy", albo terapie... ;/
Kompletnie nie umiem odnaleźć się w świecie, gdzie już gimnazjalista ma zaklepane stanowiska pracy i ryje pod konkretny wyścig szczurów...
Gdzie tutaj Człowiek?
Wychowała mnie niewielka wioska w środku sudeckich lasów.
Zazdroszczę. 
Odkryłam, że do momentu obrony pracy magisterskiej moje życie było w zasadzie przedłużeniem dzieciństwa
Większość studentów ma ten sam problem.
Kompletnie nie jestem w stanie wzbudzić w sobie pędu do kariery.
Istotnie, stereotypowa "kariera" nie zachwyca.
Nie widzę sensu w świecie, który mnie otacza: świecie konkurencji, wyścigu, pieniędzy i stanowisk, które śmieszą mnie swoją bezużytecznością.
Ty też to masz? 
Wszystko o czym marzę, to powrót do lasu, ciszy, pracy na własny rachunek.
Własna firma. Innej drogi nie ma.
Tkwię więc w mieście, od jednej bezsensownej pracy do drugiej
A określiłaś co byłoby sensowne?
- bezkwiecie
- Powoli się zadomawiam
- Nieaktywny
Bardzo dobre pytanie! I cholernie trudne.
Robić coś, co jest potrzebne innym, ale spełnia też moje potrzeby. Co sprawi, że obudzę się uskrzydlona myślą o trudach, które mnie czekają.
Kiedyś miałam, choć krótko, pracę, która tak mi układała życie, że czułam się wspaniale, mimo że była to praca bardzo trudna i chwilami fizycznie wymagająca ogromnej wytrzymałości. Byłam pracownikiem technicznym na wykopaliskach archeologicznych, zajmowałam się eksploracją (machanie łopatą) i dokumentacją (machanie ołówkiem i sprzętem pomiarowym). Po 10 godzin w terenie, czasem więcej, w skwarze i mrozie, śniegu i deszczu, ale uwierzcie mi, takiej atmosfery nie zaznałam nigdzie poza górami. Wspaniali, choć może czasem pogubieni ludzie, świeże powietrze, brud i zmęczenie - czułam, że żyję. I na jednym ze stanowisk poznałam swoją drugą połowę 
Niestety kryzys budowlany zrobił swoje, od roku nie mogę zaczepić się nigdzie, choć nie tracę nadziei i szukam wciąż okazji...
Coś takiego właśnie jest dla mnie sensowną pracą.
Ale jeszcze poanalizuję problem, tn uświadomiłaś mi oczywistość, jeżeli określę sobie docel, będę mogła zadziałać, dzięki
Może warto odkryć swoją misję zawodową?