Myślałyście kiedyś o Tamtym Świecie?

Ja sie nad tym nie zastanawiam. Moje zdanie jest takie,ktos umiera i konczy sie jego rola na tym swiecie,nic dalej niema,pozostaje po nas tylko szkielet bez zadnego zycia i tyle. Nie wierze w to ze umierasz i idziesz do innego swiata itp. Ale to jest tylko moje zdanie:) itak sie nigdy nie dowiemy jak jest naprawde

A ja się nie do końca z tą opinią zgadzam. Miałam w życiu parę przykładów /na jawie/, że "coś" jednak jest... I w dwóch przypadkach, te sygnały słyszałam nie tylko ja. Tak że myślę że coś poza naszym życiem istnieje.

Może odbiegnę odrobinę od tematu, ale czy mieliście kiedyś możliwość zaobserwować, jak człowiek przed śmiercią zmienia się na twarzy? Ze schorowanego, źle wyglądającego, nagle robi się pogodny, o zdrowym wyglądzie i można by pomyśleć że zdrowieje..  Ale nic bardziej błędnego. Tak było z trzema osobami z mojej najbliższej rodziny.. To tak jakby po "tamtej stronie"trzeba było dobrze wyglądać. Właśnie młodo i gładko. Dla bliskich to jest szok, gdyż myślą że choroba mija, że wszystko zmierza w dobrym kierunku.. Ale niestety..

Bogna tak .. słyszałem niejednokrotnie jak to przed śmiercią poprawia się stan zdrowia chorego.. jak już do domu miał wyjść.. bo poczuł się znacznie lepiej.. zaczął chodzić.. a tu.. "ciach" koniec życia w ubikacji na podłodze itp..  Sedlex ponoć po śmierci w raju zdziwimy się trzy razy.. po raz pierwszy że nie zobaczymy tam osób które spodziewaliśmy się spotkać.. po raz drugi że zobaczyliśmy tam tych których w ogóle być nie miało.. i po raz trzeci że sami tami jesteśmy..  ale pomimo tego wierzyć możemy po swojemu prawda ... bo nikt nam wierzyć w to nie zabroni ...

Podobno przed śmiercią organizm umierającego, broniąc się,  zbiera wszystkie swoje siły, stąd takie wrażenie.

Zgadzam się z tym.

Jakie to były spotkania? Możesz rozwinąć?

Cisowianko współczuję Ci.  Przeżyłam coś takiego i wierz mi, lepiej starać się nie myśleć za dużo. "Trzeba z żywymi naprzód iść.."

Zgadzam się.

Kasm mnie to bardzo interesuje napisz cos wiecej o duszach zmarlych bliskich osób i kim są duchy.

Niedawno umarła moja szwagierka na raka, a wkrótce po tym mój tata. Tata miał 80 lat i umarł na serce we śnie, ale szwagierka była młoda i umierała w wielkich cierpieniach.

Tęsknię za nimi. Ale wiem że się kiedyś spotkamy. I teraz powiem najważniejszą rzecz:

Ludzie myślą że umarli idą do nieba albo do piekła, lub przyglądają się nam z duchowego świata. Ale wg Biblii wcale tak nie jest. Biblia śmierć nazywa snem w którym umarli kompletnie nie są niczego świadomi. To tak jak sen w którym się nic nie śni. Mieliście tak czasem że kładliście się spać wieczorem, spaliście twardo bez snów, budzicie się a tu już rano i kompletnie nie byliście świadomi co się działo przez całą noc? Noc minęła wam jak jedna chwilka. Ostatnią rzeczą jaką zapamiętaliście to wieczór kiedy zasypialiście. Otwieracie oczy a tu już dzień 8 godzin później.

Dzieci tak często mają. Kiedy szedłem na noc do pracy, kładłem spać mojego syna i mówiłem mu, zamknij oczka i śpij, jak się obudzisz i otworzysz oczka to tatuś będzie przy tobie. I tak było. On zasnął i spał. Ja całą noc pracowałem, wróciłem rano do domu i położyłem się obok mojego synka. Kiedy się obudził i otworzył swoje oczy to znów mnie zobaczył i nie był świadomy że przespał 8 godzin. Te 8 godzin to był dla niego moment.

Tak samo jest ze zmarłymi. Dla nich czas po śmierci nie istnieje, jest zatrzymany. Zamykają oczy i obudzą się w dniu zmartwychwstania. I obojętne kiedy umarli, 1 rok czy 2000 lat temu. Dla nich nie było upływu czasu. Czas upływa tylko żywym. Dla umarłych czas zatrzymuje się. Dla nich moment śmierci jest jednocześnie momentem przebudzenia się. Dlatego tak naprawdę dla nich śmierć nie istnieje. Dlatego Biblia pisze że przechodzą ze śmierci do życia bo z ich punktu widzenia moment śmierci jest jednocześnie momentem zmartwychwstania.

Kiedy to odkryłem to ogromnie się uradowałem. Dlatego w Biblii pisze że Bóg jest Bogiem żywych a nie umarłych. I dlatego dla nich jest tak jakby w ogóle nie umarli, bo od razu przechodzą ze śmierci do życia. Na ziemi, wśród żywych może minąć wiele wieków, ale oni o tym nie wiedzą, dowiedzą się jak się obudzą, bo natychmiast przeskakują do przyszłości.

Nie wiem czy mnie rozumiecie. Podobnie jest dla  podróżujących w statku kosmicznym. Dla nich czas także zwalnia. Gdyby wrócili z podróży kosmicznej trwającej np 4 lata, to na ziemi minęło by kilkaset lat. Tak mówią prawa fizyki. To niedoskonały przykład ale choć trochę obrazuje to o czym mówię.

To że umarli nic nie wiedzą po śmierci i nie odczuwają upływu czasu ponieważ czas się dla nich zatrzymuje jest wspaniałą wiadomością, Bo tak naprawdę śmierć dla nich nie istnieje. To tylko my tak to odczuwamy, widzimy zmarłego, jego nieruchome ciało. A on co widzi? On natychmiast po śmierci otwiera oczy i żyje dalej. Czy to nie jest cudowne? Dla niego nie ma przerwy, dla niego teraźniejszość jest nieprzerwana, choćby na ziemi minęło tysiące lat.

Natomiast z naszego punktu widzenia to należy do przyszłości. my musimy jeszcze trochę poczekać zanim się spotkamy. Oni umierając jak gdyby skaczą do przyszłości, do momentu zmartwychwstania i już się z nami tam widzą. My żyjący musimy jeszcze poczekać. W ten sposób oni nas wyprzedzają w czasie i choć nam się wydaje że mają gorzej, to tak naprawdę mają lepiej, bo już tam są.

To jest własnie ta względność czasu i przestrzeni o jakiej mówi nauka.

Gdyby ludzie żyjący to wiedzieli, nie rozpaczali by tak jak ktoś bliski umiera.

ps. O tym kim są duchy ukazujące się ludziom w następnym poście

Kasm- ja tez widziałam to coś w kapturze,ale miało twarz

O pętli czasu pisał Stanisław Lem w swojej twórczości. Kasm jestem pod wrażeniem Twojej biblijnej wiedzy.

Przepraszam, że nie odpowiadam od razu. Po prostu mam bardzo mało czasu.

Życzliwa.

Wg mojej wiedzy dookoła nas roztacza się świat duchowy którego nie widzimy. Naukowcy nazywają to innym wymiarem i uznają za wielce prawdopodobne że istnieje także z naukowego punktu widzenia.  W tym niewidzialnym świecie istnieją istoty które są blisko nas a których nie widzimy. Biblia nazywa ich duchami usługującymi.

Podobno każdy wierzący człowiek ma swojego anioła. Jest możliwe że masz kontakt z kimś takim lub tak jak napisałem poprzednio, ktoś ci bliski ma możliwość z przyszłości do ciebie przybywać (choć to ostatnie to tylko moja teoria), ale myślę że możliwa, ponieważ Biblia pisze że zbawieni przez tysiąc lat będą badać życie swoich bliskich. Być może wtedy Bóg zezwoli niektórym na podróże w czasie, po to aby mogli im pomóc, cos podpowiedzieć, zmienić ich losy.

Pamiętać jednak należy że nie tylko otaczają nas aniołowie Boży, ale również aniołowie Diabła. I ci również kontaktują się z ludźmi (o wiele częściej, ponieważ ludzie poprzez wybieranie zła im to ułatwiają).

Zarówno jedni jak i drudzy mają możliwość przybierania postaci ludzi, nawet tych nieżyjących. W przypadku gdy robią to demony (podszywają się pod naszych zmarłych bliskich) jest to niezwykle niebezpieczne dla ludzi, którzy dają się oszukać że to rzeczywiście ich bliscy.

Aniołowie jeżeli przybierają postać człowieka to nigdy nie podszywają się pod zmarłych. Nigdy nie pojawiają się jako duch człowieka zmarłego. Natomiast demony bardzo często podszywają się pod naszych bliskich zmarłych. Czytałem o przypadku kiedy przychodziły do matki pod postacią jej 2 zmarłych dzieci. Kobieta kontaktowała się z nimi aż w końcu została opętana. Tzn. weszły w nią. To jest właśnie ich cel aby zawładnąć człowiekiem. (poczytaj coś na temat opętania a będziesz przerażona, to się naprawdę dzieje)

Dlatego Biblia zdecydowanie przestrzega przed takimi kontaktami ( W ST wywoływanie duchów było surowo zabronione). Niektórzy proponują, aby w momencie kiedy ktoś zobaczy ducha, powiedzieć "Idź precz szatanie", albo " W imieniu Jezusa, odejdź!" lub głośno chwalić Boga, one tego nie lubią, wtedy znikną.

Znałem dziewczynę która była medium (duchy łatwo nawiązywały z nią kontakt). pewnej nocy, przez otwarte okno wołał ją głos jej taty, aby wyszła na zewnątrz. Ona myślała że rzeczywiście tato ją woła, ale coś ja tknęło i poszła najpierw do pokoju taty. Okazało się że jej tata spał w najlepsze. Jak myślisz, jeśli to nie był jej tato, to kto ją wołał?

Witam - powiem tylko tyle ,że byłam przy śmierci kochanej osoby małej wiary. Mówiła do mnie "każ im odejść, proszę". To było straszne - ja nikogo nie widziałam.
Mój ojciec był bardzo wierzący. Umierał pogodzony z losem. Nigdy nie śnił mi się źle. Ja mu tej wiary zazdroszczę - to był dla niego drogowskaz życia i nigdy nie miał wątpliwości jak postąpić.

Kasm, mógłbyś jeszcze udzielić się w tym temacie?

Zadałaś pytanie zakładając że czytałem tę książkę. Nie czytałem jej więc nie mogłem się szybko odnieść. Jednak zapoznałem się pobieżnie z jej treścią i coś już mogę napisać.

Ale najpierw coś na temat "jasnowidzów". W większości są to zwykli oszuści bazujący na naiwności ludzi. Są jednak ludzi faktycznie obdarzeni takim darem. We wczesnej młodości zetknąłem się z takim. To był stary Filipek z Kłodzka. Powiedział mi dokładnie co mi jest (uratował mi nogę przed Bergerem) i przepowiedział mi kilka istotnych rzeczy z mojej przyszłości.

Co do Jackowskiego to mam mieszane uczucia. Większość jego "wizji" się nie sprawdza. łącznie z najsłynniejszą pomyłką dotyczącą roku 2012,  oto cytat jednego z artykułów:

"W materiale demaskującym prawdziwą liczbę jego trafnych wizji, które miały pchnąć policyjne śledztwa do przodu, dowiadujemy się, że policja nie była specjalnie zadowolona ze współpracy z jasnowidzem z Człuchowa. -  Ile wskazań Jackowskiego było trafnych? - zapytał dziennikarz byłego rzecznika policji, który ponad dekadę analizował wyczyny polskiego najsłynniejszego jasnowidza. - Zero - odpowiedział. - To mitoman, oszust, medialny cwaniak - mówi Marek Jeleniewski, były policjant.
Na samym końcu artykułu dowiadujemy się, że dziennikarka z "Tygodnika Człuchowskiego" opowiadała zabawną anegdotę o Jackowskim: - Koleżanka z redakcji spytała pana Krzysztofa, czy urodzi kiedyś córeczkę. Miała dwóch synów, zastanawiała się nad kolejnym dzieckiem. "Pani nigdy nie urodzi córki" - powiedział. Rok później na świat przyszła Zosia - czytamy w "Gazecie Wyborczej".

A teraz co do książki "Zmarli mówią'.

Nie wykluczam że Jackowski i inne media słyszą jakieś głosy. Ze ktoś do nich mówi. Ale jeśli wierzyć temu co na temat stanu zmarłych pisze Biblia, to na pewno nie mówią to zmarli ludzie tylko inne duchy. Złe albo dobre. Demony albo aniołowie.

Zmarli nie mogą mówić ponieważ są całkowicie nieżywi, martwi. W tym stanie świadomość nie istnieje. Świadomość zostanie uaktywniona przez Boga dopiero w dniu zmartwychwstania. W dniu w którym Bóg przywróci do życia zmarłych ludzi.

To jest kuszące wierzyć że człowiek w jakiś sposób żyje dalej, że nie jest śmiertelny, ale Biblia wyraźnie mówi że nieśmiertelny jest tylko Bóg, a człowiek jest śmiertelny, tzn. że umiera nie tylko jego ciało ale też wraz z ciałem umiera jego świadomość.

Już napisałem wcześniej, iż pomimo to dla ludzi zmarłych czas śmierci nie istnieje, ponieważ są nieświadomi tego że nie żyją. A więc kim są duchy które się pojawiają czy komunikują z ludźmi? Jest tu na forum wątek o wywoływaniu duchów, proponuję poczytać.

Z Biblii. Ale też dużo czytam różnej literatury i oglądam dokumentalne filmy popularnonaukowe.

To ja również napisze własną teorie na ten temat. Niestety nie czytałem żadnych książek, ani tez nie oglądałem filmów na ten temat.

Każdy z Nas posiada własne marzenia, pragnienia, cele, które w życiu chce osiągnąć. Czasem są one większe czasem mniej, ale dotyczą tak naprawdę nas samych. Dlaczego głównie tylko nas one dotyczą? Gdyż zanim staliśmy się materialna osobą, "bytem", byliśmy zwykła świadomością spójną, która tak naprawdę nie mogła siebie zobaczyć w lustrze, dotknąć, "poczuć". Byliśmy takim duchem, który wiedział, że istnieje, a jednocześnie nie potrafiliśmy tego udowodnić. Brak materialności w Nas, czegoś co sprawiałoby uczucie, że jesteśmy, istniejemy. Nieśmiertelnością, która tak naprawdę nie istniała. Stąd też zaczęły pojawiać się w tej "świadomości" pragnienia, które z czasem rodziły się na Ziemi pod postacią ludzi. Z tejże świadomości, zaczęły wyłamywać się osobowości, które chciały tworzyć materialną postać, która zarówno będzie nieśmiertelna i która będzie czuła, że istnieje, będzie miała dowód na to. Zanim staliśmy się ludźmi, wiedzieliśmy wszystko o świecie, byliśmy i wciąż jesteśmy Bogiem wszystkiego. To co Nas otacza, to tak naprawdę my stworzyliśmy, ale nie jako ludzie, tylko jako wspólna świadomość, która tworzy dom dla naszych materialnych ciał. Czy nie zastanawiało Was kiedykolwiek, dlaczego prawie wszyscy ludzie na świecie widzą świat tak samo ? Dlaczego trawa jest zielona, niebo niebieskie ? (Nie mowie o daltonistach, bądź innych chorobach, które zaburzają tę harmonie ?). Nie twierdze, że są Oni gorsi od nas. Prawda jest taka, że nikt z Nas nie widzi świata takiego jaki chcemy stworzyć będąc świadomością. Cierpimy, gdyż podczas powstania w tym świecie, wiemy jak On ma wyglądać, niestety mózg ludzki nie jest w stanie przyjąć tak ogromnej wiedzy, będąc niemowlakiem przez co uczymy się wszystkiego na nowo. I tutaj pojawia się błędne koło, które się toczy latami, wręcz milionami lat. Naszą ułomnością, która w końcu zostanie przełamana przez jedną osobę, która wskaże Nam drogę. Teraz pytanie, dlaczego jako jeden "Bóg", czyli nasz spójny duch nie stworzymy tego od razu? Odpowiedź jest na to wręcz banalna. My to już tworzymy, tylko dla Nas nie ma czegoś takiego jak poczucie czasu. Nie ma sekund, minut, godzin, lat.. Wszystko jest ewolucją, która dąży do perfekcji. Ta jedna osoba, która wskaże nam drogę, pojawia się pod postacią doświadczeń, nie tyle co naszych osobistych, co również innych ludzi w naszym otoczeniu. Uczymy się, ciągle dążymy do perfekcji, dlatego wyznaczamy sobie cele do osiągnięcia, robi to nasza świadomość.

Nasza dusza i ciało jest jak komputer, który potrzebuje odpowiednich komponentów, aby dobrze działało. Tworząc robota nie damy mu emocji, gdyż nie posiada duszy, aczkolwiek możemy go nauczyć pewnych zachowań na podstawie doświadczeń, które zdobyliśmy na przestrzeni lat. Dna, to nic innego jak doświadczenia, które są przekazywane z pokolenia na pokolenia.

Każdy z Nas jest duszą, która rodzi się z pragnienia. Jedni bardziej się przebudzają, inni mniej. Zobaczcie, że w czasie wojen jeden człowiek, jego idea, potrafi doprowadzić, że pójdą za Nim miliony. Cel, który w głębi duszy chcemy osiągnąć sprawia, że jednoczymy się wspólnie, ale posiadając również własne "ja", dowód, że istniejemy.

Naszą świadomość można porównać do snu, widzieliśmy coś ale tak naprawdę tego nie czuliśmy, stąd też nasze pragnienie urzeczywistnienia tego. Z miłością jest identycznie. Szukamy idealnego partnera, z którym chcemy stworzyć przyszłość, dążymy do perfekcji, raz lepiej raz gorzej, ale ze wszystkiego czerpiemy doświadczenie, które zbiera się w jedną całość (taka biblioteka), która jest przekazywana dalej.

Dlaczego niektórzy ludzie widzą duchy, np. babci ? Gdyż za życia tworzymy z nimi bardzo emocjonalna wieź, taką ludzką, coś co naprawdę istnieje. Z czasem świadomość własnie pojawia się pod postacią bliskiej osoby, żeby Nam coś przekazać, ostrzec przed czymś, gdyż to bardziej na Nas wpłynie. Nieświadomie otwieramy drzwi na coś co tak naprawdę z realnego punktu widzenia nie powinno istnieć, gdyż nie potrafimy dowieść tego z naukowego punktu widzenia. Dlaczego zatem czasem, pojawiają Nam się obce osoby, których tak naprawdę nie znamy ? Robimy to nieświadomie, to są takie drzwi, które nie potrafimy kontrolować w tym momencie. Są osoby na tym świecie, którzy jednak potrafią w jakiś sposób "żyć" z tą zdolnością i są nazywani jasnowidzami. Żyją oni na skraju życia i śmierci, przez co potrafią przepowiedzieć co się wydarzy, gdyż mają kontakt z nasza wspólną świadomością, która tworzy ten świat. Skąd zatem biorą się złe duchy, które chcą naszego nieszczęścia ? Wcześniej pisałem o bibliotece, która tworzymy na podstawia doświadczeń. Są te dobre i te złe, ludzie którzy za życia doświadczyli cierpienia tworzą właśnie te duchy nieświadomie. Są to emocje, które nieświadomie wpływają na innych. Niestety jak narazie do perfekcji Nam bardzo daleko i musi Nam to towarzyszyć, ale z czasem i to zniknie. W momencie, kiedy będziemy potrafili stworzyć jeden organizm, który zarówno będzie naszych ciałem jak i duszą, wspólną ze wszystkimi ludźmi na świecie, wtedy zobaczymy świat taki jaki chcemy naprawdę zobaczyć z głębi duszy.

Nie nie jestem żadnym maniakiem jakiś ruchów religijnych. Żyje własnym życiem i to są moje własne przemyślenia na ten temat. Nie mają One na celu zmiany myślenia u Was, bądź pokazania Wam drogi. Każdy z Nas powinien żyć własnym życiem i spełniać się w 100%, gdyż to i tak i tak doprowadzi Nas do perfekcjonizmu wcześniej czy później. Nie należy tracić czasu na coś co "będzie", owszem można o tym myśleć czasem, ale pamiętajmy o jednym. Spełnić nasze marzenia i pragnienia , a najlepiej z naszą drugą połówka. Jak nie za tego życia to innego, następnego . Nasze życie to jeden wielki początek i koniec, który stanie się tylko i wyłącznie początkiem, a nawet napisałbym "teraźniejszością".

Każdy z Nas szuka odpowiedzi na pytania, które nieraz sobie zadajemy. Ale zastanówcie się tak naprawdę, ile razy było tak, że szukaliście np. jakiś dokumentów, bądź muzyki i nie mogliście znaleźć, aż tu nagle po jakimś czasie, gdy już zapomnieliście o tym, samo pojawia się przed Wami. I tutaj jest właśnie ten brak pojęcia czasu w naszej świadomości. Nie marnujcie czasu, to jest Wasze życie i korzystajcie z niego tak jak Wam podpowiada wasza dusza, gdyż to jest dar od nas samych, pragnienie, którego nie można zmarnować .

Pozdrawiam !

Ciekawe, ciekawe jak tam jest.

Witam - poruszacie niezwykle interesujący temat, na który niestety nie ma odpowiedzi.
Włączam się dlatego,że mogę potwierdzić o istnieniu takiego zjawiska jak nocne wizyty czegoś, co starsi ludzie nazywają zmorą. W tych przypadkach o których słyszałam od bardzo wiarygodnej osoby
nie były to dobre spotkania ,a ustały dopiero po słownym jej przepędzeniu z użyciem przekleństw.
Niesłychane, ale tak jak to właśnie opisałeś Kasm kiedy odwiedził ciebie zmarły przyjaciel.

Odnośnie snów - coś jest na rzeczy, skoro Biblijny Józef tłumaczył Faraonowi sny - przepowiednie które się sprawdzały (o 7 latach....)

Ostatnio zaciekawiła mnie książka amerykańskiego neurochirurga "Dowód", który przeszedł śmierć kliniczną i wrócił do żywych i opisał swoje doznania. Książkę czyta się dość nudno, dużo terminów medycznych. Ale wywiad przeprowadzony z nim w TV był bardzo interesujący.
Ten człowiek to EBEN ALEXANDER.

Reasumując - coś niewątpliwie jest, ale nikt nie wie co.
Niebezpieczne są eksperymenty z wywoływaniem duchów, wróżeniem,odczytywaniem snów itd.
Jedno jest pewne - jeśli jesteś dobrym, życzliwym człowiekiem...nie krzywdzisz innych...pomagasz - co złego może ciebie spotkać? Do piekła nie wezmą, ot co.

tak,to Święta prawda. W mojej rodzinie zmarły dwie bliskie osoby, praktycznie widziałam jak umierają. Później po śmierci wyglądały jakby "uspokojone", jakby to co ich gnębiło ( w obu przypadkach była to choroba) odeszło od nich, uwolniły się od cierpienia.

Kiedyś pewnie naukowcy znajdą wyjaśnienie na wiele zjawisk uważanych dziś za paranormalne. Mózg ludzki kryje jeszcze sporo tajemnic.

Miałam identyczny sen z babcią i powiedziała mi dokładnie te same słowa ))))

Miałam 11 lat kiedy zmarła moja babcia, z którą byłam bardzo związana. Była dla mnie jak druga matka, jej śmierć przeżyłam ciężko, tamten czas miałam zupełnie wyjęty z życia. Choć było to dawno temu, babcię doskonale pamiętam, potrafię przywołać w myślach każdy szczegół jej twarzy, włosów, oczy, nos usta. Jakbym się z nią wczoraj widziała, choć przecież nie żyje już ponad 19 lat.
Babcia wielokrotnie mi się śniła. Pewnego razu miałam taki sen: ktoś zapukał do drzwi, otwieram a tu babcia, pytam: co Ty tu robisz? przecież Ty nie żyjesz. Ona mi na to: " możemy zejść na dół kiedy tylko chcemy". Babcia weszła do środka, pamiętam, że była jakaś nienaturalnie mała, w niebieskiej sukience i jakby unosiła się nad podłogą. Dalej nie pamiętam, bo te słowa "możemy zejść na dół kiedy tylko chcemy" bardzo utkwiły mi w pamięci, nawet nie tak dawno opowiadałam o tym mężowi, zapewne po raz n-ty.

Kolejny raz kiedy babcia mi się przyśniła był dla mnie dość porażający. Byłam wtedy bardzo chora, leżałam w łóżku, zasnęłam. Przyśniło mi się tak: idę sobie chodnikiem nieopodal mojego domu, patrzę a naprzeciwko mnie, w moim kierunku idzie babcia. Kiedy się spotkałyśmy powiedziała mi tak: "będziesz umierać", ja zaczęłam krzyczeć, że nie, ja nie chcę umierać, ona na to takim spokojnym i miłym tonem, że ja muszę, że to jest mój czas, że tam na górze wszystko już jest przygotowane... Zaczęłam krzyczeć jeszcze mocniej, wolałam mamę, która po chwili nadbiegła od domu i obie (mama z babcią) zaczęły mnie sobie wyrywać. Ten sen był tak rzeczywisty, że jak się obudziłam, byłam zlana zimnym potem i przekonana że wkrótce umrę. Jednak po jakimś czasie wyzdrowiałam.

A ja w to wierzę. Miałam kiedyś sen,  że otworzyłam drzwi na klatkę w mieszkaniu i po drugiej stronie w drzwiach stała babcia,  tata mojego kolegi i trzymali jakieś małe dziecko na rękach. Babcia uśmiechnięta krzyknęła do mnie, że mam wszystkim przekazać, że są szczęśliwi. Przekazalam. Mój kolega nawet się splakal, że mu powiedziałam o tacie. łatwiej mi wierzyć.

Ciekawe rzeczy opisujecie ja wątpię żeby nic nie było umierasz i tyle myślę że są tam jakieś inne dwa światy pamiętam jak ciocia umarła i dzieciom najstarszym kuzynki się śni jedna z nich mówi ze normalnie we śnie gada z nią. wiec sklanialabym się ze jednak jest drugi świat