ZWIĄZEK Z ROZWODNIKIEM??

Jestem w podobnej sytuaji. Tylko że moi rodzice nie wiedza że on ma dziecko ponieważ mieszkają za granicą od paru lat. Sama boje się jeszcze im o tym powiedzieć bo mimo że w sumie sami są rozwiedzeni ze soba to i tak boje się ze nie zaakceptuja mojego zwiazku.

Ile masz lat? Na pewno musisz wytłumaczyc rodzicom, że oboje bardzo sie kochacie, że jestes z nim bardzo szczesliwa, że dobrze sie z nim czuje że czujesz ze to prawdopodobnie TEN facet. Na pewno nie zrywaj z nim tylko z tego powodu ze rodzice nie akceptja tego że ma slub Kościelny bo to jest najglupszy powod do rozstania. Ja sama jestem dosc religijna i jak kazda kobieta bardzo chcialabym miec ślub Kościelny. Ale moj facet wie o tym bo ostatnio jak bylismy u jego brata i jego narzeczonej to tak nam zeszlo na ten temat i moj luby widzial ze sie nam czyms zamyslilam, powiedzialam mu o czym to obiecal mi że zrobi wszystko żeby unieważnic małżeństwo Kościelne. Dlatego myśle, że Ty tez powinnaś powiedzieć swojemu o tym. Popros go żeby zlozyl te dokumenty. Za to rodzice musza zrozumiec że mimo tego że ma slub koscielny Wy bedziecie razem. W kosciele jest tak że jesli ktoś wiąże sie z rozwodnikiem ktory nie ma uniewaznionego slubu koscielnego to nie moze przystapic do komunii, spowiedzi. Jednym slowem nie moze w pelni uczestniczyc w Mszy. Moze nawet to jest tak ze wtedy ludzie zyja w grzechu. Ale to są tak naprawde zasady narzucone przez kosciol. Sama nalezalam do oazy, uwielbialam spiewac na mszach, teraz tez lubie choc rzadko juz spiewam poniewaz nie mam za bardzo czasu na spotkania oazowe i proby. Tylko że tak naprawde to Ten na Górze ma decydujace zdanie na ten temat, On ustala reguły i tylko On wie jak jest, co mozna, a co nie. Wiem i wierze w to że Bóg chce tylko i wyłacznie naszego szczescia. Więc jesli Twój chlopak nie dostanie rozwodu koscielnego (chociaz w tej sytuacji to mozliwe ze dostanie (moja tez jest podobna w tej kwestii - zdrady i tego ze ona go nie kochala)) to nie powod żeby sie rozstawac, a rodzice musza to zrozumiec. W zyciu kazdy szuka drugiej polowki. Czasami znajduje ją wczesniej, czasem pozniej. Czasami ta druga strona jest rozwiedziona ale to nie powod zeby z niej rezygnowac, z własnego szczescia. W zyciu ludzie robia rozne rzeczy z rozsadku (jak w przypadku naszych partnerow), pozniej zaluja tego ale czasu sie nie cofnie, niestety. Dlatego nie powinno rezygnowac sie z milosci dlatego ze ta druga osoba ma juz jakas przeszlosc. Może to Ten z Góry zesłał nam takie fantastyczne osoby i dlatego uwazam że mimo wszystko powinnas z nim byc, jesli naprawde sie kochacie, jesli to ten jedyny i jest Ci z nim wspaniale. To nie kosciol ma decydowac z kim powinnismy byc, nawet nie rodzice, ale my sami! Na pewno czeka Cie powazna i bardzo trudna rozmowa z rodzicami ale w koncu zrozumieja ze jestescie dla siebie stworzeni i ze bedziecie razem bo sie kochacie. Moj facet tez od razu chcial mnie poznac ze swoim synkiem, chcial go do mojej obecnosci przyzwyczaic i udalo mu sie to. Ja tez bardzo dobrze dogaduje sie z malym .

Ale sie rozpisalam

Witam!
Uważam że na pewno nie powinnaś się z nim rozstawać, zapewne jesteś osobą pełnoletnią i masz prawo sama decydować o swoim szczęściu. Rodzice chcą dla nas dobrze i zapewne się martwią czy to aby ten, ja sama jestem rozwódką i wiem jak o jest ciężko, ludzie patrzą na ciebie jak na kogoś gorszego, ale ja też mam uczucia i chce być traktowana jak inni. Matka mojego ostatniego faceta też nie była szczęśliwa że jej syn związał się z rozwódką, na dodatek z dzieckiem, tylko ludzie inteligentni potrafią zachować się z klasą. Daj czas rodzicom, jak zobaczą że jesteś z nim szczęśliwa to z czasem sami odpuszczą.

Co do rozwodu kościelnego to niestety nie jest takie proste, ja sama z tego zrezygnowałam. Tracisz dużo czasu i pieniędzy, no i nerwów. Potrzebni są świadkowie, dobre dowody a zdrada to nie koniecznie może być powód do rozwodu, zależy od okoliczności. Sporo naczytałam na ten temat i na netkobiety też jest post o rozwodzie kościelnym.  Ja bym nie próbowała namawiać swojego partnera do takiego rozwodu, ślub cywilny może być równie piękny jak kościelny, zależy wszystko od was jak sobie zorganizujecie wszystko. Ja chciałabym kiedyś ponownie wyjść za mąż, troszkę żałuję że nie będzie to kościelny, ale do ślubu cywilnego też można założyć białą suknie z welonem.

Dziękuję Dziewczyny za odpowiedzi i wsparcie. Mam 22 lata. Ja za sobą też mam ciężki związek, trwał 6 lat i zakończył się chwilę przed ślubem. Nie szukałam szczęścia i miłości na siłę, to Ona sama mnie znalazła. Mi w żadnym wypadku to, że Witek jest  w trakcie rozwodu nie przeszkadza. Nie mam zamiaru rezygnować z miłości  i szczęścia, którego zaznaje u Jego boku. Przy Witku poczułam się naprawdę potrzebna, kochana i jedyna. Wyznania miłości słyszę co naj mniej 30 razy dziennie. Jak się nie widzimy kilka godzin to nie możemy sobie znaleźć miejsca.

Jedynym problemem do całkowitego szczęścia jest zrozumienie moich rodziców, w których niestety nigdy nie miałam:( Czy myślicie, że jeśli zobaczą, że Witek naprawdę mnie kocha i szanuje, że okazuje na każdym kroku, że jestem tą jedyną to się przekonają???

Denerwuje mnie stereotypowe gadanie, że ta pierwsza zawsze będzie dla niego ważniejsza i bardziej przez niego kochana. Albo, że pierwsze dziecko jest ważniejsze niż każde kolejne. Wydaje mi się, że nie ważne które to dziecko kochane jest tak samo, a jeśli jest z prawdziwej miłości to kochane jest czasami jeszcze bardziej. 

O rozmowie z Witkiem na temat unieważnienia ślubu kościelnego jeszcze rozmyślam. Witek wie, że chciałabym iść do ołtarza w białej sukni, powiedział mi, że jeśli powiem Mu, że chcę żeby złożył papiery o unieważnienie małżeństwa to zrobi wszystko żeby dostać "rozwód kościelny".

Czasami sama nie wiem co o tym myśleć.

No właśnie moja mama mi powiedziała, że ta pierwsza kochana jest bardziej niż każda następna i każde kolejne dziecko będzie tylko ciężarem.

Dzisiaj tak rozmawialiśmy z Witkiem o nas, o moich i jego rodzicach. Najśmieszniejsze jest to, że moja mama też nie miała akceptacji moich dziadków, zwłaszcza babci, a mimo wszystko pobrali się, są razem już prawie 24 lata. Tata teraz jest najlepszym zięciem, a ja najbardziej kochaną wnuczką. Pomimo, że te 20-pare lat temu babcia nie chciała nas znać a mamę prawie wyrzuciła z domu bo związała się z chłopakiem, którego ona nie akceptowała. Dlaczego sytuacja się powtarza?? Czyżby mama chciała żebym przeszła to samo i najpierw się nacierpiała a później była szczęśliwa??

Nad unieważnieniem małżeństwa nie zastanawiamy się. Narazie wspieram Witka przy rozwodzie cywilnym. Widzę jak bardzo mu ciężko, zwłaszcza bez córeczki. Jak bardzo mu jej brakuje. Pomagam mu jak tylko umiem i na każdym kroku zapewniam o swoich uczuciach i o tym, że będę z nim pomimo tego, że rodzice są przeciwni.

a ja uwazam, ze nie mozna wydawac osadow o kobiecie ktorej sie nie zna- czyli o jego zonie. znasz relacje jak jest tylko z jego reki, faceci maja tendencje to przeklamywania faktow, zeby sie postawic w lepszym swietle w oczach potencjalnej kandydatki. wiec oczywiscie ze rozwod jest wina zony, oczywiscie ze to zla kobieta, oczywiscie ze dziecko krzywdzi bo sie puszcza... dla mnie to jest jednak jakos grubymi nicmi szyte....
Sorry ale ze mnie juz taki niedowiarek...
moja siostra zwiazala sie z rozwodnikiem, wiec troche wiem od kuchni jak to wyglada... i wszystko wyglada dokladnie tak samo... Dopiero po kilku latach sie okazalo, ze koles to skonczony wredny cham, ale dziecko juz maja i siostra go teraz utrzymuje...
a ta jego byla zona to odzyla dopiero jak sie rozwiodla... nie mowiac, ze koles sie nawet wlasna corka z pierwszego malzenstwa nie interesuje...
Wiec ja ci radze uwazaj

vinga, wiem o tym doskonale, tylko zwracam uwage na fakt, zeby nie wierzyc bezkrytycznie w to co mowi.
ja np nie znam tego czlowieka, wiec nie jestem w stanie powiedziec jaki jest i czy to co mowi jest prawda czy nie. Chcialam tylko pokazac autorce, ze prawda z roznych ujec wyglada w inny sposob. Prawdopodobnie jakby sie spotkala z jego zona, to by otrzymala totalnie inna wersje.
Tak czy siak zycze szczescia, a co do facetow- to tak jak powiedziala przedmowczyni, rozwodnik nie musi byc wybrakowanym towarem
Ja sama trafilam na niejedna wybrakowana sztuke wsrod kawalerow...
Pozdrawiam

Jestem w podobnej sytuacji na szczęście wszystko się ułożyło . Między nami jest 8 lat róznicy , On ma córkę a przyczyną rozwodu był alkoholizm żony i zaniedbywanie domu i dziecka. Z początku było ciężko ale moi rodzice, zaakceptowali mojego D . Rozwód cywilny mam nadzieję że wnet się zakończy , przed nami jeszcze unieważnienie kościelnego .
A tak w nawiązaniu do Twoich pytań
1. Walczcie o swoje szczęście , jeśli będziecie się szanować i kochać to na pewno dacie radę.
2. Najlepiej by było jakbyście Wy oboje i Twoi rodzice usiedli i porozmawiali . Najlepiej żeby to Witek zaczął rozmowę . Wyjaśnił wszystko . Powiedzcie że będziecie się starać o unieważnienie kościelnego - to może być zawsze jakiś argument. Zróbcie to bez nerwów . Potem możecie zaaranżować np. wspólnego grila dla obu rodzin , niech się poznają .
3. Jeśli chcecie się pobrać to szybciutko składajcie pozew o unieważnienie małżeństwa . Takie sprawy mogą się ciągnąć minimum 2 lata . Tak jak pisały koleżanki , Twoje wsparcie będzie mu potrzebne bo może być ciężko .
Daj znać jak Wam idzie
Powodzenia

Cześć Dziewczyny,
Ja jestem w podobnej sytuacji. Jestem z facetem, który posiada tzn. przeszłość- żona, dziecko.
Jeśli chodzi o moich rodziców to zaakceptowali mój wybór i nie wtrącają się w nasz związek. Mama nawet lubi mojego mężczyznę.
Nie chcę pisać, że ich małżeństwo rozpadło się z winy żony, bo uważam, że wina zawsze leży po obu stronach. Po prostu im nie wyszło. Jestem bardzo szczęśliwa i nie obchodzi mnie co mówią inni.. też nie zbyt martwię się, że nie będę mogła mieć ślubu kościelnego, ponieważ nie jestem jakoś bardzo wierząca. Czasami jest mi przykro kiedy myślę, że nie jestem tą pierwszą.. zastanawiam się jak to będzie kiedy będziemy mieć nasze dzieci.. czy będzie je tak samo kochał. Swojego synka kocha bardzo, cudnie się nim opiekuję i dzięki temu wiem jakim będzie ojcem również dla naszych dzieci. Na razie jego synek jest bardzo mały, ale mam nadzieję, że kiedyś będę miała z nim dobry kontakt.
Pozdrawiam

Beatko, nie pozostaje Ci wiec nic innego, jak zapytać rodziców, na którym miejscu Ty jesteś w ich życiu? Na pierwszym jest ich własną wizja Twojej przyszłości, na drugim miejscu ich ambicje względem Ciebie, na trzecim miejscu "co ludzie powiedzą", a Twoje szczęście chyba gdzieś na szarym końcu? I skoro twierdza z pełnym przekonaniem, ze dziecko Witka będzie dla niego na drugim miejscu to dlaczego własne dziecko (czyli Ciebie) stawiają tak daleko w klasyfikacji ważności?

Za wcześnie im powiedziałaś. Prawdopodobnie będziesz musiała wybierać miedzy Witkiem czy rodzicami. A na taki radykalny wybór jest za wcześnie. Nie masz pewności co do intencji Witka - wcale nie dlatego, ze jest rozwodnikiem, tylko dlatego, ze Wasz związek jest dopiero na etapie raczkowania. A kiedy pojawia się nieporozumienia być może będziesz miała zal, ze Ty dla niego poświeciłaś tak wiele, wiec dlaczego on nie jest idealnie taki, jakiego Ty chcesz?

Dziecko będzie (a przynajmniej powinno) być dla niego bardzo ważne. Bardzo niepokojące byłoby, gdyby było inaczej. Natomiast nie jest żadnym zagrożeniem dla Ciebie, dla Waszego związku ani dla Waszych ewentualnych wspólnych dzieci. Czy jakikolwiek rodzic może powiedzieć, ze pierwsze dziecko kocha bardziej niż pozostałe?

Natomiast była zona może występować w jego życiu na rożnych pozycjach. Moze być niespełnioną miłością, sentymentalnym wspomnieniem, może być mu obojętna, może być wrogiem. Z Twojego opisu wynika, ze pierwszego wymienionego przeze mnie stanowiska nie zajmuje - wiec Wasz związek ma takie same szanse jak każdy inny.

Co teraz powinnaś zrobić? Byc silna przede wszystkim. Przeciąć pępowinę łącząca Cie z rodzicami i odpowiedzialność za własne życie wziąć we własne ręce. Wsparcia psychicznego jak widać i tak nie masz, wiec niewiele straciłaś - za taka toksyczna miłość bez żalu możesz rodzicom podziękować. Wsparcie finansowe w Twojej sytuacji jest istotne, ale ludzie radzą sobie z większymi problemami. Nie wahaj się oczekiwać pomocy od Witka - bynajmniej nie mam na myśli finansów, ale skoro Ty jesteś w stanie tak wiele poświęcić dla Waszego związku to masz prawo oczekiwać, ze on będzie Cie wspierał. Moim zdaniem istnieje duza szansa, ze jeśli rodzice zobaczą w Tobie dorosłą, samodzielna kobietę - w końcu zaakceptują Twój wybór.

Droga beatadr

jesli chodzi o Twoje pytania to mogę Ci tylko powiedzieć, że na, aby Twoi rodzice przekonali sie do Twojego parnera musi upłynąć troszke czasu i to wcale nie oznacza, że Oni si mieszają w Twoje życie, po prostu boją się o Ciebie, że to może tylko przejściowe zauroczenie, że stać Cie na kogoś innego, ich względem kogoś lepszego. Nie dziw się im, ze tak sie o Ciebie denerwują, bo to ich przerasta, tym bardziej, że są religijni jak sama powiedziałaś, a wiedzą, że już ślubu kościelnego nie będziesz z Nim miała, całe życie myśleli, że ich córeczka będzie miałą ślub jak z bajki, faceta w swoim wieku, i co najważniejsze kawalera. Może się boją co ludzie powiedzą,???
Jesteś bardzo młodą osobą i ja chyba w Twoim wieku troszkę bym uważała i nie zawierzałabym na maxa... ale to jest tylko moje zdanie.

Jeśli chcesz ich jakoś przekonać do Niego, to może na początku poznaj ich ze sobą, niech zobaczą , że jesteś z Nim szczęsliwa, że Jemu naprawdę na Tobie zależy.

Jeśli chodzi o rozwód kościelny to nie taka łatwa sprawa i to może potrwać nawet kilka lat, albo kilkanście...i to powinna być Jego inicjatywa a na pewno nie Twoja!!!!!!!!!!!!

Trzymaj się i jeśli na prawdę się kochacie to czy będzie trudniej czy łatwiej musisz to wytrzymać...

powiem tak nie wiem jaki ma kontakt z dzieckiem ale do pewnego momentu bedzie druga, chociaz to zalezy od osoby....
ciezko uslyszec od rodzicow takie slowa ktore zupelnie nijak sie maja do rzeczywistosci....
trudno co doradzic bo zycie na wlasny rachunek nie jest ani proste ani przyjemne....
moze sytuacja sam sie rozwinie...

Beata!!
Nie na darmo mówią, że facet po "przejściach" jest inny niż kawaler. Oni poznali czym jest życie z drugą osobą n codzień, problemy, choroby, awantury, ciche dni - a nie tylko "trzymanie się za rękę" i wzdychanie.
Ty jeszcze nie wiesz jak to jest, bo na dzień dzisiejszy on dla ciebie to kwintesencja męskości - głównie dlatego że po kilku latach małżeństwa i to że jest 6 lat starszy nauczyło go jak postępować z kobietami i jakich nie popełniać błędów - i chyba o to chodzi twoim rodzicom gdy nie akceptują twojego wyboru.
Pozatym nigdy nie jest tak, że to jedna strona jest winna całkiem - bo nawet zdrada w małżeństwie nie bierze się z nikąd (chyba że jest to jednorazowy incydent - ale wtedy często ludzie próbują łatać swoje małżeństwo) On zawsze będzie mówił, że to jego ex była tą złą - to naturalne przecież nie powie to ja robiłem to itamto źle - przecież chce cię zdobyć a nie zniechęcić - dlatego wszystko co mówi na temat byłego związku dzieliłabym na pół.
A co do rodziców - uwazam , że jeśli zerwiesz z nimi kontakt "przez" swoją miłość nigdy nie będziesz naprawdę szczęśliwa i być może kiedyś w chwilach kryzysu wypomnisz to swojemu facetowi " że ja przez ciebie zerwałam kontakt z rodziną", a oprócz tego pozbawisz swoje dzieci dziadków którzy są bardzo ważni dla dzieciaków.
Co do ich ślubu z rozsądku to ja osobiście w to nie wierzę - faceci żadko są gotowi aż tak się poświęcać - chyba że wpadną.
Decyzja nie jest łatwa, ale zanim cokolwiek postanowisz ostatecznie pomyśl nie o tym jak bęcie cudownie , ale weź pod uwagę jak będzie często ciężko.

Czerepach - masz dużo racji mnie głównie chodziło o fakt wieku Beaty i to jak postrzega Witka - bo musisz sam przyznać że mężczyżni  "sporo"starsi  od swoich partnerek naprawdę robią piorunujące wrażenie na młodych dziewczynach bo gdy one porównają ich ze swoimi "niedoświatczonymi" pod każdym względem rówieśnikami to sądzą że złapały Pana Boga za nogi. Co do przyznawania dzieci ojcom, to uwazam - mimo że sama jestem matką że fakt posiadania "jajników" wcale nie świadczy że ktoś będzie lepszym rodzicem. I tu masz rację.

Beata! Jeśli uraziłam cię to przepraszam - nie było to moją intencją, wynika to tylko stąd, że paręlat temu moja przyjaciółka była dokładnie w takiej damej sytuacji ona 21 lat-panna , on 30 lat rozwodnik -syn 9 lat.Kiedy wtedy z nią rozmawiałam była zakochana (po latach sama stwierdziła zauroczona) od jego przyjaciół słyszała że to ta żona rozwaliła ich małżeństwo. A dziś moja przyjaciółka dalej jest z nim ale bez ślubu, żyją razem ale w zasadzie każde osobno i dziś mówi "poznałam co to namiętność zauroczenie ale nigdy nie było prawdziwej miłości" Może dlatego twoja historia tak mi się skojarzyła z tamtą sytuacją bo kocham moją przyjaciółkę i smutno mi gdy mówi że nie jest źle, ale myślała że to inaczej będzie wyglądać. Dlatego może w twoim wypadku będzie inaczej - i życzę Ci tego z całego serca.

Ja też mam zamiar być zajebiście szczęśliwa właśnie z moim Witkiem. Wczoraj jak byłam u niego to Madzia(jego córeczka) przytuliła się do mnie i powiedziała, że mnie bardzo kocha. I poprosiła tate żeby nie mówił mamie hehe. Ja zrobiłam kolejny krok do przodu. Powiedziałam ostatecznie rodzicom, że nie mam zamiaru rezygnować z tej znajomości i tego związku bo jestem zakochana, szczęśliwa i wiem, że jestem przez Witka kochana. Tata powiedział mi, że to będzie moje życie i mam je sobie sama układać tylko mam brać pod uwagę to, że konsekwencje będą spoczywały tylko na mnie. A w efekcie tej rozmowy mama traktuje mnie jak powietrze, wogóle się do mnie nie odzywa. Ale przekonają się, że jestem i  będę szczęśliwa, ZAJEBIŚCIE SZCZĘŚLIWA:)

Hej dziewczyny,ja mam 23 lata. I jestem w podobnej sytuacji.Poznałam faceta,który jest w trakcie rozwodu(to w innym wątku).Chyba się zakochuję,ja też nie jestem jemu obojętna. Ale moi rodzice (powiedzialam im ze jest po rozwodzie) nie akceptuja tego zupelnie. Ma dwoje dzieci.Moja mam,która bardzo kocham,wychodzi z siebei zebym przestala sie z nim spotykac. Proboje mi grozić,że mnie wyrzuci z domu.Próbowałam rozmawiać z nią na spokojnie,ale sie nie da.Ja jestem spokojna,ona wpada w histerię.Czym jeszcze bardziej mnie od siebie odpycha.Mój facet rozumie całą sytuację.Nie chce żebym miała problemy w domu,żebym się wyprowadzała.Przez zimę najprawdopodobniej zdobędzie orzeczenie o rozwodzie.Nie chce rezygnować.Myślę,że moge być z nim szczęśliwa. Ale nie potrafie poradzić sobie z rodzicami.W ogóle.Nie wiem jak to rozegrać.Nie chce wybierać,a oni jasno mi powiedzieli,że albo oni albo on. Strasznie się z tym męczę.Jesli się wyprowadzę to stracę kontakt z rodzicami:(Bo uznają,że nie liczę się z nimi...uważają,że na wlasne zyczene marnuję sobie życie,że jak rozwodnik to musi być strasznym draniem..a w moim domu mimo,że ojciec byl kawalerem to nigdy nie było kolorowo,i nie jest do dziś.Rozumiem i nie rozumiem mojej mamy. Nie chcę a będę musiała ją okłamywać. :(strasznie mi z tym źle.
pozdrawiam

A moze pogadaj takze z jej znajomymi i z nia sama?

Gratulacje misia350 ślubu:) ja również jestem w związku z rozwodnikiem i ma 2 dzieci ale na razie jesteśmy jeszcze bez ślubu. Mieszkamy razem i jesteśmy ze sobą 2 lata. Moi rodzice też przeżyli szok i odradzali itd ale teraz już pomału się przyzwyczajają. Jesteśmy młode ale to nie znaczy że nie jesteśmy dojrzałe do prawdziwej miłości.Ja bym tak chciała się dowiedzieć jak wyglada życie po ślubie jako bym już była jego żoną bo teraz alimenty wpłaca u komornika bo wcześniej nie dał rady normalnie wpłacać na 2 dzieci więc komornik się tym zajał, więc np jak by mi rodzice zapisali na mnie dom i my byśmy byli małżeństwem to czy komornik mógłby mi odebrać te mieszkanie?