Otóż ja jestem osoba bardzo cierpliwą i wyrozumiałą, rozumiem prawie wszystko ale to co teraz mam w domu przechodzili ludzkie pojęcie. Nie wiem jak to widać z boku no ale ja już nie wytrzymuję.
Jestem z moim facetem 3 lata , mieszkamy razem 2,5 roku. Na początku związku wiadomo każdy facet to ideał , mój też takim był. do czasu kiedy zawiódł mnie po raz kolejny. Już nie wspominam o tym ,e cały dom jest na mojej głowie - jestem w stanie to zrozumieć bo mój mężczyzna dużo pracuje.Ale nie mam zamiaru robić za niego wszystkiego , jak wraca do domu to siada od razu do playstation i siedzi tak dopóki się nie zmęczy i idzie spać. Rano wstaje do pracy i jak wraca jest ta sama sytuacja. Kanapki sobie sam nie zrobi , do kuchni np. po popielniczkę sam nie pójdzie , nic zero pomocy. Słysze co chwilę czy możesz mi przynieść to czy możesz mi przynieść tamto i czuję się nie jak jego kobieta tylko jak służąca na darmowym etacie. Kochamy się raz na miesiąc bo panicz jest zawsze zmęczony albo gra w te durne gry. W weekendy kiedy siedzimy sami zawsze planujemy gdzie wyjechać , gdzie iść ot tak żeby pobyć trochę ze sobą ale jak zwykle nic z tego nie wychodzi bo nagle jemu przestaje się chcieć. Dziś miarka się przebrała , nie wytrzymałam jak po raz kolejny zawiódł mnie. Mieliśmy wyjechać , sprawdzał trasę na mapach w internecie , przygotowałam wszystko a on nagle mi wyskakuje ,że on nigdzie nie jedzie i foch z niewiadomego powodu. Kolejny weekend w domu i oglądanie chłopa przy grze. A wystarczy jeden telefon jakiegoś kumpla to zrywa się jak głupi i leci jakby się paliło.Dziś nie wytrzymałam i wyrzygałam mu wszystko tzn.że jak zwykle mnie zawiódł,że tak naprawdę się do niczego nie nadaje itd. To nie było w nerwach taka jest prawda , nie pamiętam dnia kiedy by coś zrobił ,żeby mnie gdzieś zabrał jak planowaliśmy.Mam już tego dość ale nie wiem co zrobić aby to się zmieniło. Rozmowa odpada - on nie umie rozmawiać i każdą poważną rozmowę odbiera jako atak na jego osobę. Po każdej kłótni z jego winy to ja muszę przepraszać bo jego po prostu nie stać na takie słowa i wolę to odpykać żeby mieć już spokój niż czekać aż on się posili na przeprosiny. I tak bym się nie doczekała.Bardzo go kocham i nie mam zamiaru go zostawiać bo cały czas mam nadzieję ,że coś jeszcze z niego będzie. Wiem,że on też mnie kocha choć nie mówi tego ( raz na rok się zdarzy ) uczuć nie okazuje bo ten typ tak ma. Już naprawdę nie wiem co mam zrobić żeby on się zmienił ,nie był takim leniwcem . nie był taki oschły . Teraz nie gadamy ze sobą bo tym razem ja nie mam zamiaru przepraszać za moje słowa , powiedziałam prawdę , ale mam dosyć życia z kimś kogo trzeba o wszystko prosić i błagać .
Jest na takiego typa jakaś rada ???
trzymajcie za mnie kciuki 
ale na razie bada teren 
Powodzenia! Mój też jest niezłym leniem, ale chyba nie aż takim. Nie mam zamiaru się o to martwić póki z nim nie mieszkam, ale dzięki Tobie będę miała na niego kilka sposobów, kiedy przyjdzie czas 