Osoby niepełnosprawne w pracy

Uważam, że niepełnosprawni, którzy przeważnie i tak mają bardzo zaniżone poczucie wartości na rynku pracy, otrzymując takie propozycje jak wspominasz, Yvette, czyli znacząco odbiegające od możliwości i wykształcenia- będą coraz mniej postrzegać się jako osoby wartościowe, a co za tym idzie to poczucie wartości może spaść niemal do zera. Jest to bardzo krzywdzące, bo przecież nierzadko inwalida nie mogąc skupić się na wielu rzeczach dostępnych ludziom zdrowym, skupia się właśnie na nauce i podnoszeniu swojej wartości intelektualnej. Proponowana prosta praca chałupnicza w ich przypadku jest nie tylko upokarzająca, ale i na pewno nie przynosząca najmniejszej satysfakcji.  A przecież takiej nie proponuje się zdrowej pani magister. Dlaczego? Czy Ci ludzie naprawdę nie zasługują na to samo???

Dlaczego też pracodawcy boją się zatrudniać niepełnosprawnych? Ciężko mi jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie (nie znam problemu) i tak naprawdę oni sami powinni się tu wypowiedzieć. Ja mogę jedynie się domyślać, że boją się wszystkich związanych z tym ograniczeń. Inwalida w pracy objęty jest pewnego rodzaju ochroną, musi mieć dostosowane stanowisko pracy, stworzone odpowiednie warunki do funkcjonowania. Ale przecież tu jest ,,coś za coś", bo w zamian pracodawca ma ulgi finansowe, pomoc, a samo dostosowanie czy wręcz stworzenie nowego stanowiska można sfinansować z odpowiednich funduszy. Wystarczy tylko chcieć, ale to już jest chyba za dużo, trudności sprawiają, że boją się podejmować takiego wyzwania.

I wreszcie czy akceptujemy niepełnosprawność w różnych miejscach, w których przychodzi nam załatwiać różne sprawy? Otóż posłużę się przykładem z mojego miasta. W Urzędzie Miasta na każdym kroku spotyka się pracujących ze stopniem inwalidztwa- od pani z olbrzymią otyłością (utrudniającą poruszanie się) siedzącą przy kasie po jeżdżących na wózkach i pracujących przy specjalnie dostosowanych do nich biurkach. I NIGDY nie spotkałam się z żadnym słowem krytyki na ich pracę, co więcej, oni starają się podwójnie, zyskując uznanie i sympatię petentów. Myślę więc, że społeczeństwo w pełni akceptuje niepełnosprawność w pracy, nie rozumiem zatem skąd taki opór? Czy człowieka, którego dotknęło nieszczęście należy zepchnąć na margines i uczynić niewartościowym? Nie, nie i jeszcze raz nie! Pomyślmy zatem czy sami nie mamy gdzieś wpływu na tworzenie tych nowych miejsc pracy. Może warto zwrócić uwagę w urzędach, różnego typu firmach czy zakładach, gdzie i przy jakich czynnościach taka osoba mogłaby się w pełni realizować i spełniać, a korzyści będą na pewno obopólne. Poza tym nigdy nie można zakładać, że nas ten problem z pewnością nie dotknie. I niech to posłuży za puentę mojej wypowiedzi.

Państwo polskie zwolniło się z obowiązku dbania o zatrudnienie osób niepełnosprawnych, przerzucając go na zakłady pracy. Te natomiast, mimo obowiązujących przepisów i przysługujących ulg, niechętnie zatrudniają osoby niepełnosprawne. Np. każdy zakład liczący powyżej 25 pracowników, jeżeli nie zatrudnia 6 proc. osób niepełnosprawnych, zobowiązany jest do dokonywania wpłat na specjalny fundusz celowy, tj. Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Jeżeli zakłady pracy mają wypełniać dodatkowe powinności socjalne wobec niepełnosprawnych pracowników, to trudno się dziwić, że wolą zapłacić "karę" niż zatrudnić niepełnosprawnego. W rozumieniu przeciętnego pracodawcy osoba niepełnosprawna to ktoś nieodpowiedzialny, niezdyscyplinowany, nierozgarnięty i wymagający opieki. Ktoś, na kim nie można polegać. Pracodawcy boją się niepełnosprawnych. Nie liczą się ich umiejętności, tylko ich ograniczenia. I tak było zawsze. Rynek otwarty nigdy nie był przychylny niepełnosprawnym. Aby więc rozwiązać problem ich zatrudnienia, najpierw tworzono spółdzielnie inwalidzkie, a od 1991 r. zakłady pracy chronionej. Problemu jednak i tak nie rozwiązano, i wątpię aby w ciągu 3-4 lat (jak nie więcej) coś się zmieniło na lepsze.

Poruszyłaś bardzo ważny temat. Wydaje mi się, że dla pracodawców zatrudnianie osób niepełnosprawnych jest jakąś abstrakcją. Nie mają pojęcia w tym temacie i udają, że pracownicy niepełnosprawni nie istnieją. Osoby niepełnosprawne niestety nie mają i pewnie długo jeszcze nie będą mieć takich samych szans na znalezienie pracy, jak osoby sprawne. Choć wskaźnik aktywności zawodowej w ostatnich latach wzrósł, (tu są dane: spam to obawiam się, że jeszcze dużo czasu minie, zanim ludzie, a zwłaszcza pracodawcy zrozumieją, że praca jest dla osoby niepełnosprawnej nie tylko sposobem zarobkowania, ale przede wszystkim często jedyną możliwością uczestnictwa w życiu społecznym.

Mam inne zdanie na ten temat. Sam zatrudniam niepełnosprawnych i nie uważam, że są źle traktowani w Polsce.
Fakt, że nie do każdej pracy można ich skierować ze względy na niepełnosprawność nie oznacza dyskryminacji.

A u mnie na dzielnicy znajduję się kawiarnia, gdzie kawę podają ludzie z zespołem Downa - super inicjatywa.

Kurcze, ale wspaniale! Nie wiedziałam, że u nas w polsce są tak piękne pomysły.Olinka, pozdrawiam