Między młotem a kowadłem...

Mam 24 lata i życiowy burdel, przynajmniej tak się czuję.Proszę przeczytajcie moje wypociny... Prawie 2 lata temu (listopad 2008 r.) zostawiłam po 5 latach związku faceta, którego bardzo mocno kochałam . Czułam, że to była miłość mojego życia, moja pierwsza miłość, to za tego faceta chciałam wyjść za mąż i z nim mieć dzieci. Mieliśmy wspólne plany dzieci, małżeństwo, dom. Kompletnie zbzikowałam na jego punkcie, potrafiłam gadać z nim przez cała noc i nie wracać do domu na noc, on był wszystkim, chodziłam jak w jakimś amoku. Byłam taka dumna kiedy mnie po raz pierwszy pocałował. To z nim przeżyłam swój pierwszy raz. Początkowo przez pierwsze 2-3 lata prawie w ogóle nie kłóciliśmy się, istna sielanka, fruwałam nad ziemią można powiedzieć, później pojawiały się kłótnie. Jestem perfekcjonistka i chciałam, żeby było wszystko idealnie, czepiałam się szczegółów. Wyładowywałam swój żal ze względu na fakt iż on bardzo często mnie olewał, nie byłam najważniejsza, tak się czułam przynajmniej. Jak to w związku bywa raz było lepiej raz gorzej. Ostatni rok bycia z nim to były ciągłe kłótnie, chyba za bardzo chciałam, żeby było idealnie i żeby nam wyszło. On mnie olewał, ważniejsze dla niego były mecze w telewizji, przyzwyczaił się, że ma mnie na wyciągnięcie ręki i że zawsze będę. A ja zakochana po uszy byłam gotowa na wszystko, rezygnowałam z własnych planów, aby zobaczyć się z nim, całe moje życie obracało się wokół niego. Po kłótni potrafił się nie odzywać przez tydzień a ja płakałam i cierpiałam, rozmowa nie pomagała, prośby też nawet groźby. Pod koniec związku zaczęli podobać mi się inni faceci, myślałam, że to co jest między nami to przyzwyczajenie. On poszedł do pracy i przestał mieć dla mnie już kompletnie czas, siedziałam w domu i czekałam aż on się odezwie albo wróci i będę mogła się z nim zobaczyć, ale on bardzo często był zmęczony itp. Ostatecznie stanęło na tym, że odeszłam od innego chłopaka ( Pan M.) i związałam się z nim. Najgorsze, że Pana M. znał także mój były chłopak( Pan W.) i  od czasu do czasu spotykaliśmy się u ich wspólnego kolegi na domówkach. Będąc jeszcze z W.  raz nawet wylądowaliśmy na domówce u M, razem  też z całą paczka byliśmy nad jeziorem. Dlatego kiedy odeszłam od Pana W. do Pana M. miałam straszne wyrzuty sumienia, powiedziałam byłemu wszystko, że kiedyś podczas imprezy Pan M. mnie pocałował, że chce być wreszcie szczęśliwa i że odchodzę. Czułam się okropnie, ale wydawało mi się to jedynym słusznym wyjściem, byłam tak strasznie zmęczona ostatnim rokiem kłótni.  Z M. miałam mnóstwo wspólnych tematów, był on bardzo troskliwy i opiekuńczy. Nie pozwolił mi siedzieć w domu i dołować się po rozstaniu z W. Pokazał mi co to kompromis, partnerstwo, wspólne robienie różnych rzeczy, wreszcie nie musiałam się o wszystko prosić. Miałam poczucie bezpieczeństwa, czego brakowało mi w poprzednim związku, gdyż mój były - W. olewał sobie szkole, później studia, miał słomiany zapał, mówił jedno robił drugie, obiecywał wiele razy, że się poprawi i nic z tego, żyłam w ciągłej niepewności. Na początku z M. wszystko było kolorowe, czułam pożądanie, czego brakowało mi w pierwszym związku, ale dla mnie to było zrozumiałe, że skoro pojawiały się problemy odczuwaliśmy to także w sferze łóżkowej. Na początku potrafiłam siedzieć na uczelni i gapić się w ścianę i uśmiechać się do niej myśląc o M. Nie powiem M, jest przystojniejszy, ale jest tez bardziej wrażliwy i trochę z niego taka ciepła klucha. Zdaje sobie sprawę, że w życiu wygląd i tak przemija i nie ma to większego znaczenia, chyba, że się mylę? M. jest wspaniałym facetem, świetnie zajmuje się dziećmi, zrobi dla mnie wszystko, jest na każde moje zawołanie, staje na głowie, żeby było dobrze. Faktycznie było wspaniale, ale jakoś w głębi duszy nie potrafiłam się tym do końca cieszyć. Czułam się jak suka po tym jak postapiłam, uważałam, że nie zasługuje na szczęście przez to jak potraktowałam Pana W. Wszyscy powtarzali mi ze on nie zasługiwał na mnie, ze nie potrafił o mnie zadbać i ze skoro on nie umiał się mną zaopiekować to może ktoś inny będzie umiał. Mimo tego, ze powoli w głębi duszy faktycznie to była prawda, nie docierała ona do mnie. Po ok. 6 miesiącach, kiedy opadły emocje zaczęło do mnie docierać co zrobiłam, czułam ze kocham byłego i ze źle postąpiłam. Ale on nie chciał ze mną mieć nic wspólnego. Bardzo przeżył to co zrobiłam i nasze rozstanie.  Mam wrażenie, że zamknęłam się w sobie, nie chciałam widzieć M., bo chciałam sobie popłakać, często zastanawiałam się co ja robie przy nim, ze ja tu nie pasuje do niego i do jego towarzystwa, ze nie zasługuje na niego. Miałam wyrzuty ze myślę o byłym a nie o obecnym chłopaku i to pogłębiało te odczucia. Kilka razy chciałam odejść, ale nie potrafiłam, czułam się za słaba, nie potrafiłam powiedzieć mu ze go kocham, ale mimo to było mi z nim dobrze. Brakowało mi jednak tej chemii, iskierek, niepewności i emocji, które miałam we wcześniejszym związku. Nie wiem co czuje do Pana M. do chwili obecnej, wiem, że świetnie spędza nam się razem czas. Czułam, ze te negatywne emocje związane z poprzednim związkiem narastają, on wiedział ze zmagam się z przeszłością, był bardzo wyrozumiały. Powtarzał mi ze rozumie, ze zawsze będę cos czuła do byłego, ze byliśmy 5 lat i to kawal czasu i żebym dala sobie czas i ze razem przez to jakoś przejdziemy. Musimy tylko wierzyć i chcieć i małymi kroczkami jakoś zbudujemy cos trwałego. Za każdym razem kiedy tak mówił wierzyłam mu i ufałam, ale mimo tego  kryzysy dopadały mnie co jakiś czas i trwało to do czerwca tego roku. Podczas tego 1,5 letniego związku z Panem M. zrobiłam wiele przykrych rzeczy, pisałam bloga w którym wzdychałam do byłego ? była to moja forma odreagowania tej całej bolesnej przeszłości, brakowało mi byłego bardzo.  Na początku tego roku wysłałam list do byłego gdyż chciałam go przeprosić. Od tej pory zaczęliśmy gadać na gg od czasu do czasu. Pan M. coś przeczuwał, kontrolował mnie i próbował szpiegować. Przed obrona pracy magisterskiej kiedy było mi bardzo ciężko pogodzić prace i naukę napisałam do byłego ze bardzo za nim tęsknie i brakuje mi go. Przeczytał to pan M. ale mimo to dal mi szanse, przeczytał mój blog o uczuciach do byłego ale dal mi mimo to szanse.  Cieszyłam, się ze mam go przy sobie, bo nie byłam pewna czy sobie poradzę sama. Boje się samotności, przez prawie 7 lat był ktoś przy mnie non stop. W końcu w czerwcu nie wytrzymałam zostawiłam go. Teraz widuje się od czasu do czasu widuję się ze swoja pierwsza miłością i kiedy po raz pierwszy raz go zobaczyłam, jakoś specjalnie nie poczułam nic szczególnego, za bardzo się bałam a może mi przeszło???? Nie wiem tego, ale 1,5 roku wzdychałam do niego, wyidealizowałam sobie go, chyba przez wzgląd ze miałam poczucie ze go skrzywdziłam, zresztą tak było. Nadal chyba nie dostrzegam, ze on zrobiło to samo.  Zmienił się pracuje, ma trochę inne podejście do życia tak mi się przynajmniej wydaje. Mama twierdzi ze ludzie się nie zmieniają. On cos do mnie czuje i chciałby być ze mną, ale twierdzi ze to chyba nie ma sensu, ze rozum mu mówi ze nie powinien wchodzi dwa razy do tej samej rzeki. Tez mam takie odczucie ze nam nie wyjdzie. Mimo to ciągnie mnie do niego. A Pan M. nie może się pogodzić z tym ze go zostawiłam, walczy o mnie. Powiedziałam mu ze potrzebowałam konfrontacji z byłym i nie chciałam go oszukiwać. Zaakceptował to. Pisze do mnie esy, odzywa się na gg, robi mi niespodzianki i przyjeżdża pod moja prace. Lubię jego towarzystwo. Powiedziałam ze potrzebuje trochę czas, żeby to wszystko sobie ułożyć, odreagować przeszłość bo brakowało mi czasu na przecierpienie poprzedniego związku, musiałam to ukrywać nie mogłam beztrosko płakać będąc w kolejnym związku i Pan M. to wszystko rozumie. Nigdy w życiu nie spotkałam takiej osoby, uważa ze warto o mnie walczyć i mimo ze jest mu bardzo ciężko nie poddaje się. Mam z nim tyle wspaniałych wspomnień. Tak wspaniale było razem gotować, nawet sprzątać. Problem tkwi w tym ze mam wewnętrzna blokadę nie potrafię się do końca otworzyć, nie potrafię powiedzieć ze go kocham czy to znaczy ze go nie kocham? Bo przez ostatnie 1,5 roku tak mi się wydawało, ale jakoś nie potrafiłam go zostawić bo dobrze mi było z nim. Co mam robić?  Czy każda miłość jest inna? Czy w drugim związku uczucia będą inne niż wtedy kiedy zakochamy się po raz pierwszy? Czy to możliwe ze nie umiem już kochać? Czy powinnam zaryzykować i wrócić do byłego i znowu poczuć to szczęście które było najwspanialszym uczuciem na ziemi, tylko czy je znowu poczuje? Czy wrócić do Pana M i mieć ustabilizowane i spokojne Zycie? Czy związek bez miłości może przetrwać? Czy może nie wiem ze go kocham? Kiedy dzwoni, kiedy oddawałam mu rzeczy, kiedy pisze czasami tak mi się robi przykro ze tęsknie bardzo i płacze za nim, ale to przechodzi po pewnym czasie. Czy to świadczy ze jednak go kocham? Najdziwniejsze jest to, że kiedy parę dni temu powiedział mi, że wyjeżdża do innego miasta, chciałam mu powiedzieć, żeby tego ni robił, że nie chce żeby jechał, że go potrzebuje. Zawsze jak się widzimy jakoś nie potrafię do niego nie przytulać. Ostatnio po 1,5 miesiąca bycia samej kiedy znalazłam się u niego w domu poczułam nagle taki spokój i było mi tak dobrze, swojsko. Nie wiem co się dzieje i co czuje? Bardzo chciałabym poznać wasza opinie na ten temat. Może wasz punkt widzenia zmieni moje myślenie i pozwoli spojrzeć na całą sytuację z innej perspektywy.