Czy polscy uczniowie i studenci są niezaradni zawodowo?

Yvette wkurzają mnie takie artykuły. Odpowiem na pytania:
1. Na siebie- od 20 r.ż. - jesli wypłata pozwala na utrzymanie się rzecz jasna
2. W liceum powinno się uczyć, kształtować osobowość, wyrabiać smak, poznawać siebie i otoczenie.
Także jestem przeciwko pracy zarobkowej w tym wieku. Ale nie przeciwko pracy i zajęciom pozalekcyjnym w ogóle, czyli pomoc w róznego rodzaju stowarzyszeniach jak najbardziej tak.
3. Da się. Niestety studenci zaoczni są gorzej traktowani. Ale nie każdy ma ochotę i warunki na to by się lenić przez kolejne 5 lat.
4. Tak jak umie. Jeden dostanie pracę po znajomości, inny będzie pracował na zlecenie, 3 dorywczo w kilku miejscach, 4 uda się dostać porządną pracę. Jeszcze inny pójdzie va bank - czyli na staż. Może również założyc firmę korzystając z dofinansowania EFS'u o ile ma dobry pomysł na biznes.

Jako wielka fanka wszelkiego rodzaju liberalnych wersji systemu edukacji posłużę się w mojej odpowiedzi wzorem amerykańskim.
Tam liceum to okres kiedy młody człowiek wkracza w dorosłość. Podejmuje decyzje dotyczące przedmiotów, na które chce uczęszczać (po każdym roku może je zmienić), robi kurs na prawo jazdy, rozwija się sportowo i artystycznie (obowiązkowo!), odbywa - również obowiązkowe - lekcje życia w rodzinie (w parach uczniowie zajmują się specjalnymi bobasami-robotami) i na koniec - a propos tematu - wybiera miejsce pracy, w którym odbywa staże (z tego co się orientuje zazwyczaj przed wakacjami).

Marzy mi się, żeby nasz system przyuczania młodzieży do przyszłego funkcjonowania chociaż trochę przypominał ten amerykański. Nie oszukujmy się jednak - póki co usilnie kształcimy wszystkich do tego samego poziomu. Wszyscy to samo umieją, wszyscy to samo zdają na maturze, wszyscy obowiązkowo idą na studia. A dokładamy im tej wiedzy obowiązkowej wychodząc z założenia, że każdy musi być tak samo mądry. W efekcie co mamy? Tonę przedmiotów niepotrzebnych takich jak PO czy inne religie oraz tych, które powinny być fakultatywne (uczeń interesujący się językami nie koniecznie musi do końca liceum odbębniać układ wewnętrzny rozwielitki oraz wzór na prędkość jednostajnie przyspieszoną). To z kolei skutkuje tym, że młodzież z wyczekiwaniem wypatruje najpierw końca lekcji, następnie końca roku szkolnego i końca liceum. Szczerze, w pełni taką młodzież rozumiem. Nie wiem o ile się to zmieniło - ja liceum kończyłam 5 lat temu - ale wtedy przychodziłam na godzinę 8.00 i wychodziłam o 15.00 wymaglowana doszczętnie - po 6 czy 7 godzinach siedzenia na tyłku. Miałabym jeszcze myśleć o pracy później?
Czy może w wakacje kiedy wreszcie można odpocząć?
Gdyby choć trochę zmniejszyć ilość godzin spędzanych w ławkach - chociażby właśnie dając naszej młodzieży możliwość pokazania, że nie jest to gromada debili i, że naprawdę 16 latek o tyle o ile nie jest w stanie stwierdzić jednoznacznie jaki zawód będzie wykonywał w przyszłości to wie mniej więcej czy interesuje go biologia czy też historia - to można by było zyskać czas, który młodzież mogłaby wykorzystać praktycznie. Uważam, że rozwiązanie zakładające obowiązek odbycia takiej lub innej liczby godzin praktyk zawodowych mogłoby z powodzeniem sprawdzić się nie tylko w liceach profilowanych ale także w liceach ogólnokształcących. Póki co jesteśmy świetni w przekazywaniu abstrakcyjnej, oderwanej od rzeczywistości encyklopedycznej wiedzy. Odrobina praktyki mogłaby dać zadziwiająco pozytywne skutki.

Kontynuując - nastolatek, który miałby jako takie doświadczenie i przede wszystkim świadomość, że zawód i to właśnie doświadczenie zawodowe jest potrzebne, w przyszłości - czyli np podczas studiów - z większym prawdopodobieństwem szukałby sobie pracy.

Jeżeli zaś chodzi o studentów - czy da się godzić naukę z pracą? Oczywiście, że się da. Pamiętajmy jednak o tym, że Ci nasi wymęczeni licealiści wpadają na studia i zachłystują się nagłą wolnością. Zamiast skupiać się na odbywaniu staży wolą imprezować i mieszkać w zasyfionych akademikach. Wg. mnie wynika to z braku przygotowania ich do realiów panujących na rynku zawodowym. Tak naprawdę można by przeprowadzać "pogadanki" na ten temat również na studiach ale wydaje mi się, że znacznie większe efekty dałyby w trakcie liceum - zwłaszcza, że (do cholery) nie każdy musi mieć magistra (choć w naszym kraju młody człowiek, który nie idzie na uczelnie wyższą jest odbierany jak półgłówek względnie leń patentowany).
Kończy się to tym, że 25 latek wychodzi z dyplomem, dajmy na to, kulturoznawstwa i dupa. Okazuje się nagle, że jego ogromna wiedza nic nie daje bo wszyscy się uśmiechają w działach rekrutacji i zamiast pytać go o temat pracy magisterskiej to pytają o to jakie ma doświadczenie. Problem w tym, że w pewnym momencie jest już za późno żeby się ocknąć. I okazuje się, że trzeba pracować w knajpie i roznosić ulotki a wiedza z wykładów przydaje się tylko w dyskusjach w pubie.

Onorina, bardzo mi się podoba kilka rzeczy w Twojej wypowiedzi, z którymi absolutnie się zgadzam (zwłaszcza smutny wniosek z 4 punktu) i wypowiedź pennylane, choć temat polskiego szkolnictwa jako opartego na wiedzy encyklopedycznej i nie przyuczającego do prawdziwego życia to jakby odrębna historia.

Powiem tak z własnego doświadczenia. Od połowy liceum pracowałam w szkole językowej od pon do czwartku od 16-19:30, również w klasie maturalnej (biorąc raptem tydzień wolnego przed samym egzaminem). Pracowałam przez cały czas od tego momentu, w weekendy zaliczałam korepetycje. I wiem doskonale, że da się pogodzić liceum (jedno z bardziej wymagających zresztą) z pracą, choć oczywiście nie będzie to pełen etat. Nie wierzę w to, że dzisiejszy licealista po powrocie do domu o godzinie 16 siada do książek, od których nie wstaje aż do późnego wieczora (na pewno nie codziennie i wiem, o czym mówię, bo nadal mam kontakt z licealistami). Dlatego uważam, że młodzież jak najbardziej powinna pracować, choćby miała nakładać lody przez 2-3 godziny w tygodniu - nic nie nauczyło mnie szacunku do pieniądza i pracowitości tak bardzo, jak sama praca.
Jest sporo możliwości uczenia dziecka zarabiania na siebie i ciężkiej pracy - pamiętam, jak chciałam jeździć konno i sprzątałam w stajni w zamian za jazdy. Dało się? Ano dało... Choć było męczące, nie powiem, że nie.

Oczywiście, nie spotkałam się ze studentem medycyny, który by pracował. Ale studenci innych kierunków? Przecież medycyna to mały procent wszystkich studentów w naszym kraju.

Upieramy się też często przy studiach dziennych. Tymczasem moim zdaniem studia zaoczne są dziś o wiele lepszą inwestycją. Zwłaszcza dla tych, którzy mają okazję pracować. Na pewno nie jest lekko.
Podobnie nie jest lekko studentom studiów dziennych, którzy jednak łączą pracę z nauką. Ale widzę po sobie, że to się opłaciło - nigdy nie miałam problemu ze znalezieniem pracy.

Jasne, że się da. Sęk jednak w tym, że niewielu osobom się chce. A można by to fajnie rozegrać - tak, żeby zamiast zmuszać licealistów do zakuwania niepotrzebnych regułek z zupełnie ich nieinteresujących przedmiotów (Magda - ja chyba nigdy nie zapomnę jak chyba z 5 razy poprawiałam nieszczęsną klasówkę z moli... co za koszmar) zachęcić ich do rozpoznawania rynku pracy. Moim zdaniem słabym rozwiązaniem jest dokładanie godzin, lepszym zaś mądrzejsze ich rozdzielenie i zapełnienie.

Ja zdecydowanie popieram studiowanie zaoczne. Chciałabym oczywiście żyć w utopistycznym kraju gdzie po 5 latach studiowania i imprezowania dostaję wymarzoną pracę tylko ze względu na moje, hipotetyczne , świetne osiągnięcia na egzaminach, nie oszukujmy się jednak - tak nie jest i już prawdopodobnie nie będzie.
Co więcej coraz częściej pracodawca chętniej zatrudni doświadczoną osobę po liceum i jakimś kursie niż kogoś po nawet najbardziej renomowanej uczelni, kto jeszcze nigdy nic nie robił i jedynym jego doświadczeniem jest przesiadywanie w bibliotece.

Onorina - a ja uważam, że równie dobrze można nauczyć się jak się uczyć dzięki przedmiotom, które nas interesują. Znacznie bardziej popieram rozwijanie oferty zajęć w liceach (filozofia, antropologia kultury, podstawy socjologii - to tak dla przykładu z działu humanistycznego) niż za zmuszaniem dzieciaków do wkuwania czegoś co z miejsca jest skazane na zapomnienie.
Nie rozumiem takich argumentów "pewno i tak ci się to nie przyda ale za to może przyda ci się to, że kiedyś w ogóle się uczyłeś". O ile chętniej uczniowie chodziliby na lekcje i siedzieli w książkach gdyby mieli choć cień możliwości uruchomienia swoich zainteresowań w murach szkoły. Zresztą - nie przypomnę sobie teraz jakie to były badania ale uwierz mi na słowo że są bardzo dokładne dowody na to, że Polacy owszem kształcą ale średniaków. Mało kto dostaje szansę by stać się specjalistą w swojej dziedzinie. A idąc dalej tym tropem - może wtedy nie trzeba by było tak często jak dziś się przekwalifikowywać i uczęszczać - po studiach - na kursy takie jak ten, który opisałaś.

A kwestia tego jak w ogóle są u nas prowadzone lekcje z przedmiotów ścisłych (jeżeli nauczyciel zrobi chociaż jedno doświadczenie w ciągu roku to święto) to już druga kwestia, której nawet nie mam siły komentować.

ja znam przypadki, ze absolwent wyższej uczelni (nie każdy!!!) uważa siebie za pępek świata i zamiast podjać zatrudnienie (jesli takowe złapie) to ma wygórowane ambicje co do np płac. Wiele przypadków "wiecznych studentów", wiecznych młodzieńców, niezaradnych zyciowo produkujemy my rodzice...