Po kompromitacji.... uciec od grupy czy z nią "honorowo" pozostać?

misiek,ale ja nie rozumiem co sie stalo w ogole? powiedzialas cos nie tak? i co to znaczy brak elokwencji?? niepisanie poezja spiewana?;) mi sie wydaje,ze wlasnie doceniono Cie za Twoja aktywnosc a nie za pieprzenie...

coffini

tutaj rozpatruję dwie sprawy:
-obciach w realu
-obciach na forum.

Ten w realu dot. mojej publicznej wypowiedzi.... Nieskładnej, bezsensownej,... po prostu bełkot. :( a widownia była duża. Nie wymagam od siebie profesjonalizmu, ale to jak ja mówiłam musiało być rażące. A w połączeniu z moją twarzą!-straszne :(

Zaś ten forumowy obciach świadczy chyba o tym, że jestem nieobyta i niedojrzała.

Wiem, że może chwilami jestem przewrażliwiona.... staram się nie oceniać ludzkich reakcji zbyt pochopnie, ale wiem, że niektórzy już przylepili mi łatkę "żenującej kretynki" . To widać po ich niechęci wobec mnie.

Z drugiej strony - może warto nie opuszczać tej grupy? W razie czego, kiedyś w życiu mi się przyda to doświadczenie =) by pocieszyć kogoś kto skompromituje się tak jak ja.

Najgorsze jest , że zrównałam do dołu :( czyli okazałam się tak głupia jak brzydka. Ktoś kto ocenia mnie po wyglądzie powiedziałby: "No , nie myliłem się. Nie dość że brzydka to jeszcze durna."

*

Onorina - nie znam reakcji innych... jedyne po czym mogę coś wywnioskować to miny ludzi jakie mieli gdy na nich spoglądałam podczas gadania do mikrofonu - jedna dziewczyna się lekko uśmiechała (miło) ale...ja się w tym uśmiechu dopatrzyłam współczucia , politowania... chociaż wiem że ona miała dobre podejście... więc skoro nawet ona nie umiała ukryć politowania, to... musiało być naprawdę źle. :(

Głównie chodzi jednak o moje własne odczucie........ ale to że własne, nie oznacza wcale że mylne, prawda?

właśnie! Współczucie, politowanie... :( to jest upokarzające, wywierać takie reakcje :(

Tak, ta koleżanka, o której napisałam , właśnie jest mi przychylna. I ona uśmiechała się by dodać mi otuchy.
Wiem, że ludziom zdarzają się znacznie gorsze sytuacje ; np. cisza po opowiedzeniu dowcipu przez prowadzącego... jak się taki człowiek musi czuć?! Ja bym tego nie przeżyła. Wiem, że często " robię z igły widły " jeśli chodzi o moje małe wpadki, a wszystko to przez moje przewrażliwienie.....

Co mi szkodzi pisać teraz mądrze... otóż: nie doznałam żadnego cudownego przemienienia :) nie przeistoczyłam się z idiotki w mądrego człowieka.... najgorsze jest to, że wtedy pisząc, myślałam, że to jest mądre, że trzyma poziom....a potem - pół roku później dopiero dostrzegam czytając całe wątki od nowa, że występuje tam tylko jedna głupia = ja. Identyczne wrażenie mam czytając moje pamiętniki sprzed roku.. zawsze myślę: "ale byłam głupia!". Niby dobrze, że z wiekiem mądrzeję, ale ..czy warto pozostawiać po sobie zapisaną w internecie głupotę? A więc; boję się że ta moja 'mądrość' z biegiem czasu też okaże się głupotą :( .

Ja wiem że ludzie się zmieniają :) też bym chciała...raz a dobrze wyewoluować :D żeby nie bać się wstydu jaki mogę odczuć rok po napisaniu czegoś, co teraz uważam za mądre... ja mam już 20-parę lat, więc moja mądrość powinna być już constans ! Prawo do potykania się mają ludzie dojrzewający, a nie dojrzali....(przynajmniej wiekiem).

Wiem, że ludzie oceniają ostro i bezwzględnie.

Cóż - z grupą spotykam się dalej, a co do pisania....sama nie wiem.

właśnie dlatego boję się pisać jak mam zły humor. A z powodu obsesji na punkcie mojego wyglądu mam ostatnio permanentnie zły humor( to już nie są kompleksy, to już jest obsesja- jeśli wstydzę się spojrzeć człowiekowi en face bo uważam że mam nieludzką twarz ...).

Chciałabym się nauczyć pozytywnego myślenia , przestać się dręczyć niewydarzoną twarzą.... ciężko. Po prostu jestem chodzącym Pesymizmem, więc prowokuję i przyciągam to co niekorzystne...

To jest największy problem mojego życia. Twarz zniszczyła mi psychikę i poczucie wartości. Z moją twarzą dalej wszystko jest nie tak... Ale etap zamartwiania się nią mam już na szczęście za sobą :). Teraz staram się jakoś wykombinować miły wizerunek (czyli wizerunek sympatycznej osoby, niekoniecznie ładnej).

abu..a nie jest moze tak ze za duzo od siebie wymagasz? mysle,ze kazdemu zdarzylo sie ze nie wypadl tak jakby chcial,albo zdarzylo sie napisac cos od rz\eczy..sama przyznalas ze ktos sie milo usmuiechnal do Ciebie,wiec moze ten krytyk wewnetrzny jest Twoj? a przy okazji powiem Wam dziewczyny,ze czytalam kiedys artykul o krytyku wewnetrznym ktory mi sie bardzo spodobal. Otoz: krytyk wewnetrzny mowi nam czasami jestes do niczego,znowu cos zawalilas i tak dalej. metoda na niego? wyobrazenie go sobie jakos smiesznie,jak kto lubi. np w walkach na glowie,w pantalonach itd.i jak raczy sie odezwac to wtedy wyobrazic go sobie tak jak chcemy i powiedziec no i o co Ci chodzi. ja mam z tego mega frajde,polecam taka zabawe!a w tym wszystkim ja nadal widze to,ze to wlasnie Ciebie poproszono o ten wystep publiczny

Aburrida, ta swoja glupote sobie wyimaginowalas. Nauczylas sie ja sobie wmawiac, i teraz wszedzie bedziesz dopatrywac sie potwierdzenia: ''a moze jestem glupia.. a moze jednak nie..'' i analizowac pod tym katem Wiesz, moze to zabawne, ale ja widzac, co kiedys pisalam, tez czasami czuje sie nieswojo. Ale wlasciwie nic sobie z tego nie robie, bo o swojej inteligencji raczej jestem przekonana i nawet, jak cos glupiego powiem, to mowie 'trudno'', daje sobie do tego prawo.

Po twoim ''stylu pisania'' widze, ze jestes inteligentna osobka, moze tylko troche zbyt wrazliwa i krytyczna Zaloze sie, ze nikt nie mial z twoimi postami takich problemow jak ty. Sprobuj spojrzec na nie jak na posty kogos obcego - nadal wydaja ci sie takie zle? Albo ''podstaw'' pod nie dziewczyne, ktora uwazasz za madra. I jakie wtedy masz wrazenia?

Co do wygladu - czy to, ze bedziesz sie chowac, cos da? Skoro masz taki, a nie inny, i nijak tego zmienic nie mozesz, to miej w d.. to, co inni o nim mysla! Chcialabym, zebys poczula sie troche jak taka ''ostra babka'' Ja tak sie poczulam, jak po raz peirwszy scielam sobie wlosy na krociutko, nozyczkami, tylko dla wlasnej wygody - nie dla wygladu, nie martwiac sie tym, co tam pomysla inni - wazne, ze mi bylo dobrze! Od tego momentu czuje sie swietnie, a i okazalo sie,ze taki fryz mi chyba najbardziej pasuje (mimo poczatkowej krytyki, po malej poprawce zaczelam slyszec duzo komplementow) Zaloze sie,ze tobie tez bedzie pasowac usmiech i pewnosc siebie, odetchniesz z nimi, zobaczysz

I wizyta u dobrego psychologa pewnie duzo by dala.

Psycholog do niczego Cię nie zmusi.
Poza tym wiesz... Zdziwiły mnie te słowa. Czujesz się źle ze swoim wyglądem, tak? Z tego co zrozumiałam, utrudnia Ci on życie. Więc masz do wyboru - albo żyć dalej z takim utrudnieniem, albo coś z nim zrobić. W tym drugiem przypadku gorzej na pewno nie będzie (nerwicy od zaakceptowania wyglądu się nie dostaje), a może być lepiej. Zatem - dlaczego się opierasz?
Jeżeli nie masz jakichś znaków szczególnych, np. w wyniku jakichś nieprawidłowości genetycznych czy rozwojowych Twoja twarz nie jest fioletowa, to wgląda tym samym jak każda inna. Nawet jeśli ma np silny trądzik ale wtedy jest dermatolog
Akceptacja wyglądu to praca i wydaje mi się, że chyba jej najbardziej się boisz, bo zburzyłaby Ci obraz samej siebie. No cóż... To zawsze jest w jakiś sposób bolesne. Wychodzi się ze świata który się zna i wchodzi w jakiś nowy, w którym trzeba siebie szukać.
Popieram koleżanki, psycholog by Ci się przydał 

Wychodzi błędne koło- nie zaakceptujesz swojej twarzy, bo jej teraz nie akceptujesz i Ci się nie podoba. Przypomina mi się moja kuzynka, jak zawsze w podobnych przypadkach. Ma piękne, długie, naturalnie rude włosy, których jej zazdrościłam przez całe dzieciństwo i pół nastoletniości. Ale ona zawsze zaplatała je w warkocz lub chodziła z nietwarzowym kucykiem. Jak się jej zapytałam, dlaczego ich nie rozpuści, odpwiedziała, że d,latego, że nigdy nie chodziła w rozpuszczonych (!!!). Odpowiedziałam jej wtedy, że pewnie za mąż też nie wyjdzie, bo nigdy jeszcze nie była zamężna. Wybacz ostrość sformułowania, ale wychodzi na to, że dobrowolnie decydujesz się na to, by dalej być nieszczęśliwa. Tak wychodzi z tego, co piszesz. Nie krytykuję tego, nawet rozumiem, podsumowuję tylko to, co przeczytałam wyżej.
Dodam tylko, że wszystko da się zaakceptować. Ze swojego życia wiem nawet, że garb. Po prostu muszę się dopwiednio ubierać.
A co do twarzy - nie musisz uważać, że jest ładna, by ją zaakceptować. Poza tym są zabiegi, by ją upiększyć. Odpowiedni strój, zwłaszcza kolory, fryzura, makijaż, podkłady.