PROBLEM Z OJCEM!

oj kochana ciężko czytać że ludzie naprawdę mają problemy i aż nie wiarygodne !
nie piszesz o mamie ? ale to pewnie pytanie nie na miejscu ?
tata dziś ja swojego uważam za najwspanialszego człowieka świata a dawniej he emerytowany policjant
za gbura i co gorsze nie znosiłam jego nakazów zakazów itp !!!
  dawniej było nie ciekawie i może to on sie zmienił może to ja sie zmieniłam .... dorosłam ........
wiesz myśle że najważniejsze sie pogodzić z rzeczywistością  i nie pogłębiać nieporozumień wiesz tata jest jaki jest i sie raczej nie zmieni ale to tata i trzeba akceptować życie i ludzi bo my świata nie uleczymy !!!! pamiętaj że  miłością i pogodą ducha tylko możemy coś wnieść do domu może kiedyś tata zrozumie i pamiętaj nie trać kontaktu   jak sie wyprowadzisz  to rodzina !!!bo jak widzisz przyjął cie bo jesteś córką
A może postawisz sie na jego miejscu i postarasz sie jego zrozumieć problem z pieniędzmi nie jest prosty w życiu i zawsze potrafi wiele namieszać  !!!

OJ Małgorzatka tyle w tobie wrogości przykro mi z tego powodu........
ja wiem że dziewczyna nie ma łatwo ale nie może sie poddawać i jakiś czas musi żyć z tym ojcem ty  ją podburzasz a po co po  to by sie użalała nad swoim losem czy porostu zyła życiem !!!!
tak jest łatwiej wiem co pisze i to że myje sie w zimnej wodzie !!!!! mam koleżankę także ma podobną sytuacje raczej miała bo teraz żyje na swoim i ma 2 wspaniałych dzieci  a dziadek jest w ich życiu i to inny pan Stefan nie ten który zamykał lodówkę na łańcuch tylko dziadek który odbiera dzieci z przedszkola i szykuje obiadki !!!! życie naprawdę potrafi być przewrotne !!!!!!!!!!!!   a ludzie zmieniać !!!!!

...jest coraz gorzej,ojciec nie rozmawia ze mna w ogole,chowa w dalszym ciagu jedzenie przede mna,wczoraj zrobil mi wielka awanture,ze jadam jego jedzenie,fakt,zrobilam sobie sniadanie i posmarowalam bulke jego maslem i stad ta awantura,nienawidze go,obiecuje sobie,ze jak cos wynajme i bedzie mnie stac na maly pokoik i bede miala prace nie bede do ojca przyjezdzac,pokaze mu jak to fajnie jest "jak Kuba Bogu,tak Bog Kubie",juz dawno bym sie wyprowadzila ale nie mam gdzie,jestem juz 3ci miesiac bezrobotna i szukam,caly czas szukam pracy ale nie jest latwo,nie mam nikogo(dwa miesiace temu rozstalam sie z chlopakiem),powoli zalamuje sie,siedze w domu caly dzien,nie mam na nic ochoty,zamykam sie w pokoju i powoli "lapie"doła,myslalam,ze zaczne prace od 1 sierpnia,niestety,nie wypaliła ta oferta,nie mam do kogo sie zwrocic,jak kogos spotkam,gdy jestem na miescie slysze pytanie:pracujesz?,czy nikt naprawde nie rozumie,ze o prace ciezko,fajnie sie mowi,tak pracuje-ale malo kto sie przyzna,ze prace mam,ale po znajomosciach,zaznacze,ze ojciec moj narzeka na mnie,ze siedze w domu i nic nie robie do naszej rodziny,fajnego mam tego ojca,prawda?...

...kiedys zastanawialam sie skad takie jego zachowanie,on od dziecinstwa byl rozpieszczany,jego mama czyli moja babcia nadskakiwala mu jak mogla,a to obiadki pod nos podstawiala,a to jakos zalatwila mu mature i prace tez!wiec w sumie wyrosl na takiego kogos kto nawet rowno gwozdzia nie umie przybic,kasy tez nie umie zarobic,zreszta ciagle jej nie ma pomimo,ze ma dosc wysoka emeryture,pozniej moja mama tez miala tak postepowac jak moja babcia,czesto sie klocili,ze obiadki co dwa dni maja byc swieze,pod nos podstawiane,sniadanko ma mu robic i do pracy tez,obiady przynosic do pracy,kobieta ma latac ze szmatka caly dzien,wychowywac dzieci,latac na zebrania a on-gazeta i telewizor i rozlozony na fotelu przez pol dnia,aaa i sex(o zabezpieczenia sie nie martwil bo po co),no i ja mialam tez taka byc,ale jako nastolatka zbuntowalam sie,czemu ja mam sprzatac a dwoch moich braci nie,i od tego okresu sie zaczelo,bylam bita,wyrzucana z domu,ponizana(mama tez mnie upokazala)dzwonili do moich znajomych,zeby sie ze mna nie zadawali,a obgadywanie mnie do rodziny to normalka,ze jestem zlym dzieckiem,nic nie robie,nic nie mam,nic nie potrafie a kolezanki moje i kuzynki to takie cudowne,zero rozmow na jakiekolwiek tematy,gdy mi w szkole nie wychodzilo,bylam bita pasem,a uczylam sie w miare dobrze,staralam sie miec pozytywne oceny,pozniej na studiach,ciagle mnie ponizano,wyzywano,dokuczano,oj nie raz uciekalam z domu do kolezanek ale one(szczegolnie ta najblizsza)odwrocila sie ode mnie widzac moja rodzine i ich zachowanie...nie robilam nic zlego a jednak "kopano mnie" i traktowano w tym domu jak smiecia,bracia odwrocili sie ode mnie,wychodzili jak mnie bito i targano za wlosy po calym domu,za co?za to,ze nie chcialam byc sluzaca mojego ojca,teraz nikt mi w niczym nie pomaga,nikt sie mna nie interesuje...czemu nie popadlam w jakiejs nalogi,czemu nie weszlam na zla droge,staram sie,pracuje nad soba i raczej nie uwazam zebym byla zla osoba,mam wielu znajomych,fakt,trochu mi sie nie uklada w zwiazkach,moze to ten lek w zaangazowanie,lek o przyszlosc,ze facet moze byc jak moj ojciec,do psychologa tez chodze,rzadko ale chodze...

Ja również miałam problemy z ojcem+ z wymagającą ponad możliwości matką. Długo by pisać, dziś nie mam sił. Znalazłam tylko jedno wyjście - poszukałam pracy w innym mieście i się wyprowadziłam z domu rodzinnego, zaczęłam studia. Matka zmarła, a z ojcem nie mam kontaktu. Wiem najtrudniej się odważyć, ale nie ma rzeczy niemożliwych. Chcieć to móc. Czasem jest naprawdę ciężko. Ale trzeba zacisnąć i walczyć o siebie! W końcu mamy tylko jedno życie. Ja zaczęłam życie w momencie wyprowadzki. Powodzenia!!!