On robi ze mną co chce a ja nie umiem odejść...

Słuchajcie mam problem-poznaliśmy się 4 lata temu, było super....kiedy Go zobaczyłam to sobie powiedziałam-"To będzie w przyszłości mój mąż"-naprawdę-pierwszy raz tak poczułam spotykająć faceta....i wydaje mi się ,że już od tego momentu zrobiłam błąd-bo patrząc z pesrpektywy czasu to ja Go zdobywałam, zabiegałam, przepraszałam czy prosiłam o pogodzenie się-nawet jesli to nie była moja wina...ale tak mnie od siebie uzależnił i potrafił tak wszystko powiedzieć tak zrobić,że właśnie ja wszystko robiłam-mimo iż wiedziałam(wtedy jeszcze nie) że nie powinnam.
  gdzieś rok temu w końcu po namowach i rozmowach- oświadczył mi się  w moje urodziny. były o to kłótnie, sprzeczki nieporozumienia wczesniej wiec podczas tych oswiadczyn powiedzialam mu ze jesli robisz to tylko dla mnie to nie rób tego chyba,że chcesz tego bardzo i naprawdę jesteś gotowy. no wiec odrzekł że on też tego chce . no to ok. po kilku miesiącach2-3 może zaczęłam temat śłubu kiedy moglibysmy go zrobic,jak chce żeby on wyglądał, gdzie, kogo zaprosic i takie tam ....wydawało mi się to całkiem naturalne...a on cały czas mnie zbywał że nie chce na ten temat rozmawiac-więc  im częściej słyszałąm te słowa tym bardziej było mi przykro, byłam zła i zastanawaiłam się kim dla nie go jestem skoro nawet nie chce ze mną po prostu porozmawiać o czymś tak ważnym.... w koncu któregoś dnia mi odpowiedział ,że ośwaifdczył sie, bo myśał, zę na jakis czas będzie spokoj miał z moim gadaniem o ślubie itp...poczułąm się jakby mnioe uderzył w policzek...pozniej podczas kolejnej klotni o to samo on wypalił niespodziewanie tekst- ślubu nie będzie, kolejny cios od osoby która ponoć kocha i życia beze mnie nie widzi...wtedy odeszłąm od niego-wiem że ślub to nie najważniejsza rzecz, ale wiem też czego chce-chce z nim być i chce powoli buduwać normalne życie- aon jakoś tak dziwnie się zachowuje, że też niby chce, ale nie etraz , nie za rok, nie chce w ogóle o tym rozmawiac- a ja jestem skołowana.nie chce zeby sie mna bawil-raz  jest ok a raz jest zle bo zaczynam temat slubu.
i od tego momentu wszystko sie zaczello sypac po kolei...ja spotkalam sie raz z jednym facetem-nic nie bylo po prostu spotkanie, on to widzial bo przez jakis czas pisal do mnie, sledzil itd a ja nie zwracalam na to uwagi -no wiec on to widxzial i ubzdural sobie ze mam z nim romans ze sie z nim przesplam itd. obmowil mnie u wsyzstkich swoich znajomych nu rodziny...normlanie masakra
teraz znow jestesmy razem bo to xznowu ja poprosilam o powrot o spotknaie i wiem z e zle zrobilam ale juz nie moglamm weytrzymac bez niego...i on do tej pory to wykorzystuje-zamiast cieszyc sie ze do siebie wrocilismy on mnie poniza, kaze mi np-milczec jak dzowni jego rodzina, nie trzymac za reke kiedy idziemy ulica-bo moze zanjomi albo rodzina zobaczy...itp-strasznie.a ja nic zlego nie zrobilam-chcialm zawalczyc o swoje i raz pokazac ze ja tez jestem wazna w tym zwiazku i moje potzreby:( i tak jest do dzisiaj....ostatnio nawet byl zazdrosny o swego przyjaciela , bo z nim rozmawsialam i zrobil mu i mi okropna awanture (chociaz kazał mi udawac ze nas nic nie laczy przed jego znajomymi)
i ja juz nic nie wiem....czasami jest tak ze mam w sobie te odwage i sobie mowie dam rade bez niehgo,a le czasami po prostu nie wytrzymuje i cos pisze do niego chociaz wiem ze to powinien byc jego krok.. co prawda przeprosil mnie i tego kolege ale potem w rozmowie wyszlo zebym mu juz nie dawala powodow do zazdrosci-no wiec doszlo do mnie to ze on przeprosil zeby miec czystew sumienie a nie dlatego ze mysli ze zle zrobil-on mysli ze to ja zawuinilam rozmawiajac z kolega. paranoja!
wiem ze pisze tu chaotycznie,ale prosze o rade jesli ktos to zrozumie-Co mam teraz robic? bo nie jestesmy razem,a le ja nie umiem zyc bez niego-on tez beze mnie-ale dogadac sie tez nie potrafimy:(
ja nie chce kolejny raz robic mu przyslugi i i uznac ze jest ok, ze nic mnie  nie boli , bo tak nie jest.
nie potrafie odejsc:(chociaz chyba powinnam...bo walczyc juz nie wiem jak....