netkobietyWszystkie działy
Miłość, związki, partnerstwo

Nic nie zwiastowało końca relacji

16 odpowiedzi155 wyświetleńzałożony przez Baubaui, 21.11.2026

Napisz odpowiedź
Dołącz do Forum Kobiet Netkobiety.pl! To miejsce zostało stworzone dla pełnoletnich, aktywnych i wyjątkowych kobiet, właśnie takich jak Ty! Otrzymasz tutaj wsparcie oraz porady użytkowniczek forum! Zobacz jak wiele nas łączy ...

Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!


Forum Kobiet » MIŁOŚĆ , ZWIĄZKI , PARTNERSTWO » Nic nie zwiastowało końca relacji

Strony 1

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Posty [ 17 ]

1 Ostatnio edytowany przez Baubaui (Dzisiaj 16:10:02)

Temat: Nic nie zwiastowało końca relacji

Potrzebuję podzielić się historią, bo od kilku dni próbuję zrozumieć, co właściwie się wydarzyło. Może ktoś z Was miał podobne doświadczenia albo potrafi spojrzeć na tę sytuację z innej perspektywy.

Poznałam mężczyznę, z którym przez około dwa miesiące tworzyliśmy relację. Od samego początku było między nami dużo bliskości. Co ważne, to on zaproponował, żebyśmy byli razem. Sam zabiegał o kontakt, chciał widywać się codziennie, pytał, kiedy przyjadę, szukał mojej obecności.

Mieliśmy bardzo podobne podejście do życia, wartości i spojrzenie na świat. Naprawdę miałam wrażenie, że nigdy wcześniej nie poznałam tak wspaniałej osoby. Był czuły, zainteresowany, wspierający. Patrzył na mnie z zachwytem, całował bez okazji, szukał dotyku, przytulał, trzymał za rękę. Interesował się moim życiem, opowiadał mi o swoich trudnościach i wpuszczał mnie do swojego świata.

Pierwszy raz od bardzo dawna poczułam się przy kimś naprawdę bezpiecznie, zrozumiana i zaakceptowana. Nie miałam poczucia, że muszę udawać kogoś innego. Wierzyłam, że budujemy coś wartościowego.

Rozmawialiśmy o wspólnych planach, chciał, żebym poznała jego znajomych, mówił, że chce w końcu spędzić noc również u mnie. Nie było między nami poważnych konfliktów. Jeśli pojawiały się jakieś nieporozumienia, rozmawialiśmy o nich.

Miał też trudności w sferze intymnej, nad którymi pracował z terapeutą. Wiedziałam o jego wcześniejszych doświadczeniach, starałam się dawać mu poczucie bezpieczeństwa i zapewniałam, że nie ma z mojej strony żadnej presji.

I teraz najdziwniejsze.

Dzień przed rozstaniem spędziliśmy naprawdę piękny dzień. Był wyjątkowo czuły, nawet bardziej niż zwykle. Całował mnie publicznie, przytulał, szukał kontaktu. Nic nie wskazywało na to, że coś jest nie tak.

Następnego dnia po południu napisał, że chce porozmawiać. Przyjechał i przywiózł moje rzeczy, które wcześniej starannie popakował i posegregował. Powiedział, że nie widzi nas dalej jako pary. Że początkowo była iskra, ale zgasła, że nie zakocha się we mnie i zaczyna traktować mnie bardziej jak koleżankę. Po rozmowie z terapeutą doszedł podobno do wniosku, że ma pewną wizję romantycznej miłości i tego właśnie zabrakło w naszej relacji.

Nie wskazał żadnego konkretnego powodu. Powiedział, że nie chodzi o moje zachowanie ani żadną cechę charakteru. Nie było zdrady, kłótni, konfliktu ani sytuacji, która mogłaby zwiastować rozstanie. Był spokojny, opanowany, choć widziałam, że jest mu trudno. Powiedział, że jestem dla niego ważna i że nie jest mu łatwo, ale jego decyzja jest ostateczna.

Najbardziej nie potrafię zrozumieć, dlaczego nie chciał dać nam więcej czasu. Nie oczekiwałam deklaracji miłości ani gwarancji, że będziemy razem na zawsze. Chciałam po prostu dalej się poznawać i zobaczyć, co z tego wyniknie. Byłam gotowa zwolnić tempo, jeśli miał wątpliwości. On jednak nie chciał nawet spróbować.

Nie rozumiem, jak można jednego dnia zachowywać się tak, jakby budowało się z kimś wspólną przyszłość, a następnego być tak stanowczym i definitywnie zakończyć relację. Szczególnie że jeszcze dzień wcześniej nic nie zapowiadało takiej decyzji.

Nie piszę tego po to, żeby go oceniać czy odzyskać. Chciałabym po prostu zrozumieć, jak to możliwe, że ktoś może autentycznie okazywać tyle czułości, bliskości i zainteresowania, sam inicjować związek, a potem stwierdzić, że nie widzi w tym romantycznej przyszłości.

Czy ktoś z Was przeżył coś podobnego? Czy można naprawdę coś do kogoś czuć, budować z nim bliskość, a mimo to tak szybko dojść do wniosku, że nie chce się z nim być? Jak Wy to rozumiecie?

2

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji

Nie będę się rozpisywał. Powiem krótko. Tak, były takie sytuacje w moim życiu, że zachowywałem się podobnie jak ten facet. Moi kumple również takie mieli. Scenariusz zawsze był taki sam. Podoba mi się dziewczyna. Inicjuję spotkanie. Potem następne. Mija kilka tygodni i ona mi się już nie podoba. Tracę zainteresowanie nią gdyż podoba mi się już inna. Moi koledzy też tak mieli. Byłem wtedy młody i głupi. Oni również. Uczyliśmy się życia. Po prostu tak musiało być. Co do ciebie to nie wiem dlaczego tak rozpaczasz. Ten facet ma problemy z intymnością. Po co ci taki skomplikowany facet? 

Baubaui napisał/a:

Potrzebuję podzielić się historią, bo od kilku dni próbuję zrozumieć, co właściwie się wydarzyło. Może ktoś z Was miał podobne doświadczenia albo potrafi spojrzeć na tę sytuację z innej perspektywy.

Poznałam mężczyznę, z którym przez około dwa miesiące tworzyliśmy relację. Od samego początku było między nami dużo bliskości. Co ważne, to on zaproponował, żebyśmy byli razem. Sam zabiegał o kontakt, chciał widywać się codziennie, pytał, kiedy przyjadę, szukał mojej obecności.

Mieliśmy bardzo podobne podejście do życia, wartości i spojrzenie na świat. Naprawdę miałam wrażenie, że nigdy wcześniej nie poznałam tak wspaniałej osoby. Był czuły, zainteresowany, wspierający. Patrzył na mnie z zachwytem, całował bez okazji, szukał dotyku, przytulał, trzymał za rękę. Interesował się moim życiem, opowiadał mi o swoich trudnościach i wpuszczał mnie do swojego świata.

Pierwszy raz od bardzo dawna poczułam się przy kimś naprawdę bezpiecznie, zrozumiana i zaakceptowana. Nie miałam poczucia, że muszę udawać kogoś innego. Wierzyłam, że budujemy coś wartościowego.

Rozmawialiśmy o wspólnych planach, chciał, żebym poznała jego znajomych, mówił, że chce w końcu spędzić noc również u mnie. Nie było między nami poważnych konfliktów. Jeśli pojawiały się jakieś nieporozumienia, rozmawialiśmy o nich.

Miał też trudności w sferze intymnej, nad którymi pracował z terapeutą. Wiedziałam o jego wcześniejszych doświadczeniach, starałam się dawać mu poczucie bezpieczeństwa i zapewniałam, że nie ma z mojej strony żadnej presji.

I teraz najdziwniejsze.

Dzień przed rozstaniem spędziliśmy naprawdę piękny dzień. Był wyjątkowo czuły, nawet bardziej niż zwykle. Całował mnie publicznie, przytulał, szukał kontaktu. Nic nie wskazywało na to, że coś jest nie tak.

Następnego dnia po południu napisał, że chce porozmawiać. Przyjechał i przywiózł moje rzeczy, które wcześniej starannie popakował i posegregował. Powiedział, że nie widzi nas dalej jako pary. Że początkowo była iskra, ale zgasła, że nie zakocha się we mnie i zaczyna traktować mnie bardziej jak koleżankę. Po rozmowie z terapeutą doszedł podobno do wniosku, że ma pewną wizję romantycznej miłości i tego właśnie zabrakło w naszej relacji.

Nie wskazał żadnego konkretnego powodu. Powiedział, że nie chodzi o moje zachowanie ani żadną cechę charakteru. Nie było zdrady, kłótni, konfliktu ani sytuacji, która mogłaby zwiastować rozstanie. Był spokojny, opanowany, choć widziałam, że jest mu trudno. Powiedział, że jestem dla niego ważna i że nie jest mu łatwo, ale jego decyzja jest ostateczna.

Najbardziej nie potrafię zrozumieć, dlaczego nie chciał dać nam więcej czasu. Nie oczekiwałam deklaracji miłości ani gwarancji, że będziemy razem na zawsze. Chciałam po prostu dalej się poznawać i zobaczyć, co z tego wyniknie. Byłam gotowa zwolnić tempo, jeśli miał wątpliwości. On jednak nie chciał nawet spróbować.

Nie rozumiem, jak można jednego dnia zachowywać się tak, jakby budowało się z kimś wspólną przyszłość, a następnego być tak stanowczym i definitywnie zakończyć relację. Szczególnie że jeszcze dzień wcześniej nic nie zapowiadało takiej decyzji.

Nie piszę tego po to, żeby go oceniać czy odzyskać. Chciałabym po prostu zrozumieć, jak to możliwe, że ktoś może autentycznie okazywać tyle czułości, bliskości i zainteresowania, sam inicjować związek, a potem stwierdzić, że nie widzi w tym romantycznej przyszłości.

Czy ktoś z Was przeżył coś podobnego? Czy można naprawdę coś do kogoś czuć, budować z nim bliskość, a mimo to tak szybko dojść do wniosku, że nie chce się z nim być? Jak Wy to rozumiecie?

3

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji

Nie staraj się zrozumieć, bo się nie da, możemy gdybać.
Widać usilnie chcę się zakochać i robi wszystko sztucznie w tym kierunku, miłość nie przychodzi, która pewnie miała być remedium na jego problemy intymne, więc rezygnuje.

4 Ostatnio edytowany przez Legat (Dzisiaj 17:34:57)

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji

W takich sytuacjach z reguły jest ktoś trzeci. Albo ta osoba wróciła, albo pojawiła się jakaś nowa.

5

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji
Legat napisał/a:

W takich sytuacjach z reguły jest ktoś trzeci. Albo ta osoba wróciła, albo pojawiła się jakaś nowa.

Na początku pomyślałem że facet ma coś z główką  i tu daje 30%, jednak postawię 60% na Legata - ktoś wrócił, czyli poprzednia.
Facet ma też problem i nie może być sam ani przez moment.
Lotusa wersji bym nie wykluczał (10%) jeżeli byśmy znali więcej szczegółów (wiek, środowisko, czy terapeuta faktycznie istnieje)
Albo trochę tego trochę tamtego.

Czy nie zauważyłaś w nim jakichś objawów natręctw ?

6

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji

Co do natręctw, to nie wiem, czy można tak to nazwać. Był na pewno bardzo poukładany i lubił mieć wszystko po swojemu. Np. miał swój sposób układania rzeczy w zmywarce i potrafił zwrócić uwagę, jeśli zrobiłam to inaczej. Sam mówił, że jest trochę autystyczny, ale potraktowałam to jako cechę charakteru i szczerze nie przeszkadzało mi to.

Bardziej zastanawiało mnie jego podejście do ludzi. Mówił, że generalnie nie lubi ludzi, nie dopuszcza nikogo blisko i że to, że mnie do siebie dopuścił, było czymś wyjątkowym. Opowiadał też, że rodzice nie okazywali mu czułości i że właściwie nie znał takiej troski, jaką ja mu dawałam.

I tu jest dla mnie pewna sprzeczność, bo jednocześnie sam bardzo często inicjował bliskość. Przytulał mnie, całował, szukał kontaktu, okazywał czułość zupełnie spontanicznie, nie tylko wtedy, kiedy prowadziło to do seksu. Mówiłam mu nawet, że to wspaniale, że mimo takich doświadczeń z domu potrafi dawać drugiej osobie tyle czułości.

Bardzo się przede mną otworzył, opowiadał o swoich lękach i trudnych doświadczeniach. Dlatego właśnie trudno mi to wszystko zrozumieć. Z jednej strony mówił, że nie dopuszcza ludzi blisko, a z drugiej sam tę bliskość budował i dawał mi jej naprawdę dużo. Nie wiem, czy ma to jakiś związek z rozstaniem, ale zastanawiam się, jak to wszystko ze sobą pogodzić.

7

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji
mach3asix napisał/a:
Legat napisał/a:

W takich sytuacjach z reguły jest ktoś trzeci. Albo ta osoba wróciła, albo pojawiła się jakaś nowa.

Na początku pomyślałem że facet ma coś z główką  i tu daje 30%, jednak postawię 60% na Legata - ktoś wrócił, czyli poprzednia.
Facet ma też problem i nie może być sam ani przez moment.
Lotusa wersji bym nie wykluczał (10%) jeżeli byśmy znali więcej szczegółów (wiek, środowisko, czy terapeuta faktycznie istnieje)
Albo trochę tego trochę tamtego.

Czy nie zauważyłaś w nim jakichś objawów natręctw ?

Zastanawiam się dlaczego na podstawie pierwszego posta pomyślałeś że „on ma coś z główką”?

8 Ostatnio edytowany przez Baubaui (Dzisiaj 19:55:42)

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji

A może odpowiedź jest prosta jak drut i po prostu nie poczuł do mnie tego czego oczekuje po takiej relacji. Może dzień przed jeszcze próbował, szukał dotyku, bliskości myśląc że coś w nim to obudzi. Jeśli chodzi o intymność to na pewno bał się ciąży, stąd domniemam jego problemy z erekcją… dzień przed tą akcją z przywiezieniem rzeczy i zakończeniem relacji mieliśmy sytuację intymna w której w pewnym momencie powiedziałam, że chciałabym penetracji i powiedziałam to w dość bezpośredni sposób jakbym nosiła się z zamiarem „wlozenia go”. Chciałam w jakiś sposób zachęcić, może nieudolnie i pewnie wyda Wam sie to śmieszne big_smile On się oburzył wtedy i powiedział dość zdenerwowanym tonem „nie mów tak, bo to stresuje, jeśli nie ma zabezpieczenia”. Po tym atmosfera siadła i był już koniec czułości. Następny dzień to terapeuta i historia którą znacie z rzeczami. Może to kwestia tego, że za bardzo naciskałam na akt seksualny… chciałam nieudolnie wdrożyć to co poradził mi terapeuta, rozluźnić atmosferę, ale nie udało się. Dodam, że był zapisany na wazektomie, więc to chyba był realny lęk, ale ja cały czas zapewniałam, że wszystko jest ok i poczekam aż będzie gotowy.

9

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji
Baubaui napisał/a:
mach3asix napisał/a:
Legat napisał/a:

W takich sytuacjach z reguły jest ktoś trzeci. Albo ta osoba wróciła, albo pojawiła się jakaś nowa.

Na początku pomyślałem że facet ma coś z główką  i tu daje 30%, jednak postawię 60% na Legata - ktoś wrócił, czyli poprzednia.
Facet ma też problem i nie może być sam ani przez moment.
Lotusa wersji bym nie wykluczał (10%) jeżeli byśmy znali więcej szczegółów (wiek, środowisko, czy terapeuta faktycznie istnieje)
Albo trochę tego trochę tamtego.

Czy nie zauważyłaś w nim jakichś objawów natręctw ?

Zastanawiam się dlaczego na podstawie pierwszego posta pomyślałeś że „on ma coś z główką”?

No tak pomyślałem - ten perfekcjonizm , terapeuta zniknięcie . Ale mogę się mylić - moze faktycznie byłaś wypełnieniem pustki po wcześniejszym związku. Na pewno nie ma się co zadręczać - znam takich którymi kierują rodzice kumple . Jego tłumaczenia raczej pokrętne.

10

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji

Może jest autystyczny.

11 Ostatnio edytowany przez wieka (Dzisiaj 20:24:59)

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji

"Lęk przed posiadaniem potomstwa, spłodzeniem dziecka lub ogólnie przed dziećmi i ojcostwem nie ma jednej, oficjalnej nazwy w klasyfikacjach medycznych, ale w psychologii używa się kilku konkretnych określeń w zależności od tego, czego dokładnie dotyczy ten lęk:
• Tokofobia męska – to strach przed ciążą i porodem partnerki. Choć termin ten najczęściej dotyczy kobiet, mężczyźni również mogą na niego cierpień. Objawia się panicznym lękiem o zdrowie partnerki i dziecka oraz strachem przed samym momentem narodzin.
• Pedofobia – to paniczny, irracjonalny strach przed dziećmi (ogólnie, nie tylko własnymi) lub przed samym procesem wychowywania potomstwa.
• Patrofobia – rzadziej używane pojęcie oznaczające konkretnie strach przed zostaniem ojcem i związaną z tym odpowiedzialnością."

Z tego co piszesz, to właśnie może taki lęk, który może powodować zaburzenia erekcji..

Ja nie widzę, żeby przyczyną była inna kobieta, bo pewnie ten lęk go paraliżuje przy każdej kobiecie, skoro korzysta z terapii to pewnie liczy, że to mu kiedyś minie.

12

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji

A czy On nie jest z tych, którzy jedynie gonią króliczka ?
Dogonił wczoraj i adrenalina spadła. Teraz łowi nowego króliczka.
Nie o to chodzi, by złowić króliczka, ale by gonić go.
Weź głęboki oddech wciągając powietrze nosem i powoli
wydmuchuj ustami myśląc, że pozbywasz się tej przygody.

13 Ostatnio edytowany przez wieka (Dzisiaj 20:39:20)

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji
cisza to ja napisał/a:

A czy On nie jest z tych, którzy jedynie gonią króliczka ?
Dogonił wczoraj i adrenalina spadła. Teraz łowi nowego króliczka.
Nie o to chodzi, by złowić króliczka, ale by gonić go.
Weź głęboki oddech wciągając powietrze nosem i powoli
wydmuchuj ustami myśląc, że pozbywasz się tej przygody.

Skoro od początku miał problem z erekcją, to musi być głębsza przyczyna.

14

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji
wieka napisał/a:
cisza to ja napisał/a:

A czy On nie jest z tych, którzy jedynie gonią króliczka ?
Dogonił wczoraj i adrenalina spadła. Teraz łowi nowego króliczka.
Nie o to chodzi, by złowić króliczka, ale by gonić go.
Weź głęboki oddech wciągając powietrze nosem i powoli
wydmuchuj ustami myśląc, że pozbywasz się tej przygody.

Skoro od początku miał problem z erekcją, to musi być głębsza przyczyna.

Reksio zdobywca ? No ja bym o wazektomii raczej kobiecie nie smucił. Króliczek w punkt.

15

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji
mach3asix napisał/a:
wieka napisał/a:
cisza to ja napisał/a:

A czy On nie jest z tych, którzy jedynie gonią króliczka ?
Dogonił wczoraj i adrenalina spadła. Teraz łowi nowego króliczka.
Nie o to chodzi, by złowić króliczka, ale by gonić go.
Weź głęboki oddech wciągając powietrze nosem i powoli
wydmuchuj ustami myśląc, że pozbywasz się tej przygody.

Skoro od początku miał problem z erekcją, to musi być głębsza przyczyna.

Reksio zdobywca ? No ja bym o wazektomii raczej kobiecie nie smucił. Króliczek w punkt.

Wyraźnie dał do zrozumienia,  że dla niego posiadanie dzieci to jest tragedia, dlatego wspomniał o wazektomi.
Inaczej, to w ogóle nie widzę sensu po co wchodził w tę relacje, na co liczył....jakby nie miał problemu z erekcją, to by można mówić, dostał co chciał i się zwija.

16

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji
wieka napisał/a:
mach3asix napisał/a:
wieka napisał/a:

Skoro od początku miał problem z erekcją, to musi być głębsza przyczyna.

Reksio zdobywca ? No ja bym o wazektomii raczej kobiecie nie smucił. Króliczek w punkt.

Wyraźnie dał do zrozumienia,  że dla niego posiadanie dzieci to jest tragedia, dlatego wspomniał o wazektomi.
Inaczej, to w ogóle nie widzę sensu po co wchodził w tę relacje, na co liczył....jakby nie miał problemu z erekcją, to by można mówić, dostał co chciał i się zwija.

No właśnie - nic nie dostał. Ja mu mówiłam że poczekam z taką bliskością. Może rzeczywiście ten lęk przed ciążą był tak duży, że wolał poczekać do wazektomii. Może zinterpretował moje zachowanie jako wywieranie presji? Idk

17

Odp: Nic nie zwiastowało końca relacji
Baubaui napisał/a:
wieka napisał/a:
mach3asix napisał/a:

Reksio zdobywca ? No ja bym o wazektomii raczej kobiecie nie smucił. Króliczek w punkt.

Wyraźnie dał do zrozumienia,  że dla niego posiadanie dzieci to jest tragedia, dlatego wspomniał o wazektomi.
Inaczej, to w ogóle nie widzę sensu po co wchodził w tę relacje, na co liczył....jakby nie miał problemu z erekcją, to by można mówić, dostał co chciał i się zwija.

No właśnie - nic nie dostał. Ja mu mówiłam że poczekam z taką bliskością. Może rzeczywiście ten lęk przed ciążą był tak duży, że wolał poczekać do wazektomii. Może zinterpretował moje zachowanie jako wywieranie presji? Idk

Jak najbardziej mógł tak odebrać i, ze to będzie eskalować, co jest śmieszne dla zdrowego faceta, bo to częściej faceci inicjują taką presję, jeśli to nazwać presją z twojej strony.
Nie zabezpieczaliście się ? Czy dla niego  tylko wazektomia gwarantowała brak ciąży, a inne zabezpieczenia nie?

Posty [ 17 ]

Strony 1

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Forum Kobiet » MIŁOŚĆ , ZWIĄZKI , PARTNERSTWO » Nic nie zwiastowało końca relacji

Twoja odpowiedź

Masz podobne doświadczenia? Zaloguj się albo załóż darmowe konto, żeby odpowiedzieć. Po drugiej stronie jest prawdziwa osoba.

DołączZaloguj się


Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności



© www.netkobiety.pl 2007-2026