Cześć dziewczyny,
Piszę ten post z głową pełną myśli i z sercem kołatającym się z niepokoju, bo temat, który chcę poruszyć, jest dla mnie niezwykle ważny i trudny. Mam obecnie 38 lat, w przyszłym roku planuję ślub i od jakiegoś czasu intensywnie myślę o posiadaniu dziecka.
Obiektywnie rzecz biorąc, moja sytuacja jest stabilna: mam wspaniałego, wspierającego partnera, na którego wiem, że mogę liczyć w każdej sytuacji, oraz dobrą, stabilną pracę i bezpieczną sytuację finansową. Nie borykam się z problemami materialnymi czy brakiem perspektyw. A jednak... paraliżuje mnie lęk.
Moją największą, wręcz fizyczną obawą jest to, czy w moim wieku dam sobie rady siłowo. Boję się, że wychowywanie dziecka będzie dla mnie tak wyczerpujące, że po prostu fizycznie opadnę z sił i nie sprostam temu wyzwaniu. Do tego dochodzi jeszcze warstwa emocjonalna, z którą mocno się borykam. Z jednej strony czuję gdzieś w głębi chęć spróbowania tego rozdziału, z drugiej nie doświadczam tego „wielkiego, wszechogarniającego pragnienia macierzyństwa”, o którym tak często się słyszy i które chyba „powinno się,, czuć. Czasami czuję pustkę tam, gdzie teoretycznie powinien być płonący instynkt. Boję się też, że za kilka lat będę żałować, że nie podjęłam tego wysiłku i nie spróbowałam, ale z drugiej strony przeraża mnie wizja wejścia w coś, do czego nie jestem w 100% przekonana.
Zastanawiam się:
Czy są tutaj kobiety, które miały podobną ambiwalencję z jednej strony chciały, a z drugiej zupełnie tego „nie czuły,,w tradycyjnym sensie?
Jak radziłyście sobie z tymi wątpliwościami i lękiem o własne siły fizyczne (zwłaszcza w okolicach lub po 40. roku życia)?
Jak ostatecznie podjęłyście decyzję (lub zrezygnowałyście z dziecka) i czy żałujecie swojej drogi? I wreszcie skąd w głowie to poczucie: „czy ja w ogóle na to zasługuję”?
Będę Wam ogromnie wdzięczna za podzielenie się Wasią historiami i perspektywą. Potrzebuję po prostu usłyszeć, że nie jestem w tym stanie odosobniona
Podobne tematy
Jezeli sie boisz to odloz decyzje o dziecku do czasu az będziesz gotowa
Mit o budzeniu się instynktu macierzyńskiego nie dotyczy wszystkich kobiet. Ważne, żeby być dobrym rodzicem dla swojego dziecka. Jeśli masz wątpliwości co do swojego stanu zdrowia, to się zbadaj. Co na to Twój partner? Chciałby zostać ojcem?
Cześć dziewczyny,
Piszę ten post z głową pełną myśli i z sercem kołatającym się z niepokoju, bo temat, który chcę poruszyć, jest dla mnie niezwykle ważny i trudny. Mam obecnie 38 lat, w przyszłym roku planuję ślub i od jakiegoś czasu intensywnie myślę o posiadaniu dziecka.
Obiektywnie rzecz biorąc, moja sytuacja jest stabilna: mam wspaniałego, wspierającego partnera, na którego wiem, że mogę liczyć w każdej sytuacji, oraz dobrą, stabilną pracę i bezpieczną sytuację finansową. Nie borykam się z problemami materialnymi czy brakiem perspektyw. A jednak... paraliżuje mnie lęk.
Moją największą, wręcz fizyczną obawą jest to, czy w moim wieku dam sobie rady siłowo. Boję się, że wychowywanie dziecka będzie dla mnie tak wyczerpujące, że po prostu fizycznie opadnę z sił i nie sprostam temu wyzwaniu. Do tego dochodzi jeszcze warstwa emocjonalna, z którą mocno się borykam. Z jednej strony czuję gdzieś w głębi chęć spróbowania tego rozdziału, z drugiej nie doświadczam tego „wielkiego, wszechogarniającego pragnienia macierzyństwa”, o którym tak często się słyszy i które chyba „powinno się,, czuć. Czasami czuję pustkę tam, gdzie teoretycznie powinien być płonący instynkt. Boję się też, że za kilka lat będę żałować, że nie podjęłam tego wysiłku i nie spróbowałam, ale z drugiej strony przeraża mnie wizja wejścia w coś, do czego nie jestem w 100% przekonana.
Zastanawiam się:
Czy są tutaj kobiety, które miały podobną ambiwalencję z jednej strony chciały, a z drugiej zupełnie tego „nie czuły,,w tradycyjnym sensie?
Jak radziłyście sobie z tymi wątpliwościami i lękiem o własne siły fizyczne (zwłaszcza w okolicach lub po 40. roku życia)?
Jak ostatecznie podjęłyście decyzję (lub zrezygnowałyście z dziecka) i czy żałujecie swojej drogi? I wreszcie skąd w głowie to poczucie: „czy ja w ogóle na to zasługuję”?
Będę Wam ogromnie wdzięczna za podzielenie się Wasią historiami i perspektywą. Potrzebuję po prostu usłyszeć, że nie jestem w tym stanie odosobniona
Na pewno nie jesteś odosobniona, najlepiej jak pragniemy mieć dziecko, wtedy nie ma tych dylematów nawet w takim wieku w jakim jesteś ty, bo kobiety rodzą po czterdziestce czasem pierwsze ale częściej kolejne dziecko i jakoś dają sobie radę.
Ale do tego trzeba dwojga, nic nie piszesz czy twój partner chce mieć dziecko czy nie, od tego zacznij.
Takie niezdecydowanie też ci nie pomaga, jak teraz się nie zdecydujesz to do końca życia będziesz rozkminiała czy nie lepiej było jednak mieć to dziecko. A może w ogóle nie będziesz mogła mieć dzieci i będziesz stosowała niepotrzebnie antykoncepcję. Życie opiera się na ryzykach.
Nie wiem jak można myśleć, że nie dasz rady przy jednym dziecku, wszystkie niedogodności rekompensuje miłość do dziecka, więc bardziej bym się na twoim miejscu martwiła, żeby było zdrowe, reszta nie ma znaczenia, niektórzy tylko z obawy o urodzenie chorego boją się na nie zdecydować, choć nie mają podstaw, albo to jest usprawiedliwienie, bo nie chcą mieć dzieci.
Ale jak zdecydowanie nie widzisz się jako matka, to lepiej odpuść, nie każda kobieta ma instynkt macierzyński.
Mit o budzeniu się instynktu macierzyńskiego nie dotyczy wszystkich kobiet. Ważne, żeby być dobrym rodzicem dla swojego dziecka. Jeśli masz wątpliwości co do swojego stanu zdrowia, to się zbadaj. Co na to Twój partner? Chciałby zostać ojcem?
Tak partner chce dziecka wydaje mi się że bardzo, badam się regularnie, ale moje zdrowie nie jest najlepsze mam chorobę immunologiczną częste bóle co wiąże się z braniem leków przeciwbólowych.
Myślę że to nie jest przeciwskazaniem do posiadania dziecka ale na pewno jest pewna przeszkodą.Rozumiem wagę tego wyrzeczenia oraz ogrom odpowiedzialności, jaka się z tym wiąże i to właśnie budzi mój naturalny lęk. Regularnie dbam o profilaktykę i kontroluję swój stan, jednak zmagam się z chorobą immunologiczną, która wiąże się z nawracającym bólem i koniecznością farmakoterapii. Wierzę, że nie jest to bezwzględnym przeciwwskazaniem do macierzyństwa, ale z pewnością stanowi wyzwanie, z którym przyjdzie mi się mierzyć.
6 Wczoraj 11:18:40 Ostatnio edytowany przez Tamiraa (Wczoraj 11:27:54)
Tamiraa napisał/a:Mit o budzeniu się instynktu macierzyńskiego nie dotyczy wszystkich kobiet. Ważne, żeby być dobrym rodzicem dla swojego dziecka. Jeśli masz wątpliwości co do swojego stanu zdrowia, to się zbadaj. Co na to Twój partner? Chciałby zostać ojcem?
Tak partner chce dziecka wydaje mi się że bardzo, badam się regularnie, ale moje zdrowie nie jest najlepsze mam chorobę immunologiczną częste bóle co wiąże się z braniem leków przeciwbólowych.
Myślę że to nie jest przeciwskazaniem do posiadania dziecka ale na pewno jest pewna przeszkodą.Rozumiem wagę tego wyrzeczenia oraz ogrom odpowiedzialności, jaka się z tym wiąże i to właśnie budzi mój naturalny lęk. Regularnie dbam o profilaktykę i kontroluję swój stan, jednak zmagam się z chorobą immunologiczną, która wiąże się z nawracającym bólem i koniecznością farmakoterapii. Wierzę, że nie jest to bezwzględnym przeciwwskazaniem do macierzyństwa, ale z pewnością stanowi wyzwanie, z którym przyjdzie mi się mierzyć.
Jeśli to jest choroba związana z bólem i farmakoterapią, to rozumiem twoje wątpliwości. Bałabym się też, żeby ta choroba nie przeniosła się na przyszłe dziecko. Co lekarze na to? Uważają, że podołasz?
Skąd się wzięło u Ciebie pragnienie posiadania dziecka teraz, w tym momencie życia? Motywacja jest ważna.
Dopisek. Przyszłe matki nie zawsze wszystkie leki mogą przyjmować, bo może mieć to wpływ na dziecko. Ja bym się dowiedziała (może to zrobiłaś?) co w razie pogorszenia choroby. Nie chcę straszyć, tylko uważam, że trzeba przyjąć różne ewentualności.
Najpierw popraw stan zdrowia swojego
8 Wczoraj 17:22:27 Ostatnio edytowany przez madoja (Wczoraj 17:23:19)
Jezeli sie boisz to odloz decyzje o dziecku do czasu az będziesz gotowa
Właśnie kobiety są w tej przejebanej sytuacji, że nie mogą za długo czekać
Mają określony czas na podjęcie decyzji. Autorka ma już 38 lat. Zanim weźmie ślub, zanim zdecyduje, zanim zaciąży po próbach - może minąć kilka lat.
Ja też czekałam na pojawienie się magicznego instynktu. I też się cały czas wahałam. Jednak lęk przed zmianą życia był silniejszy i nigdy nie zdecydowałam się na dziecko. Obecnie uważam że to była bardzo dobra decyzja.
Julia life in UK napisał/a:Jezeli sie boisz to odloz decyzje o dziecku do czasu az będziesz gotowa
Właśnie kobiety są w tej przejebanej sytuacji, że nie mogą za długo czekać
Mają określony czas na podjęcie decyzji. Autorka ma już 38 lat. Zanim weźmie ślub, zanim zdecyduje, zanim zaciąży po próbach - może minąć kilka lat.
Ja też czekałam na pojawienie się magicznego instynktu. I też się cały czas wahałam. Jednak lęk przed zmianą życia był silniejszy i nigdy nie zdecydowałam się na dziecko. Obecnie uważam że to była bardzo dobra decyzja.
38 lat to dla mnie by byl ostatni dzwonek
W sumie ostatnio obudzil sie we mnie instynkt macierzynski do malych dzieci niewiem czy to chwilowa fanaberia,ale juz bym nie ryzykowala nie ten wiek... mam tylko cicha nadzieja ze dozyje wnukow ![]()