Samotność mimo prób

Moje życie jest dosyć skomplikowane jak tam mój młody wiek 21 lat. W ostatniej liceum weszłam w dość toksyczny związek który zakończył się na pierwszym roku moich studiów i chłopak bardzo namieszał mi w głowie, izolował, zastraszał. Drugi rok studiów weszłam przerażona i z szorującą po dnie samoocenę. Potem poznałam chłopaka ale mieliśmy różne wizje odnośnie przyszłości więc rozstaliśmy się. Później wróciłam na wakacje w rodzinne strony i tam w pracy poznałam kogoś i związaliśmy się. Niestety rozstaliśmy się szybko bo on nie chciał zaczekać do ślubu. Chodze na różne spotkania uczęszczam nawet na duszpasterstwo chcę poznać tego jedynego chcę kogoś mieć chcę być kochana bardzo tego chcę, prawie codziennie myślę o swoim ślubie jaki to będzie piękny dzień, wyobrażam sobie jak z mężem tańczę, jak się przytulamy, jak jestem szczęśliwa jako mama i żona później. I chciałabym marzenie zrealizować, dotychczas korzystałam z każdej szansy na związek za każdym razem miałam nadzieję że to jest ten jedyny i za każdym razem jak poznaje jakiegoś chłopaka z którym nawet fajnie się gada to mam taką nadzieję jednocześnie panicznie się boję że pojawi się jakaś ładniejsza fajniejsza dziewczyna i on z nią pójdzie. Ja jestem raczej szarą myszką która pierwsza się nie odezwie w tłumie . Nie kupuję tego coachingowego gadania że poczekaj a on zjawi się sam w odpowiednim czasie,  nie zjawi się sam. Trzeba próbować, wychodzić do ludzi ale co z tego skoro i tak te próby nie wychodzą.  Mnóstwo koleżanek w moim otoczeniu ma chłopaków a nawet narzeczonych