Co oznacza pojęcie AUTENTYCZNA miłość?

Mnie też naszło już nie raz to pytanie. I zgodzę się z november, że nie ma jednej uniwersalnej definicji. Każdy ma inną i dlatego żadna nie jest słuszna, ani mylna. Możemy, rzecz jasna, przyjąć pewne oczywiste oczywistości za pewniki - takie jak wzajemny szacunek, zaufanie, wsparcie na przykład - ale będą to tylko nieostre wskaźniki, który każdy we własnym zakresie sobie precyzyjnie ukształtuje.

A czy dla mnie jest autentyczna miłośc? Fundamentem jest dla mnie zgodność i akceptacja. Rozumiem przez to, że w najważnieszych, najbardziej istotnych sprawach panuje między partnerami zgodność, a w pozostałych, jeśli jest jakaś rozbieżność - jest akceptacja. To jest fundament.  Czy raczej to są dla mnie czynniki, które muszą zaistnieć aby mogła pojawić się zdrowa miłość, i które przez cały okres związku muszą pozostać obecne. Za dużo moim zdaniem związków - bądź miłości - 'na siłę' - aby tylko z kimś być, aby tylko nie być samotnym... Niezależnie od tego, czy rzeczywiście nam ze sobą "dobrze", czy oboje jesteśmy w tym związku zasadniczo szczęsliwi...  Być z nim, a jednocześnie myśleć ile rzeczy w nim chiałabym zmienić, ile mi nie pasuje, ile doprowadza mnie do szewskiej pasji i ile frustruje. Czasem dziewczyny piszą tu o poważnych problemach w związkach, które zdradzają rozbieżność WSZYSTKIEGO - marzeń, planów, oczekiwań, charakterów, podejścia do życia - w szerszym i węższym kontekście, i proszą o radę dodając "My się naprawdę kochamy". Zupełnie jakby miłość była ślepym, nieuzasadnionym uczuciem, które zmusza nas do bycia z konkretną osobą niezależnie od wszystkiego. I natychmiast w głowie staje mi pytanie - co jest podstawą tej miłości? Dla mnie jest to dom bez fundamentów... Czasem piszą też bo chcą zmienić coś w partnerze - to tak jakby mówiły: Akceptuję jego zalety, to i tamto mi się podoba, ale to mi nie pasuje, tego nie akceptuję i to chcę zmienić. Na litość boską, jakby to był co najmniej samochód i chodziło o zmianę koloru tapicerki.
Nigdy żadnego faceta - czy kogokolwiek - nie próbowałam zmieniać wedle własnych potrzeb i upodobań, w ogóle mi się to w głowie nie mieści i w moim rozumieniu tego zagadnienia, przeczy samemu pojęciu miłości. Ludzi bierze się takimi, jakimi są, albo nie bierze się wcale. (Chcę podkreślić, że chodzi mi tu o ludzką naturę i charakter, a nie o to, czy ktoś zostawia włosy na mydle i pustą butelkę po mleku w lodówce. Kompromis jest dla mnie również niodłącznym elementem każdego związku, ale taki, który nie wymaga rezygnacji z samego siebie). Jeśli była jakaś poważna rozbieżność - taka, której nie dało się rozwiązać za pomocą kompromisu - nasze drogi się rozchodziły. Nie pasowaliśmy do siebie. Koniec kropka. (Nie mam tu na myśli drobnych nieporozumień, sprzeczek, różnic zdania na temat nic lub mało znaczących pierdól) Nie wyobrażam sobie również, żeby ktoś zmieniał mnie. Jeśli chcesz Forda, kupujesz Forda. Nie bierzesz Citroena i nie przerabiasz go na Forda. To bez sensu. Mam jasny obraz tego, co mogę zaakceptować i pokochać. I nie raz - w bólach i cierpieniu - to sprawdziłam. Mam też jasny obraz tego ile mogę (czy też ile jest zdrowo) poświęcić w imię miłości.
To zresztą jest bardzo szerokie zagadnienie. Pewnie zależy też od tego, jak widzimy samych siebie - czy jestem wolną, niezależną, pełnowartościową samą w sobie jednostką i partner jest dla mnie rzeczywiście tylko (i aż) partnerem, czy szukam uzupełnienia i realizacji poprzez kogoś innego...

Za zgodnością i akceptacją, idzie szacunek. Bez wdawania się w szczegóły - dla mnie miłość bez szacunku nie istnieje. Amen. Jeśli ktoś przejawia brak owego szacunku, nie ma w nim miłości. Poza tym dla mnie szacunek sam w sobie mieści wiele pojęć - na przykład szczerość, zaufanie, wsparcie... Osobiście nie jestem w stanie okłamać osoby, która szanuję, ani też nadużyć jej zaufania.

A potem są już szczegóły...

A kiedy jest już prawdziwa, zdrowa miłość, to jej istotą jest dla mnie bezinteresowne dawanie...

Wg mnie taka definicja jak miłość autentyczna jest błędna i właściwie nie wiem czego to jest określenie, jest wiele rodzajów miłości :matczyna, braterska, ojcowska , miłość nastolatków, ludzi dojrzałych ale czy w takim razie one nie są autentyczne , to która jest? Moim zdaniem nie można miłości określać przymiotnikiem autentyczna , zgadzam się z jedą z poprzednich wypowiedzi miłość albo jest albo jej nie ma a jeśli już jest to nie będzie.. Wtedy jest AUTENTYCZNA

Jeśli mogę:

Każdy ma własną definicję...hm. Może tak jest ale czy tak powinno być?

Przepraszam, ale nie można nazwać "chore" skoro uznaje się prawo do własnej definicji miłości. Wiem dlaczego tak piszesz. Jest coś co nie wynika z czyjeś definicji, tylko jest coś w co wszyscy wierzymy, jesteśmy tego pewni.

...tylko nieostre wskaźniki?
Właśnie dzięki nim potrafimy, potrafisz Ty, trafnie opisać sytuację w której znalazł się ktoś, jak to nazwała november: sytuacji wynikająca z nieświadomości.

Pytanie: Skąd młodzi ludzie mają zdobywac tą wiedzę? Jak uzupełnić nieświadomość?
Przecież rozmawiając ogólnie sami wpadamy w nurt rozmywania znaczeń zamiast dążyć do sprecyzowania kwestii zasadniczych.

Jasne, w konkretnej sprawie widzimy, staramy się dostrzec co jest nie tak. Ale rozmawiając ogólnie mam wrażenie, że już trochę kręcimy, odwracamy znaczenie. Pomału, pocichu i tylnymi drzwiami wprowadzamy usprawiedliwienie dla każdego.

P.S.
kendy dlaczego piszesz tyle o zmienianiu partnera na innego niż tego kim on jest naprawdę?
Do pewnego stopnia podzielam Twoje poglądy, tylko troszkę uciekłaś od tematu. Czyżbyś była pamiętliwa?

Nie, nie jestem pamiętliwa. To po prostu temat, który jak dla mnie, bardzo często - zbyt często - przewija się na tym forum. Wątki pt. Jak do niego dotrzeć, żeby zrozumiał... Jak z nim rozmawiać? On mnie obraża, co zrobić? Brak zrozumienia w związku - poradzcie cos... Az zal patrzec. Poza tym, na chwile przed napisaniem posta bylam na innym watku i chyba wdarly sie reminescencje przemyslen na poprzedni temat. Co nie zmienia faktu, że zasadniczo wyrazilam dosc jasno swoja opinie. Tylko nacisk mi sie nierównomiernie rozłozyl...

Tak, dokladnie tak powinno byc. Wkraczamy na niebezpieczne wody pod tytulem prawdy absolutne, co mnie sie w ogole nie podoba. Kazdy z nas jest inny, kazdy na zycie spoglada inaczej, kazdy ma inne cele, pragnienia, potrzeby i marzenia. Dlatego jesli mowimy o milosci i wspominamy o wartosciach takich jak szacunek, zaufanie, oparcie, itd. to przyjmujemy pewna ogolna definicje tych wartosci. Przyjmujemy rowniez, ze kazdy na wlasna reke i wedle wlasnych potrzeb precyzuje, co dla niego konkretnie - w przelozeniu na konkretne sytuacje - te wartosci oznaczaja. Sa ludzie, dla ktorych dana sytuacja bedzie przejawem braku szacunku i tacy, ktorzy te sama potraktuja z humorem. Tacy, dla ktorych internetowy flirt to zdrada, i tacy, ktorzy nie beda sie w tej samej sytuacji gniewac. Tacy, dla których zaufanie jest ważniejsze niż oparcie, i tacy, dla których oparcie jest ważniejsze niż zaufanie. I tak dalej... Dlatego uważam Twoją potrzebę "precyzowania kwestii zasadniczych" za niezrozumiałą, a uwagę o wprowadzaniu usprawiedliwienia dla każdego tylnymi drzwami, za bezpodstawną (by the way - jakiego usprawiedliwienia???). Nie rozmawiamy o konkretnej sytuacji, rozmawiamy o ogólnej definicji miłości. To nie jest mundurek, w który da się wbić całą ludzkość (zresztą, definicja słowa "definicja" zakłada uogólnienie). Pierwszym przystankiem na drodze do zrozumienia tematu, jest lekcja o prawdach absolutnych. Lekcja jest krótka - prawdy absolutne nie istnieją. A raczej istnieją w odniesieniu do konkretnych sytuacji, i właśnie to czyni je względnymi. Mały paradoks do przemyślenia...

W sytuacji idealnej - wynoszą ją z domu. A że sytuacje idealne nie istnieją - najczęściej drogą prób i błędów, często w bólach i mękach zdobywają powoli wiedzę na temat samych siebie... A czasem nie zdobywają bo przeżywają życie bezrefleksyjnie,a doświadczenia spływają po nich jak woda po kaczce.

Oczywiście, że nie. Zwróć jednak uwagę, że ten stan co nazywasz chorą miłością tak naprawdę ma już mało wspólnego z nią samą.
Sytuacja przyjmowania definicji miłości jako niekoniecznie czegoś dobrego prowadzi właśnie do wielu nieszczęść, których przyczyn, uczestnicy zaangażowani i często mało obiektywni, nie potrafią zrozumieć.

Ojej, dlaczego niebezpieczne? A jeżeli nawet to znaczy, że my amatorzy, przynajmniej ja, nie powinniśmy ich poruszać?
Moim zdaniem one są fundamentalne. O nich powinniśmy rozmawiać.

Jasne, ale moje rozumowanie jest tylko konsekwencją tego, co już tu chyba przyjęliśmy - o ile sądzę, także zaakceptowałeś to, iż pojęcie "miłości" jest subiektywne, zatem nawet osoby, które się krzywdzą "kochając" mają prawo to uczucie tak nazywać - jak powiedziałam z nieświadomości.
Co do wspomnianych przez kendy prawd absolutnych - zgadzam się. Nie chodzi o to, że nie powinno się o tym gadać, ale w takich kwestiach albo idzie się w stronę zbytniego relatywizmu, albo utwardzenia własnego stanowiska - a obie opcje jak sądzę, nie sprzyjają wyciągnięciu wspólnych wniosków. Wracamy więc do punktu wyjścia, czyli subiektywizmu.

Cos mi sie widzi, że ktos tu ma zapędy na naprawianie całego świata...

Niebezpieczne dlatego, że nie istnieją. Ok, mozemy się już domyslic, że mamy tu absolutystę etycznego, subiektywistkę i relatywistkę. Fajnie, szanse na osiągniecie "wspólnych" wniosków oscylują wokół zera... Co już chyba samo w sobie jest dowodem, że ustalenie jednej jedynej słusznej definicji miłości (dla każdego) jest niewykonalne.

Dla mnie tego typu rozważania są zupełnie bezcelowe. Nie 'bezsensowne' czy 'glupie', ale wlasnie bezcelowe. Facet39, twierdzisz, że to właśnie o prawdach absolutnych powinniśmy rozmawiać. A ja sie pytam: dlaczego? Ty wiesz, czym dla Ciebie jest milosc, ja wiem, czym jest dla mnie, november wie, czym jest dla niej... Zakladając, że kiedys udaloby sie wyciagnac wspolne wnioski - co z tego wyniknie? Pojdziemy w swiat i bedziemy nauczac?

Dla mnie problem nie jest ustalenie jedynie słusznej definicji milości. Problemem jest to, aby kazdy miał własną - inną od mojej, november, czy twojej - ale taką, która pozwoli mu odróżnić wszelkie "stany niepożądane" (jako negatywne w skutkach dla samego wyznawcy danej definicji) od stanu powszechnie nazywanego miłością, a dającego szczęście (nie w ogólnym rozumieniu tego słowa, ale według definicji samych zainteresowanych). I teraz znowu ktoś mi zarzuci wprowadzanie usprawedliwienia dla kazdego tylnymi drzwiami... A ja znowu odpowiem, że kazdy czlowiek jest inny wiec nie mozemy jasno i przejrzyscie zdefiniowac pojęć takich jak "szczeście" czy "miłość"... Bo to nie jest matematyka. Niestety albo i stety...

Miłość w moim pojęciu to stan, w którym chcemy dawać siebie bezinteresownie, bo już samo dawanie sprawia nam radość. Miłość to akceptacja i poczucie akceptacji, tęsknota i świadomość tęsknoty, ogromny szacunek, lojalność, radość bycia ze sobą, brak obojętności na sprawy i problemy drugiego człowieka, dzielenie trosk na pół, poczucie bezpieczeństwa, brak samotności w związku, zrozumienie dla wzajemnych potrzeb, nie rozliczanie z błędów, bliskość, namiętność, pożądanie, ciekawość partnera, wzajemne wspieranie się i dzielenie sukcesami, świadomość, że jest się dla kogoś tym naj...

O,o,o,o dawaj, dawaj - nie młodzi się uczą !

Nie wiem jaka jest miłosć "autentyczna" a jaka nie ... dla mnie miłość to miłość w wielu odmianach i wielu odsłonach... ale zawsze niezależnie w stosunku do kogo jest skierowana oznacza czułość, wierność, lojalność, chęć zrozumienia, ... to chęć ofiarowania drugiej osobie wszystkiego co najlepsze..: bezpieczeństwa, uśmiechu, radości, to przytulenie gdy smutno, wysłuchanie gdy ktoś chce się zwyczajnie wygadać., to bycie w pobliżu, ale nie uwieszanie się na kimś, to zaufanie, wiara, to brak kontroli  ale czuła opieka ... to bycie w tej samej chwili solidną ścianą i puchową poduszką... Miłość to mądrość....