Walczyć czy odejść? - Netkobiety.pl

A co kogo tu walczyć?

A jak chcesz walczyć? Chcesz go zmusić, postawić ultimatum?
Macie inne priorytety i nie da się ich pogodzić . Jesteście niby razem, a w rzeczywistości
osobno.
Myślę, że on nie planuje ani ślubu ani dziecka, tylko cię zwodzi, tak mu dobrze, praktycznie żyje bez żadnych zobowiązań.

Srry ale wg mnie jestes naiwna, zeby nie powiedziec glupia. Niektorzy potrafia oswiadczyc sie i po pol roku i sie pobrac, nawet jesli z wczesniejsza niby nie chcieli zakladac rodziny. Tak czy siak jak ci sie nie oswiqdczyl po 3 latach to juz bylo do przewidzenia, ze tego nie zrobi. Stracilas 10 najlepszych lat na zostanie matka, obudzilas w wieku 33. Wez teraz kogos normalnego zapoznaj, kto nadaje sie na meza i ojca+ poznaj/pobadz, zeby wiedziec, czy stabilne + zajdz+ 9 miechow ciazy. Ten pociag juz odjechal.

Moja koleżanka była w takiej samej sytuacji.
Postawiła ultimatum, albo ślub w ciągu roku i dziecko, albo odchodzi.

Dziś jest matką kilkuletniego dziecka. (facet po prostu trochę ciapowaty i postawiony pod ścianą szybko się ogarnął)

Tez znam przypadek postawienia ultimatum. Moze zalezy od typu osobowosci. W tym przypadku, ktory ja znam takie "zmuszenie" skonczylo sie slubem i dzidzia, ale ostatecznie samotna matka jak weszly obowiazki i przemeczenie dzieckiem (choc to ona sie nim zajmowala sama, bo tata nawet nie ponosil). Ten typ byl poprostu wygodny, a wczesniej nie bylo tego widac, bo jakie ma sie wczesniej zobowiazania, jak wyjdziesz do kolegow, kiedy chcesz, wyspisz, pograsz na konsoli, a i przypilnowac i pobawic sie sporadycznie dzieciakiem kolegi bylo spoko, bo nie jego.

Znalazl kochanke, do ktorej odszedl wiesc swoje beztroskie zycie. Co dalej u niego to juz nie wiem. Ale swoimndzieckiem z ta dziewczyna nigdy sie nie interesowal. Jak polsierota. Nawet nigdy nie odwiedzil. Moze bo ma kolejne, a moze bo moze fruwac bez zobowiazan, bo ich nie maja. O ile dalej ze soba sa.

W wieku autorki moznaby zaryzykowac, jesli glownie to na dziecku jej zalezy, bo juz ostatni dzwonek na dziecko i jakie ma niby wyjscie? Szukac potencjalnego taty? Nie wiadomo ile jej zejdzie, o ile znajdzie. Rozwiazanie szukania kogos do zwiazku w celu zalozenia rodziny, podczas gdy ona chce, a on nie, mialoby sens kilka lat wczesniej.

Autorka powinna wiedziec, czy ten jej to typ ciapy, niedorzalego wygodnosia, a moze jeszcze inny.

Ale pewnie widziała go jako męża i ojca.

Mialam na mysli zaryzykowac postawieniem tego ultimatum tak jak radzil farmer, nie wiem, co ty zrozumiales.

Bo znalezc kogos do zwiazku+poznanie sie+zajscie +ciaza moze wszystko razem potrwac. I zaryzykuje, ze zawsze bd juz sama(w sensie bez dziecka). Wasza jakosc nasienia tez sie zmienia, ale macie jednak wiecej czasu.

O co chcesz walczyć i w jaki sposób? Walczyć można o związek, który przechodzi kryzys, ale jest oparty na mocnych filarach, a u Was jest... NIC i można się poważnie zastanawiać, dlaczego właściwie wciąż jesteście razem.

Osobiście uważam, że zdecydowanie lepiej być samemu niż w złym związku,

Ciężko to nazwać związkiem czy nawet relacją, to jakaś parodia..
Żyjecie, jak współlokatorzy, gdzie facet kompletnie Cię nie szanuje i olewa z góry na dół Twoje potrzeby. Co tak naprawdę Cię przy nim trzyma? Czy po tym wszystkim jesteś w stanie cokolwiek jeszcze do niego czuć?
Rozmijacie się w podstawowych potrzebach, więc ciężko sobie wyobrazić, żeby cokolwiek ruszyło do przodu..

Nie jestem fanem stawiania dylematów, bo do takich sytuacji nie powinno w ogóle dochodzić, kiedy ludzie mają wspólne cele w życiu. Pomijając już zwlekanie z decyzją o dziecku czy niechęć do ślubu, to wasza codzienność nie rokuje w ogóle do tego, aby można to było nazwać związkiem dwojga ludzi, którym na sobie zależy.

Wszystko się rozchodzi o oczekiwania.
Tutaj, jak niestety często bywa, są one całkiem odmienne a mimo to ludzie ze sobą nadal wegetują, bo życiem razem tego nazwać nie można. Czego tak właściwie oboje oczekują? Ona, że facet nagle, w cudowny sposób się ogarnie, spełniając pragnienia Autorki.. On zaś tym bardziej: czuje się w tym układzie dobrze, gdzie nie ma zamiaru zrobić choćby pół kroku do przodu. Ciekaw jestem, co on tak naprawdę do tego wnosi a co zyskuje na relacji z Autorką? O ile jeszcze, ze swojej strony, jestem w stanie zrozumieć brak ochoty na ślub(to uporczywe formalizowanie związku) czy tym bardziej niechęć do dzieci, to cała reszta wygląda dość dziwnie, wręcz karykaturalnie.
Nie spędzają czasu ze sobą, nie śpią razem a do tego zero bliskości ani chęci do planowania czegokolwiek.
To relacja dwojga obcych sobie ludzi, współlokatorów a nie partnerów..

Dla innych czerwoną flagą jest brak ślubu kościelnego. Dlatego nie można porównywać do siebie.
Syty nie zrozumie głodnego
Ja rozumiem młodych ludzi którzy nie chcą formalizować związku, skoro nie muszą, dawniej bez ślubu prawie nikt nie mieszkał ze sobą, więc to był też element motywacji.
Do tego dodać wysyp rozwodów, druga sprawa to chyba w związku nieformalnym ludzie bardziej dbają o relację, jeżeli się kochają i dogadują oczywiście, w małżeństwie to w większości osiadają na laurach…
Świadczy o tym chociażby fakt, że jak ktoś się rozwiedzie to w drugim związku generalnie nie myśli o ślubie.
Jak wejdzie łatwiejsze rozwiązywanie małżeństwa to podejrzewam, że więcej ich będzie choć wątpię, że to w ogóle wejdzie.
Jak wszystko ma dobre i złe strony.

Teraz jest tak powszechne, że nie można, powiedzieć o złych intencjach bo raczej jak ktoś wchodzi w taką stałą relację, to intencje zawsze są dobre, bo i tak te pary są kilka lat razem niczym wejdą w formalny związek
Ślub jednak niczego nie zmieni jeśli chodzi o intencje i rozwody, co z tego, że były dobre jak nic z tego nie wyszło.
Teraz każdy pilnuje swojego majątku obojętnie czy związek formalny czy nie, a kiedyś jak się brało ślub nie patrzyło się kto co wnosi tylko wspólnie się budowało przyszłość, choć niektórym odbiło się to czkawką, nie mówię o zamierzchłych czasach, kiedy to majątek determinował małżeństwo.

Wcześniej ślub był jak gdyby nobilitacją i to zawsze kobiety bardziej dążyły do tego niż faceci, jak się patrzy dalej wstecz co to seks dopiero był po ślubie, to faceci bardziej pewnie naciskali No i rodzina, wiadomo.

Przy obecnej pladze rozwodów inicjowanych głownie przez kobiety?

Jack jesteś po prostu starej daty i wierzysz jeszcze w bajki. Ślub cywilny to pętla na szyję mężczyzny.

Kwestie dziedziczenia to testament, kwestie informacji medycznej - wizyta u notariusza.
Nie ma rozwodu (obecnie czeka się kilka miesięcy w większych miastach), nie ma walki o majątek (dodatkowe koszty i czas).

Jack zawsze wszystko wie lepiej i musi mieć ostatnie zdanie
Stara data nie ma nic do rzeczy, bo ja jestem starszej, a chyba nowocześniejsza
Tu nie musimy nikogo do niczego przekonywać, każdy pisze to co wie, co nie znaczy, że trzeba się z tym zgadzać, bo i wiedzę każdy ma inną, nawet w podstawowych, wydawałoby się oczywistych sprawach.
Małżeństwa są uprzywilejowane i to jest na plus.

wieka jak zostawiasz sobie koło ratunkowe i drogę ewakuacji to moim zdaniem nie można mówić o pełności zaufania i oddania. Ta jedyna osoba, to nie jest jakaś tam kolejna z przypadku, z którą się jest, bo jest tak miło i wygodnie. To jest osoba, dla której ryzykuje się wszystkim, w tym własnym życiem z niczym więcej jak nadzieją, że to uczucie i gotowość będzie odwzajemniona. Bo jak ktoś mówi, że kocha, ale ma przygotowaną drogę szybkiej ucieczki, to czy takie uczucie jest szczere? To czym to się będzie różnić od FWB pomiędzy współlokatorami?

Drogę ewakuacji szykują tylko ci, którzy planują z niej skorzystać w stosownych okolicznościach. W związku budowanym na szczerym uczuciu nie ma na to miejsca.

Wystarczy, ze conajmniej jedno jest wierzace to nie pojdzie na "tylko" cywilny. Ale to ani nie czekaloby 10 lat, ani to ta para z watku.

Wystarczy, ze conajmniej jedno jest wierzace to nie pojdzie na "tylko" cywilny. Ale to ani nie czekaloby 10 lat, ani to ta para z watku.

Siła uczuć i zaangażowania po ślubie to przeważnie równia pochyła
Nikt nie wie na co się pisze po ślubie, jeśli razem nie mieszka co najmniej rok, dwa.
Dlatego w obecnych czasach ludzie powinni się dobrze poznać, żeby zawrzeć związek małżeński, może jakimś pomysłem by było, że dopiero po 10 latach bycia razem można zawierać taki związek, nie ma dobrego rozwiązania. Albo odnawianie małżeństwa co 10 lat ,to też byłby dobry pomysł, czyli zawieranie małżeństwa na czas określony, a po trzech czy czterech dekadach można by
na stałe. Choć idealnego rozwiązania nie ma.
A dzień ślubu to zawsze najpiękniejszy dzień w życiu, więc też ślub i wesele robi swoje
Profity z tego wynikające nie są bez znaczenia, do tego wychowywanie dzieci w takiej rodzinie to nasza tradycja, jak do tej pory najlepsze rozwiązanie tylko, żeby ludzie umieli w nim żyć.

Dodam jeszcze, że generalnie jeżeli chodzi o komunikację w związku, to nie mamy o tym bladego pojęcia, dlatego powinni tego uczyć w szkołach, ogólnie nie jesteśmy przygotowani do życia w rodzinie i potem wychodzą różne „kwiatki”.
Tylko kto miałby tego uczyć…

Przede wszystkim warto zobaczyć jak wygląda twoja płodność. Jeśli planujesz dziecko to możesz mieć jeszcze kilka lat. Nawet w perimenopauzie można mieć dziecko.
Jak wygląda twoja sytuacja finansowa? Czy masz możliwość wyprowadzenia się? Masz swoje oszczędności? czy rodzina, rodzeństwo, ktokolwiek będzie cię wspierał?

Nie da się mężczyzny do niczego zmusić. Daj sobie czas żeby zająć się w 100% sobą. Miesiąc, dwa. Zobacz jak się będziesz czuć i przygotuj się mentalnie na zerwanie.

Znam podobną historię. Bardzo fajna dziewczyna, też mniej więcej tyle lat. Potem koleżanka w pracy, w rok ślub, dziecko. Szkoda dziewczyny, bo nadal jest sama.

Adopcja tez jest opcją, ale chyba trzeba być małżeństwem przez 5 lat zanim odpalicie procedurę.

Warto też się zastanowić czy dziecko jest dla ciebie. Czy chcesz je ze stagnacji - tyle lat i nic, czy to twoje marzenie. Czy jesteś w stanie życ bez dziecka?

nie w polskim systemie prawnym

Chyba dla gości