Pozory mylą- co chatka, to zagadka - Netkobiety.pl

Dodam od siebie, że zawsze uważałam, że lepiej skromnie ale godnie. Może to śmieszne, co piszę, w obliczu męża w zarządzie, mojego zabezpieczenia materialnego przez rodzine i poziomu na jakim żyliśmy, ale wiecie o co chodzi. Obserwuje swoje koleżanki i mam wrażenie, że mają bardzo niepoukładane priorytety i boją się stracić wygodę, komfort, status. Że albo ja się otaczam w zepsutym środowisku, albo czasy popsute.

Noben czyli mamy zgadzać się na złe traktowanie w imię komfortu życia i dostatku? W imię pozorów? Przecież to zniszczy człowieka od wewnątrz, utrata godności, pewności siebie. Ok, łatwo mi się piszę, bo o nic w życiu nie musialam się martwić i liczyć pieniędzy,  ale myślisz że jak odeszłam od męża i zamieszkałam sama to ile pensji w pierwszej poważnej, odpowiedzialnej w życiu pracy dostałam? To żadna tajemnica, ja to mogę napisać. 4200,00 na rękę na okresie próbnym. Fakt, odchodził mi najem bo mieszkanie miałam swoje. Jak byłam z mężem to przelewał mi średnio miesięcznie cztery razy tyle I mu oddawałam bo nie mialam na co wydawać, więc wiem jak to jest mieć a nie mieć. Ok,  to było moje zmartwienie tylko 2 msc ale było. Znam przypadki kobiet, które odchodziły z niczym i mówiły same że wolą jeść najtańszy chleb z serem ale nie być dłużej deptane. I nie żałowały. Choć traciły na urodzie, zdrowiu. Moze nie umiem tego dobrze zmierzyć, przyznaje. Bo żyłam w bańce. Ale kurna.... z 3 wakacji w roku nie odłożyłabym na jedne i Ok. Takie życie. Dlatego nie rozumiem tej koleżanki. Ale może nie muszę.

Bert44 oj też znam takie małżeństwa. To jeszcze stara szkola, nie rozejdą się a codziennie kłócą. Dzieci to chłoną i powielają schemat. Ta moja koleżanka z pracy co jest DDA. Złota dziewczyna, do rany przyłoż a powiela wszystkie błędy matki i co jeden partner to lepszy....

NiezaleznyN no dokładnie. I ja to starałam się jej przekazać, że po co się przejmuje co ludzie powiedzą, pogadają i zapomną. A nikt jej codziennosci nie odda. Ale ona się przejmuje opinia i tyle.

Ludzie upierdliwi zawsze znajdą, tylko czy są warci naszej uwagi?  Babrać w czyimś Bagienku

Myślę i myślę i o ile o kimś nie zapomniałam, to nie mam w swoim otoczeniu nikogo, kto udaje bajkowo-sielankowe życie, kiedy w środku panuje zgnilizna. Owszem, obracam się głównie wśród osób z klasy tzw. średniej, gdzie ludzie raczej nie żyją ze soba na siłę dla pieniędzy, bo nie są one na tyle duże, żeby miały rekompensować zło i krzywdy, których się doświadcza.

Oczywiście to nie jest tak, że wszyscy są szczęśliwi, ale ci, którzy nie są raczej nie udają, że jest inaczej. Pomijam przy tym, że w ostatnich latach ogromna ilość małżeństw w moim otoczeniu się rozpadła.

Tylko w tej poruszającej historii nie nadmieniłaś dupochronu w postaci ojca, który załatwia wszystkie Twoje problemy.
To raz.

Dwa: również nie bierzesz pod uwagę, że te Twoje wszystkie umęczone przez bogatych mężów koleżanki mogą TYĆKO koloryzować i ubarwiać rzeczywistość, podczas gdy tak naprawdę jest im całkiem dobrze i wygodnie. Więc po prostu z nudów wymyślają dramy i sztuczne problemy - dokładnie zresztą tak jak Ty sama.

Odnośnie życia społecznego, to ogólnie panuje kłamstwo i manipulacja o związkach. Z kobiet zrobiono ofiary i udało się wmówić, że każdy mężczyzna to przemocowiec. Manipulacja polega na tym, że z marginesu robi się całą stronę. Z moich obserwacji wynika, że dużo częstszym przypadkiem jest wykorzystywanie facetów przez kobiety. A dokładniej mówiąc, robienie z nich trampoliny do własnej kariery, albo przynajmniej wygodnego życia. Tak właśnie jak to jest w wątkowym przykładzie. Znalazł się bogaty, no to można na nim popłynąć. Ten akuratnie był sprytny i nie udało się go skubnąć. Choć już udało się bez kredytu budować własny biznes.
Ktoś się oburzy, bo przecież są przemocowcy, są tacy, którzy są winowajcami zniszczenia swoich związków. Są i te przykłady są bardzo jaskrawe i społecznie naświetlane. Ale już negatywne zachowania kobiet częściej są przemilczane, no i się mówi, co z ciebie za mężczyzna, że dałeś się ograć kobiecie. Bardzo sprytne podejście i wygodne. Nawet tu na forum padają słowa dobrze im i tyle. A gdyby tak powiedzieć o kobietach, dobrze im i tyle. No to panie jazda.

Pisala, non stop pisala, ze jest prezesem w zarzadzie - to bylo w kazdym poscie, jako glowna definicja tego czlowieka i ze ma wspaniale zycie jak w bajce. Sama byla ta zachlyscieta czyims bogactwem i pozycja idiotka. To jest naczelna hipokrytka forum. A to, ze jest chora psychicznie raczej nie ustprawiedliwia wstretnego charakteru czyt. plotkowanie o kolezankach.

Nie wiem o czym ty do mnie rozmawiasz. Nie lubie turkow.

Na szczescie jeszcze nie wsadzaja do wiezienia za nielubienie kogos.

Przede wszystkim ja nie chce by to był temat o mnie.

Noben Co do postu nr 12. Fakt, ja nie biorę poprawki, że one choćby z nudów mogą koloryzować i szukać problemów tam gdzie ich nie ma. Jak ktoś mi coś mówi to ja naiwnie zawierzam. Choć staram się tego oduczyć, by nie być taka naiwna. To jest coś co się muszę nauczyć. Filtrować treści.

Legat post nr 14. Trudno sie nie zgodzić. Mam też koleżankę, która nie odejdzie od faceta bo mieszka u niego podczas studiów i może skupić się na nauce, a nie zasuwać na jakimś zleceniu by dorabiać na wynajem. Bo od rodziców nie dostanie. A z drugiej strony kiedyś pisałam z gościem, który się żalił że finansował dziewczynie studia a jak studia się skończyły i poszła do pracy to go kopnęła. Wykorzystała go. No.

Gosiawie post nr 16. No pisałam. Bo tak długo sama myślałam a potem zamykałam oczy jak sie okazywalo, ze to ułuda i odwracalam wzrok od prawdy idąc w zaparte albo skupiając uwagę na tym, ze  jest super ojcem, że nie wylicza, ze funduje wakacje. Byłam tak ja moja koleżanka z pierwszego postu, dalam sie kupić. To nie wątek o mnie  i nie chce tworzyć elaboratów. Pod bardzo wieloma względami miałam z nim dobrze. Wygodnie, atrakcyjnie, bogato. Ale coś w środku krzyczało. I w końcu wyszło na wierzch.

Halina jego bycie w zarządzie przepłaciłam rzyganiem ze stresu, zarwanymi nockami i nie wspieraniem go. Nie chciałam tego. Ale mial to gdzieś więc wmawiałam sobie, że to super i kreowałem to. Mam odwagę cywilną przyznać się przed wami, że byłam jak ta moja koleżanka z pierwszego postu, dałam się kupić. I żałuję.

Bardzo spodobał mi się post Legata, mimo że wiem, że bywa
on stronniczy w wielu aspektach. Wrócę do niego.

Ja sobie z tym postem zostanę, bo mogłabym opisać jeszcze x przykładów koleżanek, łącznie ze swoim kiedy grałyśmy i robiłyśmy dobrą minę do złej gry.

Ale mam odwagę się przyznać, że grałam. Przede wszystkim przed samą sobą, że jest ok. I może to jest moment kiedy patrzę na ludzi inaczej. Jak odeszłam to miałam mnóstwo informacji zwrotnych od kuzynek, ciotek, koleżanek. Jedne w duchu "będziesz żałować", drugie "jesteś odważna" trzecie "zazdroszczę, że zaryzykowałaś" ale jak pisałam to nie wątek o mnie a o waszym otoczeniu, ludziach którzy udają. W imię... chuj wie czego. Ja takiego udawania teraz widzę dużo. Albo chce widzieć. Subkietywne, obiektywne. Cholera wie co jakie jest. Ja to oszukiwanie samej siebie widzę dopiero od niedawna. Wcześniej sobie wierzylam.

Ale tu nie chodzi o to czy żymianie zasługują by ich lubić, czy nie, tylko o to, że w większości krajów cywilizacji zachodnich lubienie ich jest przymusowe.
Ruskich można nienawidzić; właściwie jest to w dobrym tonie.
Niemców bo nas napadli,
Anglików bo nam nie pomogli - spoko
Ale ż....ymianów? - no way.

Życie to jest teatr, mówisz ciągle, opowiadasz;
Maski coraz inne, coraz mylne się zakłada;
Wszystko to zabawa, wszystko to jest jedna gra
Przy otwartych i zamkniętych drzwiach.
To jest gra!

Życie to nie teatr, ja ci na to odpowiadam;
Życie to nie tylko kolorowa maskarada;
Życie jest straszniejsze i piękniejsze jeszcze jest;
Wszystko przy nim blednie, blednie nawet sama śmierć!
Ty i ja - teatry to są dwa!
Ty i ja!

Ty - ty prawdziwej nie uronisz łzy.
Ty najwyżej w górę wznosisz brwi.
Nawet kiedy źle ci jest, to nie jest źle.
Bo ty grasz!

Ja - duszę na ramieniu wiecznie mam.
Cały jestem zbudowany z ran.
Lecz kaleką nie ja jestem, tylko ty!

Dzisiaj bankiet u artystów, ty się tam wybierasz;
Gości będzie dużo, nieodstępna tyraliera;
Flirt i alkohole, może tańce będą też,
Drzwi otwarte zamkną potem się.
No i cześć!

Wpadnę tam na chwilę, zanim spuchnie atmosfera;
Wódki dwie wypiję, potem cicho się pozbieram;
Wyjdę na ulicę, przy fontannie zmoczę łeb;
Wyjdę na przestworza, przecudowny stworzę wiersz.
Ty i ja - teatry to są dwa.
Ty i ja!

Ty - ty prawdziwej nie uronisz łzy.
Ty najwyżej w górę wznosisz brwi.
I niezaraźliwy wcale jest twój śmiech.
Bo ty grasz!

Ja - duszę na ramieniu wiecznie mam.
Cały jestem zbudowany z ran.
Lecz gdy śmieje się, to wkrąg się śmieje świat!

Narcyzm. Bez sensu.

Trzeba wiecej Beatki sluchac.

Wiesz co, jak przeleciałam myślami po dawnych znajomych, to może z połowa z nich wciąż żyje w małżeństwie. Mam jednak dużą pulę nowych znajomych i tutaj nie zawsze jestem w stanie stwierdzić, ilu spośród nich ma to doświadczenie za sobą. Kilka par na pewno, przynajmniej po jednej ze stron.

Generalnie jednak wydaje mi się, że niewiele jest związków, o których powiedziałabym, że ci ludzie tworzą naprawdę zdrowe, pełne szacunku i po prostu szczęśliwe relacje.
I niby mamy takie czasy, że z jednej strony znacząco łatwiej przychodzi nam się rozwodzić, już nie tkwimy na siłę tam, gdzie dzieje nam się krzywda, a z drugiej ludzie wyraźnie boją się zmian i nierzadko kurczowo trzymają tego, co znane.

Wrócę jeszcze do tego fragmentu:

To nie jest prawda, że jak się ma na głowie kredyt hipoteczny, to ludzie już są na siebie skazani. Myślę natomiast, że czasem ten kredyt może być wygodną wymówką, żeby nic w swoim życiu nie zmieniać, nawet jeśli wszystko aż krzyczy, że dla własnego dobra należałoby się rozstać.

Możesz rozwinąć, co jest w tych małżeństwach ich spoiwem, dzięki któremu nie tylko trwają, ale też uważasz je za udane? Oczywiście z Twojej perspektywy.

Jak Twoje otoczenie zareagowało na Twój rozwód? Bardziej wspierająco czy krytyką? A może jedynie zaskoczeniem? Albo i nie

O rany, tyle się opisałam podczas jazdy pociągiem, ale nie weszło chyba przez słabego neta

Rozwodu nie planowałam ani o nim wcześniej nie myślałam, wczesniej ex o nim nie wspominal.
Otoczenie zareagowało w większości z zaskoczeniem.
Wsparcia w rodzinie nie było, bo rozważania o rozwodzie skoncentrowały się na użalaniu nade mną, co  teraz że mną będzie, jak sobie życie ułożę na starość:D itd.
Największe wsparcie miałam od syna,  miał wtedy 22 lata jak się ex wyprowadził.
Przyjaciółki wsparły wszystkie, chociaż 1 od tej pory zrobiła wszystko, bym nie przychodziła do jej domu solo, więc przestała mnie zapraszać.
Ale kiedyś powiedziała mi wprost, że mam omijać z daleka jej męża, bo mi ufa, a jemu nie.
Zaakceptowałam.
Rozwala się życie towarzyskie, właśnie dlatego że singielka nie pasuje do par.
Chociaż są fajne wyjątki, nie zapomnę im.
W moim przypadku nie ma mowy o odwadze , bo to nie ja odeszłam, tylko zostałam postawiona przed faktem dokonanym.
Uchodzilismy za normalną parę, do momentu romansu nic się nie działo nietypowego, przynajmniej wtedy tak myślałam.
Teraz patrzę na swoje małżeństwo dużo bardziej krytycznie.
Uważam że jest dużą szansa, że rozpadło bg się po odejściu dzieci z domu.
Bo związek się nie rozwijał, nie było awantur bo ja gasiłam nieporozumienia, nie było między nami mentalnej iskry i zrozumienia.
Było pożądanie, ale to za malo.
Można mieć więcej w związku.
Poznałam wielu rozwodników I rozwodniczek singli,to jest stan przejściowy jednak.
Założę się że prawie nikt że starych historii z działu rozwód nie jest już sam.
Natomiast nie potrafię ocenić związków innych ludzi, serio.
Mogę zobaczyć że czegoś im brakuje, albo że coś u nich kuleje, ale czy to znaczy że się rozwiodą?
I jedni wiem na pewno, jie chciałabym być rozwodką na prowincji, po wypowiedzi niektórych widać że to ciężka dola
Jakby zupełnie różne światy.

W naszych czasach za maz wychodziło się mając 23, 24 lata, s kryzysy były w okolicach 50.
Co ciekawe , to głównie Panowie ciężko przechodzili kryzys wieku średniego.
W lodszych pokoleniach podobno jest inaczej często to kobiety składają  pozwy
My po prostu jako 40 latki mieliśmy dzieci  i kredyty,

Nie jest zacofana gospodarczo, jeśli o to ci chodzi, ludziom zyje die dobrze
Chodzi mi o mentalność i  brak  anonimowości, poglądy na życie co wypada a co nie..
W takim Krakowie np giniesz w tłumie, nikogo nie obchodzi Twój  rozwód.
A w małym mieście wiesz wszystko o rozwodzie koleżanki której nie widziałaś 20 lat!.

.

Ty masz to w dupie, ale tak koleżanka nie i jeśli mieszka  w małej mieścinie (wiosce) od urodzenia, 40, czy 50 lat, to u niektórych włącza się myślenie "a co ludzie na to powiedzą" - i tak im mija życia w tym "co ludzie powiedzą", podczas gdy ich rówieśniczki z dużych miast randkują, nie wyglądają jak swoje babcie i  bywają to tu to tam. Maja tez romanse, które nawet, jeśli skończę się na poziomie romansów - przynajmniej maja co wspominać na :stare lata".

Tak jak ktoś wyżej napisał, w większym mieście jesteś bardziej anonimowa. Przyprowadzisz sobie faceta na chatę - sąsiedzi nawet nie zauważą (albo, gdy Ty pójdziesz do niego). Mała wioska, czy miasteczko - jedna wizyta i już na drugim końcu miasta wiedzą, ze miałaś gościa i na dodatek wiedzą, kto to, co robi i ile zarbia.