Odpowiedzialność za dzieci i narcyza?

Witajcie. Jestem na życiowym zakręcie. Mieszkam z dziećmi i mężem za granicą. Były już terapie, odejścia, powroty i zaczynanie od nowa. Mąż ma najprawdopodobniej osobowość narcystyczną. Pomaga w domu, pracuje ale jest strasznie kontrolujacy i agresywny, stosuje agresję słowną  nie przebiera w środkach. Nie ma zahamowań kiedy się wkurzy. A wkurza się coraz częściej i na wszystkich, kłóci się z ludźmi w pracy, na ulicy i z nami. Coraz częściej obrywa też starsza córka. Od 2 miesięcy nawet nie śpimy już razem bo nie jestem w stanie się do niego przemóc. Mocno zastanawiam się nad odejściem. Proponowałam polubowne rozstanie i sensowny podział opieki nad dziećmi. Mąż zapowiedział że on się nie wyprowadzi. Zaczął zastraszać że sobie nie poradzę itp. Szczere mówiąc to ja od zawsze chyba byłam głową i szyją w tym małżeństwie. I teraz mam 2 opcje. Zostać na obczyźnie i wywalić go siła z mieszkania oraz złożyć pozew. Nie mam gwarancji że będzie pomagał przy dzieciach i nie będzie uprzykrzał życia. Powiedział że najlepiej jakbyśmy my się wyprowadziły. I teraz opcja druga. Ja zjeżdżam z dziećmi do Polski. Tam zaczynam od nowa i składam pozew. Boli mnie tylko że wtedy on nie będzie miał kontaktu z dziećmi prawie wcale. Pewnie dzieci będą miały o to do mnie żal. Cały czas dręczy mnie poczucie winy za to wszystko ale czuję że już nie uciągnie dłużej agresji i niezadowolenia męża które notabene przewija się cały czas w naszym małżeństwie. Dodam jeszcze że mąż ciagle podejrzewa mnie o zdrady nie majac do tego żadnych podstaw. On za to siedzi na tinderze bo ja z nim nie sypiam. Wiem jakie ja popełniłam błędy i co robiłam źle, jednak mimo wszystko nie wierzę już w ten związek a na myśl o powrocie do domu trzęsę się jak galareta. O bliskości z mężem po wielu już przekroczeniach też nie ma mowy. Jaką decyzje byście podjęły na moim miejscu. Myślę że spokój jest najważniejszy. W ostatnich latach zauważyłam jak podupada moje zdrowie i jak niekorzystnie zaczęłam postrzegać swoje życie. Jak żyje teraz w Polsce?

Witajcie. Jestem na życiowym zakręcie. Mieszkam z dziećmi i mężem za granicą. Były już terapie, odejścia, powroty i zaczynanie od nowa. Mąż ma najprawdopodobniej osobowość narcystyczną. Pomaga w domu, pracuje ale jest strasznie kontrolujacy i agresywny, stosuje agresję słowną  nie przebiera w środkach. Nie ma zahamowań kiedy się wkurzy. A wkurza się coraz częściej i na wszystkich, kłóci się z ludźmi w pracy, na ulicy i z nami. Coraz częściej obrywa też starsza córka. Od 2 miesięcy nawet nie śpimy już razem bo nie jestem w stanie się do niego przemóc. Mocno zastanawiam się nad odejściem. Proponowałam polubowne rozstanie i sensowny podział opieki nad dziećmi. Mąż zapowiedział że on się nie wyprowadzi. Zaczął zastraszać że sobie nie poradzę itp. Szczere mówiąc to ja od zawsze chyba byłam głową i szyją w tym małżeństwie. I teraz mam 2 opcje. Zostać na obczyźnie i wywalić go siła z mieszkania oraz złożyć pozew. Nie mam gwarancji że będzie pomagał przy dzieciach i nie będzie uprzykrzał życia. Powiedział że najlepiej jakbyśmy my się wyprowadziły. I teraz opcja druga. Ja zjeżdżam z dziećmi do Polski. Tam zaczynam od nowa i składam pozew. Boli mnie tylko że wtedy on nie będzie miał kontaktu z dziećmi prawie wcale. Pewnie dzieci będą miały o to do mnie żal. Cały czas dręczy mnie poczucie winy za to wszystko ale czuję że już nie uciągnie dłużej agresji i niezadowolenia męża które notabene przewija się cały czas w naszym małżeństwie. Dodam jeszcze że mąż ciagle podejrzewa mnie o zdrady nie majac do tego żadnych podstaw. On za to siedzi na tinderze bo ja z nim nie sypiam. Wiem jakie ja popełniłam błędy i co robiłam źle, jednak mimo wszystko nie wierzę już w ten związek a na myśl o powrocie do domu trzęsę się jak galareta. O bliskości z mężem po wielu już przekroczeniach też nie ma mowy. Jaką decyzje byście podjęły na moim miejscu. Myślę że spokój jest najważniejszy. W ostatnich latach zauważyłam jak podupada moje zdrowie i jak niekorzystnie zaczęłam postrzegać swoje życie. Jak żyje teraz w Polsce?

Lipis napisał/a:

Witajcie. Jestem na życiowym zakręcie. Mieszkam z dziećmi i mężem za granicą. Były już terapie, odejścia, powroty i zaczynanie od nowa. Mąż ma najprawdopodobniej osobowość narcystyczną. Pomaga w domu, pracuje ale jest strasznie kontrolujacy i agresywny, stosuje agresję słowną  nie przebiera w środkach. Nie ma zahamowań kiedy się wkurzy. A wkurza się coraz częściej i na wszystkich, kłóci się z ludźmi w pracy, na ulicy i z nami. Coraz częściej obrywa też starsza córka. Od 2 miesięcy nawet nie śpimy już razem bo nie jestem w stanie się do niego przemóc. Mocno zastanawiam się nad odejściem. Proponowałam polubowne rozstanie i sensowny podział opieki nad dziećmi. Mąż zapowiedział że on się nie wyprowadzi. Zaczął zastraszać że sobie nie poradzę itp. Szczere mówiąc to ja od zawsze chyba byłam głową i szyją w tym małżeństwie. I teraz mam 2 opcje. Zostać na obczyźnie i wywalić go siła z mieszkania oraz złożyć pozew. Nie mam gwarancji że będzie pomagał przy dzieciach i nie będzie uprzykrzał życia. Powiedział że najlepiej jakbyśmy my się wyprowadziły. I teraz opcja druga. Ja zjeżdżam z dziećmi do Polski. Tam zaczynam od nowa i składam pozew. Boli mnie tylko że wtedy on nie będzie miał kontaktu z dziećmi prawie wcale. Pewnie dzieci będą miały o to do mnie żal. Cały czas dręczy mnie poczucie winy za to wszystko ale czuję że już nie uciągnie dłużej agresji i niezadowolenia męża które notabene przewija się cały czas w naszym małżeństwie. Dodam jeszcze że mąż ciagle podejrzewa mnie o zdrady nie majac do tego żadnych podstaw. On za to siedzi na tinderze bo ja z nim nie sypiam. Wiem jakie ja popełniłam błędy i co robiłam źle, jednak mimo wszystko nie wierzę już w ten związek a na myśl o powrocie do domu trzęsę się jak galareta. O bliskości z mężem po wielu już przekroczeniach też nie ma mowy. Jaką decyzje byście podjęły na moim miejscu. Myślę że spokój jest najważniejszy. W ostatnich latach zauważyłam jak podupada moje zdrowie i jak niekorzystnie zaczęłam postrzegać swoje życie. Jak żyje teraz w Polsce?

A rozmawiałaś z dziećmi gdzie chciałyby mieszkać?
A Ty gdzie byś chciała, tak w głębi serca?

PS. W mojej opinii w Polsce żyje się całkiem fajnie. Ludzie co chwilę się budują i kupują samochody, czyli chyba mają pieniądze

Tutaj mam pracę i dzieci mają dość ustabilizowane życie. Jednak tam myślę że zylabym spokojniej i bez dramatów które lubi generować mąż. Jeśli chodzi o prawo to jestem już po konsultacji prawnej. Mam prawo zostać z dziećmi w tym mieszkaniu i nie ma dyskusji. Mąż wyraża zgodę na wyjazd na stałe do Polski. Myślę że nawet ten układ najbardziej mu pasuje. Mam Oszczędności na początek więc jestem w stanie się utrzymać 2 lata bez pracy w Polsce z Oszczędności alimentów i 800 plus. Wiadomo że szukałabym pracy ale najpierw chciałabym stworzyć dzieciom przytulne nowe miejsce i znaleźć szkole i przedszkole.

Lipis napisał/a:

Tutaj mam pracę i dzieci mają dość ustabilizowane życie. Jednak tam myślę że zylabym spokojniej i bez dramatów które lubi generować mąż. Jeśli chodzi o prawo to jestem już po konsultacji prawnej. Mam prawo zostać z dziećmi w tym mieszkaniu i nie ma dyskusji. Mąż wyraża zgodę na wyjazd na stałe do Polski. Myślę że nawet ten układ najbardziej mu pasuje. Mam Oszczędności na początek więc jestem w stanie się utrzymać 2 lata bez pracy w Polsce z Oszczędności alimentów i 800 plus. Wiadomo że szukałabym pracy ale najpierw chciałabym stworzyć dzieciom przytulne nowe miejsce i znaleźć szkole i przedszkole.

Na pewno taka przeprowadzka i dystans byłby korzystny aby się uwolnić. Dodatkowo wspierająca rodzina to na plus do powrotu. Ale z drugiej strony nie mam poczucia, że w Polsce jest tak dobrze na podstawie własnych doświadczeń - wszystkie zadowolone osoby jakie znam zamieszkują kraje zachodniej Europy... Moim zdaniem ciężko u nas w kraju o stabilną pracę bez znajomości. Ale podkreślam to tylko mój punkt widzenia.

Marthe napisał/a:

Lipis napisał/a:

Tutaj mam pracę i dzieci mają dość ustabilizowane życie. Jednak tam myślę że zylabym spokojniej i bez dramatów które lubi generować mąż. Jeśli chodzi o prawo to jestem już po konsultacji prawnej. Mam prawo zostać z dziećmi w tym mieszkaniu i nie ma dyskusji. Mąż wyraża zgodę na wyjazd na stałe do Polski. Myślę że nawet ten układ najbardziej mu pasuje. Mam Oszczędności na początek więc jestem w stanie się utrzymać 2 lata bez pracy w Polsce z Oszczędności alimentów i 800 plus. Wiadomo że szukałabym pracy ale najpierw chciałabym stworzyć dzieciom przytulne nowe miejsce i znaleźć szkole i przedszkole.

Na pewno taka przeprowadzka i dystans byłby korzystny aby się uwolnić. Dodatkowo wspierająca rodzina to na plus do powrotu. Ale z drugiej strony nie mam poczucia, że w Polsce jest tak dobrze na podstawie własnych doświadczeń - wszystkie zadowolone osoby jakie znam zamieszkują kraje zachodniej Europy... Moim zdaniem ciężko u nas w kraju o stabilną pracę bez znajomości. Ale podkreślam to tylko mój punkt widzenia.

Trudno się dziwić, skoro sama mieszkasz za granicą. Jednak Twój mąż nie jest narcyzem skoro zgadza się na twoje warunki po rozstaniu, może to choleryk ale nie narcyz.

To jakieś szaleństwo. Mąż już teraz wyżywa się na dzieciach jak musi z nimi dłużej zostać. Nie jest mu obojętne wywalić je z mieszkania jak najdalej aby żyć wygodnie. Poza tym agresja na każdym kroku i mam tam zostawić dzieci.

sebastiannn napisał/a:

Możesz zostawić dzieci u męża i wrócić do Polski na rok dwa i wtedy się odbudujesz, będziesz miała trochę spokoju. Co jakiś czas polecisz się spotkac z dziećmi itp. Nie wiem w jakim wieku są dzieci ale to może pomóc narcyzowi, jak zostanie z tym sam. Znam takie sytuacje, gdzie babka się spakowała zostawiła ojca z dziećmi na rok dwa. One się wyszalały przez ten czas bez bagażu czyli dzieci, a faceci po roku byli spokojni opanowani, dzięki samotnemu wychowaniu dzieci przez ten czas. Jedna z tych par wróciła do siebie i to pomogło.

Zgadza się na warunki dobre tylko dla niego czyli nasza wyprowadzka. Gdy probuje omówić inna kwestie zaczyna się agresja i wmawianie zdrady. Zresztą Czy od dawna jest agresywny w wielu kwestiach. Czy to źle że chciałabym żeby dzieci miały kontakt z ojcem? Będąc w Polsce nie będą go miały wcale.

Dzieci to mają mieć spokojny dom przede wszystkim.
Wg mnie znajdziesz pracę w ciągu pół roku, z mężem się rozstań i warunki widywania się z dziećmi ustal.
To jest w UE?  Jak nie masz tam wsparcia, rodziny, przyjaciół, to ja bym tam z dziećmi nie została..
Widzę że jak wiele partnerek narcyzów i agresorów  czujesz się odpowiedzialną że relacje ojca z dziećmi.
Otóż mam wiadomość dla Ciebie: nie musisz.
Ja bym szła w stronę ustalania warunków rozwodu, alimentów i uwalniała się od niego.
Myślę że On kogoś ma. Dlatego tak się zachowuje i chce Cię wykopać z domu.
Gdy się mu to rozpadnie, to będzie jesczce gorzej, rozwodu Ci nie da, a życie będzie uprzykrzać.

w jakim zawodzie pracujesz, jeśli można zapytać?