Może Wy mi podpowiecie, jak cieszyć się życiem, żeby nie zwariować? Obserwuję tu 18, 19 latki płaczące nad swoim losem, co powiecie na to?? Podsumowując swoje dokonania:
- mam 27 lat i nie byłam jeszcze z żadnym facetem, słowo związek znam tylko z filmów (bez zmian na lepsze, bo nikt mnie nie chce);
- mam kiepsko płatną pracę na umowę zlecenie, bez szans na lepszą w przyszłości i jakikolwiek kredyt (brak pleców, przez co nawet najlepszy dyplom i 10 dodatkowych kursów nie pomoże);
- nie mam własnego mieszkania ani nawet samochodu, tylko dzięki pomocy rodziców wynajmuję mieszkanie razem ze studiującym bratem, mieszkam z nim "na przyczepkę";
- zaczyna mi powoli padać na głowę przez tą ciągnącą się latami trudną sytuację, mam natręctwa, zaczęłam okresowo chodzić do psychiatry;
- o byciu matką będę mogła tylko pomarzyć; państwo straszy że nie będzie emerytur-na starość czeka mnie śmierć głodowa.
Czy kobiety takie jak ja powinny w ogóle przychodzić na świat, żeby potem całe życie się męczyć ??? Nie wierzę w coś takiego jak przeznaczenie, los który się odwraca na dobre. Są osoby podobne do mnie, w których życiu nigdy nic się nie zmieniło, tylko marazm pozostał.
1 2010-06-10 10:36:11 Ostatnio edytowany przez MartMart26 (2010-06-10 10:36:33)
Podobne tematy
2 2010-06-10 10:56:28 Ostatnio edytowany przez zorbert (2010-06-10 10:56:43)
Nie przejmuj się, marne to pocieszenie, ale wiele osób tak ma, w tym ja
W związku byłem, ale baaaardzo dawno temu, mieszkania nie mam (wynajmuję pokój), mam pracę której nie lubię i 16 letni samochód
Ale co tam, nie będę robił nic na siłę, nie chcę brać udziału w wyścigu szczurów, do miłości też się nie zmuszę. Mam przyjaciół, swoje zainteresowania i tym się cieszę. Tobie też to radzę, po co się przejmować?
A mnie coś trafia jak widzę takie posty... Weź się dziewczyno ogarnij zamiast rozpaczać. Gorsze są problemy na tym świecie niż brak mieszkania i faceta. 27 lat to jeszcze młodość - tego typu teksty możesz sobie pisać po 60-tce. Pamiętaj, że ludzie widzą Cię tak, jak Ty się postrzegasz. Jeśli uważasz, że do niczego się nie nadajesz to dlaczego inni mają usilnie szukać w tobie cech, które by zaprzeczały Twojej ocenie?
Dlaczego nie cieszysz się z tego co masz? Np ze zdrowia? Jesteś młoda, zdrowa, możesz wszystko. Świat nie stawia Ci przeszkód - przeszkody stawiasz sobie Ty. Swoim pesymizmem i przeświadczeniem, że po co się starać skoro i tak do niczego się nie nadajesz...
Przykro to mowic ale popieram Vinnge w stu procentach... Czas wziac sie w garsc i do przodu. Pamietaj kto nie ryzykuje ten nie pije szampana !!!! Glowa do gory bedzie dobrze . Pozdrawiam
5 2010-06-10 11:22:53 Ostatnio edytowany przez Kobietka48 (2010-06-10 11:24:11)
Przykro to mowic ale popieram Vinnge w stu procentach... Czas wziac sie w garsc i do przodu. Pamietaj kto nie ryzykuje ten nie pije szampana !!!! Glowa do gory bedzie dobrze . Pozdrawiam
Jestem tego samego zdania.
Ciesz cie ze nie mieszkasz w bloku w jednym pokoju z rodzicami i bratem!!!
Praca kiepska,szukaj innej,a potem sie zwolnij,albo szukaj wiecej zleceń.
Piszesz ze nie mozesz wziąć kredytu!! A po cholerę Ci ten kredyt? DOPIERO BYS PO NOCACH NIE SPAŁA!!!
Ja na Twoim miejscu zrezygnowała bym z psychiatry,a swoje zale wylewała na forum,bo tu masz za darmo porady,a kasy ci brakuje:)
Co do rent i emerytur... po co sobie zawracać głowe czymś na co nie mamy wpływu i co nas czeka za 30 lat.
Nie patrz w przyszłość,patrz co masz teraz zrobić zeby polepszyć swoja sytuacje. Różnie w zyciu bywa,moze juz niedługo poznasz fajnego faceta z mieszkaniem? Na razie odkładaj z każdej pensji chociaż 10%,po roku uzbiera sie jakas sensowna sumka,po dwóch latach jeszcze wieksza......
.....bo zawsze moze byc gorzej,wiec grosz Ci sie przyda.
Cóż! mogę się tylko zgodzić z "Dziewczynami"wyżej.Oczywiście "dołożę dwa słowa".Kiedyś do domu przychodzili:listonosze(nie było skrzynek)milicjant(wówczas)inkasent a dziś?wiadomo jak jest i co?! będziesz czekać jak przyjdzie jakiś "królewicz"?!.Jest takie powiedzenie(bez obrazy)""Każda potwora znajdzie amatora""ale nie na zasadzie że nic nie robię,sam to może przyjść choroba,na czasie powodzie itd.Należy wyjść do ludzi,zdaje się,że nie masz pojęcia ile ludzi(obojga płci)szuka partnera.Jest tyle możliwości,ale nie na zasadzie ""chcieć""ale ROBIĆ.Chęci to za mało!!Dzisiaj szukanie partnera nie jest już czymś poniżającym dla kobiety.Jest wiele forów,ogłoszeń w czasopismach,biur matrymonialnych,nie wspomnę o znajomościach.Życie wbrew pozorom ma sens skoro już żyjemy.Tak już jest natura,że jednym przychodzi coś szybciej a innym wolniej.Coś miłego na koniec.Mam koleżankę która w wieku 45 lat dopiero znalazła partnera i co ciekawe był to kolega z pracy,gdzie dopiero zaiskrzyło po latach.Oczywiście nie znaczy,że masz czekać tyle lat.Śmiało i do przodu,zrób pierwszy krok a później już poleci z górki.
Na pewno Cię to nie pocieszy, ale każdy jest kowalem swojego losu. Użalanie się nad sobą nic nie daje. Wiadomo, że wszyscy mieli/mają kiedyś doła. Jestem w twoim wieku i w podobnej sytuacji (no może poza pracą) i nie myślę siedzieć z założonymi rękoma. Może to banał, ale najważniejsze jest zdrowie reszta zależy tylko od nas.
Wiadomo- jest cięzko. Sama doświadczam trudnej sytuacji jeśli chodzi o pracę. Tyram na pól etatu za grosze, muszę opłacić sobie studia i nie ma kokosów... Też się załamuję, że nie mam perspektyw na przyszłość itd. Szukam pracy nieustannie ale jak narazie nic... I też siedzę i płaczę, że jest beznadziejnie. Ale postanowiłam się nie poddawać i tobie radzę tak samo. Trzeba próbować coś zmienić nawet gdy wydaje się że los sie nie odwróci. Poza tym jak zaczynam mieć doła to myślę sobie ze przecież ludzie maja gorzej- są chorzy, niepełnosprawni, nie mają co jeść albo gdzie spać. Weźmy nawet aktualny problem powodzi- ci ludzie dopiero mogą zadać pytanie o sens swojego życia kiedy stracili cały dorobek...
MartMart26 bardzo chciałbym z Tobą pogadać na privie, ale tutaj nie ma do Ciebie żadnego kontaktu. Mój nr gg: 9173512 E-Mail do mnie dostępny na forum. Pisałem na Twój nr gg który podałaś tutaj: 7256667, ale nie odpisujesz
NO PROSZĘ FACET JUZ SIE ZNALAZŁ:)
Mówisz i masz haha:) no to jeszcze lapsza praca i mieszkanie:)
- mam 27 lat i nie byłam jeszcze z żadnym facetem, słowo związek znam tylko z filmów (bez zmian na lepsze, bo nikt mnie nie chce);
Widocznie jeszcze nie znalazlas odpowiedniego partnera. Co za roznica byc w kilku zwiazkach w przeszlosci i byc samemu lub byc samemu od samego poczatku? Efekt ten sam.
- mam kiepsko płatną pracę na umowę zlecenie, bez szans na lepszą w przyszłości i jakikolwiek kredyt (brak pleców, przez co nawet najlepszy dyplom i 10 dodatkowych kursów nie pomoże);
Akurat tego czy w przyszlosci trafi Ci sie lepsza praca czy nie - tej PEWNOSCI miec nie mozesz. Przyjmijmy, ze poki co jest jak jest, tylko tyle.
- nie mam własnego mieszkania ani nawet samochodu, tylko dzięki pomocy rodziców wynajmuję mieszkanie razem ze studiującym bratem, mieszkam z nim "na przyczepkę";
Twoja sytuacja niczym nie rozni sie od wiekszosci Polakow mieszkajacych z rodzicami/majacymi kredyt, ktory z trudem splacaja itd. Witamy w Polsce, kraju ludzi biednych i bezdomnych.
- zaczyna mi powoli padać na głowę przez tą ciągnącą się latami trudną sytuację, mam natręctwa, zaczęłam okresowo chodzić do psychiatry;
Jestes wkurwiona. To normalne. Jak kilkanascie milionow reszty Polakow. Nie musisz chodzic do psychiatry, bo on pewnie jest tak samo wkurwiony jak Ty
.
- o byciu matką będę mogła tylko pomarzyć; państwo straszy że nie będzie emerytur-na starość czeka mnie śmierć głodowa.
To akurat prawda, zaden Polak nie powinien liczyc w przyszlosci na cos takiego jak emerytura. Smutne, ale prawdziwe.
Coz, skoro nie moze byc dobrze, to niech chociaz bedzie wesolo
.
Nie wierzę w coś takiego jak przeznaczenie, los który się odwraca na dobre. Są osoby podobne do mnie, w których życiu nigdy nic się nie zmieniło, tylko marazm pozostał.
Posłuchaj siebie. Skoro nie wierzysz w coś takiego jak przeznaczenie to dlaczego mówisz o losie który odwraca się na dobre? O życiu w którym nigdy nic się nie zmieni. No i ten marazm. Chyba jednak wierzysz. Wierzysz w jakiś byt który Cię otoczył i nie pozwala na żadne zmiany.
Powinnaś naprawdę przestać wierzyć w takie przeznaczenie. Uwolnić się od tego.
Odpowiedz sobie na takie pytanie: Jak spędzam wolny czas? Jakiej muzyki słucham? Co oglądam w telewizji, internecie? Co myślę o tych wszystkich bilbordach dookoła? Czy to wszystko dodaje mi sił, czy odbiera? Kto się naprawdę przejmuje losem nas, losem zwykłych ludzi? A może chodzi o to, żeby jeszcze bardziej nas ogłupić? Przecież ludźmi zniewolonymi łatwiej jest rządzić !
Nie poddawaj się! Faktycznie, prawdziwe życie jest inne niż na reklamach. Ale dlaczego nie miałoby być właśnie lepsze, głebsze, pozostawiające w innych pamięć o nas? Może i mniej kolorowe, może i mniej przytulne ale prawdziwe!
Kiedyś miałem za złe rodzicom, że nie mogę tak często jak inni bawić się z rówieśnikami, oglądać telewizji, czy wydawać pieniędzy. Tato uczył mnie odpowiedzialności, pracowitości. Mama otwartości na drugiego człowieka i ciekawości świata. Wtedy tego nie rozumiałem. Dzisiaj jestem im wdzięczny, że potrafię w trudnych momentach ogarnąć sytuację i przeczekać. Gdy się pozbieram to tylko się uśmiechnę, że życie znowu próbowało.
"Co cię nie zabije to cię wzmocni". Trafne powiedzenie.
Podoba mi się:
Nie przejmuj się, marne to pocieszenie, ale wiele osób tak ma, w tym ja W związku byłem, ale baaaardzo dawno temu, mieszkania nie mam (wynajmuję pokój), mam pracę której nie lubię i 16 letni samochód Ale co tam, nie będę robił nic na siłę, nie chcę brać udziału w wyścigu szczurów, do miłości też się nie zmuszę. Mam przyjaciół, swoje zainteresowania i tym się cieszę. Tobie też to radzę, po co się przejmować?
Chcę być mocny. Mocny w życiu, mocny w postanowieniach. A serce chcę mieć gołębie. Sprzeczność ? Wcale, a wcale !
I Tobie też tego życzę !
Podstawowe pytanie to takie czy próbowałaś coś zmienić w swoim życiu czy tylko czekasz jak coś się zmieni? Dlaczego od razu zakładasz z góry że nie masz szans na lepszą przyszłość, faceta, mieszkanie, samochód? Nikt nie mówił że będzie łatwo.. Wiadomo że życie to nie bajka i zawsze czegoś brakuje.. ale.. możesz zmienić je na lepsze.. Można a nawet trzeba próbować.. Wychodzę z założenia że chcieć to móc.. Marzeniom trzeba pomóc.. Życie byłoby za piękne żeby wszystkie od razu się spełniały;)
MartMart26 po pierwsze, wiem że nie jest Ci łatwo. Po drugie nie możesz załamywać rąk... jeśli pragniesz szczęścia, innego życia to zadbaj o to by coś zmienić. Praca, skoro teraz masz kiepską a masz już jakieś doświadczenie zawodowe to rozsyłaj cv nie tylko znajomości w tym kraju są potrzebne, trzeba się rozpychać łokciami, a jak drzwiami nie wpuszczają to wchodź oknem
musisz się pokazać, bo zamykając się na świat w sensie pracy i ludzi to nic nie zmienisz. Oczywiście nikt nie da Ci gwarancji ze znajdziesz pracę że będzie lepiej za chwilę, ale przynajmniej spróbujesz a to już wzmocni Twoją kondycje psychiczną.
Nie wyrokuj też na przyszłość, bo tylko tam na górze wiedzą co nas czeka my jesteśmy stworzeni by żyć dniem dzisiejszym...
Codziennie wstając rano powiedz sobie co dobrego jest w Twoim życiu za co chcesz podziękować, co uważasz za piękne, nastawiaj się pozytywnie. Wiem to nie łatwe, mi też nie zawsze to wychodzi ale trzeba wierzyć. I wyjść do ludzi korzystać z możliwości jakie mamy.
Ja korzystam, dlatego gdy się załamuje bo coś nie wyjdzie to chodź mam to poczucie że działam że chcę że mam cel który chcę osiągnąć
Pamięta!
wyznaczać cele i osiągać je ![]()
Kolorowo u nikogo nie jest, to wiadomo. Z ironia piszesz o użalających się nastolatkach, a robisz to samo:) Każdy napotykając na jakimś etapie swojego życia przeszkody uważa je za koniec świata. Nieważne, czy ma 18 czy 30 lat...
Też chciałam napisać, ze inni mają gorzej. Uwierz, widziałam takie osoby, które nie są w stanie funkcjonować normalnie i zadbać o siebie bez pomocy innych. Nie mogą podnieść ręki, albo przewrócić się na drugi bok.
Czas docenić to, co masz i ogarnąć się. Praca jest? Jest:). Masz jakieś dochody, więc chyba nie jest tak tragicznie? Poza tym tak jak dziewczyny pisały - działaj, rozsyłaj cv, 'zareklamuj' się. Daj się poznać jako otwarta, optymistycznie nastawiona osoba, a nie zgorzkniała marudka! Nikt nie zwróci na Ciebie uwagi, jeśli będziesz ubolewała nad stanem polskich emerytur za ileś tam lat.
Głowa do góry, pierś do przodu i wcisnij guzik pt. "działanie" ![]()
edit: facet39 - Twój post jest jednym z najlepszych jakie kiedykolwiek przeczytałam na tym forum, jesteś niezwykłym człowiekiem.
Ja jestem w podobnej a właściwie gorszej sytuacji ponieważ nie mam jakiejkolwiek pracy i zdrowia a jak kilka osób się tu wypowiedziało jest ono najważniejsze. Mam pełną świadomość tego że nic samo nie przychodzi i o poprawę swojego bytu trzeba zadbać samemu toczę więc tą syzyfową pracę o poprawę swego losu z silną motywacją i staram się odpierać myśli że się nie spełni.
Lecz tymczasem nie ma efektów mych działań jest tylko pozytywne myślenie.
Ale jak cię widzą tak cię piszą a zatem otoczenie widzi tylko brak efektów i ocenia mnie jako osobę bierną.
Podobienstwo między nami polega na formie uzyskiwanych odpowiedzi o sobie a mianowicie że narzekam, marudzę.
Mnie z kolei irytuje taka negatywna krytyka pod adresem osób które znajdują się w naprawdę trudnej czasami patowej sytuacji życiowej. Ja również spotykam się z takimi opiniami że nie podejmują żadnych działań idących w kierunku zmiany swojej sytuacji lecz gdy podejmuje konfrontację z tym co mówią i daję im wymierne dowody swoich działań oni się wycofują nagle ich dopada zarzucana mi bierność. w tej sytuacji posostaję sama ze sobą z ocenie otoczenia biernością, niezaradnością a przecież w pojedynkę nic osiągnąć się nie da. Znalezienie pracy w moim przypadku pez protekcji okazało się abstrakcją. A kto się chce zadawać z niezaradną osobą ?.
W związku z tym mam pytanie do osób potępiających z góry taką postawę apatii i użalania się nad swoją egzystencją jak wyjść z tego błędnego koła?
Dorka z autopsji wiem że najlepiej znaleźć sobie jakąś pasję, która zabierze Ci zbyt dużą ilość wolnego czasu na zbędne myślenie. Dla mnie najlepszym lekiem jest wszelka aktywność ruchowa. Na początek polecam bieganie. To naprawdę działa, nastrój się poprawia i pozwala zapomnieć o pewnych rzeczach...
Nie narzekaj dziewczyno tylko odpisuj na gg no chyba że lubisz się użalać .Od czegoś trzeba zacząć...
A ja radzę Ci przeczytać wątek: http://www.netkobiety.pl/t5663.html
A JA MYSLE ZE NIE MA CO SIE DALEJ "PRODUKOWAĆ" Z DORADZANIEM BO DZIEWCZYNA MA NAS W NOSIE:)
kobieto weź się w garść. poczytaj może coś takiego jak "Co ma do tego wiek?" Robin McGraw.Pisze jak dobrze się czuć we własnej skórze i cieszyć się życiem. nie ma sytuacji bez wyjścia, zaczniesz wyglądać na szczęśliwą od razu wszystko się zmieni, ludzie będą cię lepiej odbierać, od razu znajdzie się jakaś miłość, pracodawcy też wolą pewnych siebie podwładnych. ?łowa do góry i działaj