Jak my widzimy swoje ciała?

Ja nie widzę siebie ani przez różowe okulary ani przez krzywe zwierciadło. Nie mam jakiś mega kompleksów, to co mam ładne to podkreślam.

Jak będziesz miała trojaczki to będziesz je mogła przynajmniej wszystkie na raz nosić iziaaaak. Nie przejmuj się. Pewnie już masz taką budowę i tego nie zmienisz. Ja mam długie nogi i szerokie biodra i jak kupuję spodnie to mierze przynajmniej 25 par jednego dnia.

Proszę bardzo.

Trzeba się pocieszać faktem, że te dziewczyny godzinami są stylizowane. Zabiegi kosmetyczne, retusz zdjęć..
Co to za życie. Lepiej jest być w miarę naturalną. Dobry makijaż i fajne ciuchy jeszcze nikomu nie zaszkodziły.

tak, masz rację. Ale gdyby przekonali się jak jest naprawdę, to dopiero było by ich zdziwienie..

No właśnie o tym mówię. Gdyby widzieli gwiazdy rano które dopiero co wstały to uciekliby najdalej jakby mogli. Ale oni niestety i tak i tak są wpatrzeni w to sztuczne piękno.. Przynajmniej co niektórzy.

Jak widzę plastikowe idealy to nie wiem jacy mężczyźni lubią takie kobiety.... to tak tylko nawiasem mówiąc.
A jak ja widzę swoje cialo? Widzę ciekawą twarz, fajny biust tylek i zgrabne nogi. Widzę też ale zawsze na pierwszym miejscu ogromny tlusty obwisly brzuch!! Ale jak się okazuje to ja go widzę w takiej formie, moj chlopak, znajomi jakoś tego nie widzą... raz w życiu koleżanka powiedziala mi ' gdybyś miala plaski brzuch to mialabyś fantastyczną figurę" i wtedy pomyślalam fakt ze mną coś jest nie tak... A teraz dzięki mojemu chlopakowi, i chyba dorośnięciu do akceptacji siebie uważam że tak czy inaczej wszystko ze mną jest ok:) To że mam troszkę brzuszka nie jest najważniejsze:)
Najważniejsze to niekoniecznie wierzyć lustrzanemu odbiciu, albo naszym oczom, bo one wszystko widzą inaczej, zwykle gorzej

A ja.. mam bardzo zmienny obraz swojego ciala. To zalezy od humoru, od ostatniego spojrzenia w lustro, oswietlenia i kata pod jakim patrze No, i jesli nie ogladam sie nago, to jeszcze od ubrania, bo ono potrafi bardzo poprawic/zepsuc wyglad.

Ogolnie to jednego dnia uwazam sie za calkiem niezla laske, bardzo ladna, nawet zgrabna, a po paru godzinach moge jednak uznac, ze jestem wciaz gruba, nieproporcjonalna, a facjate mam srednia. Mecza mnie te wygladowe doly, obecnie tez mam taki, przez absurdalny powod - moj facet zaczal mnie komplementowac kiedy sie akurat ''przeciagalam' i lekko wciagnelam brzuch,czyli wygladalam szczuplej - a normalnie tego niemal w ogole nie robi.. A jak juz, to mowi cos o twarzy lub gladkiej skorze. Wiec wychodzi na to, ze malo go moja figura pociaga. No a moj najwiekszy kompleks to otluszczony brzuch i to, ze moim zdaniem biodra/pupa sa w stosunku do niego za waskie. Kobietka48 narzekala na pupe - mi sie odstajace pupy podobaja i nawet cwiczylam specjalnie, zeby sobie pupe powiekszyc Mam srednie wciecie w talii(74cm talia- 97biodra) i wolalabym, zeby bylo o wiele bardziej widoczne. Kiedys zastanawialam sie, czy nie mam figury typu jablko - bo brzuch wystaje, no i to male wciecie - ale to dopoki nie zobaczylam prawdziwego jablka.
Mam chyba figure wiolonczeli, chociaz piersi mam srednie http://dobrze-sie-ubierac.blog.onet.pl/ … 83044926,n (wiem, pewnie peirwszy raz slyszycie taka nazwe ).

Oczywiscie, nie myslcie, ze nic nie robie ze swoimi kompleksami. Ostatnio pije koktajle Herbalife (b. dobrze hamuja ochote na slodycze) i troche cwicze. Najgorzej tylko jak sie za bardzo zdoluje, bo wtedy mija mi ochota na starania. Wydaje mi sie wtedy, ze  i tak sie nie uda albo ze nawet jak sie uda, to mi to malo pomoze i malo zmieni.

Ale na ulicy tez mozna widziec dziewcyzny, ktorym nic w porownaniu do tych z okladek nie brakuje. Ba, mi sie wydaje, ze wiekszosc facetow woli dziewczyny ze swojego otoczenia.

Hmm, do niedawna byłam strasznie, okropnie zakompleksiona. Głównie jako nastolatka. Teraz, kiedy patrzę na to z perspektywy czasu (oraz na swoje zdjęcia z tamtego okresu), to na dobrą sprawę niczego mi nie brakowało ani nie miałam za dużo - nigdy nie byłam chudziną, ale w wieku 15-19 lat byłam raczej szczupła, z kobiecymi krągłościami tam gdzie trzeba. W tamtym czasie zresztą poznałam mojego Lubego, który "zaczepił" mnie głównie dlatego, że podobałam mu się właśnie fizycznie - wcześniej znaliśmy się tylko z widzenia Ja jednak czułam się największym maszkaronem na ziemi i nikt nie był mi w stanie przetłumaczyć, że wszystko ze mną ok. Ja widziałam tylko fałdy na brzuchu, grube i niezgrabne nogi, mały biust, wielki nos, krzywą twarz. Ubierałam się jak chłopak, żeby tylko zakryć swoje wyimaginowane "niedoskonałości", a początki współżycia z chłopakiem były dla mnie stresem - nie potrafiłam uwierzyć, że moje ciało może mu się podobać. Zmądrzałam dopiero po paru latach, paradoksalnie wtedy, kiedy dość znacznie przytyłam. Z biegiem czasu odkrywałam swoją kobiecość, po prostu musiałam chyba do tego dojrzeć, rozwinąć w sobie kobiece cechy, wydobyć swoją zapomnianą wartość z otchłani swoich kompleksów. Teraz schudłam 10 kilo, czyli w zasadzie wróciłam do swojego dawnego wyglądu, i nie mogę pojąć, jak mogłam czuć się tak źle ze sobą, kiedy tak wyglądałam. Wydaje mi się, że musiałam przytyć, by to zobaczyć i docenić. Obecnie nadal widzę jakieś tam swoje niedoskonałości, ale któż ich nie ma? Nie przejmuję się już tym, tylko staram się wyeksponować to, co mam najpiękniejszego - swoją kobiecość. Do tego pewność siebie i zdrowe poczucie własnej wartości powodują, że inni patrzą na nas lepiej, a mężczyźni nagle zaczynają się bardziej interesować

No, ciekawe Anemonne jak to zrobilas.. szkoda,ze piszesz dosc ogolnikowo ;p Moze bym cos zaczerpnela dla siebie Chociaz w tym momencie czuje, jakby to bylo samooszukiwanie. Ja juz nawet watpie, ze schudneicie mi cos da, bo za szeroka mam talie i tyle. Ech, tak fajnie jest sie sobie podobac..

Anemonne,czasem zycie płata nam figla,własnie po to żebyśmy cos docenili,zrozumieli. Wiesz,ze ze mna było identycznie. W zeszłym roku 2009 w listopadzie nagle zaczęłam tyć. Wiem ze nie było to z powietrza,tylko ze słodyczy,ale wydawało mi sie ze nie jem ich wcale wiecej! Od listopada,do lutego przytyłam 4 kg!!! Z wagi 57 skoczyłam do 61 kg. Dal mnie te 4 kg to było jak dal kogoś innego 15 kg.
Oczywiscie wszytko poszło w biodra. W pupie miałam 101,nad biodrami tez troche sie odłożyło! zaczęłam diete Dukana,ale schudłam tylko 0.90 deko. Zaprzestałam diety,po prostu ja olałam,gdy zobaczyłam w TV program,ze faceci wolą bardziej zaokrąglone ciała,brazylijskie tyłeczki ,przestałam myśleć ze jestem gruba i oblesna I WAGA ZACZĘŁA SPADAĆ!! Teraz waze 58.400. W biodrach mam chyba 99-moze juz 98 ale tak jak pisałam wcześniej nagle ten tyłek przestał mi tak przeszkadzać.
Zauważyłam to ja,zauważyła to tez moja córka,ZE JAK PRZESTAJEMY POWTARZAĆ,PARE RAZY DZIENNIE,ZE JESTESMY GRUBE,TO CHUDNIEMY!! GDY NIE ZWRACAMY OBSESYJNEJ UWAGI NA TO CO JEMY,NIE LICZYMY KALORII TO CHUDNIEMY.
Słowo parę razy wypowiedziane ma czasem moc materializacji. Jak mówimy 40 razy dziennie ze jesteśmy grube,to takie sie robimy,a przynajmniej tak sie widzimy!!!

Ja nie napiszę,ze jestes narcyzem,bo cieszą sie razem z Tobą:) Fajnie jest przeczytać,ze jest ktos z siebie w stu%-tach zadowolony,ile to mniej stresu i ile radości codziennie:)
Piszesz ze jesteś atrakcyjną kobietą i codziennie sie o tym przekonujesz i jezeli do tego Ty też tak myślisz i wszytko w swoim ciele akceptujesz,to ci zazdroszczę ,bo jesteś szczęściara!!:)
Wiele z nas jest podziwianych,uważanych za bardzo atrakcyjne,a mimo wszytko zawsze nam cos nie pasuje.
Ja tez wiem ze jestem atrakcyjna,od zawsze sie facetom podobałam,ale mimo wszytko nie akceptuje siebie w stu%-tach,bo zasze cos bym zmieniła,ulepszyła,porawiła....a niby atrakcyjna i nie powinnam marudzić.
No tak to juz jest z nami kobietami:):)

Ja muszę niestety stwierdzić, że chyba ze swoich kompleksów nie wyrosnę. Do tej pory mi się to nie udało.
Powodem ich są głównie moje blizny. Gdy byłam mała, bardzo mocno się poparzyłam. Teraz blizny pokrywają mi ponad 50% pleców, pośladki i szczyt prawego uda. Bardzo mnie też krępują, dlatego na przykład nie chodzę na basen. Poza tym jestem naturalnie blada, tak zwana "córka młynarza", a nie mogę się opalać. Słyszałam przez to jak na mnie wołają "blada twarz".

A propos opalania, to jest inny powód, dla którego nie mogę tego robić, a o solarium mogę już kompletnie zapomnieć. Mam na całym ciele pieprzyki i mój onkolog po tym, jak miałam wycięte znamię powiedziała mi, że nie powinnam się opalać, bo może się z tego zrobić czerniak. Nie to, żebym unikała słońca, ale też wylegiwanie się na nim to nie dla mnie. Poza tym opalenizna się nie utrzymuje.

A co do blizn to są bardzo stare. Miałam 8miesięcy, gdy to się stało. Krępują mnie też przez to, że mamuśka robiła ze mnie pokazówkę - chyba, nie pamiętam dokładnie, mam tylko taki przebłysk. A co najśmieszniejsze gdy byłam mała to nie z ich powodu dzieciaki się ze mnie wyśmiewały, ale przez moją naczynkową cerę, która bardzo szybko się rumieniła. Zresztą jeszcze do teraz tak jest, tylko teraz mi to wisi, bo to nie mój problem. Ja mam to poza swoją kontrolą.
Wiem tylko tyle, że miałam ogromne szczęście, bo mało brakowało, a nie zaznałabym w ogóle dorosłego życia. Nie zaznałabym nawet tego przedszkolnego. Tamtej nocy bowiem.. umarłam. Udało im się mnie odratować, choć z tego, co mi mówiono ani serce, ani nerki już nie pracowały.

Ja niestety nabieram kompleksów z wiekiem, i przez to robię się coraz bardziej nieśmiała i skryta
Mam 37 lat i mam wrażenie, że zaczęłam się starzeć na tempo, nigdy nie byłam cud pięknością ale teraz to naprawdę wydaje mi się ze tracę bardzo na atrakcyjności.
U mnie powodem tego jest osamotnienie i brak kontaktów z ludźmi. Przeniosłam się z miasta na wieś i moje kontakty ze znajomymi ograniczają się do gadu gadu i telefonu, poza tym nigdzie nie wychodzę bo nie mam z kim, to powoduje że moja samoocena bardzo spadła,
w towarzystwie zawsze byłam osobą bardzo wesołą i uśmiechniętą, miałam z kim pogadać i byłam lubiana bo ciągle roześmiana i samo to wystarczało żeby czuć się dobrze

Moim drugim kłopotem jest uleganie wpływom koncernów kosmetycznych przez które ciągle mam poczucie niedoskonałości, myślę że gdyby nie te wszystkie reklamy w ogóle bym nie zauważyła swoich wad wyglądu a tak to ciągle się rolluję, smaruję, masuję i tak dalej a na plażę i tak nie wyjdę bo się wstydzę.
Na plaży denerwują mnie oceniające spojrzenia młodych dziewczyn, które są piękne i gładkie bo są młode i nie zdają sobie sprawy że jak będą w moim wieku to nie będą wcale lepiej wyglądały.

no to se pogadałam

Mój partner ostatnio powiedział mi, że kiedyś, gdy zaczynaliśmy "coś więcej" czegokolwiek nie dotknął, mówiłam że mam jakiś kompleks
1. Piersi - które teraz urosły dzięki tabletkom
2. Pupa - że niby duża i że rozstępy
3. Nosek - że niby też duży
4. Brzuszek - pozostałości po ciąży
5. Bioderka - szerokie
Ale wsumie doszłam do wniosku, że mój partner pokochał mnie właśnie taką a nie inną.
Nasza samoakceptacja wg mnie w dużym stopniu zależy od naszego partnera. Od tego jak on podchodzi do naszego ciała, jak je traktuje, pieści, co o nim mówi.
To nam dodaje ogromnej pewności siebie

O, poniekąd takie same wnioski. Też mam kompleksy na punkcie swojego nosa czy dużego tyłka. Doprowadziłam się kiedyś nawet do nieciekawego stanu, ważyłam bowiem 45kg przy 175cm - bez komentarza. I mimo,że zdaję sobie sprawdę, że to w moim umyśle istnieją te wszystkie komplesy, i tak bym poszła pod nóż... hmm.

Wszystko jest w naszych głowach, ale mimo tego, że uświadomiłam sobie tę wszystkim znaną prawdę, nie umiem się do końca zaakceptować.

Mój mąż mówi, że jestem piękna, kobieca, że mam śliczną buzię, że uwielbia moją pupę itp., ale jak grochem o ścianę. Nie dociera to do mnie. Chociaż jest już i tak lepiej. Kiedyś potrafiłam nie iść na umówione spotkanie, np. ze znajomymi, tylko dla tego, że uważałam, że jestem grupa... Bo to u mnie też bardzo zależy od dnia. Jednego dnia patrzę w lustro i myślę sobie, że jest OK a na drugi dzień uważam, że jestem pasztet.

Czasem sobie myślę, że takie kobiety jak w TV nie istnieją, albo jest ich bardzo mało.

Mam cellulit - ale większość go ma. Zwłaszcza, że nie jest on jakiś bardzo zaawansowany.
Mam rozstępy na biodrach - ale tez większość kobiet ma, zwłaszcza tych w kształcie 'gruszki'.

A nie jestem jakimś grubasem, znajomi mówią mi, że jestem szczupła, ale ja nikomu nie wierzę. Mam 165cm wzrostu i wazę 56-57kg, z tym, że mam figurę gruszki, czyli malutka na górze a szeroka na dole i to jest chyba mój największy problem.

Temat mi bliski, bo wiem np. że ja postrzegam swoje ciało w krzywym zwierciadle. Przez większość życia walczyłam z nadwagą... efekt - megakompleksy. Po 30 urodzinach  już ze sobą nie wytrzymywałam - 170 cm wzrostu, 86 kg i tyłek rozmiar 46 a przecież życie się zaczyna po 30
W dwa lata doszłam do rozmiaru 36/38 i co? I nadal bywam gruba;/ Zakładam to magiczne kiedyś dla mnie 36/38 a i tak w lustrze widzę wielki tyłek, grube uda z celulitem. Nie zawsze, przez większość czasu przyznaję że czuję się atrakcyjna jak nigdy wcześniej, zaczęłam o siebie dbać, czuję się kobieco i nieskromnie mówiąc mam tego dowody A czasem, gdy wszystko jest źle, gdy życie przygniata wyłazi ze mnie ta gruba baba, stoi w lustrze i za diabła nie chce zniknąć, mózg nie nadąża za ciałem.
Myślę że w postrzeganiu własnego ciała ważne są dwie rzeczy: pierwsza to nie czekać z akceptacją na "kiedyś", starać się zaakceptować siebie tu i teraz, z tym przykładowym wielkim tyłkiem. Zaakceptować swoje ciało i rozpieszczać je, dbać o nie, podkreślać jego atuty.
Druga rzecz która jest bardzo ważna to rozgraniczenie ideału od rzeczywistości, realne spojrzenie na to co możemy zmienić w sobie a co zostało nam dane i będzie z nami zawsze. I z tego czego nie można zmienić uczynić atut. Może na początku wbrew sobie ale z czasem to się sprawdzi.
Bo tak naprawdę, jak to zostało napisane wcześniej... to siedzi w głowie
Powodzenia w walce z kompleksami

Ja nadal nie nauczyłam się lubić  swojego ciała jedyne co mi się we mnie podoba to szyja i nic więcej ( może też jak Pani naucze się tego póżniej.

Biodra i brzuch. Jednak nie ma sprawy aby to wymodelowac. Nie mowie o chudosci tylko o tym zeby tak nie wisiało. Jednak na codzien nie lubie tych czesci. Po dwoch miesiacach cwiczen potrafię polubic te znienawidzone czesci ciala:)