Przyjaźń - jak to się robi, by była równowaga? - Netkobiety.pl

Może zależy Ci za bardzo. Przykładowo, gdyby moja przyjaciółka spoźniła sie na spotkanie więcej niz 2 razy (bez jakiegoś wiekszego powodu), to przy nastepnej propozycji spotkania powiedziałabym wprost, ze mam dosyć czekania na nią i rezygnuję ze spotkania. Jesli jesteś dla niej ważna, to sprobuje to zmienić, jesli nie.. trudno. To włąsnie chyba ta równowaga, o ktorą pytasz.
to samo z tymi zwierzeniami, ile warta jest znajomosc, kiedy tylko jedna strona ma w drugiej powiernika, a odwrotnie juz nie? No chyba, ze komus to pasuje, ale sama piszesz, ze nie.
Ja nauczyłam sie odpuszczac znajomości, gdzie nie widzę zangażowania drugiej strony, po prostu szkoda mi na to czasu i energii. I, wbrew pozorom, czuję sie z tym lepiej, niz gdybym miała multum znajomych, czy przyjaciół. Zostali ci, o ktorych wiem, ze -nawzajem- nasze sprawy, i my sami, jesteśmy dla siebie ważni.

Jest też powiedzenie daj tyle, ile bierzesz...
Nie można też mieć zbyt dużych oczekiwań, każdy ma swoje życie.
To, że Ty bardziej chciałabyś być zaangażowana w przyjaźń, nie jest równoznaczne, że będziesz miała to odwzajemnione. Nigdy tak nie jest, żeby nam się wszystko podobało.

Jak np. koleżanka jest spóźnialska, to umawiaj się w domu, żeby się przy okazji nie stresować.

Zresztą przyjaźnie są inne te od lat młodości, a inne od lat kilku, choć nic nie musi być trwałe i wieczne, czasem te głębokie przyjaźnie bywają zrywane po wielu latach.

Przyjaźń też nie musi oznaczać, że rzucasz wszystko i lecisz z pomocą, jesteś sama to Ci też łatwiej, ale te koleżanki, które mają męża, dzieci, mają swoje ograniczenia.
Dlatego przyjaźń należy bardziej traktować jak możliwość wygadania się, wzajemne zrozumienie, dawać to co się chce, nie licząc na to samo, a jak ktoś daje mało, nie miej pretensji, bo Tobie nikt nie każe dawać więcej.

Nie jestem sama, mam dziecko nastoletnie i zwierzaki. Koleżanki - jedna tak samo (ta spóźnialska) + nowego partnera dochodzącego, druga i trzecia są full single, zero dzieci i ex mężów. Każdy ma swoje życie, ja również. My się nie widujemy 2 x w tygodniu, raczej raz na miesiąc, dwa.
I jasne, mnie nikt nie każe dawać więcej, ja również mogę nie odbierać od nich telefonów albo mówić, że odpiszę, ale nie odpisywać. Tylko mnie się to nie mieści w wewnętrznym kodeksie postępowania z ludźmi, obcym też tego nie robię (chyba że są panią z Orange albo fotowoltaiki).

Ja jestem za tym, żeby każdy tak postępował jak chce, czyli chcesz pogadać, dzwonisz, lub idziesz do koleżanki, bo masz taką potrzebę.
Tak samo w drugą stronę.
Z kolei nie odpisywanie, jest nawet niekulturalne, delikatnie mówiąc, więc nie pisz, tylko dzwoń.
Przyjaźnie z lat szkolnych potrafią przetrwać lata mimo odległości, z różną intensywnością, bo takie jest życie, bo często wchodzi tu uczucie siostrzane i zaufanie.

Bardziej luźno, bez spiny powinnaś traktować te przyjaźnie, w każdym razie nie powinny Cię stresować.

To nie sa przyjaciółki, tylko koleżanki

Może poszukaj przyjaciółek tutaj na forum? Sa takie wątki.

Ja miałam wspaniałą przyjaciółkę przez 6 lat a nigdy się nawet nie spotkałyśmy, dzieliła nas ogromna odległość. Gadałyśmy dzień w dzień, czasami wspólnie piłyśmy odpalając Skype. Fajne czasy

Taaa, bo one stoją w kolejce do wymiany...

Nic z tym nie zrobisz. Możesz zmienić najwyżej swoje zachowanie - nie rzucać wszystkiego, by im tylko pomóc, jeśli brak równowagi Cię uwiera.
Natomiast czy w tych relacjach jest coś złego? Nie powiedziałabym. Koleżanki to przecież też spoko opcja. Tzn. ja rozumiem, że brakuje Ci przyjaciółki z prawdziwego zdarzenia, ale od nich tego nie dostaniesz, więc możesz strzelić focha albo wziąć tyle, ile dają, i cieszyć się z tego - że spędzacie fajnie czas, że dobrze się bawicie, że możecie pogadać. Pytanie tylko, czy będziesz umiała faktycznie się z tego cieszyć czy nadal pozostaną pretensje, że one nie chcą tak bliskiej znajomości jak Ty.
I tak sobie myślę, że większość moich znajomych mam właśnie takich - od spotkań, od rozrywek i nic więcej, ma być po prostu fajnie. I chyba byłabym mocno zdziwiona, gdybym dowiedziała się, że mają o pretensje o to, że ograniczam się do takiego właśnie koleżeństwa. Bo przecież nie z każdym trzeba blisko się przyjaźnić i żaden to powód do niezadowolenia. Tak samo z tymi przysługami - można koleżankę o coś poprosić; jak się zgodzi, to świetnie, ale jak nie - też nie ma sprawy. A Ty, mam wrażenie, narzuciłaś sobie obowiązek pomocy i bycia dostępną 24/7 i oczekujesz tego również od nich - a to już nie wypali, skoro im wystarcza tylko koleżeństwo, to nie mają potrzeby wychodzenia poza jego ramy.

Ostatnio miałam podobne przemyślenia w dodatku zerwalam kilka znajomości właśnie dlatego, że już miałam dość tego, że zawsze jak ktoś czegoś ode mnie chciał, byłam w pogotowiu ale jak ja potrzebowałam to już jakby niekoniecznie.

Ale teraz tak nad tym kminie i wydaje mi się, że to kwestia przewartosciowania tych znajomości. Bo co złego jest w tym, że są takie osoby w naszym życiu, spotykamy się jest wesoło i taka ma to funkcję spełniać.
To są za duże oczekiwania od ludzi z mojej strony, ludzie nie potrafią i może najzwyczajniej nie chcą aż tak się angażować w przyjazn. Teraz to rozumiem, jakoś już nie mam złości do tych byłych przyjaciółek ale zdecydowanie nie mam ochoty reanimować znajomości.
Pokazało mi też, że nie mam ochoty przegadywać dołów, mówić szczegółowo o swoim życiu. Czuje się lżejsza o ten brak takiego otwierania się.

Sama też teraz szukam znajomych czy tam przyjaciół, ale do bardziej aktywnego życia, wyjść gdzieś razem, pojechać na krótki weekend, ale bez wchodzenia w życiowe szczegóły. Chociaż miewam tendencje do zbytniego otwierania się, to jednak już po latach widzę, że to w niczym nie pomaga. Lepiej na mnie działa wyjście na basen niż zamulanie o problemach.
Jednak w dorosłym życiu trudno o zawieranie znajomości, zwlaszcza dla kogoś takiego jak ja, gdzie ludzie w moim wieku chcą sobie pogadać o dzieciach których nie mam, o mieszkaniu który wlasnie kupili lub o nadchodzącym ślubie czy tam zaręczynach.

Problem polega na tym, że niczego od nich nie wymagasz  i niczego nie  egzekwujesz. Jak koleżanka się spóźnia, przestań na nią czekać i zajmij się czymś innym. W miejsce tej znajdzie się inna, tylko nie poświęcaj tej czasu, kiedy widzisz, że tak cię potraktowała. Ja tak raz raz zrobiłam, że spóźniłam się  i kiedy  na mnie kol  spóźniająca się notorycznie czekała, dodałam, że przecież zawsze się spóźnia i dlatego nie przyszłam na tę godzinę. Kassja, jesli odczuwasz, że cię olewają, to zrób podobnie, zobaczysz  czy im zależy naprawdę. Nie odpowiadaj od razu na telefon. Mów, że nie masz czasu albo wcale się nie tłumacz.