Rozstanie rodziców - jak powiedzieć dzieciom

W mojej ocenie tylko szczera rozmowa z dziećmi i pokazanie im że dalej się je kocha mają kolosalne znaczenie, bo nieważne gdzie rodzice mieszkają ważne jakie są relacje z dziećmi i czy okazuje się im miłość i czas. To że nie jest się razem dzieci szybko akceptują. W moim przypadku to ja chciałem rozwód i to ja postanowiłem, że powiem córce o rozwodzie i o tym że się wyprowadzam. Było to dla mnie najbardziej traumatyczne przeżycie w życiu i zbierałem się kilka miesięcy po tym, ale tu nie o mnie. Córka (6 lat) na początku bardzo płakała i rysowała serca i mamę, i tatę na kartkach, ale pokazaliśmy jej że to że już nie jesteśmy ze sobą nie oznacza że jej nie kochamy. Ja poświęciłem cały czas i siebie córce. Trwało to ok 4 miesiące, ale dzięki temu jest szczęśliwa i póki co nie widzę niczego co mogło by mnie niepokoić. Oczywiście każdy przypadek jest inny, ale szczerość, otwartość i okazywanie miłości są najważniejsze.

Dzieci mamy w wieku 12 i 14 lat.
On chciałby być z nami jak do tej pory. Mimo, że kocha kochankę. Dzieci, podobno wpadka. On chciał tylko kochankę. Ona już chciała być mamą. Prawda pewnie gdzieś po środku leży.
Nie umie zrezygnować ani z nas ani z niej.
Karma go dopadła bardzo szybko jak widać. Ja uważam, że musimy się rozstać. Mimo, że serce pęka na myśl, co zafundujemy córkom.

Uważam, że powinny znać prawdę. Ale w takim przekazie jaki jest odpowiedni do ich wieku.
Mąż uparcie uważa, że nie musi im tłumaczyć.
Z tego co mówi, zamieszka sam, skoro go tu nie chcę. Zabawne, wychodzi, że to ja go wyrzucam, a nie, że on nas zostawia...

Powiedzieć razem, prawdę. Tylko nie przez pryzmat gniewu. Powiedzieć, ze tato zakochał się w innej kobiecie, że nie potrafił się rozstać się ani z mamą ani z nią (tamtą kobietą), że z tamtą panią ma dwójkę dzieci, ich przyrodnie rodzeństwo(nie mówić im, że to wpadka, bo takie informacje nie są dzieciom do niczego potrzebne). Powiedzieć, że ty, czyli mama nie wiedziałaś o tym i, że jest ci bardzo przykro, że tato tak zrobił i dlatego rozstajecie się. Powiedzieć, że chcesz by dzieci wiedziały, że tato je bardzo kocha i, że ty, wy uważacie, że to nie zmienia tego, że tato będzie dla nich ciągle tatą. Potem odpowiedzcie na ich pytania. Dla dzieci jest ważne by dać im poczucie bezpieczeństwa, nawet w tak dziwnych chwilach jak rozstanie. Prawda im tego nie zabierze, tylko wasze zachowanie, kłótnie, niechęć, gniew, nienawiść, pomijanie ich w tej sytuacji.

Idź do psychologa dziecięcego - dowiesz się co i jak zrobić. Dla dzieci w różnym wieku podchodzi się do sprawy trochę inaczej. U mnie to żona nie chciała mówić dzieciom (mimo, że w ramach podziału majątku po jej zdradzie zostawiłem jej mieszkanie i się wyprowadziłem) i broniła się przed tym rękami i nogami. Po wizycie u psychologa:
- dzieci nie muszą wiedzieć absolutnie wszystkiego, ale im starsze, tym więcej prawdy im się należy (nasze były w wieku przedszkolnym).
- niemówienie dzieciom to duży błąd, z potencjalnie bardzo szkodliwymi dla dzieci i rodziców konsekwencjami
- u dzieci będzie płacz, różne reakcje - to i tak lepsze niż budowanie sobie własnego obrazu sytuacji (tak, wiedzą znacznie więcej niż Wam się wydaje).
Dla mnie wizyta u psychologa dziecięcego (najpierw sam, potem udało się zaciągnąć małżonkę) pozwoliła się do tego dobrze przygotować. Finalnie dla dzieci wyszło dobrze. Dla mnie - traumatyczne przeżycie, wolałbym 10 razy dowiedzieć się o zdradzie żony niż przechodzić ten czas, widzieć ból w oczach córki i słyszeć jej szloch. Będę pamiętał to do końca życia. Twoje dzieci i Ty również - lepiej zrobić to dobrze.
Trzymaj się.

On właśnie uznał, że po co ma komukolwiek mówić co zmajstrował, skoro ja wcześniej czy później powiem..  czy to mojej rodzinie, dzieciom, teściowej, szwagierce...
Aż tak się wstydzi?? Bo inaczej tego nie umiem zinterpretować.

Zmuszać mnie do kłamstwa nie będzie. Wiem, że każdy na jego miejscu chciałby się wybielić. Cóż trzeba było wcześniej myśleć. A nie egoistycznie skupiać się na egogłaskach kosztem mnie i naszych dzieci.

Dziękuję za każde Wasze słowo, poradę! Tak, wiem, że będę mieć traumę po tej rozmowie. Za dużo szoku na raz dla nastolatek. Też rozważałam konsultacje z psychologiem.

Czekam na kolejne wpisy.

Tu chodzi o zwykły moralny obowiązek, ludzką przyzwoitość - każdy ma prawo wiedzieć że ma rodzeństwo! Tu nie ma czego rozważać. Ukrycie tego przed dziećmi jest po prostu etycznie i moralnie ZŁE.

Jednak - skoro powiesz - przygotuj się na to że dzieci będą chciały poznać swoje rodzeństwo i nawiążą może kontakt emocjonalny. Najprawdopodobniej będą częściej bywać w tamtym domu, bo połączy ich więź na zawsze. Zawsze będą miały kontakt, nawet jako dorośli ludzie. Jego nowa żona zawsze będzie istniała w Waszym życiu. Jesteś na to gotowa?

Oj poza na ofiarę jest bardzo częsta u takich narcystycznych osobowości jak Twój żałosny mąż. Olać. Oczywiście że nie masz być z tym człowiekiem i marnować na niego ani jednej sekundy więcej z Twojego zycia. Kochanka i dwójka dzieci kochanki to nie Twoja sprawa, dobre sobie. Myślę że ta jego bezkarność już tak Cię w jego oczach zdewaluowała że śmie coś takiego w ogóle mówić eh...
Ja bym faktycznie kazała MU zakomunikować to córkom ale gdy zacznie żałosne i smętne gadki o tym że TY go wyrzucasz - ostro reaguj. Powiedz że go kochałaś ale to on wybrał taki scenariusz dla Waszej rodziny a to co zrobił uniemożliwia dalsze życie razem i każdy zdrowy na umyśle człowiek to rozumie. Na spokojnie ale stanowczo. I nie daj się wkręcać w poczucie winy ani jak będzie brał Cię na litość. Jego "smutek" to żal za to że mu się wygodne życie kończy (żona w domu, kochanką na boku) czyli czysta kalkulacja. Na takiego gościa nawet nie warto splunac..Nie ufaj w zapewnienia żadne. Obietnice poprawy. Gość który ma żonę i dzieci i dwójkę dzieci z kochanką i kilkuletni romans to recydywa. Tam już nie ma na czym pracować. Wiej i ciesz się nowym życiem bez pasożyta!

Jesteś zdziwiona, dlaczego ta kobieta zrobiła to innej kobiecie (mimo że sama to przeszła). Odpowiedź jest prosta: bo on ją okłamywał. Mówił na pewno, że Wasz związek to fikcja, że jesteś suką, że go nie rozumiesz, że nie sypiacie ze sobą. I zauważ że teraz Tobie mówi to samo o niej (że żałosna, że nie chce z nią być). Co za obrzydliwy, tchórzliwy, kłamliwy c*uj.

Mam nadzieję że nie przychodzi Ci do głowy go zatrzymywać i odbudowywać Wasz związek?

Jak on im nie powie, to Ty będziesz musiała, może po rozwodzie, jak się wyprowadzi, to połączysz wyjaśnienie im dlaczego tata się wyprowadził z tym, że mają przyrodnie rodzeństwo.
Macie termin rozwodu? Mąż się wyprowadził?

Przecież on MUSI im to powiedzieć, i to osobiście. Absolutnie go nie wyręczaj w niczym. Jak to jego prywatna sprawa?! przecież te dzieci to też sprawa Waszych dzieci - bo są rodzeństwem przyrodnim.... ręce opadają na takich "mężczyzn". Współczuję i liczę, że dasz radę.

Zgadzam się z Ulle.
Pamiętaj, że dzieci zapamiętają to do końca życia. Przygotuj się, bądź spokojna i rzeczowa. Bardzo Ci współczuję,  że masz to przed, a nie za sobą.

Tak, córki wiedzą co to ciąża, ile trwa i jak się rodzą dzieci stąd też ojciec informując je, że mają rodzeństwo (są to jeszcze niemowlaki, 1,5 roku i pół roczne) nie wymyśli już mądrego wytłumaczenia, że nagle się pojawiły i to w dwóch rocznikach
tak go zszokowała informacja o byciu ojcem, że ustrzelił kolejnego potomka
ciągle słyszę, że go wrobiła w dzieci, śmiem w to wierzyć, że ich nie chciał, ma już dwójkę odchowanych a sam ma 46 lat;
ale mimo tego "złą" które mu wyrządziła, kocha ją, i mimo, że go zdradzała nawet będąc w ciąży... nie ogarniam tego świata naprawdę

Moje dzieci nie sądzę, że coś podejrzewają. Uwierzcie mi, że my się nie kłócimy a wszelkie rozmowy prowadzone są poza domem lub na komunikatorze. Wiem, dziwna jestem, nie wybuchłam (jak mi było źle wychodziłam pobiegać), dzielnie zagryzam zęby i tkwię w tym... w imię spokojnego ukończenia szkoły przez córki (psycholog potwierdziła, że dokonałam bardzo dobrego wyboru z przekazaniem dzieciom informacji po egzaminach, po zakończeniu szkoły).

Boczniara - cudowne określenie notabene - nie interesuje się tym by jej dzieci miały wiedzę kiedyś w przyszłości o tym, że ich ojciec ma wcześniejszą rodzinę, nawet nie interesuje ją, że on ma rodzeństwo i rodziców, a tym samym jej dzieci dziadków i ciotki ze strony ojca... ale ile ludzi tyle pomysłów

nie, pozew nie złożony, mieszkamy nadal razem jakby nigdy nic... on nie chce rozwodu, ja uznałam, że musimy przejść ten krok by zamknąć całość, i jak zwykle słyszę, że ja decyduję za nas i to tylko mój pomysł (szkoda, że jak robił dzieci to zapomniał, że też decydował za nas...) także pozew do złożenia; wcześniej chcę spisać z nim porozumienie rodzicielskie i alimentacyjne i zrobić notarialną rozdzielność majątkową; to co przez 25 lat zdążyłam odłożyć i zainwestować było robione dla naszych córek; zanim uzna tamte dzieci (nadal nie wpisał się w akty urodzenia, ale bywa u nich, nocuje i utrzymuje) chcę zabezpieczyć majątek by był tylko dla Córek; nie uważam, że jest to nie fair wobec jego nowych potomków; niech teraz oboje z Boczniarą odkładają na swoje dzieci;
także idę mu na rękę, plus chcę sobie oszczędzić prania brudów w sądzie;

o to to właśnie, ciągle słyszę, że jak powiemy to on będzie skończony, że pewnie chcę go zniszczyć etc.. naprawdę przykro słyszeć, że myśli tak o mnie po tylu latach razem; jestem typem osoby co ma serce na dłoni, o sobie myślę na końcu, dobrze o tym wiedział, stąd się bawił i był pewien, że znowu dam szansę... a tu tupnęłam nóżką i się agresor mu włącza; bardzo widzę, że chciałby wyjść z tego w białych rękawiczkach; to on został skrzywdzony a nie nas skrzywdzono; tak to wygląda jakby się go posłuchało...

dziękuję Wam za Wasze wsparcie wiem, że idę w dobrym kierunku;
lata pracy nad relacją z Córkami, nigdy tego nie zaprzepaszczę, NIGDY! gdyby nie one mogłoby mnie tu już nie być dzisiaj... ten ogrom prawdy, o ich ciągłym związku o dzieciach spowodował, że miałam myśli samobójcze ale mam Córki - NAJPIĘKNIEJSZE CO MOGĘ MIEĆ najprawdziwsza i najszczersza miłość

Jak się ma dobre serce, to trzeba mieć twardą...

W niczym nie idź mu na rękę, bo to on powinien Tobie. Wynajmnij dobrego adwokata, żeby
Cię pokierował i to już teraz, bo mąż będzie Tobą manipulował.

Boi się, bo rozwód powinien być z jego winy, cały majątek powinien przepisać na Ciebie i zaczynać życie od nowa, które faktycznie już zaczął. Inaczej zawsze jego wszystkie dzieci będą miały prawo do spadku po nim.
A Ty jakie zabezpieczenie dzieci miałaś na myśli?

On wcześniej czy później i tak się do niej przeprowadzi, podejrzewam, że długo nie pomieszka w tym osobnym mieszkaniu.

Musisz być twarda, nie daj się zastraszać.

Legat, a dlaczego do ku*wy nędzy nie mogę choć słowa pocieszenia skierować do kogoś, kto został perfidnie oszukany, zdradzony i zmieszany z błotem? I tu największym winowajcą jest ten gość. Bo go zaswędział pewien narząd, to se musiał ulżyć i zaczął tamtą koboetę mamić, wmawiając jej, żę Autorka to najgorsze, co go spotkało..

Ilekroć pojawia się wątek kogoś, kto dostał solidnie po tyłku w życiu, będzie się szukać w tym jego winy?

Tak, tamta kobietą jest boczniarą, bo na skutek słodkiego pitolenia męża Autorki, weszła z butami w cudze życie, choć i tak nie największa w tym wszystkim jej wina, ale "pana Casanovy"

Wina zawsze leży gdzieś po środku, tak uważam. Niestety do dzisiaj nie dowiedziałam się, gdzie popełniłam błąd. Ciągle słyszę, że było super i to nie moja wina. No nawet nie ma jaj powiedzieć mi prawdy. A uwierzcie mi ciężko zrozumieć męża, który mówi jesteś super, wszystko działa ale odchodzę. WTF?

weszła w życie nie tylko jego, ale też innego mężczyzny... mój dowiedział się, że jest ojcem dopiero jak tamten powiedział sprawdzam... bo wstępnie tamten miał być autorem pierwszego dziecka a tu zonk... ale bez szczegółów bo może Boczniara czytuje to forum hmmm

Wg notariusz testament to must have i tylko to zabezpieczy nas (mnie i córki) przed mackami rodziny Boczniary.
Tak czy siak, tak jak piszesz, skonsultuję to z więcej niż jedną osobą.

Moi rodzice darowali mi dom, z zapisem o dożywociu. Mieszkają w nim. Jeżeli kiedykolwiek musieliby go sprzedać, nie zabroniłabym. Wierzę, że udało mi się z Córkami zbudować tak świetną relację jak mam ze swoimi rodzicami.

"Wierzę, że udało mi się z Córkami zbudować tak świetną relację jak mam ze swoimi rodzicami."

To nie tak o córki chodzi, jak o zięciów, wtedy potrafi się wszystko zmienić o 180st, więc dla spokoju, lepiej mieć swoje lokum, choć myślę, że nie będzie potrzeby żadnej darowizny, jak wszystko będzie na Ciebie.

Boże słodki, Ci goście nigdy mnie nie przestaną zadziwiać. Czego oni kurna w życiu szukają...?
Według psychologów przy powiedzeniu dzieciom powinno być oboje rodziców. Powiedzieć, że rodzice się rozstają. Zapewnić, że to tylko uczucie między rodzicami wygasło ale dzieci każde z Was kocha i kochać będzie. Ja na Twoim miejscu bym absolutnie nie zwalniała męża z obowiązku tłumaczenia się przed dziewczynkami. Nawazyl to niech teraz on widzi ich płacz, ból i łzy. Gnojek.
Ewakuuj się od niego jak najszybciej, zadbaj o korzystny podział majątku (nie odpuszczaj mu nic) i trzymaj się. Przytulam Cię bo wiem jakim szokiem jest odkrycie że w tym normalnym spokojnym życiu było drugie, tak potworne dno. Bleh...

ja przeczytałem wszystko co było w sieci o zasadach przeprowadzania rozmowy - na koniec spiąłem to wszystko i poszedłem z JŻ na konsultacje do psychologa dziecięcego żeby to wszystko sobie poukładać, i postąpiłem zgodnie z zaleceniami.

Czyli wspólna spokojna rozmowa z dwójką dzieci w domu (10 i 13 lat). Powiedzieliśmy im zgodnie z przyjętymi standardami że bardzo ich kochamy, ale że między nami się już nie układa, próbowaliśmy się dogadać, ale nie udało nam się, i dlatego za jakiś czas mama się wyprowadzi niedaleko. A dzieci zostaną w swoim domu ze mną. Pytań nie mieli. Przyjęli to na spokojnie. Dzisiaj mija już 3 miesiąc, i nowy układ na razie dobrze funkcjonuje.

Jeśli potrzebujesz materiałów, pisz.

Nikt nie mówi, żeby wtajemniczać dzieci w powody rozwodu, chodziło o to, że mają prawo wiedzieć o przyrodnim rodzeństwie.

mi psycholog poradziła powiedzieć o rozstaniu i rodzeństwie na jednej rozmowie;
mąż wolałby podzielić te dwa "hity", ale jak go znam to jeśli teraz nie powie to już nigdy im nie powie.. ja osobiście dostałam te dwie informacje w odstępie czasowym i mi dorosłej osobie było ciężko, wolałabym zestaw kompletny dostać od razu a nie dawkowano mi prawdę i kiedy już myślałam, że przepracowałam to od nowa dostawałam po głowie

a pomysł z tym, że nie idzie do niej mieszkać to nadal jego myślenie o sobie i chęć wybielenia się w całej sytuacji; gdyby nie był zapatrzony w siebie, na pytanie gdzie będzie mieszkał odpowiedziałby, że u niej, ale nie ma nadal widzę odwagi by mówić prawdę

ja chcę jak najlepiej dla moich córek, i wiem, że to dużo co usłyszą... ale z drugiej strony jeżeli będę dalej je okłamywać, i za rok im powiem macie rodzeństwo ale nie chcieliśmy Wam mówić wcześniej... obawiam się, że nasze relacje mocno zostaną nadszarpnięte i tylko zafundujemy sobie brak zaufania ze strony dzieci... będą czekać na kolejne hity, skoro dostały jeden, za jakiś czas drugi to może jest i trzeci i czwarty... tak ja to widzę

Nie będę tu wchodził w kompetencje specjalistów. U mnie sytuacja jest ciut inna. Jeśli pojawi się nowe rodzeństwo, to nie szybciej niż za rok, więc dzieci info dostaną naturalnie.

Na razie nawet nie wiedzą o kochanku mamusi, bo jeszcze nie przybył.

Tak czy owak - bazowałbym na poradzie psychologa. Gorzej, jak ojciec jest z tych niechętnie współpracujących.

A to dobre, moja JŻ, też w pewnym momencie wypaliła - że niby dlaczego to ja mam zostać z dziećmi? Rozbawiło mnie to bardzo, ale uznałem że skoro pyta, to choć to oczywiste - wyjaśnię. To nie ja zdradzałem, to nie ja planuję związać się z nowym partnerem, to nie ja mam plany na nową rodzinę i dziecko, wobec czego naturalnie będę miał więcej czasu i uwagi by skupić to na dzieciach, niż partner który będzie miał w głowie miesiąc miodowy ciąże i nowe dziecko. Dyskusja skończyła się po 5 minutach.

Poszliśmy na mediację, wszystko sobie uzgodniliśmy. Płaci skromne alimenty, i dokłada się do droższych wydatków. Opieka wspólna nie regulowana. Na razie od 3 miesięcy się sprawdza. Dzieciom jest dobrze. Funkcjonują normalnie. Są uśmiechnięte i traktują sytuację jako interesującą ze względu że mają niejako dwa domy. Sam jestem w szoku, jak dobrze to znoszą. Ale myślę że nie do końca zdają sobie sprawę. O nic nie pytają. Nic nie są ciekawe, nie drążą tematu. Czasem nawet ich zagadnę, zapytam, czy chcą coś wiedzieć, jak się czują, ale nie są zainteresowane rozmową. Funkcjonują, przynamniej z mojego punktu widzenia, jakby nigdy nic. Zasługa tutaj tego, że matka faktycznie mieszka bardzo blisko i kontakt jest praktycznie ciągły, więc nie wiele się zmieniło z perspektywy dzieci.

tak samo wyjaśniałam wczoraj, podkreślając, że ważne jest dobro dzieci to by jak najmniej rewolucji je dotknęło w związku z naszą decyzją, ale nie docierało, ech...

opieka wspólna nieregulowana - zaintrygowało mnie to, czy to w drodze porozumienia rodzicielskiego jest spisane?
oznacza to, że nie spisujecie na sztywno, że ten rok Boże narodzenie z mamą, przyszły z tatą etc? dobrze wizualizuję?
u nas nie ma raczej szans na mieszkanie po sąsiedzku, a ten jego pomysł z osobnym mieszkaniem to chyba właśnie też po to, bo ma świadomość że u niej w domu nasze dzieci póki co nie będą się pojawiać...

wydaje mi się, że jest wierny swojej kochance od 6 lat, w między czasie nie było zdrady, naprawdę bardzo dobrze funkcjonowaliśmy jako rodzina, para, małżeństwo... a jeśli były to już przeszłość, nie szukam, nie dłubie... a z tym, że wina leży po środku hmmm no słyszę to dookoła... i wtedy człowiek zaczyna w to wierzyć... choć on mówi, że nie moja wina, że to on ma popieprzony charakter... ale wiesz, usłyszeć jesteś super, wszystko mi się podoba ale nara... za głupia jestem by zrozumieć chyba

wiesz, był moment, że odbierałam mylne sygnały, robiłam sobie nadzieje... jednak 25 lat to kawał czasu, nie umiem tak po prostu wyrzucić tego w kubeł; jednak dzięki temu, że on nie usuwa swoich czatów z Boczniarą, poznałam ich relacje pisaną, pełną wyznań miłosnych, tęsknot, pisania jak to mu tam dobrze etc... że jak teraz mi mówi, że mu tam źle - już nie kupuję; jeden wpis mi otworzył bardzo oczy i zrozumiałam, w którą stronę mam iść; i tego dnia widząc, że pisze do niej wielkimi literami kocham, nie zrobiło już na mnie wrażenia, nie zakłuło..

ja wiem, że to brzmi dziwnie, ale uwierzcie mi, że my się nawet nie kłócimy; normalnie jedno drugiemu kawę poda, pójdziemy na spacer z psem, na zakupy, czy nawet spotkania ze znajomymi nadal są bez zmian bo nikt nie wie; córka starsza jest mego otwartą osobą i jeżeli by coś zauważyła to już by wprost zapytała;

ciągle mu powtarzam, gdy mówi, że go wyrzucam z domu - nazywajmy rzeczy po imieniu - nie ja Ciebie wyrzucam, tylko TY nas zostawiasz;

ja wygodna, i dom duży z ogrodem wygodny, i życie z mojej pensji wygodne; oj tak wygodnie mu tu to fakt a teraz nagle skomle, że go nie stać na alimenty bo mało zarabia a Boczniara wydaje więcej niż zarabia; widziały gały co brały; naprawę mnie to już nie interesuje; niech sobie jeszcze tuzin dzieci spłodzi; naprawdę nie wierzyłam jak usłyszałam, że chłop, 45 lat i zdziwiony, że bez gumki można kogoś zapłodnić...

ona o niego nie walczy; 6 lat temu tak, nawet jej siostra go napastowała, że jak mógł ją zostawić skoro kochał; a on wtedy przepraszał i chciał ratować nasze małżeństwo; ona postanowiła z czasem, że będzie ojcem ich dzieci i tak zrobiła jak chciała; także wie, że ma już go przy sobie; widać mamił ją, że nas zostawi ale jeszcze to i to, także pomogła mu poniekąd tylko nie rozumiem, jak on sobie wyobrażał, że to się nigdy nie wyda?? gdybym nie podejrzewała, że mają dzieci to by mi nie powiedział; 2 mce po ich nakryciu go docisnęłam i bum; tak mamy dwójkę, roczne i kilkumiesięczne; umarłam...

ooooo to to właśnie, gdy mowa o kasie to od razu agresja; robi się mało przyjemny dialog;

od dnia kiedy poczułam, że znowu są razem, zbieram dowody, nawet mam protokół policyjny (akcja życia, ale nie będę pisać)
liczę, że nie będziemy prać brudów w sądzie, ale kto to wie co czas przyniesie... on generalnie nadal uważa, że po co komu rozwód, hmmm

dojrzałam, to ja uznałam, że jest to konieczne by zamknąć jeden rozdział i ruszyć dalej, mowa o mojej osobie;

to, że żyjemy normalnie, to tak jak już pisałam chyba, tylko z uwagi na córkę by dać jej bez rewolucji skończyć szkołę; spokojna staram się być, bo to jednak drugi raz przepracowuję temat, to nadal ta sama kobieta, i jak się okazało, że mają dzieci to zrozumiałam, że już nigdy nie zniknie z naszego życia, niestety będziemy rodziną patchworkową...

aby uporać się z emocjami i dzięki temu jakoś funkcjonować, i może przez to sprawiam wrażenie spokojnej, biegam, pływam, staram się mieć ciągle zajęcie; endorfiny pomagają na złe emocje;

Ależ oczywiście, że powiedzieć całą prawdę. Dzieci i tak się dowiedzą! Ty nie masz być wspólnikiem ex. Prawda i tylko prawda. I niech on się tłumaczy o odpowiada na pytania dzieci "dlaczego?". Tacy jak on to tchórze, bez odwagi cywilnej i jak - dlatego on się zasłania niby dobrem dzieci.

wtedy przepraszał, zwalał to na kryzys wieku średniego, był na rok przed 40 urodzinami, plus miał pretensje, że ja tylko się na dzieciach skupiam etc
prosił o szansę na ratowanie małżeństwa, oczywiście w szoku się zgodziłam; i żyło się naprawdę bardzo dobrze, widziałam, że na billingu pojawia się czasami jej numer ale smsy to jeszcze nic takiego, i to sporadyczne.. niestety ubiegłej jesieni czułam, że jego wersje zdarzeń, pracy po godzinach nie są prawdziwe...
myślę, że sporo z nas tu obecnych na forum daje szansę sobie na ratowanie małżeństwa.. przynajmniej wiem, że zrobiłam wszystko jak będę musiała dzieciom powiedzieć, że próbowałam...

dla mnie to jest życie, i sposób na walkę ze stresem; gro osób wspomaga się w takim czasie farmakologicznie; ja wolę wysiłek fizyczny;

pamiętaj proszę, że ten fałszywy wizerunek tatusia jest od listopada, bo wcześniej 6 lat temu rozdział zamknęłam dając szansę, a mleko wylało się jesienią; wcześniej naprawdę wierzyłam w jego poprawną postawę i czyny; także nikomu oczu nie mydliłam; dla dzieci zrobiłam ukłon, i psycholog przyznała mi rację, że to akurat była bardzo dobra decyzja; dwa ochłonęłam, sama się już pogodziłam z tym co się wydało i inaczej będę mogła rozmawiać z dziećmi, bez robienia scen rozpaczy etc.. myślę, że to też ważne w jakiej będę formie przekazując im hit tego lata;

no i jak to się mówi, Polak mądry po szkodzie; każdy kto jest już po mówi i radzi innym rzuć go/ją, nie dawaj szansy; ale przypomnijcie sobie jak czuliście się w tym momencie gdy dowiedzieliście się, że świat Wam się zawalił; mało kto był wyrywny i wiedział co trzeba robić;

przed ślubem byliśmy już razem 7 lat, dzieci pojawiły się kilka lat po ślubie, i naprawdę nasza rodzina nasze małżeństwo było udane; a to, że akurat ja więcej zarabiam i ogarniam nasz ogródek, to nic innego jak cieszyć się, że tak jest;
a potrzebny on będzie ale dzieciom nadal; jest ich ojcem i ma nim być na 200% nadal;

tak jak pisałam już wyżej, po też będę tak mówić; póki rana świeża zawsze inaczej patrzymy na wszystko; cieszę się, że Tobie się udało, że już jesteś silna po tym wszystkim i widać, że jesteś osobą pewną siebie; widać to w każdym Twoim słowie; ja nigdy nie byłam osobą, która ma wysoką samoocenę czy jest pewna siebie lub lubi być w centrum uwagi; taka się urodziłam

43 lata za chwilę... nic nie zamierzam ciągnąć; składam pozew; on wyprowadzi się niedługo po rozmowie z dziećmi; a co do rozpoczynania nowego życia - ostatnia rzecz o jakiej myślę to nowe związki i nowy partner; nie zafundowałabym teraz moim dzieciom takich atrakcji... czas na pobycie sama ze sobą i porozpieszczanie siebie samej... chwilowo jestem mocno na nie w kwestiach damsko męskich; teraz jedyne na czym muszę się skupić to dzieci;

klasyczny tekst Za zdradę należy koniecznie obwinić drugą stronę Prawda jest taka, że to wina tylko jednej strony - zdradzającej.

Zszedł do podziemia i kontaktował się innym kanałem, ale dobrze, że byłaś czujna. Współczuję, że MUSIAŁAŚ być czujna.

Co innego szaleństwo po pijaku, co innego, gdy mamy do czynienia z regularnym romansem. To grozi recedywą. Mam taką jedną kobietę, która dla dobra dzieci jest z facetem, który raz do roku, raz na 2 lata regularnie ją zdradza. Żyje cały czas w napięciu i w swojej bańce. Na pytanie jak się im układa odpowiada "super", a na zawężenie "czy się uspokoiło?" ma łzy w oczach. Nie zadaję jej już tego drugiego pytania, bo szkoda mi dziewczyny. Myślisz, że jest szczęśliwa?

I bardzo dobrze, że tak wybrałaś, ale jak się to wszystko skończy, zauważysz gigantyczną różnicę, co jest życiem, a co wegetacją.

Skoro postanowiłaś spróbować ponownie, to zrozumiałe, że musiałaś przyjąć daną postawę dla dzieci. Ale mnie nie chodzi o Wasze problemy z romansem tylko o jego postawy jako ojca. To jego podejście do rodziny zauważycie wyraźnie jak się rozejdziecie. To jest trochę tak, że jak matka/żona jest cały czas przy nim, to się ojciec pilnuje i ma powiedzmy "instruktaż" na bieżąco. Jak tego "instruktora" (w postaci matki dzieci) zabraknie w otoczeniu tego ojca, to okazuje się jakim ojcem jest i był do tej pory. Wszystkie dziewczyny, które znam doznawały szoku, bo same oszukiwały się do tego kryzysowego momentu, że "to taki dobry ojciec". Nie mówię, że tak musi być w Twoim przypadku, ale bardzo często tak jest, niestety.

No ja to może niezbyt dobry przykład, bo mnie ta decyzja zajęła zaledwie tydzień, zanim jeszcze porozmawiałam o zdradzie ze sprawcą. Moja decyzja była jednoznaczna i nieodwracalna. Oszustwo to oszustwo. Później dopiero zaczęły wychodzić pewne fakty, jak głęboka była ta królicza nora. Oj była baaardzo głęboka, a dna już nie chciałabym zobaczyć, bo aż tam nie dotarłam, ale widziałam cienie tych trupów, blee. Ale przyznam Ci rację, bo osoby, które mają niskie poczucie własnej wartości mają z tym tematem większy problem i trwa to znacznie dłużej, nie ze względu na trudność w ocenie czynu tylko na łatwość manipulacji tymi osobami przez sprawcę czynu. Łatwiej im wcisnąć kit i wzbudzić ich poczucie winy (niezawinionej winy). Ja wiedziałam jakie są moje zasługi w małżeństwie i ile do niego wniosłam i nie dałam sobie wmówić bredni i rozmycia odpowiedzialności. Ale, ale, nie ma co płakać, że ma się niskie poczucie i brak pewności siebie. To umiejętność, którą nabywamy w dzieciństwie, ale da się ją zbudować na nowo, choć im ktoś starszy tym trudniej. Ja u Ciebie widzę ten smaczny zalążek i nie poddawałabym się na Twoim miejscu takiemu samokrytycyzmowi

widzę, że masz podobny scenariusz do mojego Też mówiłam, że udane, bo na takie wyglądało. Wszyscy na około podawali nas jako przykład idealnego małżeństwa i patrzyli z podziwem. Tylko problem w tym, że to wszystko tylko ja trzymałam w tej formie, druga strona odgrywała swoją rolę, oczywiście na pokaz, jednak w podziemiach działy się rzeczy mniej idealne

Gratuluję, i tego się trzymaj!

No to tutaj dowiesz się jak jest i będzie, a nawet było, całkiem niedługo. Nie będziesz mieć już na to wpływu, niestety.

Nie urodziłaś się taka, stałaś się taka. Choć widzę, że bardziej w to wierzysz niż taka jesteś naprawdę . Rozwód to ciężki czas (myślę, że dużo cięższy niż żałoba po starcie kogoś bliskiego), czas testów naszych osobowości i umiejętności. To czy jesteś silna i pewna siebie wyjdzie w praniu. A ja widzę, że będzie w tym temacie dobrze lepiej niż Ci się wydaje, wystarczy uwierzyć, że się da, być konsekwentnym i mieć dobry plan.

Świetnie! Zobacz, że tutaj nie ma niepewności i niskiego poczucia wartości .
Nie chodzi mi o kwestie damsko-męskie, to przyjdzie z czasem, albo nie. Chodziło mi o ułożenie sobie życia pod siebie, z uwagą na sobie i dzieciach, z szacunkiem dla siebie i swoich i dzieci potrzeb. To czego do tej pory nie było. O takie szczęśliwe życie mi chodziło Żeby na nowo się w SOBIE zakochać. To wspaniałe uczucie Ale widzę, że już sama chcesz to sobie zafundować To dobrze, bardzo dobrze. Wybieganie myślą w przyszłość daje pozostawić negatywne emocje w przeszłości, a w nowe życie wchodzić z czystą kartą. Życzę Ci dużo siły teraz, ale nie zapominaj o swoich marzeniach i planach, one będą Ci tą siłę dawać.

Tak, nie jestem zaskoczony że nie poszłabyś na taki układ. W odwrotnej sytuacji (gdybym to ja zdradził) moja JŻ nie poszła by również na taki układ.

Ciągły kontakt? U mnie ogranicza się to praktycznie do 1h w tygodniu - kiedy to razem w sobotę i w niedzielę jemy śniadanie raz u mnie raz u niej. Poza tym okresem, praktycznie się nie widujemy, ew. piszemy drobne kwestie via sms/messenger.

Nadużycia? Cóż - tak, są możliwe. Z mojej strony ich nie będzie, z jej - cóż... Spodziewam się że może być różnie, ale póki mam parę asów w rękawie, czuję się względnie zabezpieczony. Czas pokaże czy jestem skończonym frajerem czy nie.

Nie jest tak w moim przypadku. Nie znasz historii. Nie jesteśmy od dawna w żadnej relacji. Moja JŻ jest za to już ponad 1,5 roku w relacji z kochankiem. Ja definitywnie wykluczyłem możliwość jej powrotu w grudniu 2021r. O żadnej relacji nie ma mowy. Nawet o przyjaźni. Za dużo kłamstw. Zaufania nie da się odbudować. Nie generalizuj że "żadna z osób rozwiedzionych". Dużo znasz takich? Ja bardzo dużo poznałem przez ostatnie pół roku. Więc daleki jestem od używania zwrotów "każde, wszyscy" itp. Oczywiście że im mniejszy kontakt tym lepiej. Ale ja robię to dla dzieci. Z nią rozmawiam tylko stricte na temat dzieci. Żadnych co u Ciebie, żadnego gadania o pogodzie, czy o rodzicach. Zero. Tylko tematy dzieci. Ona już sobie życie od dawna układa, urządza z kochankiem mieszkanie i sprowadza go do siebie. Ja nie potrzebuję na razie niczego sobie układać, bo skupiam się na sobie, dzieciach i rozwoju. Ja żony nie mam już od 3 lat co najmniej. Więc to żadne "białe małżeństwo". Wspólne śniadania są tylko po to by pomóc dzieciom przejść przez ten okres do rozwodu. Potem wycofam się z tego, a dokładniej - wycofamy się kiedy przybędzie kochanek - czyli po rozwodzie we wrześniu. Nie ma tu mowy o żadnej więzi czy bliskości zarówno z jej jak i z mojej strony. Ja już jestem od niej odcięty na tym poziomie na którym mi zależało.

"Chyba, że zależy Ci nadal na żonie i tak to sobie ułożyłeś i nie jesteś gotowy się odciąć, to ok."
Coś w tym jest, autorka jest w podobnej sytuacji, dotyczy to pewnie tzw. dobrych małżeństw, gdzie kocha strona zdradzana, nawet niektórzy po rozwodzie wręcz się przyjaźnią. To się mówi, że dla dobra dzieci, bo tak jest, tylko w głębi pozostaje ta nostalgia. Chatektery też tu odgrywają dużą rolę.
Stąd też wybaczanie zdrad.

Dlatego każdy musi sam decydować czy jak układać relacje z ex.