Dziewczyna pisze od razu po rozstaniu - Netkobiety.pl

Witam
Byłem z dziewczyną 7 miesięcy. Mieliśmy wspaniały początek bo rozmawiało nam się od samego początku, jakbyśmy znali się całe życie.
Ona miała ciężko przeszłość ja tak samo, spotykaliśmy się 2 miesiące i postanowiliśmy ze sobą być, a jako, że ona miała słabe relacje z mamą i i tak ciągle praktycznie była u mnie to postanowiliśmy po miesiącu, że zamieszkamy razem, ponieważ i tak cały czas spała u mnie. Kochaliśmy się wzajemnie jak nikogo wcześniej, było kolorowo cukierkowo. Niestety w pewnym momencie, dziewczyna wpadła w depresję (przeszłość + genetyka) i nasza relacja strasznie na tym ucierpiała, początkowo nie wiedziałem tego, wywoływało to we mnie frustrację, kłóciliśmy się dosyć często ale mimo wszystko szybko się godziliśmy i było dobrze. Później starałem się stonować (jako, że jestem impulsywny), nie zwracałem aż takiej uwagi na jej rozdrażnienie i starałem się robić wszystko aby ją z tego wyciągnąć i w spierać, robiłem wszystko, dawałem jej aby odpoczywała. Mimo to dziewczyna miała stany lękowe, brak radości z czegokolwiek i przestałem z jej strony czuć miłość. Po 3 wizycie u psychologa przyszła do domu i powiedziała, że ona tak dłużej nie da rady, że nie radzi sobie, że za dużo problemów i że się wyprowadza. Chciałem usłyszeć, że mnie nie kocha, pytałem jej o to, ale nie odpowiadała na te pytania. Mimo, że proponowałem terapię dla par, że obydwoje potrzebujemy pomocy, nie chciała się zgodzić, cała rozmowa przeszła w pokojowym nastawieniu i spokojnej rozmowie. Powiedziałem jej żeby nie podejmowała pochopnych decyzji, żeby się jeszcze zastanowiła. Następnego dnia rano, napisała do mnie jakby nigdy nic "Dzień dobry" i normalnie ze mną rozmawiała. Niestety po powrocie z pracy mieszkanie zastałem już bez jej rzeczy. Zapytałem jej czy musiała to zrobić pod moją nieobecność. Chwilę pogadaliśmy normalnie, powiedziałem jej, że też zapisałem się do psychiatry (właśnie przez tę impulsywność, której ona nie mogła znieść). Zaczęła mnie przepraszać za to co zrobiła, ja tylko odpowiedziałem, że zrobiła to co uważała za słuszne, a ona, że jeszcze raz przeprasza. Odpowiedziałem wtedy krótko "Nieważne, odpocznij". Ona jednak nie dawała za wygraną i pytała czy coś jadłem (bo wiedziała, że od kilku dni nie jadłem praktycznie nic, ponieważ nie potrafię jeść gdy się stresuję). Powiedziałem, że nie, że nie mam apetytu, ona odpowiedziała "Zrób to dla mnie" Tutaj uciąłem temat i już nic nie pisałem, stwierdziłem, że jeżeli chce spokoju to jej go dam. Następny dzień cisza, nie pisaliśmy ze sobą w ogóle. Jednak, kolejny dzień rano, a ona znowu napisała "Hejka, jak tam?". Pytała o rzeczy, które teoretycznie nie powinny jej obchodzić, pytała jak tam u mnie itp. Że wzięła się za siebie, zaczęła ćwiczyć i że w czwartek wynajmuje mieszkanie, wszystkie wypowiedzi zakończone trzema kropkami, jakby coś było niedopowiedziane, albo miało się coś za tym kryć. Odpowiedziałem, że się cieszę. Dodatkowo zaoferowała mi pomoc w jednej sprawie, która w ogóle się jej nie tyczy. Odpowiedziałem, że ma dość swoich spraw i że chyba głupio by mi było. A ona na to, że skąd mogę wiedzieć ile ona ma spraw i że przecież mieliśmy mieć normalny kontakt i że nie wykreśli mnie z życia ot tak i że w ogóle nie chce mnie przekreślać. Zaoferowałem jej pomoc za pomoc, ona pomoże mi a ja jej, ona powiedziała, że możemy na to iść. Pogadaliśmy jeszcze trochę i znowu temat się urwał. Jeszcze tego samego dnia wieczorem znowu napisała, wypytywała o mój dzień itd. Dodatkowo zapytała czy nie ogarniam przepisywania liczników, bo ona jest jak dziecko we mgle. Później normalne rozmowy, przegadaliśmy 4h, jakieś pierdoły, wysyłała też jakieś śmiesz obrazki itp. aż w końcu powiedziałem, że idę spać. Dobranoc, dobranoc i tyle. Dzisiaj rano, to ja nie wytrzymałem i napisałem "Dzień dobry" Ona na to odpisała, z entuzjazmem. Ogólnie pisze więcej i częściej niż jak ze sobą byliśmy. Mamy się spotkać dzisiaj, bo ma mi oddać klucze i kurcze boję się tego spotkania, ponieważ bardzo mi na niej zależy, a wnioskuję, że ona potrzebuje czasu dla siebie, chciałbym ją odzyskać, ale nie chciał bym falstartu. Nie wiem jak mam się zachować, jak z nią rozmawiać. Proszę powiedzcie mi jak mam odbierać takie zachowanie, jak to wygląda z perspektywy kobiet, a może któraś z obecnych tutaj Pań miała depresję i może podzielić się, jak zmienia się wtedy podejście kobiety. Kocham ją jak nikogo nigdy wcześniej i mam zamiar jeszcze o to walczyć.