Psy ważniejsze od partnera - Netkobiety.pl

Ja bym znalazła pozytyw: kocha psy bardziej, więc niech sobie z nimi żyje. Po latach bycia zdradzanym przez partnerkę na rzecz psów ja bym też szukała chwili zainteresowania przy kimś innym.
Wyrzucając Cię z domu ułatwiła Ci sprawę z rozstaniem. Daj sobie z nią spokój, odsapnij po związku, zostań singlem albo szukaj kogoś bez psów lub z rozsądniejszym podejściem do zwierząt.
P.S. Żaden ze znajomych psiarzy nie ma takiego "kuku" na punkcie swoich zwierzaków.

Autorze rozumiem Cię i uważam że dobrze się stało ze związek przeszedł do historii. Ja mam zwierzaka  kocham go bardzo, dbam, woze do lekarza itp ale nigdy nie postawiłabym go ponad męża i to jeszcze bez potrzeby. Zajęcia z psem, spacery ok ale nie po 3 h dziennie bo zakładając że oboje pracujecie i wracacie do domu przypuszczalnie o 17/ 18 to dodając do tego 3 h spaceru z psem wychodzi ze dla siebie wzajemnie zostawały Wam jakies ochłapy czasu a nie każdy musi  mieć chec i siłę spacerować 3 h zeby przy okazji mieć szanse pobyć z bliska osoba. Ciekawe jak Twoja ex wyobrażała sobie wychowywanie dzieci (o ile wogole widziala dla nich miejsce w swym psim grafiku) ?
O seksie przerywanym dla poglaskania psa nawet nie chce myśleć bo czułabym się dokładnie jak to napisales: poniżona i upokorzona.
Ja Twojej ex nie bronie takiego życia z psami. Jej wybór i może z nimi spać, dać im się lizac po twarzy nawet jeśli przed chwila wachaly kupe w trawie, wozić na wszystkie możliwe zajęcia dodatkowe itp ale taki typ osoby potrzebuje albo partnera rownie zafiksowanego na punkcie zwierząt, który związek traktuje tylko jako dodatek do służenia czworonogom, albo jest stworzona do samotnosci i życia tylko w tym psim świecie. Ty nie masz obowiązku chcieć takiego życia i mozesz podziękować. Szkoda ze to podziękowanie miało tak niefortunny charakter uderzenia w strune rozmowy z inna kobieta ale mleko sie rozlało i nie ma co tego analizować, poza tym jestem w stanie zrozumieć frustracje bycia przez lata zdradzanym ...z psami i potrzebe upewnienia się ze możesz być ciekawy i wartosciowy dla kogokolwiek a nie zepchniety do roli dodatku. Summa summarum wyszło tak jak miało wyjść ona sobie zyje z pieskami a Ty czekasz na kogos dla kogo będziesz wazny naprawde.

Ja mysle, ze czlowiek, ktory az tak zwierzat nie kocha nigdy nie zrozumie tego, ktory je kocha.
Bo dla mnie wiekszosc zachowan Twojej ex wcale nie jest dziwne, ale ze zwierzetami tak jest, ze dla jednego cos jest dziwne, a dla innego calkowicie naturalne.
Jezeli to byly duze psy, to kilkugodzinne spacery wcale mnie nie dziwia.
Jedyne, na co zwrocilabym uwage, to ten przerywany seks, to faktycznie jest mega slabe i mega dziwne.
Reszta to juz kwestia tego, co kto chce. Przykladowo ja moim kotom nie pozwalam chodzic po kuchennych blatach, a moja kolezanka swoim pozwala. I no ok, jej prawo. Tak samo traktuje to spanie ze zwierzakami w lozku czy lezenie z nimi na tapczanie.
Jezeli ona miala te psy wczesniej niz zaczela sie spotykac z Toba to po prostu psy sa do niej przywiazane a ona do nich. Pytanie czy Ty zrobiles cokolwiek poza zmienianiem jej nawykow.
Tekst o dziecku dla mnie nega slaby, ale z Twojej strony. Jezeli nie chciala dzieci, to trzeba bylo albo zaakceptowac, albo odejsc, a nie przekonywac. Do takich rzeczy sie nie przekonuje.

Prawda jest taka, ze mogles sie z nia rozstac wczesniej, skoro przeszkadzalo Ci praktycznie kazde jej zachowanie i kazda chwila, ktora z nia spedzales.

Adam, nie przejmuj się jej opinią na Twój temat po waszym rozstaniu. Ona robiła przez cały związek, to co Ty raptem przez dwa dni: poświęcała czas innym istotom, zapominając o potrzebach partnera. Przecież w końcu, jak napisałeś, Ty tez lubileś te zwierzęta, tylko bardziej bys je dyscyplinował ( nie mylić ze złym traktowaniem). To ona Ci wyrzucała, że rzekomo "musi" Ci poświęcać jakikolwiek czas bez psów.  To po co jej byłeś, skoro wszystkie jej potrzeby zaspokajały psy?
Dwa dni internetowego wieczornego gadania to moim zdaniem pierdoła, to powinno jej zasugerować, że coś jest nie tak w związku, skoro do tego doszło. To nie półroczny romans, zdrada  po pijaku. Zareagowała zbyt emocjonalnie wyrzucając Cię bez rozmowy o przyczynach Twojego zachowania. Czy tylko jej wolno było 99% uwagi i czasu, nawet w czasie seksu, koncentrować na kimś innym, niż partner?

Dodam na marginesie, że wczoraj pokusiłem się o wizytę u psychologa, 2h...(swoją drogą, nie wiedziałem, że to taka kopalnia złota-rzecz jasna jeśli chodzi o portfel "lekarza").
Opowiedziałem wszystko, po kolei, nie wybielając się-wręcz przeciwnie, samemu po części obwiniając się o niektóre sytuacje (a już na pewno o pisanie intymne przez dwa dni z inna kobietą).

Byłem w szoku, gdy Pani psycholog po ponad godzinie moich wypocin nagle sama zaczęła "recytować" pewne zachowania mojej ex w taki sposób, jakby mieszkała z nami przez tych kilka lat. Dopytywała czy jakieś sytuacje miały miejsce, potwierdzałem każdą-była niczym jasnowidz...a na samym końcu pokusiła się o diagnozę mojej Partnerki (już ex, choć nie potrafię w głowie sobie tego uświadomić), wstępną ale dla niej bez wątpliwości: zaburzenie osobowości borderline....

Autorze, przyjrzałabym się na Twoim miejscu własnym emocjom, bo bycie zazdrosnym o psy to niepokojąca sprawa. Potem znajdziesz inną dziewczynę, będzie dziecko i kolejne wielkie rozczarowanie, bo partnerka zajmuje się dzieckiem, wszędzie chce je zabierać, pozwala się dotykać po twarzy i co gorsze j- est ono ważniejsze od Ciebie.
Nie dobraliście się właściwie i nic z tego nie będzie, nie trzeba znać szczegółów, żeby być tego pewnym.

biankax99 napisał/a:

Ona się nie zmieni i to Ci z góry mówię. Mam ciotkę psiarę. W domu 3 yorki. Yorki zawsze najważniejsze, mąż jest co najwyżej dodatkiem do nich i szoferem dla pieseczków. Rozstanie to dobra decyzja.

Pewnie, że się nie zmieni i dobrze, nie ma jednego właściwego sposobu zachowania. Niech autor da spokój dziewczynie. Na szczęście ona sama o to zadbała.

Gdyby ktoś w moim domu próbował ustawiać moje psy i wprowadzać im inne zasady, to ja tę osobę ustawiłabym jeszcze szybciej.

Wszystko polega na tym, żeby się odpowiednio dobrać. Albo trzeba mieć to samo hobby i wspólnie spędzać czas w taki sposób, albo mieć osobne pasje i wtedy nie mamy pretensji do kogoś, że wychodzi z psem na spacer na 2 godziny, bo sami mamy co robić, albo się rozstać, to znaczy - w ogóle w taką relację nie wchodzić.

Syl napisał/a:

biankax99 napisał/a:

Ona się nie zmieni i to Ci z góry mówię. Mam ciotkę psiarę. W domu 3 yorki. Yorki zawsze najważniejsze, mąż jest co najwyżej dodatkiem do nich i szoferem dla pieseczków. Rozstanie to dobra decyzja.

Pewnie, że się nie zmieni i dobrze, nie ma jednego właściwego sposobu zachowania. Niech autor da spokój dziewczynie. Na szczęście ona sama o to zadbała.

Gdyby ktoś w moim domu próbował ustawiać moje psy i wprowadzać im inne zasady, to ja tę osobę ustawiłabym jeszcze szybciej.

Wszystko polega na tym, żeby się odpowiednio dobrać. Albo trzeba mieć to samo hobby i wspólnie spędzać czas w taki sposób, albo mieć osobne pasje i wtedy nie mamy pretensji do kogoś, że wychodzi z psem na spacer na 2 godziny, bo sami mamy co robić, albo się rozstać, to znaczy - w ogóle w taką relację nie wchodzić.

Ja wszystko rozumiem ale widzę, że zgromadzenie obrońców psów odrobinę się tutaj rozpędziło w obronie tak, jakbym chciał te psy z domu wyrzucić, czy oddać do schroniska.
Nikt nie pisał, a na pewno nie ja, o zmianie i odrzuceniu psów. To po pierwsze
Nikt nie wchodził w związek z przymusu (ani ja, ani ex)

Jakim cudem "psiarze" mają prawo i immunitet do 100% pozostawania w swoich zwyczajach, zlewając partnera? Nikt mojej ex nie kazał wchodzić w związek. Zarówno ja jak i ona zrobiliśmy to dobrowolnie. Ja zaakceptowałem psy, wiząłem sporą częśc odpowiedzialności i obowiązków na siebie, a w zamian-nie otrzymałem kompletnie nic.

Moim zdaniem, życie dwójki ludzi z innymi zainteresowaniami powinno być oparte na kompromisach, a przede wszystkim na wzajemnym szacunku do drugiej osoby i spełniania potrzeb partnera w zależności oczywiście od sytuacji, a nie na immunitecie bycia "psiarzem" (jestem nim i niech cały świat się kręci wokół mnie).

Jeżeli decydowała się na związek z nie-psiarzem, który swoją drogą po części i tak nim został, a w zamian otrzymywałem tylko pretensje, wieczne niezadowolenie i jej niespełnienie to coś jest nie w porządku.

Syl napisał/a:

biankax99 napisał/a:

Ona się nie zmieni i to Ci z góry mówię. Mam ciotkę psiarę. W domu 3 yorki. Yorki zawsze najważniejsze, mąż jest co najwyżej dodatkiem do nich i szoferem dla pieseczków. Rozstanie to dobra decyzja.

Pewnie, że się nie zmieni i dobrze, nie ma jednego właściwego sposobu zachowania. Niech autor da spokój dziewczynie. Na szczęście ona sama o to zadbała.

Gdyby ktoś w moim domu próbował ustawiać moje psy i wprowadzać im inne zasady, to ja tę osobę ustawiłabym jeszcze szybciej.

Wszystko polega na tym, żeby się odpowiednio dobrać. Albo trzeba mieć to samo hobby i wspólnie spędzać czas w taki sposób, albo mieć osobne pasje i wtedy nie mamy pretensji do kogoś, że wychodzi z psem na spacer na 2 godziny, bo sami mamy co robić, albo się rozstać, to znaczy - w ogóle w taką relację nie wchodzić.

Ja wszystko rozumiem ale widzę, że zgromadzenie obrońców psów odrobinę się tutaj rozpędziło w obronie tak, jakbym chciał te psy z domu wyrzucić, czy oddać do schroniska.
Nikt nie pisał, a na pewno nie ja, o zmianie i odrzuceniu psów. To po pierwsze
Nikt nie wchodził w związek z przymusu (ani ja, ani ex)

Jakim cudem "psiarze" mają prawo i immunitet do 100% pozostawania w swoich zwyczajach, zlewając partnera? Nikt mojej ex nie kazał wchodzić w związek. Zarówno ja jak i ona zrobiliśmy to dobrowolnie. Ja zaakceptowałem psy, wiząłem sporą częśc odpowiedzialności i obowiązków na siebie, a w zamian-nie otrzymałem kompletnie nic.

Moim zdaniem, życie dwójki ludzi z innymi zainteresowaniami powinno być oparte na kompromisach, a przede wszystkim na wzajemnym szacunku do drugiej osoby i spełniania potrzeb partnera w zależności oczywiście od sytuacji, a nie na immunitecie bycia "psiarzem" (jestem nim i niech cały świat się kręci wokół mnie).

Jeżeli decydowała się na związek z nie-psiarzem, który swoją drogą po części i tak nim został, a w zamian otrzymywałem tylko pretensje, wieczne niezadowolenie i jej niespełnienie to coś jest nie w porządku.

Pomijając już te psy, ale tu właśnie chodzi o coś, co może rzeczywiście niewiele osób przejawia: o te przysłowiowego bzika, rozumianego jako szczere oddanie się jakiemuś zajęciu czy aktywności, które zazwyczaj nie wiąże się bezpośrednio ze spełnianiem podstawowych potrzeb życiowych. Ktoś, kto takich zainteresowań nie posiada, nie zrozumie tego, że można poświęcać dużą część swojego życia na coś, co daje nam "jedynie" czystą satysfakcję, skąd po prostu czerpiemy przyjemność. Wiele takich osób uważanych jest za dziwaków, ale myślę, że raczej się tym specjalnie przejmują

Pomijając już te psy, ale tu właśnie chodzi o coś, co może rzeczywiście niewiele osób przejawia: o te przysłowiowego bzika, rozumianego jako szczere oddanie się jakiemuś zajęciu czy aktywności, które zazwyczaj nie wiąże się bezpośrednio ze spełnianiem podstawowych potrzeb życiowych. Ktoś, kto takich zainteresowań nie posiada, nie zrozumie tego, że można poświęcać dużą część swojego życia na coś, co daje nam "jedynie" czystą satysfakcję, skąd po prostu czerpiemy przyjemność. Wiele takich osób uważanych jest za dziwaków, ale myślę, że raczej się tym specjalnie przejmują

Aż się zalogowałam po miesiącach niepisania, czyli jak to się mówi dzisiaj, przerwałam milczenie.
Autorze, nie pchaj się między wódkę a zakąskę.
Nawet, jeśli jesteś człowiekiem, który lubi zwierzęta, w tym przypadku psy, to przecież jasna sprawa jest i życie to pokazało, że to takiego związku Ty się po prostu nie nadajesz. Domyślam się, że aktualna akcja nie spadła na was nagle niczym grom z jasnego nieba, lecz przez te trzy lata wiele razy sygnalizowałes swoje zastrzeżenia i uwagi. Czas pokazał, że z Twojego gadania nic nie wynikło, bo psy swojej ważnej pozycji w waszym związku nie utraciły, a wręcz jeszcze bardziej ja sobie umocniły. Tobie zwyczajnie ulalo się, bo chociaż cierpliwie wiele rzeczy znosiles i tolerowałes, to jednak w końcu nerwy Ci puściły. Można było przewidzieć taki właśnie scenariusz już od samego początku.
Ja kocham psy, ale znając siebie wiem, że nie wytrzymałabym w takim związku, bo prędzej czy później krew by mnie zalała, choćby tylko dlatego, że non stop musiałabym czyścić dom z sierści i to w dodatku po cudzych zwierzętach, które nie do końca mi pasują. 
Ty próbowałeś kombinować coś na boku, bo widziałes nad sobą ten coraz bardziej zaciskający się węzeł gordyjski. Z jednej strony zależało Ci na kobiecie, a z drugiej strony patrzeć nie mogłeś na jej psy i drażniło Cię zachowanie dziewczyny.
Ani to wina psów, ani Twoja, ani Twojej dziewczyny. Wkroczyłes pi prostu w świat, który od samego początku uwierał Cię jak kamień w butach.
Twoja dziewczyna też nie miała łatwej sytuacji, bo cały czas czuła, że jest między młotem a kowadłem.
Jej największym błędem było to, że w porę się nie ogarnęła i że już na samym początku nie podjęła decyzji o rozstaniu. Musiała przecież widzieć, że jej zabiegi, byś traktował psy tak, jak traktuje je ona są zwykła syzyfowa praca, że na dłuższą metę nic z tego nie będzie, ponieważ z niewolnika nie ma pracownika.
W waszym przypadku problemem więc było codzienne, notoryczne i uporczywe przekraczanie cudzych granic. Ty przekraczałes granice dziewczyny, ponieważ wszedłeś w jej życie i zacząłeś robić porządek z jej psami, z jej światem, a ona przekraczała Twoje granice, bo narzucała Ci swój model na życie i na siłę próbowała uszczesliwic życiem w psiej budzie.
Nie pokierowała wami zwyczajna życiowa mądrość, więc przyszedł czas, że wszystko runęło z wielkim hukiem i niesmakiem dla obu stron.
Oboje kierowaliście się pobożnymi życzeniami, zamiast myśleć rozsądnie.
Nie wracaj do niej, bo sytuacja jest patowa i dla niej, i dla Ciebie. Załóżmy nawet, że ona pójdzie Ci na rękę i spełni część Twoich oczekiwań odnośnie psów, to przecież wiadoma rzeczą jest, że nie zrobi tego z własnej potrzeby serca, lecz dlatego, że będzie przyparta do muru. Prędzej czy później uleje jej się, bo będzie robiła coś wbrew sobie. To logiczne.
Ty też będziesz czuł, że między wami nie jest tak, jak być powinno i wasz związek tak czy siak z czasem znowu zacznie się rozjeżdżać.
Co do tej psycholog, to brak słów. Wygląda na to, że trafiłeś na taką specjalistkę, która temu, który jej płaci powie każda bzdurę, która jej zdaniem poprawi humor klienta.
A co do dziecka.
No jeszcze do tego wszystkiego brakowałoby tylko  dziecka. Dobrze odpowiedziała Ci ta kobieta, niby pół żartem, niby pół serio słysząc Twoja propozycje, żebyście mile dziecko,  jednak jak widać Ty nie doszukałes się w jej słowach sarkazmu, tylko uznales, że ona tak naprawdę, tak na poważne  Oczywistą rzeczą jest wiec, że z was dwojga ona widziała więcej, widziała bezsens tego związku, a historia z tą erotyczna z internetu była po prostu kropla goryczy, która tylko przelała czarę.
Zmień psychologa i znajdź sobie inną kobietę.
Powodzenia.

Pasja pasją, ale to też przecież o żywe istoty chodzi. O istoty, które przecież dla ludzi są częścią rodziny, a nie dodatkiem do rodziny i byle miska była pełna. Znajomość psiej psychiki, psiego języka więzi i miłości, potrzeb i naturalnych zachowań, jak już wspomniane lizanie czy potrzeba bycia blisko. Autor nie opisał jakiś chorych zachowań z kosmosu. Fakt, że jako para powinni ustalić pewne rzeczy i granice, nie zrobili tego. Jak wiadomo, każdy medal ma dwie strony, autor też zapewne widział i intensywność zachowań i miłość do tych psów, więc nie tylko autorka przerzuciła na niego jakieś swoje wyobrażenia, ale i on na nią oczekując jakiś rzeczy. Oni po prostu do siebie nie pasują. I nie ma nic złego zarówno w jego niechęci, ale i w jej chęci i modelu też nic złego nie ma. Po prostu- nie jest im po drodze z tak odmiennymi.

ulle napisał/a:

Aż się zalogowałam po miesiącach niepisania, czyli jak to się mówi dzisiaj, przerwałam milczenie.
Autorze, nie pchaj się między wódkę a zakąskę.
Nawet, jeśli jesteś człowiekiem, który lubi zwierzęta, w tym przypadku psy, to przecież jasna sprawa jest i życie to pokazało, że to takiego związku Ty się po prostu nie nadajesz. Domyślam się, że aktualna akcja nie spadła na was nagle niczym grom z jasnego nieba, lecz przez te trzy lata wiele razy sygnalizowałes swoje zastrzeżenia i uwagi. Czas pokazał, że z Twojego gadania nic nie wynikło, bo psy swojej ważnej pozycji w waszym związku nie utraciły, a wręcz jeszcze bardziej ja sobie umocniły. Tobie zwyczajnie ulalo się, bo chociaż cierpliwie wiele rzeczy znosiles i tolerowałes, to jednak w końcu nerwy Ci puściły. Można było przewidzieć taki właśnie scenariusz już od samego początku.
Ja kocham psy, ale znając siebie wiem, że nie wytrzymałabym w takim związku, bo prędzej czy później krew by mnie zalała, choćby tylko dlatego, że non stop musiałabym czyścić dom z sierści i to w dodatku po cudzych zwierzętach, które nie do końca mi pasują. 
Ty próbowałeś kombinować coś na boku, bo widziałes nad sobą ten coraz bardziej zaciskający się węzeł gordyjski. Z jednej strony zależało Ci na kobiecie, a z drugiej strony patrzeć nie mogłeś na jej psy i drażniło Cię zachowanie dziewczyny.
Ani to wina psów, ani Twoja, ani Twojej dziewczyny. Wkroczyłes pi prostu w świat, który od samego początku uwierał Cię jak kamień w butach.
Twoja dziewczyna też nie miała łatwej sytuacji, bo cały czas czuła, że jest między młotem a kowadłem.
Jej największym błędem było to, że w porę się nie ogarnęła i że już na samym początku nie podjęła decyzji o rozstaniu. Musiała przecież widzieć, że jej zabiegi, byś traktował psy tak, jak traktuje je ona są zwykła syzyfowa praca, że na dłuższą metę nic z tego nie będzie, ponieważ z niewolnika nie ma pracownika.
W waszym przypadku problemem więc było codzienne, notoryczne i uporczywe przekraczanie cudzych granic. Ty przekraczałes granice dziewczyny, ponieważ wszedłeś w jej życie i zacząłeś robić porządek z jej psami, z jej światem, a ona przekraczała Twoje granice, bo narzucała Ci swój model na życie i na siłę próbowała uszczesliwic życiem w psiej budzie.
Nie pokierowała wami zwyczajna życiowa mądrość, więc przyszedł czas, że wszystko runęło z wielkim hukiem i niesmakiem dla obu stron.
Oboje kierowaliście się pobożnymi życzeniami, zamiast myśleć rozsądnie.
Nie wracaj do niej, bo sytuacja jest patowa i dla niej, i dla Ciebie. Załóżmy nawet, że ona pójdzie Ci na rękę i spełni część Twoich oczekiwań odnośnie psów, to przecież wiadoma rzeczą jest, że nie zrobi tego z własnej potrzeby serca, lecz dlatego, że będzie przyparta do muru. Prędzej czy później uleje jej się, bo będzie robiła coś wbrew sobie. To logiczne.
Ty też będziesz czuł, że między wami nie jest tak, jak być powinno i wasz związek tak czy siak z czasem znowu zacznie się rozjeżdżać.
Co do tej psycholog, to brak słów. Wygląda na to, że trafiłeś na taką specjalistkę, która temu, który jej płaci powie każda bzdurę, która jej zdaniem poprawi humor klienta.
A co do dziecka.
No jeszcze do tego wszystkiego brakowałoby tylko  dziecka. Dobrze odpowiedziała Ci ta kobieta, niby pół żartem, niby pół serio słysząc Twoja propozycje, żebyście mile dziecko,  jednak jak widać Ty nie doszukałes się w jej słowach sarkazmu, tylko uznales, że ona tak naprawdę, tak na poważne  Oczywistą rzeczą jest wiec, że z was dwojga ona widziała więcej, widziała bezsens tego związku, a historia z tą erotyczna z internetu była po prostu kropla goryczy, która tylko przelała czarę.
Zmień psychologa i znajdź sobie inną kobietę.
Powodzenia.

To, co napisałaś, jest niezwykle mądre i przemyślane. I rzeczywiście, powrót, choć ukoi na chwilę emocje, nie doprowadzi do niczego dobrego.
Nie mogę jej zabrać psów (zabrać=zrobić miejsce dla siebie), ponieważ będzie nieszczęśliwa, a tego na pewno nie chcę.

Mogę zostać psiarzem (psiarz-ten z pozytywnym czy też negatywnym wedle uznania "bzikiem", dla którego więzi ludzkie nie istnieją), a nim na pewno nie zostanę.
Mogę ulec i pokornie się dostosować-nawet pomimo miłości nie byłbym w stanie tego osiągnąć kosztem siebie. Za bardzo jestem "niezależny", myślący (moim zdaniem) i twardo stąpającym po ziemi.

Więc niestety, pomimo mojego kardynalnego błędu jakim było intymne pisywanie z nieznajomą przez dwa dni, nie jestem w stanie i tak myśleć o powrocie i byciu razem z jednego głównego powodu:
Nie widzę przyszłości, a to własnie przyszłośc determinuje związek, wskazuje mu cel i pozwala iśc do przodu.

R_ita napisał/a:

Pasja pasją, ale to też przecież o żywe istoty chodzi. O istoty, które przecież dla ludzi są częścią rodziny, a nie dodatkiem do rodziny i byle miska była pełna. Znajomość psiej psychiki, psiego języka więzi i miłości, potrzeb i naturalnych zachowań, jak już wspomniane lizanie czy potrzeba bycia blisko. Autor nie opisał jakiś chorych zachowań z kosmosu. Fakt, że jako para powinni ustalić pewne rzeczy i granice, nie zrobili tego. Jak wiadomo, każdy medal ma dwie strony, autor też zapewne widział i intensywność zachowań i miłość do tych psów, więc nie tylko autorka przerzuciła na niego jakieś swoje wyobrażenia, ale i on na nią oczekując jakiś rzeczy. Oni po prostu do siebie nie pasują. I nie ma nic złego zarówno w jego niechęci, ale i w jej chęci i modelu też nic złego nie ma. Po prostu- nie jest im po drodze z tak odmiennymi.

Masz rację, zdecydowaną. Pozwolę sobie tylko na jedną uwagę: "ale to też przecież o żywe istoty chodzi"-człowiek, np ja, też jest żywą istotą

Jeżeli ktoś deklarował na samym początku chęć kompromisów i bycia razem, gdzie ja przekroczyłem kamienie milowe by zaakceptować te psiaki i ich intensywność, a z drugiej strony nie było nic (tzn nie nic, jej zdaniem bardzo dużo, bo ze 100% czasu dla psów zrobiło się 80% co było mi wypominane).

Jednak rzeczywistością jest fakt, że do siebie nie pasowaliśmy i kazda próba wskrzeszania tego związku jest z krzywdą dla dwóch stron.

bagienni_k napisał/a:

Tak, jak zostało wspomniane: pies to nie tylko oddatek do domu, ale członek rodziny. Co więcej zwierzę, które posiada silnie rozwinięty instynkt stadny, więc szuka cały czas tej bliskiej relacji i więzi z opiekunem.

Co mnie osobiście uderzyło, to nawet nie przypuszczalnie zbyt duża(zdaniem Autora) ilość czasu, jakie jego ex poświęcała psom. Raczej o pewne zachowania, które go zaskoczyły a które są najzupełniej normalne

Nie chcę wzbudzać sztormu ani burzy...jednak gdy przez 3 lata, 98% weekendów był dla psów, a 2-3 wyjazdy bez nich były obarczone tekstami "fajnie ale szkoda, że bez psów"?
Gdy rozmawiając każdorazowo przerywała, bo piesek podszedł i zapominała o kontekście?
Gdy nie mielismy chwili intymności bo psy musiały być zawsze obok?
Gdy tylko zwróciłem im uwagę lub przesunałem bo we 3 leżały w kuchni i skakałem pomiędzy nimi, to ja byłem upominany?
Gdy poprosiłem psa żeby zszedł z tapczanu bo chcę się przytulić do "ex" i w zamian otrzymywałem krzywe spojrzenie?

Gdy ja kilka razy dziennie odkurzałem i sprzątałem sierść, gdzie byłem upominany "po co to robisz?"
Gdzie miejsca na nową mikro szafkę dla mnie już nie było ale na kolejne dwa leżenia dla psów już się znalazły?

Ja rozumiem pogląd psiarzy, zamiłowanie...ale kosztem drugiego cżłowieka? Nigdy nie pojmę stawiania psa wyżej od cżłowieka, kosztem wielu podstawowych potrzeb. Gdzie raz jeszcze zaznaczę-moja akceptacja do psów i poziom kompromisu startował z 10% i wzrósł do 70%, jednak ciągle odbijałem sie od ściany, że to nie 100%.

"Urodzę Ci to dziecko a w zamian chcę  3 psy""
Padlam...
Przykro mi a jednocześnie gratulacje dla Ciebie że uciekłeś spod topora bo jedyne co mogłeś  zrobić w tym związku to stanąć  na 4 łapach i zacząć  merdać ogonem.

AdamWawa napisał/a:

bagienni_k napisał/a:

Tak, jak zostało wspomniane: pies to nie tylko oddatek do domu, ale członek rodziny. Co więcej zwierzę, które posiada silnie rozwinięty instynkt stadny, więc szuka cały czas tej bliskiej relacji i więzi z opiekunem.

Co mnie osobiście uderzyło, to nawet nie przypuszczalnie zbyt duża(zdaniem Autora) ilość czasu, jakie jego ex poświęcała psom. Raczej o pewne zachowania, które go zaskoczyły a które są najzupełniej normalne

Nie chcę wzbudzać sztormu ani burzy...jednak gdy przez 3 lata, 98% weekendów był dla psów, a 2-3 wyjazdy bez nich były obarczone tekstami "fajnie ale szkoda, że bez psów"?
Gdy rozmawiając każdorazowo przerywała, bo piesek podszedł i zapominała o kontekście?
Gdy nie mielismy chwili intymności bo psy musiały być zawsze obok?
Gdy tylko zwróciłem im uwagę lub przesunałem bo we 3 leżały w kuchni i skakałem pomiędzy nimi, to ja byłem upominany?
Gdy poprosiłem psa żeby zszedł z tapczanu bo chcę się przytulić do "ex" i w zamian otrzymywałem krzywe spojrzenie?

Gdy ja kilka razy dziennie odkurzałem i sprzątałem sierść, gdzie byłem upominany "po co to robisz?"
Gdzie miejsca na nową mikro szafkę dla mnie już nie było ale na kolejne dwa leżenia dla psów już się znalazły?

Ja rozumiem pogląd psiarzy, zamiłowanie...ale kosztem drugiego cżłowieka? Nigdy nie pojmę stawiania psa wyżej od cżłowieka, kosztem wielu podstawowych potrzeb. Gdzie raz jeszcze zaznaczę-moja akceptacja do psów i poziom kompromisu startował z 10% i wzrósł do 70%, jednak ciągle odbijałem sie od ściany, że to nie 100%.

Ty o niej... ale ja wrócę do Ciebie. Być może odgrzewany kotlet, ale:

Dla mnie niezrozumiałe jest, że widząc jej priorytety, dalej tkwiłeś w związku, który Ci nie pasował.

To normalne, że ludzie mają różne priorytety. Ktoś się poświęci w 100% pracy, ktoś inny malowaniu, ktoś dzieciom, ktoś psom. (To już mniej "normalne" ale pomińmy). Jeśli wiążesz się z kimś, kto spędza każdy weekend z psami, to czemu się dziwisz, że dzielisz życie z kimś, kto spędza każdy weekend z psami??
Czy nie widziałeś, że dla niej psy są najważniejsze, i wiążesz się z osobą, która ceni wyżej psy od relacji z mężczyzną? Przecież to nie jest ujma na honorze, jakaś hańba czy wstyd - trafiłeś na kogoś, kto ma skrajne odmienne wartości od Twoich, czyli stawia psa wyżej od człowieka. Ja nie byłabym w stanie związać się z muzułmaninem, Ty z kimś, kto kocha psy nad wszystko.

Adam ja to wszystko rozumiem ale Was juz nie ma i nie wiem po kiego grzyba na siłę próbujesz ja oświecać odnośnie jej zaburzeń. Loka ma rację, nie wiem co to za terapeutka ktora zamiast skupiać się na pacjencie "diagnozuje" na podstawie siła rzeczy subiektywnego opisu innego obcego sobie człowieka i rzuca mocnymi hasłami osobowość taka czy śmiała. Ale pomijając już to i zakładając nawet ze zdiagnozowała Twoja ex dobrze to nie rozumiem po co Ty na siłę ta dziewczynę "nawracasz". Wiesz jak to wygląda z boku? Jakbyś miał jednak mega wielkiego kaca moralnego i coś więcej za uszami niż tylko pisanie w ukryciu parę dni z inną kobieta I dlatego teraz usiłujesz zrobić wszystko zeby utwierdzić sam siebie i byłą w przekonaniu ze to jej i tylko jej wina była. Jak to wiec jest? Nie czujesz tego autentycznie w sobie ze byles ok w tym związku? Bo jeśli masz czyste sumienie to oświecanie byłej jest zupełnie zbędne. A jeśli oświecasz ja na siłę by skłonić do leczenia to wiedz ze jestes ostatnią osobą której mądrości ( nawet popartych diagnoza terapeuty) ona posłucha. Odpuść, żyj dalej i daj zyc innym.

AdamWawa napisał/a:

feniks35 napisał/a:

Adam ja to wszystko rozumiem ale Was juz nie ma i nie wiem po kiego grzyba na siłę próbujesz ja oświecać odnośnie jej zaburzeń. Loka ma rację, nie wiem co to za terapeutka ktora zamiast skupiać się na pacjencie "diagnozuje" na podstawie siła rzeczy subiektywnego opisu innego obcego sobie człowieka i rzuca mocnymi hasłami osobowość taka czy śmiała. Ale pomijając już to i zakładając nawet ze zdiagnozowała Twoja ex dobrze to nie rozumiem po co Ty na siłę ta dziewczynę "nawracasz". Wiesz jak to wygląda z boku? Jakbyś miał jednak mega wielkiego kaca moralnego i coś więcej za uszami niż tylko pisanie w ukryciu parę dni z inną kobieta I dlatego teraz usiłujesz zrobić wszystko zeby utwierdzić sam siebie i byłą w przekonaniu ze to jej i tylko jej wina była. Jak to wiec jest? Nie czujesz tego autentycznie w sobie ze byles ok w tym związku? Bo jeśli masz czyste sumienie to oświecanie byłej jest zupełnie zbędne. A jeśli oświecasz ja na siłę by skłonić do leczenia to wiedz ze jestes ostatnią osobą której mądrości ( nawet popartych diagnoza terapeuty) ona posłucha. Odpuść, żyj dalej i daj zyc innym.

Widzę, że stworzyła się teoria mojego nawracania, tylko sęk w tym, że ja nic o tym nie wspominałem
Nikogo nie nawracam, z byłą się nie spotykam, nie rozmawiam. Samemu w głowie, dla siebie (tak mam, lubię analizować-siebie już przeanalizowałem i robię to nadal) zzukam punktów wspólnych, pocżatkowych, zapalnych, wyciągam wnioski.

Skąd w ogóle taka teoria, że ja kogoś nawracam "Hanka" żyje sobie już sama, ja żyję sobie sam.

Moze stad to sie wzielo?

AdamWawa napisał/a:

Do tej chwili nie potrafię wytłumaczyć (byłej) partnerce, że to jej zachowanie w gruncie rzeczy doprowadziło do końcowych sytuacji. Ciągle jestem obwiniany ja i argumenty typu "gdybyś nie potrzebował bliskości to było by ok"...albo "bo to przez Ciebie się nie mogłam otworzyć"...jejku...ja czuję się jakbym walczył z wiatrakami...żaden sensowny argument nie przemawia, nawet osadzony w rzeczywistości, podparty faktami...

uświadomienie mojej "ex" problemu, który jest namacalny (naprawdę...) graniczy z cudem. Każda podjęta próba jest komentowana w podobny sposób "robisz ze mnie wariatkę, jesteś manipulantem, masz zaburzenie, wprowadzasz mnie w poczucie winy"...

Nosz cholera...ja jej podaję fakty, namacalne, z życia, jej słowa wskazujące na odrzucenie, sytuacje...nic nie przyjmuje-mina kamienna...cisza...i po dłuższej chwili nieadekwatny kontratak i wytknięcie mi czegoś z sufitu...

Zgadzam się z Tobą w 100%, jednak stąd powstał nowy wątek, który został przeniesiony do poprzedniego, ponieważ pojawiły się nowe "fakty". Mianowicie owszem, psy psami...jednak podstawą do tego zachowania była/jest Schizoidalność, o której wcześniej nie miałem pojęcia i nie byłem jej świadomy. Dopiero teraz wszystko układa mi się w całość.