toksyczny związek siostry

... weź kilku chłopaków, pojedź i "porozmawiaj" z tym idotą A raz na zawsze się odwali.. skoro żadna inna droga nie pomaga..
A tak poważnie.. Zadaj swojej siostrze pytanie dlaczego właściwie z Nim jest.. bo lubi być poniżana? bo lubi wysluchiwac ze jest najgorszą i może chce takich akcji jakie odstawia ten gość... Moim zdaniem dziewczyna nie ma poczucia wlasnej wartosci i wydaje Jej się, ze złapała Pana Boga za nogi.. skoro płacze to trzeba Jej powiedziec "przestan ryczeć i zrób coś ze swoim życiem, by tak nie było- wiem, że potrafisz" bo takie płakanie razem z Nią i dawanie jej do zrozumienia "Łącze się z Tobą w bólu"- nic nie da.. trzeba Jej przemówić do rozumu ostro. A jeśli to nie pomoże- trudno. Sama wybiera swoją ścieżkę życiową.. i jeśli pójdzie tą droga to w końcu zorientuje się, że już za późno by zawrócić. Ja wiem tyle, że gdyby facet mi takie numery odstawiał to pierwsze co- wylądowałby za drzwiami, bo mamy prawo do wlasnego życia, do znajomych, do wolności... bo związek powinien być partnerstwem opartym na przyjazni i zaufaniu..a tu raczej nie ma ani jednego ani drugiego. Pozdrawiam i trzymam kciuki z pomyślne rozwiązanie sprawy z korzyścią dla Twojej siostry i Wasz wsyztskich oczywiście

Beton - Ja nie uskuteczniam "płakania razem z Nia". Wręcz przeciwnie, jestem osobą twardo stąpająca po ziemi, trochę sfeminizowaną i konkretną. Daleko też mi do użalania sie nad własnym losem.  Stosowaliśmy różne sposoby, żeby postawić ją na nogi, ale za każdym razem, kiedy pojawiał sie on, puszczały hamulce i wszystko wracało. Ten człowiek jest według mnie chory. Ostatnio (przy kolejnej próbie naszej ingerencji ) powiedział, że żałuje że jej dziecka wcześniej nie zrobił, bo by teraz był spokój. Cały czas nie pracuje, siedzi w domu i  mówi coś w stylu "będziemy ciągnąć kase od twoich starych, bo bedą mieli emeryture". Nasi rodzice są porządnymi, prawymi ludźmi, szanowanymi w lokalnej społeczności, natomiast ten człowiek pochodzi z rodziny kryminalistów, sam też miał jakieś historie z dealerowaniem na dyskotekach. 
Mam powiedzieć trudno - "Sama wybiera swoją ścieżkę życiową.. ". Nie moge, bo bardzo sie boje o rodziców a oni to bardzo przeyżywają.

Wydaje mi się, że jesli ona sama nie odejdzie to nikt jej nie pomoże. Widac, że jest od niego mocno uzależniona i chyba ma poważny problem z tym.
Cięzka sytuacja, też bym się bała o rodziców...

Szczerze, to nie wiem co Ci poradzić. Gdybym była na Twoim miejscu, to zaprosiłabym do domu jakiegoś przystojniaczka albo i kilku, tak przypadkiem jak ona byłaby w domu, a nóż by sie jej któryś spodobał i dzięki temu by zobaczyła, że jednak tamtego chama warto zostawić.

Prawda jest jedna, zakochanej i uzależnionej kobiecie nie przemówi się do rozumu ani prośbą, ani groźbą. Ja widzę tylko jedno wyjście z sytuacji, siostra powinna wyjechać do innego miasta, zmienić numer i nie kontaktować się z tym człowiekiem. I dobrze radzę, zróbcie z tym coś szybko, bo ten człowiek ją zniszczy.

Napisze Wam ostatnie rewelacje z mojego podwórka. Pisze tylko dla przestrogi, dla dziewczyn, które tkwią w takich chorych układach i nie potrafią powiedzieć "stop".
Kilka dni temu ten chory człowiek wdarł się na gg mojej siostry i zobaczył, że kiedyś rozmiawiła z jakimś kolegą z klasy. Wpadł w szał. Stwierdził, że go napewno zdradza (co jest kompletną bzdurą). Moja siostra, jako osoba użależniona od tego wstrętnego typa, zaczęła go błagać i przekonywać, że to nie jest prawda. Wpadł do domu i przetrzepał jej wszystkie szafki, ogólnie cały pokój, bo szukał dowodów. Uderzył ją w twarz, potem gdzieśtam popchnął, tak konkretnie. I się zaczęło. Smsy z pogrózkami, że ją zabiję, że jej całą twarz zmasakruje ,tak, że nikt jej nie będzie chciał, że poleje kwasem, że zniszczy rodziców. Dzisiaj rano była w rodzicami na policji, policjant, który spisywał te smsy był w totalnym szoku. Powiedzieli, że pojadą do niego, ale dopiero we wtorek, kiedy to  teraz on jest w najwiekszej agresji i naprawde może coś jej zrobić. Siostra ze strachu nie wychodzi z domu, bo go zna i wie, że jest zdolny do wszystkiego.
W sumie to nie wiem, po co to pisze, ale chyba dlatego, że potrzebuje się wygadać, podzielić. I najbardziej mnie boli, że mieszkam 500 km od domu i nic nie moge zrobić, tylko czekać. Rodzice cały czas jej pilnują, co się boją. Ona sama jest sparaliżowana strachem, nawet w swoim pokoju się boi spać, że okno wybiję i wejdzie. Dramat.  Dziewczyny, strzeżcie się przed takimi psychopatami !

Pisałaś, że Twoja siostra jest w liceum. Czy jest w klasie maturalnej? Jeśli tak - to czy ma już za sobą wszystkie egzaminy maturalne? Jeśli tak to zaproś ją do siebie. Czy masz możliwość przenocowania jej przez tydzień, dwa? Oderwie się trochę od domu i tym samym od tej sytuacji. Być może dzięki temu nabierze nieco dystansu i spokoju.

Dokładnie zgodzę się z dziewczynami i jeszcze raz potwierdzę swoją kwestię, jeśli tylko masz możliwość to weź siostrę do siebie. Nigdy nie wiadomo co takiemu psychopacie przyjdzie do głowy, może faktycznie zrobi jej krzywdę.

Minęło już trochę czasu, od kiedy opisywałam tutaj historię mojej siostry i pewnie nikt nie kojarzy, ale pomyślałam, że napiszę ( a właściwie z ulgą się pochwalę) jak się sprawa rozwinęła. Czasami aż samej trudno mi uwieżyć, że można tak przejżeć na oczy i wyjść z dwuletniego amoku.

Otóż, było ciężko...groźby się skończyły, moja siostra cały czas utrzymywała, że do tego typa nie wróci, ale nikt jej do końca nie wierzył, bo on ciągle krążył pod domem. Znalazła pracę na wakacje jako barmanka i on miał ją wtedy na wyciągnięcie ręki. Przychodził, stał pod barem i robił jej "pranie mózgu", żeby tylko do niego wróciła. Mimo wszelkich prób odgonienia tego typa i straszenia policją, on ciągle się koło niej kręcił, robił mydlane oczy i cały czas był pewien, że zmięknie i tak jak zawsze do niego wróci. Stwierdziliśmy wtedy, że nie będziemy jej ciągle pilnować, bo jak będzie chciała to i tak wróci...i odpuściliśmy licząc na jej, odzyskany, rozsądek i liczne zapewnienia. I wiecie co...mijały kolejne dni, a siostra przyjeżdzała z pracy i opowiadała, że obserwuje go z boku i zkażdym dniem coraz bardziej się wstydzi, że dwa lata z takim burakiem była. Mówiła, że teraz dopiero wie, że żyje, że chce jej się uśmiechać i rano wstawać.
Minęły trzy miesiącę a ona dalej się otrzepuje, kiedy on przejeżdza koło naszego domu. Ostatnio się zastanawiała, komu ma dziękować, że jej się rozum rozjaśnił i przejżała na oczy. Teraz planuje, na jakie studia się wybierze po maturze, jaką sukienke założy na maturę, gdzie kiedyś to było sie do pomyslenia...
Ja odzyskałam siostrę, moi rodzicę córkę, ogólnie sytucja w domu zmieniła się o 180 stopni, a właściwie wróciła  do normy sprzed dwóch lat. Siostra ma znowu dobry kontakt z rodzicami, ze mną .Pomimo, że spotyka się często z chłopakami, to cały czas twierdzi, że tylko na stopie koleżeńskiej, bo ona na razie chłopaka mieć nie chce z racji tego, że za bardzo się w zwiąki angażuje i taci głowę, a przeciez zamierza iść na studia.
Mam nadzieje, że taki stan rzeczy się utrzyma. Dziś wiem, że warto było o nią walczyć...

Zresztą jak już tu przeczytałam, dziewczyna dała sobie radę,czyli nie było tak źle Gratuluję!

Witaj:)) Czytając post po poście,byłam coraz bardziej przerażona tym co Twoja siostra przeżywa i szukałam odpowiedzi na nurtujące Cię pytania jak jej pomóc.Ale gdy dotarłam do ostatniego to kamień spadł mi z serca.Nawet nie wiesz jak bardzo się cieszę że Twoja siostra przejrzała na oczy.Dobrze ze znalazła sens w życiu i odrzuciła błędne myślenie bo Bóg wie jak by się to skończyło.Dziś jest znowu szczęśliwą i uśmiechniętą osobą.Cieszę się że się Wam ułożyło.Jej gratuluję otwartości umysłu a Wam wytrwałości w tym koszmarze....:))))