ile związków rozwali pandemia....

Chyba wiadomo, że zasady obowiązują każdego, to dlaczego ma to od razu rozwalać i ma być z dnia na dzień gorzej?
Przecież są inne sposoby komunikacji w obecnej sytuacji, więc w czym problem?

Silnego związku opartego na szczerych uczuciach nie zniszczy parę tygodni bez spotkań.

Jak to na jakim? Na fizyczności i seksie. Wiele osób powtarza jak mantrę żę seks to najważniejszy fundament związku i bez udanego seksu związek się rozpadnie. Dla niektórych to prawda co widać po tym wątku, brak seksu i związku nie ma

Ja mowie o swoim, jesteśmy razem około 3 miesięcy i niestety nie możemy się spotykać( ja bym chciał choc na 10minut, około sklepu).

Ale widzę, jak przez ten czas, szczególnie Wielki Tydzień, mojej dziewczynie całkowicie wygasa chęć na rozmowę(już nie codzienne)
Ja ciągnę rozmowę przez telefon i przez smsy i wiem, że to wszystko przez tą zarazę...

Oczywiście nie, wyleczylem się z tamtej ex.

Owszem możemy tak rozmawiać i staram się pisać i z uśmiechem i żartem, ale kontakt inicjuje ja.
Nawet na wieczór zdarza się, że ja zadzwonie, Ona nie odbierze, coś później napiszę, ale nie oddzwoni...

Na początku tak nie było, a teraz jest(w czasie pandemi), jak się normalnie spotykaliśmy, to i Ona potrafiła zadzwonić.

I wiem doskonale, że to wynika po prostu z tego, że się nie widujemy i coś u niej gaśnie...

Witam. Pandemia nie zniszczy żadnego prawdziwego związku. Zgadzam się z Cyngli i Oryxem.

Moim zdaniem epidemia jest i najgorsze w niej jest to, że paraliżuje system zdrowotny. Nawet jak te gorsze objawy ma mało ludzi, to z dużej populacji kraju robi się niezła liczba. Wszędzie brakuje miejsc w szpitalach i respiratorów. Niespotykanie się w tym momencie i ograniczenie kontaktów jest moim zdaniem rozsądnym rozwiązaniem. Ja też nie widuję się z chłopakiem już prawie od miesiąca albo będzie już miesiąc, bo chyba ostatnio widziałam go 12 marca jeszcze przed zamknięciem wielu sklepów, gdy dopiero się zaczynało i nie było jeszcze dużego zagrożenia. Potem oczywiste było dla nas, że musimy zostać w domach i nie widywać się. Dużo rozmawiamy, piszemy, gramy też przez Internet razem. Myślę, że jeżeli ludzie chcą być razem, to nie zmieni tego epidemia i rozłąka, bo nie takie rozłąki ludzie przeżywali. Tylko trzeba dbać o relacje, rozmawiać. Jeżeli ktoś i tak nie chce z kimś być lub związek nie ma sensu, to nie miałby go nawet gdyby nie było epidemii. W tym przypadku może być im ciężej, bo krótko są razem, ale jeżeli dziewczynie zależałoby tak samo, to też by dzwoniła. Myślę, że trzeba trochę ograniczyć kontakt, może zatęskni. Jak nie to nic na siłę się nie zrobi, obydwie strony musza chcieć.

Witam.

No i niestety mój związek się skończył...
Dziewczyna bardzo przeżywała rozstanie że swoim ex... I co..., nie widzieliśmy się miesiąc normalnie i wczoraj nie odzywała, w końcu odebrała telefon i dowiedziałem się..., że musi być zemna uczciwa i myśli o byłym... I że to koniec bo chce być uczciwa... I że nie chce do niego wrócić, tylko się oczyścić.
Że mną się oczyszczala, gdy spedzalismy razem...
Była Mega czuła

Ja po ciężkim czasie wydawało się, że poznałem kobietę idealna... Totalna przeciwnościa była osoby z mojego poprzedniego tematu, inteligentna, mega czuła...

Jestem potwornie wściekły...
Dawałem tej dziewczynie całego siebie, dzwoniłem rano i wieczór, pisałem.

Sama też gdy się normalnie widywalismy, inicjowala kontakt..., nawet gdy się nie widzieliśmy się, a była w okolice podjezdzala na chwilę, po buziaka...

Byka taka szczęśliwa, nawet sama mówiła, że w domu czy w pracy dawno jej takiej szczęśliwej nie widzieli...

A tutaj tak poszło...
Exa miała poblokowanego (sam to zrobiłem, po prosiła), bo pisałem chore rzeczy na. Mój  temat.

Rozpadło się coś,  co miało się rozpaść, tylko agonia trwała by dłużej. Rozłąka z powodu epidemii otworzyła jej oczy, że nie potrafi stworzyć z Tobą związku, bo nie przetrawiła poprzedniego

W sumie to kiepskie pocieszenie.
Każda inwestycja trwająca w czasie jest ogromną stratą, zwłaszcza kiedy zwrot nie jest możliwy.

Zaznaczona wiara w podejście "innej" jest bardzo niepokojąca.

Stąd ja uważam, że w tak wczesnej relacji tak ogromne zaangażowanie jest głupotą. To niby jest etap różowych okularów, początki, wtedy robi się dziwne rzeczy, ale ja bym nie chciała przez 3 miesiące rozmawiać 2x dziennie z drugą osobą. Po co? Nie lepiej dawkować sobie ten kontakt w mniejszych ilościach? Albo może to ja jestem inna i tak mam. Mnie nadmierny kontakt nuży i też bym z takiej relacji odeszła.

Mylisz się. To nie pandemia jest powodem rozstania. Dziewczyna Ci powiedziała, że wciąż jest emocjonalnie związana ze swoim ex.

Nie ma czegos takiego.
Jeśli ktoś ma silne wspomnienia, sentymenty i nadal żywe uczucia, to nowa osoba tego nie zabije, może być najwyżej plasterkiem na ranę, a chyba nie o to chodzi.
Jeśli pandemia "zniszczy:" związek, to znaczy tylko, że był zbudowany na fałśzywych podstawach i brakowało w nim głebszych więzi.

No cóż, na samym początku ona panicznie się bała, że jej ex będzie robił zła opinie do mnie,  raz się z nim rozprawilem to znowu na mnie zaczął nawala do niej,  pisałem jak uporczywa Mucha do niej wszędzie, jakieś brednie, żeby ją dolowac.

A Ona w takim dziadu się tak zadurzyla...

Zastanawiam się co by było, gdyby nagle się odezwała do mnie...

---------------

Serce pęka....

W ciągu niecalego 9 miesięcy drugi raz taki cios...
A ten znacznie bardziej boli....

No nie wiem... Podczas relacji z nią, gdy się normalnie widywalismy było rewelacyjnie...
Sam się zastanawiałem, że w końcu mnie jakaś nagroda spotkała w postaci super dziewczyny(i dalej mam o niej taka opinie).

Co jakiś czas o nim wspominała...

Ale sama powiedziała, że do stycznia chciała o niego walczyć, potem mnie spotkała.... A ja dawałem z siebie wszystko..

Masz rację, może to było zbyt szybko, ale mi ona podpasowala od razu i było mi cudownie.
I ja zawsze robię wszystko na 100%...

Nigdy nie zapomnę jak się do. Mnie przytulala i jak całowała...

marcin288, nie pisz, proszę, posta pod postem. Jeśli chcesz coś dodać do swojej wypowiedzi, użyj opcji „edytuj”.
————
Chcesz się wyleczyć z tej dziewczyny?
To przestań już sobie „dobrze” robić wspomnieniami, nakręcając się niepotrzebnie. Poblokuj gdzie się da, a „uczynnym” kolegom zapowiedz, że nie chcesz nic wiedzieć o niej
i jej życiu. Proste.
Bądź konsekwentny, a za parę tygodni będziesz emocjonalnie uwolniony. Tylko nie babraj się
w żalu, bo 3 miesiące spotykania się, to nie są
3 lata małżeństwa.

Nie mówię, że po 3 miesiącach spotkań można już planować ślub, ale czy to faktycznie wina chłopaka, że się zaangażował? Ja go trochę rozumiem. Ok jest to faza poznawania siebie, jednak jak ma traktować takie spotkania jako koleżeńskie? Trzymać dziewczynę na dystans i wmawiać sobie przy każdym spotkaniu aby tylko nie przesadzić i się nie zaangażować? To zaraz byśmy mieli post na forum od dziewczyny, która pisałaby, że spotyka się z chłopakiem od 3 miesięcy a on się nie angażuje.. Może przesadzam, ale wydaje mi sie po prostu, że jeśli się z kimś spotykamy to w jakimś konkretnym celu. Rozumiem gdyby to było jedno czy dwa spotkania, ale po 3 miesiącach wcale się nie dziwię, że ktoś się w znajomość zaangażował. Chyba, że też jestem jakiś dziwny i normalni ludzie podchodzą do tego inaczej

Cóż, ja jestem starej daty i dla mnie 3 miesiące to czas na poznawanie się, spotykanie, rozmawianie i rozpoznawanie, czy się chce razem w związku być. A nie od razu wielka czułość, wielka miłość i potem wielki zawód.

Autor też był po niedawnych przejściach i taki początek dał mu niestety złudną nadzieję..

Czy ja wiem czy tu ma znaczenie, starej daty? Bardziej chyba charakteru i osobowości, przynajmniej tak mi się wydaje. Faktycznie potrafisz tak zapanować nad uczuciami i emocjami, aby na chłodno podchodzić do każdej relacji? Wiadomo człowiek po miesiącu czy dwóch nie zna drugiej osoby na tyle aby stwierdzić, że się zakochał i to ta do końca życia. Jednak to chyba normalne, że po kilku spotkaniach, jeśli osoba nam się podoba wizualnie i z charakteru, to pojawia się jakieś zauroczenie i się angażujemy w relacje, chcąc aby wyszło z tego coś więcej.

Zasadniczo tak, ale zdarzają się wyjątki i sama jestem takim wyjątkiem. Choć w sumie nie tyle ja, co mój mąż. Miał za sobą mniej i całkiem poważne związki, ba, był nawet zaręczony, a kiedy mnie poznał, to po jakichś dwóch miesiącach wiedział, co zresztą głośno wyraził, że chce spędzić ze mną życie. Oczywiście nie były to jeszcze oświadczyny, ale i takie się zdarzają. Po prostu czasem trzeba sporej ilości czasu, by nabrać pewności, a czasem to się po prostu wie.

Mimo wszystko jestem zdecydowaną przeciwniczką takiego szybkiego angażowania się i trąci mi to bardziej desperacją i usilną potrzebą bycia z kimś niż dojrzałym podejściem do tematu.

Tylko, że w tych 3 miesiącach, przytuła i całowała mnie, przy każdej możliwej okazji.
Widziałem ten wzrok..

To było krótko... i być może ta przerwa, zniszczyła jej uczucie... do mnie.. ale te konto na portlau randkowej u niej już nie zrozumiem.

Po dniu kobiet, była taka chętna na wszystko.. dzwoniła sama..

Ona nie miała do Ciebie ŻADNEGO uczucia.

Nie bądź chłopie śmieszny. Jakby panna straciła na Twoim punkcie głowę to pandemia nic by nie zmieniła, w końcu spotykaliście się 3 miesiące. To dosć czasu żeby się porządnie zafiksować.
Zerwała znajomość, czyli była tylko z braku laku.

Plaster, a plastry jak spełnią już swoją rolę, to odrywa się je i wywala do kosza. To o Tobie Autorze.