Mieszkanie z chłopakiem tylko na czas studiów

Witam Cię serdecznie

Pierwszy  i najważniejszy błąd : porównujesz się do innych.
Drugi,  zakładasz coś niepotrzebnie,  nie wiesz jak jest u nich "za zamkniętymi drzwiami", czy jest tak kolorowo jak sądzisz.

100 km to nie jest dużo.  Ja 4 lata  byłam w związku oddalonym o 700 km.  Mieszkam  z partnerem, ale gdybyśmy się musieli przeprowadzić do domów rodzinnnych i też u nas odległość 100 km to bym się nie zalamala,  nie w dobie  internetu 
To co mogę polecić ze swojego doświadczenia  to ustalić pewne zasady,  np codziennie rozmowq telefoniczna,  pisanie ze sobą  itp.  możliwości jest wiele.  Wiem że z punktu widzenia przyszłości,  nie spotykać się np miesiąc, trzy to bardzo dużo.  Natomiast  pomyśl o kobietach co podczas wojny nie miały kontaktu miesiącami z  partnerami i nie wiedziały czy żyją... Poza tym,  po pewnym czasie już się przyzwyczaisz że np widzicie się raz na miesiąc.  W obecnej sytuacji ja bym osobiście dopuszczala możliwość spotkania się z ukochanym ale np raz na miesiąc dla  bezpieczeństwa,  no i podróż autem.  A nawet jeśli przez trzy miesiące się nie spotkacie,  trudno.  Potraktuj to jako sprawdzian.  W najgorszym scenariuszu związek nie przetrwa.  Zakładając to (czego nie życzę) otrzymasz odpowiedź odnośnie jakości tego związku. 

Głowa do góry

Nie masz się czym martwić. Po epidemii będzie dużo czasu na podejmowanie różnych kroków. Porównywanie się z innymi - jest tutaj wątek (albo nawet wątki) o możliwości rozwalenia związków w czasie tej epidemii... tych na odległość i takich nie na odległość. A tak poza tym, mawia się, że trwa jest bardziej zielona u sąsiada. Nie przejmuj się.

Czy myślicie, że wypada zostać u chłopaka w domu na 2 tygodnie? W związku z epidemią i tym, że dzieli nas 100 km chcemy zobaczyć się na dłużej. Jego rodzice bardzo mnie lubią, zawsze jestem tam mile widziana. Co myślicie?

Z doświadczenia wiem, że inaczej sie patrzy na to kiedy to dziewczyna przyjeżdza do chłopaka niż na odwrót. A poza tym pora poznać bliżej potencjalną teściową.

No to mówię, w momencie takim jak teraz, kiedy szaleje epidemia, nie wypada, a jak epidemia się już ogarnie i ucichnie, to jak najbardziej.
Zrobiłaś edit, więc ja też edit zrobię. To nie chodzi o to, czym jedziesz i z kim się widzisz, ale o to, że się nie wychodzi i już. Takie są obecnie zasady i trzeba się do nich dostosować w tym, co się robi. Wystarczy, że Twoi rodzice chodzą normalnie do pracy albo na zakupy i już jest ryzyko, że zawieziesz niespodziankę do rodziców swojego chłopaka. Nie mówić o tym, że ciągle wyjścia z domu powinny być ograniczone do tych niezbędnych do codziennego funkcjonowania, a wizyta u chłopaka jednak do takich się nie zalicza.

Odnośnie jeszcze tego czy wypada czy nie, to tak naprawdę tutaj powinien to ogarnąć Twój chłopak i to on w porozumieniu ze swoimi rodzicami powinien Cię do nich zaprosić, a nie tak, że Ty się tam wpraszasz, bo to oni pokryją koszt Twojego pobytu tam.

Co masz konkretnie na myśli?

Ja bym nie jechała w obecnej sytuacji - siedzieć w domu oznacza siedzieć w domu, a nie jeździć na jakieś tam wizyty towarzyskie.

Po pierwsze są zalecenia i nakazy aby bez potrzeby się nie przemieszczać bo to jest nieodpowiedzialne.
Po drugie są patrole na drogach i obce rejestracje często są zatrzymywane. Możesz zostać zawrócona i dostać mandat.
Po trzecie sąsiedzi mogą zgłosić, że jakaś obca osoba, obce auto pojawiły się a nie powinny.
Dlaczego chcesz być ponad prawem?
Jest zakaz to siedź na doopie w domu.

Wg mnie - nie teraz; w ogóle siedzenie w czyimś, cudzym, domu 2 tygodnie, też jakoś średnio, nawet jeśli mowa o całkiem sporej chałupie. Nawet jeśli za każdym razem zapraszają.

Większość osób Ci napisała wyraźnie, że
w obecnej sytuacji nie wypada.
Jak uważasz lepiej, to po co w ogóle pytasz innych o ocenę?

P.S. Nawet, gdy w razie zatrzymania otrzymasz mandat i go nie przyjmiesz, to skończy się to
w sądzie i zapewne będziesz musiała zapłacić. Czy to uczciwe, czy też nie, tak to się skończy. Ale tak to jest, jak się komuś wydaje, że wszystko wie lepiej. Kazano siedzieć w domu - nie z powodu durnego kaprysu, tylko dla bezpieczeństwa nas wszystkich.

W oczach rodziców tego chłopaka (jeśli to normalni ludzie) wyjdziesz na nieodpowiedzialną
i nieprzestrzegającą zasad. Już o pasożytowaniu u obcych ludzi przez 2 tygodnie z grzeczności nie wspominam... Wiadomo, że kulturalny człowiek nie weźmie kasy za gościnę, jedzenie, opłaty - ale koszt poniesie.

Nie chciałam, żeby ta dyskusja przerodziła się w jakąś niemiłą. Może wytłumaczę jeszcze raz. Umówiłam się z chłopakiem, że będziemy raczej u niego, chociaż mam nadzieję, że uda nam się chociaż z 2-3 dni spędzić u mnie. Jeśli będę u niego, to oczywiście zawsze proponuję pomoc jego mamie w domu, a jeśli chodzi o pieniądze, to obiady robi jego mama, ale my jakieś jedzenie dla siebie kupujemy sobie sami (ja też płacę). Ja mieszkam z tatą, mamy mieszkanie 2 pokojowe więc jest mało miejsca i wolimy też być u niego, a druga sprawa to jego praca, nie zawsze może sobie pozwolić na zostanie u mnie. Jednak mimo wszystko mam jakieś wątpliwości czy wypada zostać na aż tyle, chociaż mój chłopak mówi, że nie ma problemu. Druga sprawa, boję się, że mojemu tacie mogłoby być przykro, chociaż siedzę z nim w domu cały czas teraz, ale pod koniec kwietnia kończę 20 lat, więc chyba jestem dorosła i mam prawo do swoich planów, nie muszę siedzieć w domu

Nie zamierzam dyskutować.
Zrozumiałam od razu intencje pytania o to czy wypada, czy nie wypada jechać teraz na dwa tygodnie do domu rodziców chłopaka.

Nie mogąc doczekać się na jedyną słuszną odpowiedź, autorka napisała ją sama:

alexa0002 znasz już jego mamę to może z nią o tym najpierw porozmawiaj? Poproś do telefonu i zapytaj czy ma coś przeciwko, czy 2 tygodnie goszczenia Cię to nie będzie dla niej problemem i ustalcie ile powinnaś się dołożyć lub Twój chłopak. I masz rację, 20 lat to wiek, gdzie powinnaś patrzeć na siebie i swoje problemy. Dostaniesz mandat - odwołasz się, ewentualnie będziesz musiała zapłacić, ale to tylko Twoja decyzja

Jesteś dorosła metrykalnie a zachowujesz się jak rozkapryszona gimnazjalistka.

Koszty pobytu to nie tylko żywność.
To także woda, ciepła, zimna, ścieki, prąd, środki czystości.
Swoim pobytem tak długim spowodujesz dyskomfort domowników.
Gość to jednak zmiana zachowania, trochę trzeba stać na baczność, bardziej dbać o siebie, o dom, posiłki, jest znacznie więcej roboty.
Taki przykład, że w niektórych rodzinach jada się na kolację pozostałości z obiadu. W czym nie widzę niczego nieodpowiedniego i sama tak robię czasem.
Albo do robót w gospodarstwie bierze się najgorsze ciuchy, nie jada regularnie tylko przychodzi się na posiłek gdy się skończy robotę. I wiele innych przyzwyczajeń domowników.
Przy gościu takie swobodne zachowanie może być krępujące, te obostrzenia sprawiają, że po pewnym czasie  ma się gościa serdecznie dosyć.

post przeniesiony

Wyjaśniam.

Autorka, mimo pozorów, zdaje sobie sprawę ze wszystkiego, ma jednak ogromną ochotę na zamieszkanie z chłopakiem w jego domu, stąd posty i liczenie na to, iż wreszcie ktoś napisze wymarzony tekst a ona będzie mogła podeprzeć się w nim w realnym życiu "Nawet na forum poparli mój pomysł." A tu... .

Hej! Znowu poruszam temat mojego związku
Mam wrażenie, że mam już pewnych rzeczy dosyć Bardzo kocham mojego chłopaka, ale znowu zaczynam zastanawiać się nad naszym związkiem. Są dwa problemy, a mianowicie...
1) On nigdy nie inicjuje spotkań, zawsze ja to robię. W dodatku on jakoś nigdy u mnie na noc nie chce zostać i jeździmy do niego i zostaje u niego na parę dni. Zawsze to tłumaczy tym, że musi tacie pomóc, mamie, zakupy zrobić, żeby rodzice teraz z domu nie wychodzili itd. Choć w rzeczywistości wcale codziennie nie jest potrzebny. W dużym domu jest wiele pracy, ale bez przesady. Jak mu o tym mówię, to zawsze dochodzi do sprzeczki, a zakładam, że gdyby tylko chciał dałby radę jakoś to pogodzić. Chętnie do niego jadę, bo chcę z nim spędzić czas, choć wolałabym żebyśmy w moim domu też spędzili trochę czasu. Ostatnio usłyszałam od niego, że on jest typem samotnika i po 1,5 tygodnia nie widzenia się on nie ma aż takiej potrzeby spotkania jak ja. Było mi przykro.
2) Druga sprawa, że gdy tylko zaproponuje jakąś datę spotkania, jego odpowiedź to "nie wiem /zobaczymy jak to wyjdzie /nie potrafię Ci dzisiaj odpowiedzieć". Mnie szlag trafia. Później jeszcze moj tata cały czas mi się pyta kiedy on przyjedzie po mnie (bo mój chłopak zawsze chce po mnie przyjechać), a mi głupio ciągle mówić "nie wiem i nie wiem". Tata też się później denerwuje, że my się umówić nie potrafimy.
Mam dość. Mam wrażenie, że przestało mu zależeć / ma mnie dosyć. Ale gdy o to pytam, zawsze zaprzecza... Nie wiem co myśleć

Ten facet to musi miec naprawde anielska cierpliwosc skoro juz tak dlugo jestescie razem...

Jesli chcesz by ten zwiazek przetrwal to przestan zachowywac sie jak wariatka i przestan szukac problemow tam gdzie ich nie ma. Faceci tego nie lubia, budzi to niepotrzebne frustracje ktore niszcza zwiazek.

Skoro zaproponował Ci piątek, to nad czym się zastanawiasz?