Kariera czy rodzina? Oto pytanie na dzisiaj :)

Wiem że to pytanie skierowane głównie do kobiet, ale chciałbym tylko zaznaczyć że wybór nie stoi czasem tylko po stronie jednostki...
Moja kobieta chodź ma licencjat biologa to nie znalazła sobie pracy w tym zawodzie...Jest praca oczywiście ,ale tylko dla magistrów..Na dalszą edukacje jej nie było stać bo zaczęliśmy budowę domu i dosłownie każda złotówka się była potrzebna.. Do teraz zadaję sobie pytanie czy przypadkiem nie podciąłem jej skrzydeł ...
Myślę że (samorealizacja) w dużej mierze  zależy od sytuacji materialnej,znajomości,pomocy drugich..
Reasumując: często jest tak, że to los jest wyznacznikiem celu..A odpowiedź na pytanie może być lakoniczna:
"Jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma "

W dzisiejszych czasach często ciężko jest utrzymać się z jednej wypłaty i dlatego kobiety w dużej mierze są zmuszone do pracy, zostawiając dzieci babciom, złobkom, przedszkolom. Mnie za jakiś czas też będzie czekał ten problem. Ślub za rok a potem chciałabym dziecko. Jednak raczej nie pozwolę sobie na wychowawczy i po macierzyńskim pewnie wrócę do pracy. A szkoda mi, bo widzę, jak inne mamy przeżywają, gdy musza się rozstać na pół dnia z takim maluszkiem. Ale wracając do tematu. Teraz kobiety coraz później myślą o macierzyństwie, czego przykładem np. jestem ja, prawie 30-letnia kobieta. Jednak po liceum często ciężko znaleść fajną pracę a i tak po latach wypadałoby wrócić na studia. Więc nierzadko kobiety studiują i w wielu około 24 lat zaczynają karierę zawodową. Często wśród znajomych słyszę "popracuję ze 2-3 lata i wtedy pomyślę o rodzinie, dzieciach". A potem zdarza się, ze życie bez rodziny, dzieci jest wygodniejsze i dlatego nastała moda na singli. Ale jak zauważyła Olinka, chyba powoli się to zmienia i ludzie zaczynają doceniać wartości rodzinne.

Zgadzam sie z Wami -czesto to zycie rozdaje karty - w moim przypadku tak wlasnie bylo. Jestem samotna mama wiec raczej wyboru nie mialam - ale zdecydowalam sie przyjac zycie wlasnie na takiej zasadzie, jaka zacytowal Pawel - Jak sie nie ma co sie lubi, to sie lubi co sie ma. I to dziala - bo to nie oznacza pogodzenia sie z losem, tylko pogodzenie z wlasnymi mozliwosciami - w danym momencie. Brzmi enigmatycznie? Chyba nie dla tych, ktorzy to przeszli
Stracilam niestety pare lat, bo zapomnialam o rownowadze - za bardzo wciagnelam sie w prace, w swoje obowiaki i wczucie sie w bycie kims "niezastapionym" - to ogromny blad. Jedne NIEZASTAPIONE stanowisko w zyciu to bycie mama, czy bycie tata.
Teraz jestem "nikim-waznym" i jestem szczesliwa i powiem Wam, ze razem z uczuciem spelnienia, radosci zycia, przyszlo i zadowolenie zawodowe i... finansowe. To o co walczylam z zacisnietymi zebami, kosztem kontaktu z corka, przyszlo samo - w chwili, kiedy powiedzialam dosc. Dosc poznych powrotow, dosc wieczornego witania i porannego zegnania SPIACEJ juz i jeszcze coreczki. Mysle, ze wazne jest to w JAKI sposob przyjmujemy to co niesie nam zycie, wazne jest to z JAKIM nastawieniem podejmujemy decyzje - czy jest to wyrzeczenie, poswiecenie, czy przeciwnie - radosc DAWANIA siebie, umiejetnosc wyczucia odpowiedniej chwili, w ktorej mozemy zagrac z zyciem o siebie.
Hmmm....

Chciałabym się z tym zgodzić, ale jak do tej pory nie zaobserwowałam takiej zmiany myślenia. Szkoda, bo bez dwóch zdań oddanie się rodzinie czy dzieciom też zasługuje na podziw czy szacunek, a mimo to w otoczeniu, w jakim się obracam nadal funkcjonuje pojęcie "kury domowej"...

Idyllą byłoby, gdyby to kobieta podejmowała decyzję o tym, czy bardziej interesuje ją kariera czy rodzina - wtedy być może byłoby tak, jak mówisz, olina i więcej pań zdecydowałoby się być w domu z dziećmi, przynajmniej przez pierwsze lata ich życia. A tymczasem sama się zastanawiam, jak to ze mną będzie, kiedy zajdę w ciążę i póki co pracuję ponad miarę...

Czasy są takie jakie są. I jeśli w rodzinie jest tylko jedna osoba pracująca to jest krucho..
Dlatego nie mam nic przeciwko, gdy kobieta mając dzieci w wieku szkolnym albo przynajmniej 5-6 lat idzie do pracy.
Ale nie rozumiem gdy kobieta(w przypadku gdy partner pracuje) zostawia niespełna roczne dziecko pod opieką obcej osoby, bo ona musi iść do pracy.. Czegoś takiego nie zrozumiem nigdy.

Ja nie mówię o matkach które muszą iść ze względów finansowych.. Tylko o takich, które wracają do pracy bo nie wytrzymują w domu. Bo im się nudzi, tylko dziecko i dom.. Bo jeśli kobieta jest zmuszona poprzez brak środków, to inna sprawa.

A ja Ci powiem, że takie mamy też jestem w stanie zrozumieć

Nie wszystkie jesteśmy takie same. Dla jednych spełnieniem będzie rola mamy i dom, a dla innych praca będzie dawała na tyle dużą satysfakcję, że ów mama szybko za nią zatęskni.
Myślę, że niezależnie od tego, jak bardzo kocha się swojego malucha, będą takie chwile, kiedy tęskni się za pracą, za nowymi zadaniami. Znam takie mamy, które szybko wróciły do pracy (a nawet taką, która po porodzie wzięła 2 tygodnie zwolnienia i wróciła ) i nie wydaje mi się, żeby były nieszczęśliwe - a kontakt z dziećmi wciąż mają świetny.

Tak więc nie generalizowałabym, że jak mama wraca do pracy, to źle dla dziecka, to jakaś krzywda mu się dzieje, bo to obca osoba, bo mama daleko - dla dziecka najważniejsza jest emocjonalna więź z rodzicami i niekiedy nawet 8godzinny etat jej nie naruszy.

Natalio, masz 18 lat i z tego co piszesz wnioskuję, że nie zostałaś jeszcze mamą. Masz bardzo idealistyczne rozumienie tematu. Nie masz pojęcia jak czasem bywa ciężko. I nie chodzi tu o stronę materialną, ale o samo bycie z dzieckiem przez 24 godziny na dobę. To jest naprawdę bardzo trudne zadanie do odrobienia, ciężka i męcząca praca, ciągłe niedosypianie i czasem naprawdę ma się ochotę gdzieś od tego wyrwać. I choćby maleństwo było spełnieniem Twoich marzeń, a każda chwila z nim spełniona dawała niewyobrażalnie wiele satysfakcji to czasem przychodzi jednak kryzys, bo ciężko jest przez cały dzień zajmować się wyłącznie domowymi obowiązkami. 

Wszystko też zależy od kobiety i tego, co nią w życiu kieruje. Nie zawsze warto na siłę zostawać w domu, bo w powszechnej opinii tak dla dziecka będzie najlepiej. Często sfrustrowana mama, zmęczona codziennymi nużącymi obowiązkami tę frustrację przelewa na maleństwo, a podobno najlepsza mama to szczęśliwa mama.

Ja co prawda po urodzeniu dziecka miałam tę komfortową sytuację, że mogłam z dzidziusiem zostać w domu, ale nie wyobrażam sobie, że miałabym już nic więcej nie robić. Dokładnie w tym samym czasie kończyłam studia zaoczne i prowadziłam mały punkt krawiecki (to ze względów finansowych). Szyłam w domu, a dwie wyznaczone dla klientek godziny na przymiarki maluchowi mamy nie zabrały. Dzięki temu miałam kontakt z ludźmi i wiedziałam, że spełniam się jako mama, a ponadto robię coś więcej dla siebie.

natalio, myślę, że się źle zrozumiałyśmy. "Mieć idealistyczne podejście do tematu" to nie oznacza od razu "Guzik wiedzieć", a mam wrażenie, że tak to odebrałaś.

My w pełni szanujemy kobiety, które zostają z dziećmi w domu. Takie panie mają mój podziw, jak najbardziej. I szanuję także to, że ktoś może podjąć taką decyzję w kwestii swojego macierzyństwa.
Natomiast nie do końca rozumiem, dlaczego podchodzisz do tematu tak, że jeśli kobieta idzie do pracy, to od razu "ucieka od dziecka"? Dlaczego powrót do pracy i chęć robienia czegoś więcej wychowując malucha to taki egoizm? Myślę, że w jakiś sposób jest to krzywdząca ocena dla tych kobiet, które nie chciały czekać, aż dziecko pójdzie do przedszkola. I jestem zdania, że one również mają prawo się rozwijać bez mówienia, że od czegoś uciekają - przecież mężczyzna także pracuje (i to w większości przypadków bez żadnego urlopu "dla dziecka"), a nikt mu nie zarzuca, że ucieka od rodziny...

Zgadzam się z Tobą, że to kwestia wyboru każdej kobiety. Ale moim zdaniem tyle samo szacunku dla cudzej decyzji należy się tym mamom, które czekają z powrotem do pracy/nie pracują w ogóle, jak i tym, które chcą łączyć rozwój zawodowy z macierzyństwem.

Tak, to zdecydowanie nie to samo. W tym kontekście oznacza to widzenie macierzyństwa wyłącznie w różowych kolorach, tak jak na reklamie w TV, gdzie maluch jest słodki (choć to akurat jest prawda ) i wyłącznie się uśmiecha, a mama zadowolona, wypoczęta i szczęśliwa.

A co kiedy rzeczywiście dziecko tylko płacze, a kobieta czuje się beznadziejnie??? Problem zaczyna się również wtedy, gdy ktoś nie ma pod ręką mamy, ani innej bliskiej osoby, której może powierzyć opiekę nad małym dzieckiem (ja byłam w takiej właśnie sytuacji), a jednak pracy potrzebuje, choćby tylko dla siebie. Tak na marginesie (zupełnie odchodząc od Twojej, Natalio, wypowiedzi) to bawią mnie czasem opinie osób, które żalą się jak ciężką jest opieka nad noworodkiem, gdy jednocześnie mają obok cały sztab babć i ciotek, które są do dyspozycji i chętne do pomocy .

Zauważ, że założyłam ten wątek, a później jednoznacznie wypowiedziałam się, że kobieta, która decyduje się pozostać w domu, aby być z maleństwem zasługuje na najwyższy szacunek. Temat zaczerpnęłam z własnych obserwacji, bo w moim otoczeniu jeszcze całkiem nie tak dawno wypadało robić karierę, a pranie pieluch to była ostateczność. Dziś mam wrażenie, że to się zmienia i idzie w przeciwnym kierunku.

Ja sama podjęłam decyzję o rezygnacji z pracy zawodowej na cztery lata, bo po pierwsze właściwie nie miałam innego wyboru, a po drugie mimo wszystko taka była moja wewnętrzna potrzeba. Jednak, jak wspomniałam, nie potrafiłam w pełni zamknąć się w czterech ścianach, bo nie wiem czy dałabym radę.
Jednak szanuję i jestem w stanie zrozumieć wszystkie wybory: pozostanie w domu, oddanie maleństwa pod opiekę innej, nawet obcej, osoby, szybki powrót do pracy, najważniejsze, aby nic nie odbyło się kosztem dziecka, ale i...jego mamy.

Kariera karierą, rodzina rodziną, a na koniec i tak wszyscy będą niezadowoleni. Że impotencja małżonka, że dzieci wyrosły na takich a owakich, że po 40 latach pracy nie dorobiłam się tyle ile chciałam, albo że po 40 latach pracy już nie wiem na co wydawać pieniądze, bo samochód zmieniam co dwa lata, a domy mam trzy i jakoś się z tego nie cieszę, a pić już tyle się nie chce, bo smak nie ten, a kaca leczy się dwa tygodnie.

Jeśli coraz więcej kobiet decyduje się zostać w domu, oznacza to, że mamy pokaźny wzrost gospodarczy
Bowiem wiele kobiet pracuje, bo musi. Bo z jednej pensji wyżyć w dzisiejszych czasach to mistrzostwo świata.

Kobiety z biegiem czasu odkryły również, że nie muszą pełnić rolę służących ale i są oddzielnymi bytami; myślącymi, inteligentnymi i chcą coś światu dać z siebie, spełniać się, nie chcą siedzieć w domu i robić... no właśnie, co?

Czy jest szacunek do takich kobiet większy.... a jakoś wątpię. Faceci których znam akurat wolą kobiety pracujące - raczej żaden z nich nie związałby się z kobietą, która ma wizję "siedzieć z dzieckiem" - wręcz uciekają od takich. Chcą mieć partnerkę, na której mogą polegać, dzielić pasje, wspólnie się czegoś dorabiać, która będzie krok w krok z nimi, krok za nimi lub ... krok przed nimi Ale będzie na tej samej drodze.

Anhedonia,
no ja uważam, że każdy człowiek dorosły, niezależnie od płci powinien umieć być niezależny, zatem tak, ja się zgadzam z Tobą.

Kariera to chyba słowo na wyrost, przynajmniej w moim przypadku. Po prostu praca i związana z tym korzyść czyli pieniądz.

W naszym kraju brakuje mi rozwiązań takich jakie sprawdziły się we Francji czy innych krajach, czyli 1/2 i 3/4 etatu. Dla młodych matek to idealne rozwiązanie, bo jakaś tam suma do portfela wpadnie i kontakt z ludźmi jest. Nasi pracodawcy jednak potrafią zatrudnic na owe pół etatu, a żądać  pracy na cały.

Masa kobiet nigdy nie podjęłaby pracy, gdyby istniała renta po małżonku bez ograniczeń wiekowych oraz pozostałych warunków.

Zgadzam się z Anhedonią i Catwoman.

Statystycznie ok. 30% małżeństw kończy się rozwodem. Żona która siedzi w domu, najczęściej jakoś strasznie się nie rozwija zawodowo, mniej też inwestuje w swój wygląd,bo wiadomo, z jednej pensji środki jednak bywają ograniczone. A mąż 'bywa', spotyka koleżankę czy klientkę,która ładnie się ubiera,ładnie pachnie no i bum. Żona zostaje z alimentami tylko,bo nie ma co się czarować,kobieta ok.40 bez doświadczenia zawodowego najbardziej pożadanym pracownikiem nie jest (chociaż teraz może będzie z tymi rocznymi urlopami macierzyńskimi )

Ja uważam, że jedno nie przeczy drugiemu. Wszak mąż i ojciec winien być tak samo obłożony obowiązkami jak matka. Są urlopy tacierzyńskie.

Nie znalazłam w moim zakładzie pracy ani jednego mężczyzny korzystającego z tacierzyńskiego. Mój brat przebywał rok na wychowawczym, ale tylko dlatego, że u niego w pracy źle się działo, po prostu przeczekał ten zły okres.

Na pewnym gazetowym forum poświęconym rodzinie jest całe mnóstwo tematów zakładanych przez nieszczęśliwe kobiety. Brzmią mniej więcej tak samo: czy po urodzeniu dziecka zawsze się psuje, mój mąż mi nie pomaga przy dziecku, mój mąż wyzywa mnie od pasożytów, bo po zakończeniu wychowawczego nie mogę znaleźć pracy.
Nie dziwię się kobietom wybierającym karierę, mężczyźni partnerstwo rozpatrują raczej pod kątem finansowym. Czyli kobieta ma się dokładać do budżetu domowego, ale już nie wymagać od męża/partnera uczestnictwa w pozostałych obowiązkach.
Już pisałam, że mężczyźni liczą na to, że kobieta jakimś cudem sama wszystko ogarnie i po odchowaniu dzieci wróci do pracy. Kobieta często ma nadzieję, że facet kumaty, czyta jej w myślach i natychmiast zapanuje partnerstwo na jej warunkach - mężczyzna będzie skakał pod sufit na wiadomość o ciąży, będzie się starał zarobić jeszcze więcej oraz uczestniczył w zajęciach domowych. Nawet jak zwolnią kobietę, to ona i tak ma cichą nadzieję, że mąż przyjmie to na klatę, a z czasem i praca będzie.

Zejdźmy na ziemię. Tylko ten mężczyzna weźmie na siebie połowę obowiązków, który chce w danej chwili potomka i deklaruje aktywnie uczestniczyć we wszystkich pracach. Najczęściej jest tak, że sama chciałaś dziecka to sobie sama radź.

Mało się zmienia, skoro to pytanie jest kierowane do kobiet - faceci na nie nie muszą odpowiadać
Ostatnio przeczytałam wywiad z panią minister Elżbietą Bieńkowską, która- gdy chciała się dostać na studia, na iranistykę, usłyszała: "A kto się zajmie dziećmi?" - nie przyjęli jej. Rok później znów się uparła, ale przy tym samym pytaniu miała już odpowiedź: "Czy mężczyzna ubiegający się o przyjęcie zostanie zapytany o to samo?" Następnie powiedziała, że jej dzieci mają także ojca. Przyjęli ją.

Uważam, że można mieć i to, i to; pracę zawodową zwaną czasem karierą (choć przy dzisiejszym bezrobociu już samo posiadanie etatu JEST karierą) i rodzinę. Nie jesteśmy pierwszym pokoleniem, które żyje w ten sposób. Nasze babcie trochę mniej, ale matki (np. rocznik '40, '50) łączyły jedno z drugim.

chaber piszesz o pracy na pół etatu- fakt, w Polsce niemalże nie ma pracy na pół etatu. Ale też.... kto chciałby zarabiać jakieś 400 zł? To jest główny problem: na pół etatu po prostu zarabia się grosze niewarte wychodzenia z domu. Zatem albo człowieka urządza praca na cały etat, albo podejmuje decyzję, że całe utrzymanie rodziny ląduje na barkach drugiej osoby.

Pół etatu to opcja dla młodych matek. Kontakt z ludźmi jest, ale też nie można powiedziec, że doświadczenia nie zdobywamy. Z czasem mogłaby taka kobieta wrócic na cały etat. To chyba lepsza opcja od siedzenia w domu. Jedyny problem co zrobic z dzieckiem, bo w tej Francji żłobki i przedszkola bardziej dostępne od naszych.

U nas wypadnięcie z rynku pracy nawet na rok, zmniejsza szansę na pracę.

Hej!

Widzę, że temat łączenia życia zawodowego z rodzinnym nie jest Wam obcy... Na razie jestem studentką i nie mam stałej pracy, ale już widzę jak ciężko jest łączyć życie towarzyskie z zawodowym. Potem jest pewnie jeszcze trudniej... M.in. dlatego postanowiłam pomóc doktorantce z mojej uczelni (SWPS) w przeprowadzeniu badania na temat powiązania życia rodzinnego z zawodowym. Myślę, że to mega ważny temat i dotyczy tak naprawdę większości z nas (tak mi się przynajmniej wydaje). Czy chciałybyście mi pomóc i wziąć udział w tym badaniu?

W tym badaniu mogą wziąć udział pary, które co najmniej od roku mieszkają razem oraz co najmniej od roku pracują. Kwestionariusze muszą być wypełnione przez obu partnerów osobno, tylko takie mogą być brane pod uwagę w analizach. Korzyści z badania są takie, że dostaniecie zbiorcze wyniki, które pokażą jak to jest w wśród różnych par. Druga korzyść to możliwość udziału w losowaniu jednej z 50 nagród (m.in. iPody, bony do Empiku, bilety do Multikina). Ankieta jest w całości wypełniana w internecie, można ją wypełnić dowolnego dnia o dowolnej godzinie.

Tutaj znajduje się sama ankieta i więcej szczegółowych informacji: www[kropka]surveymonkey[kropka]com/s/martaw Będę Wam niezwykle wdzięczna za pomoc i udział!!! O ile pojedyncze osoby zgadzają się wypełniać, to zwykle trudno jest, żeby oboje partnerzy wypełnili kwestionariusze... Tak więc jeśli namówicie partnera lub partnerkę na udział i oboje wypełnicie badanie, to z góry WIELKIE dzięki za pomoc!

Podejrzewam, ze od kilku czynników:
1) urlop macierzyński/tacierzyński bierze zazwyczaj ten, kto mniej zarabia, więc mogą pozwolić sobie na niego głównie panowie pozostający na utrzymaniu swoich żon
2) urlop macierzyński/tacierzyński nie jest nigdy przyjemnością dla kierownictwa zakładu, więc biorą go zazwyczaj mężczyźni, którym na pracy za bardzo nie zależy
3) urlop macierzyński/tacierzyński wyklucza na pewien czas urlopowicza z pracy zespołu, więc mogą sobie na niego pozwolić głównie mężczyźni wykonujący pracę prostą, prymitywną (łatwi do zastąpienia)
Ogólnie uważam, ze urlop macierzyński/tacierzyński bierze zawsze osoba, której praca i zarobki są mniej znaczące dla rodziny.
Oczywiście dotyczy to przypadków, w których zapominamy, że bliskość karmiącej matki, jest w tym okresie dla dziecka, bardziej pożądana, od realizacji feministycznych wymysłów.
Myślę, ze przez te kilka m-cy (piszę o dotychczasowych urlopach macierzyńskich) ważniejsza jest obecność kobiety przy dziecku, niż jej obecność w pracy . Niestety matki nie da się rozdwoić .

Nie jestem pewien, ale chyba tacierzyński oznacza, że matka nie korzysta w tym czasie z macierzyńskiego? Więc w realnych warunkach mamy do wyboru obecność matki w pierwszych tygodniach życia dziecka, albo obecność ojca. Prawdziwa matka i tak będzie wtedy myślała wyłącznie o dziecku, więc po jaką cholerę ma zostawiać go i chodzić do pracy ??

Czas po urodzeniu dziecka obfituje w duże (często niezaplanowane) wydatki, więc pracująca część rodziny MUSI w tym czasie zwiększyć swoje przychody, a co za tym idzie czas poświęcony na pracę.
Ponieważ to zazwyczaj ojciec jest częścią pracującą takiej rodziny, więc uważam za zupełnie logiczne, że poświęca swój czas pracy (dla dobra rodziny i dziecka), a nie samemu dziecku.
Co wcale nie oznacza, że jego poświęcenie dla tej drobinki jest mniejsze .
Po prostu życie .

Co ma wspólnego facet zarabiający mniej od żony z terrorystą ??

Znam ludzi, którzy na swoją płacę nie zasługują. Takich jest łatwo wymienić (nowi raczej nie mogą być gorsi ).
Pracownik lojalny wobec swojego zakładu pracy nie wykorzystuje "wszystkich furtek", by ten zakład naciągnąć.

Wybacz, ale nie rozumiem.
Zapominam się, bo uważam, że miejsce matki jest przy noworodku ??

Postawą do naliczenia wysokości zasiłku urlopu macierzyńskiego stanowi średni przychód z ostatnich 12-stu m-cy.
Nie uwzględnia on jednak wielu "nieoficjalnych" elementów wynagrodzenia, z których korzysta pracująca osoba.
W efekcie osoba na stanowisku, gdzie te bonusy przysługują, traci je w trakcie urlopu macierzyńskiego/tacierzyńskiego.
Dla budżetu rodziny ma to znaczenie.
Ma np. znaczenie, że mąż wykorzystując służbowe auto, może zawieźć żonę na badania.

Ja jestem zdania, że dziecku nic nie będzie jak nie będzie przebywało z matką 24h na dobę, co najwyżej szybciej będzie samodzielne, a jak kobieta ma potrzebę wrócić do pracy to powinna to zrobić. Po to są nianie, żłobki, przedszkola itp. Nie musi na tym cierpieć związek i wzajemne relacje z rodziną (pod warunkiem, że robienie kariery nie polega na pracy w trybie 24/7 żeby się piąć jak najszybciej po korporacyjnej drabinie awansów). Nie każda kobieta ma ochotę siedzieć w domu i być matką cały czas, ja sobie siebie nie wyobrażam w takiej roli.
Ja znam rodzinę, gdzie oboje rodzice pracują i to duuużo. Zarządzają własną firmą, są dość majętni. Mają dwóch synów - straszy 12 lat, młodszy 3 lata. Mają wynajętą nianię, która im tych dzieci pilnuje, gdy oni są zajęci. Niemniej, gdy tylko się da starają się tym dzieciom poświęcać czas. Nie zauważyłam żeby te dzieci były nieszczęśliwe, zaniedbane, bo mamusia nie gotuje codziennie obiadków i nie jest z nimi bez przerwy. Jak się coś robi z głową, to można.