kobieca naiwność nie zna granic i oto wynik....sama na ziemskim padole

Tak to jest jak facet staje się najważniejszą rzeczą w życiu a starzy znajomi idą w odstawkę. Później pozostaje tylko pobudka z ręką w nocniku, bo starzy znajomi olewają osoby, dla których facet zawsze  był ważniejszy. Pisałam już tutaj o tym kilka razy - związek jest komponentem życia a nie jego sensem.

nom teraz wiem, na czym i jak powinien wyglądać związek...Polak mądry po szkodzie:/ no cóż uczymy się na błędach...tylko szkoda, że teraz odbiło się to na moich studiach, rok mam w plecy...w jakimś poście pisałam, ze mam depresje, już powoli staje się silniejsza psychicznie, ale jest trudno. najbardziej zawiodłam się na ludziach, o których zawsze myślałam, że mogę na nich polegać...egoizm zabija najmniejsze wartości i uczucia.  Bliźniaczka jesteśmy w takiej samej sytuacji, też nie mam z kim o tym pogadać, nawet nie mam z kim gdziekolwiek wyjść....ale narzucać się nie mam zamiaru. Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie....;P w (_I_) mam takich znajomych, niech się zaspokoją nową laską mojego eks...a ja wierzę, że ja ( i Ty Bliźniaczko!) wkrótce poznamy kogoś, już nawet nie myślę o facecie , ale kogoś z kimś można będzie pogadać, wyryczeć się na ramieniu, i w każdej chwili na tą osobę polegać. musi się los odmienić...tylko kiedy...wrrr;/

.

wszystkie dziewczyny - bądźcie silne. Ja zostałam porzucona prawie pół roku temu. Teraz jest dobrze, ale możecie poczytać inne moje posty. Też czuję się samotna. Znajomi mojego eks, oczywiście mnie olali. Mimo, że zawsze mówili, że mnie lubią - koniec związku równy był końcowi znajomości z nimi. Są ludzie z towarzystwa mojego eks, którzy bardzo mi pomogli i nadal mamy jakiś tam kontakt. Ja staram się nie rozpamiętywać związku, ale to bardzo trudne, bo nadal wszystko mi się z nim kojarzy. Nie czuję już chęci powrotu do niego, ale nadal o nim myślę. To znaczy twki w mojej głowie, jego negatywny obraz, ale nadal tkwi. Boję się, że nigdy go nie zapomnę, a chciałabym móc zresetować moją pamięć. Wyrzucić całkowicie jego obraz i te 2,5 roku kiedy byliśmy razem. Kiedy z nim byłam strasznie bałam się tego, że ze mna zerwie, a ja sobie nie poradzę, ale nie myślałam o tym, bo było dobrze. Potem zaczęło być źle i non stop takie mysli kotłowały mi się w głowie. W końcu zerwał, wczęśniej porządnie wymęczając mnie psychicznie - nie odzywał się do mnie po kilka dni, nie odbierał telefonów, kasował połączenia, był chamski.

Mam nadzieję, że dla mnie też macie jakąś dobra radę dziewczyny

pozdrawiam

.

.

no tak wlasnie jest ze przewaznie to my kobiety oddajemy cala siebie zatracamy sie w tej milosci a pozniej zostajemy zupelnie same
bo wszyscy sie od nas odwrocili. Sama mialam dosc podobnie w poprzednim zwiazku tez oddawalam cala siebie.
Chodzilam do szkoly(czasem nie) byleby tylko sie z nim spotkac.
Urwalam pare kontaktow ale na szczescie chyba mam wyrozumialych znajomych wiec to zrozumieli:)
Dlatego nie nalezy zamykac sie na innych i oddawac sie bezgranicznie partnerowi nalezy miec swoj wlasny odlamek swiata:)
Czas dla siebie i znajomych przeciez to takze jest wazne:)

I dobrze robisz ze sie wyprowadzasz.
Ja po rozstaniu z narzeczonym wymowilam wspolne mieszkanie po 2 dniach a wyprowadzka byla po 2 tygodniach. Odetchnelam ledwie mialam to za soba.
Powyrzucalam rzeczy, ktore mi przypominaly ex-a i troszke podnioslo mnie to na duchu.
Nawet ciuchy; do tego ostatniego zmusila mnie co prawda utrata wagi ("ucieklo" mi 25 kilo w ciagu 3 miesiecy), ale cudownie sie czulam kompletujac nowa garderobe .
W tym mieszkaniu trzyma Cie sentyment. A po to zeby sie posunac do przodu, trzeba zakonczyc stare sprawy i odciac od przeszlosci.
Powodzenia