Granice prywatności w związku - szczerośc bez granic czy jednak nie?

Ja postępuje dokładnie jak Ty... wychodząc z założenia,że nie mam nic do ukrycia i zuuupełnie nie cierpi tu moja prywatność gdy mój mąz weźmie do ręki telefon i w nim grzebie.. robi to nawiasem mówiąć od czasu do czasu ..a sam ma zdanie jak Twój mąż... zawsze tak miał... nie wiem .. może to jednach cecha charakteru, może to złe poprzednie doświadczenia kiedy był chyba inwigilowany przez którąś z popzrednich partnerek.. hmhm nie wiem..

Jakie "dostało"? Wypowiedziałam własne zdanie, o które prosiłaś. I skąd wiesz, że mąż ma hasła tu i tam, i że kasuje historię, skoro niby nie kontrolujesz?

Grzebanie komuś w telefonie i poczcie jest chore, niezależnie od tego, czy drugiej osobie to przeszkadza, czy nie (tak jak Malwinie). Dlaczego chore? Dlatego, że to oznacza, iż mamy swoją drugą połówkę za dziwkę i cały czas szukamy potwierdzenia naszych podejrzeń. Ja bym się bardzo źle czuła z tym, że mój mąż kontroluje moją pisaninę w poszukiwaniu dowodów zdrady.

nigdy nie myslalam zeby sprawdzic facetowi telefon w poszukiwaniu podejrzen o prostytucje

Przed stratą zaufania do mojej żony wierzyłem jej we wszystko ,nic nie sprawdzałem, nie kontrolowałem, brałem wszystko jak leci. Sam żadnych sekretów nie miałem nawet jak wykasowałem historię w przeglądarce to dlatego,że nie chciałem żeby przypadkowo wyskoczyła strona na której zamawiałem jej prezent. Nie miałem nic do ukrycia. I wydawało mi się to zupełnie normalne. Wierzyłem,ufałem. Po stracie zaufania nie mogłem uwierzyć, że byłem takim naiwniakiem:). Sprawdziłem telefon jeden jedyny raz. Czułem się z tym strasznie gdy uświadomiłem sobie, że poniżam się sam przed sobą robiąc takie rzeczy. Ale w pierwszym stadium ,,choroby zdradzieckiej" wyczynia się różne rzeczy. Ale tak jak napisała End_aluzja taką cenę muszą zapłacić Ci którzy zawiedli nasze zaufanie. Jeśli  ktoś chce naprawić to co zostało zepsute to nie może mieć nic do ukrycia i musi się liczyć z tym, że jego słowa,spotkania,wyjścia na piwo będą być może sprawdzane. Fajnie się kłamało to teraz trzeba pocierpieć niestety. Dlatego jeśli ktoś to wytrzymuje to można przyjąć, że rzeczywiście żałuje tego co zrobił i wie, że ponosi tego konsekwencje.

My staramy się zacząć od nowa i układ jest prosty nie czytamy swoich sms,maile też są sprawą prywatną. Natomiast w przypadku jakiegokolwiek podejrzenia o kłamstwo albo udowodni mi, że się myliłem i zinterpretowałem to nie tak jak powinienem. Albo pakuję się i...było sobie małżeństwo. O jakimkolwiek kłamstwie nie wspominam bo to oczywiste.

Chyba mam zdanie jak wiekszosc dziewczyn na forum.
Jesli zwiazek rozwija sie zdrowo i nie zostalo zlamane zaufanie to kazdy ma prawo do prywatnosci. Ktos wspomnial ze wyczyscil przegladarke zeby nie wyskoczyla strona z ktorej zamawiano prezent. Tez tak robie. To nie znaczy ze od razu sypiam z kim popadnie ale prezent to z zalozenia niespodzianka I wymagam od partnera zeby w razie wykrycia takiego mojego postepowania nie mial od razu na mysli dzikiej orgii z moim udzialem. To sie chyba nazywa zaufanie, czyz nie? A jesli partner mnie skonfrontuje bo ma chwilowy moment zwatpienia (ktoz ich nie miewa?) to mu jasno mowie "Robie ci prezent, prosze nie dociekaj".
Nie chowam specjalnie telefonu, nie blokuje kompa haslem (haslo jest ale maz je zna i jak chce to prosze bardzo niech sobie uzywa). Nie znamy swoich hasel do skrzynek mailowych bo niby po co? To byloby budowanie zwiazku z odgornym zalozeniem ze sobie nie ufamy. Nazwijcie mnie naiwna ale wierze ze zwiazki powinny miec silne fundamenty i zaufanie jest jednym z nich.
A jesli mimo calej udostepnionej mu wolnosci i mojej wiary w jego wiernosc maz pojdzie na zielensze pastwiska to wtedy zaczynamy (byc moze) zwiazek na calkowicie moich zasadach, ktore musza zostac zaakceptowane. Bo jesli nie to ja tez wiem gdzie sa drzwi i umiem ich uzyc.

Na początku sprawdzałam panicznie i notorycznie męża, czy coś znów knuje na boku, jasne, że knuł, rozpaczałam.
   Teraz tego nie robię, a jeżeli już zajrzę na jego e-mail to z przyczyn służbowych bo razem pracujemy. Minęły prawie 2 lata po jego trzyletnich  zdradach a dla mnie już teraz zrobiło się obojętne czy on coś kombinuje na boku. Odzyskał z dysku twardego zdjęcia swojej kochanki, pewnie je czasem z sentymentem i łezką w oku przegląda a ja mam to gdzieś. Nie zależy mi na nim tak jak kiedyś, powiedziałabym nawet, że z dnia na dzień coraz bardziej mi obojętnieje a co dziwne i zaskakujące z dnia na dzień widzę coraz większe jego zabiegania o mnie, codziennie widzę, że on mnie kocha....a mi to okazywanie uczuć zaczyna przeszkadzać i drażnić.
  Nie warto sprawdzać, czasem lepiej nie wiedzieć, zająć się sobą a on zauważy, że nie jest pępkiem świata.
Co da sprawdzanie? To tylko podsycanie własnej wyobraźni, własnych obaw, poczucia niższości.
Jak będzie chciał to zdradzi nawet w kościele.

No cóż!

Przez tyle lat wspólnego życia nigdy mi nie wpadło do głoqy, aby kontrolować, przeglądać telefon i tym podobne...wierzyłam, ślepo ufałam, dałabym sobie wszystkie kończyny uciąć - taka byłam pewna!!!!
No ale życie po zdradzie biegnie już na zupełnie innych zasadach!
Osoba zdradzona po prostu nie ufa, nie wierzy i to powoduje, że zaczyna dociekać, bawić się w detektywa.
Ja nie sądziłam nigdy, że upadnę tak nisko i zacznę sprawdzać bilingi, przeglądać kieszenie. Najchętnej jeszcze bym zamontowała
GPS-a w samochodzie.
Czy tak ma wyglądać życie? Nie!

Ale tak jak pisali moi przedmówcy - taka jest cena, jaką musza zapłacić, ci, którzy zawiedli nasze zaufanie....

Pytanie tylko w jakim celu to robiłaś? By mieć niezbite dowody Jego zdrady i zakonczyć związek, czy aby tkwić w nim nadal katując się kolejnymi odkryciami?

End_aluzja dzieki Ci za te slowa. Juz myslałam, że może ja faktycznie za duzo wymagam. Jakiś czas temu poprosiłam mojego M żeby pokazał mi książkę adresową na swojej skrzynce mailowej,NIE maile tylko adresy( chciałam sprawdzić, czy usunął adres tej baby; jak teraz o tym myslę to wydaje mi sie to głupie, bo przecież zna go na pewno na pamięć). Usłyszałam, że przesadzam, że Jemu jest przykro,że mu nie wierzę i wtykam nos w prywatne sprawy:(. Od tego czasu zaczęłam sie zastanawiać czy jemu naprawdę zależy. Bo człowiek, który szczerze mówi PRZEPRASZAM mówi też żałuję i nigdy tego więcej nie zrobię. Sprawdzamy nie dlatego, że chcemy mieć kontrolę nad czyimś życiem, tylko chcemy mieć pewność, której tak brakuje po zdradzie. Chyba powoli czas na poważna rozmowę z moim (jeszcze)M.

Dokladnie idealne ujęcie "ODDALA"- właśnie to jest wg mnie pierwsza najwazniejsza oznaka, że cos sie dzieje.. Oddala nie koniecznie oznacza zdrade itp ale jezeli do tego dochodzi regularne wycofywanie sie z codziennych relacji i brak reakcji na wszelkie proby rozmowy.. to mamy ewidentny sygnał.. ktorego sie nie lekcewazy. U mnie zaczelo sie wlasnie od tego- poczucie, że facet sie "oddala", "wycofuje", nie chce rozmawiac, jego refleksje są co raz płytsze aż w koncu mialam poczucie, że jestem w związku jakby nie z nim tylko sama ze soba.. wkroczylam do akcji (pisalam o tym w moim watku) zwlaszcza dlatego ze juz raz zawiodl moje zaufanie, klamstwo wyszlo kiedys bez prob kontroli z mojej strony.. jezeli zaufanie jest juz nadszarpniete a znowu mamy poczucie ze cos sie dzieje to albo odwracam sie i od razu rezygnuje albo szukam dowodow na potwierdzenie moich odczuc i niestety u mnie sie potwierdzilo i mam teraz czystą sytuacje-oddycham z ulgą.

Nie chce opowiadać całej historii. Bo schematy zawsze są takie same. Mój mąż np. Się nie oddalił. Pamięć mam dobra wiec przeanalizowalam cały okres jego fascynacji chętnym nieskomplikowanym cialkiem. Mój mąż wyznawał mi miłość dbał o mnie dbał o rodzine słuchał co mówię nie zaczął mnie krytykować chętnie się ze mnA kochał i tak dalej i tak dalej.
Gdyby nie fakt nie wyjezdzalam bladym świtem a w jego telefonie jest numer Taxi i z jego telefonu Taxi zamawiamy to pewnie bym jeszcze nie wiedziała. W końcu i tak bym się dowiedziała bo zwykle tak bywa... Po znalezieniu esemesa którego treść wyryla mi grawerke w sercu- a propos miał taki telefon w którym początek treści esemesa był widoczny na ekranie i działała jedna funkcja wiec kkikasz ok i dopiero zamawiasz Taxi.... Wiec po znalezieniu esemsa nie wierzyłam. Uznałem ze pomyłka. Ale potem wystarczyło zaobserwować ze telefonik ma zawsze przy sobie. W ciagu tygodnia wstając wcześniej znalazłam dwa esemesy niedwuznaczne.
I tak dalej i dalej. Potem jak znacie z autopsji rekonstrukcja wydarzeń....
Teraz wAzne jest co innego kiedy powiedziałam mężowi ze wiem usłyszałam zapewnienia ze to nic ważnego ze przecież mnie kocha ze tamto nie na żadnego znaczenia ze nic jej nie obiecywał.
I tak dalej i tak dalej. Wyszło ze potraktował ja jak kolejny gadzecik do zaliczenia a ze tak ja potraktował to nie dotyczyło to mnie. Faktycznie rekonstrukcja wydarzeń nie potwierdziła znalezienia jakichkolwiek emocjonalnych wyzwań. Zreszta najważniejsze przed nami.
Wiec: ustaliliśmy warunki. Zasady naszego dalszego życia. Jego uczciwość i lojalność wobec mnie. Zero gierek. Od dwóch lat borykamy się ze zdrada. On jest dla mnie przy mnie dba o mnie pomaga przejść przez trudne chwile.
Ja uczę się kochać i ucze ufać.
Aby ufać potrzebuje pewności ze jest uczciwy. Nie mogę wierzyć jego słowom bo przecież kłamał. Jeśli potrzebuje sprawdzania. To trudno. Nie robię tego często. Ale czasami jak mnie dół dopadnie... To muszę sprawdzić czy to co mi złamane serce podpowiada jest prawda. On o tym wie. Mówi ze jak muszę to trudno. Ze jak chce da mi telefon. I tak dalej i tak dalej. Nie sprawdzam przy nim. Bardziej okazyjnie...coraz rzadziej.
Wcale nie jest mi z tym dobrze. Ale to dlatego bo w ogóle nie jest mi dobrze. Bo strach przed tym ze podjęłam zła decyzje jest zbyt silny. Bo jeśli mam się dowiedzieć ze jednak oszukuje to wole teraz niż za kilka lat. Wole teraz kiedy serce mam jeszcze w gruzach niż za kilka lat kiedy zacznę ufać i kochać.
Wiec sprawdzam. Dla siebie i egoistycznie. Bo jeśli się dowiem o złamaniu paktu nie bedzie kolejnej szansy. Juz nie.
Sprawdzam bo muszę mieć pewność aby uczyć się ufać.
Sprawdzam tez dlatego zeby wiedzieć od razu. Zeby zauważyć pierwsze objawy i zaśmiac mu się w twarz. Powiedzieć. Jaka ja głupia byłam.... Powiedzieć teraz usiadzmy i się zastanówmy jak to kończymy. Dziecko wspólny majątek.
Nie będę tluc talerzy wrzeszczec zbierać dowody. Będę mediowac i negocjować zeby wyjść z tego z resztka godności i człowieczeństwa. Mojej godności i człowieczeństwa. Bo jego oszustwo go z tych elitarnych wartości konsekwentnie wykluczy.

To prawda. Ja jednak wierze w ludzi. Zakładam ze mojego męża pociagnela adrenalinka i emocje. Zaimponowanie laseczce i sprawdzenie swoich granic.
Zakładam jednak ze mnie kocha i kochał. Zakładam ze jest dorosły i widział jak cierpię. Zakładam ze potrafi podjąć decyzje. Ufam ze ludzie uczą się na błędach. Ufam ze związki się buduje a nie posiada...

Zaufanie. Jeśli go nie ma, to czy można mówić o zdrowym, trwałym związku? Zaufanie więc wyklucza szpiegowanie partnera, nieprawdaż? No właśnie, ale co, kiedy mamy jakieś niejasne przeczucia, że ten związek już nie jest zdrowy, że partner/ka szuka tylko odpowiedniej gałęzi, którą chce złapać, żeby puścić tą, której się obecnie trzyma?

Zawsze szanowałem prawo do prywatności mojej partnerki - dla mnie to była podstawa szacunku do niej w ogóle. Niestety, doszło do pewnego okresu w naszym życiu, że zacząłem czuć kogoś innego w jej życiu. Któregoś dnia sprawdziłem jej telefon i dziękuję za to do dzisiaj, bo przerwałem dzięki temu ten toksyczny dla mnie okres (a i chyba cały związek). Tak, było ich wielu. I to nie były powierzchowne zdrady. To były sms'y pełne miłości, namiętności i oddania. Przy mnie była (a w zasadzie bywała), bo zapewniałem jej poczucie bezpieczeństwa, wygodne bytowanie, stanowiłem swego rodzaju azyl - cóż, mogła liczyć u mnie na wsparcie zawsze, bez względu na okoliczności. Tak, wykorzystała moje uczucia do niej dla swoich celów, swojej wygody.

Dlatego uważam, że należy szanować czyjąś prywatność, ale nade wszystko - swoją godność i zdrowie. Tak teraz na to patrzę. Wciąż ją kocham i wybaczyłem jej wszystko, ale nie możemy już być razem. Cierpię, ale wolę być nieszczęśliwy sam, niż żyć w nieszczęśliwym "związku". Złamała mi nie tylko serce, ale i duszę. Wiem, że też ją zraniłem, bo nie byłem święty i nie uważam się za ideał, choć każdego dnia staram się stawać lepszym człowiekiem. Ona teraz jest szczęśliwa z innym i to stanowi dla mnie swego rodzaju pociechę.

Bezduszny - a jak długo trwał Twój związek z dziewczyną? Czy postąpiłbys tak samo mając 20 lat małżeństwa za sobą, czy próbowałbyś odbudować zaufanie?

Ewa - myślisz, że nie chciałem? To było 6 lat. Po "wpadce" nie mogłem znieść jej łez i wydawało mi się szczerego żalu. Po dwóch dniach byliśmy już znowu razem. Cóż, kiedy po 2 tygodniach okazało się, że jest to samo. I tym razem dałem jej szansę, bo widziałem jej żal i znowu łzy. Uważałem, że skoro kocham, to kocham bez względu na okoliczności. Zarzekała się, że się zmieniła. Czy to kiedykolwiek nastąpiło - nie wiem. Po pół roku znowu odkryłem, że nie zerwała jednej ze swoich znajomości, co więcej nawiązała następną. Odeszła, bo stwierdziła, że czuje się przeze mnie upokorzona. Chciała wrócić na dzień następny, ale we mnie już coś pękło. Teraz czasami żałuję, ale z drugiej strony - ileż można dawać szans, skoro ta druga osoba nie umie albo nawet nie chce ich wykorzystać? Wiem, że popełniłem błąd zbyt szybko przechodząc nad wszystkim do porządku dziennego. A ona - cóż, chyba niedojrzała osoba, która do końca nie wie jeszcze czego chce. Nie każdy zasługuje na drugą szansę.

Powiem prosto z mostu - ile razy by Cie nie prosił i nie przepraszał, nie licz, że z tym skończy:/ Ja z moim byłam 3 lata, teraz 3 raz zerwaliśmy, wczesniej rownież wracałam za jego namową, za kazdym razem przysięgał, że się zmienił, że teraz będzie inaczej, co więcej - sam deklarował, że mogę go sprawdzać! Ja odmówilam sprawdzania, bo z doswiadczenia po poprzedniej próbie powrotu wiedziałam, ze to jest na krótką metę, bo ja przywykłam do sprawdzania go a gdy zaczal sie w koncu buntowac, bo juz mu to przeszkadzalo, ja podejrzewalam od razu ze cos ma do ukrycia, takze koło się zataczało. Dlatego za drugim razem odmówiłam sprawdzania i powiedziałam, ze skoro mamy zacząc od nowa, to niech to w miare mozliwosci będzie NORMALNE z normalnym prawem do prywatnosci i ze daję mu czystą kartę. Dalej się zarzekał, ze on mi będzie wszystko udowadniał itd itd. Odmówiłam. No i cóż...po 2 miesiącach od kolejnego powrotu ktorejs nocy cos mnie podkusilo i sprawdziłam. Komputer. Oczywiście pisał do różnych dziewczyn z różnymi podtekstami, na pewno nie były to koleżenskie gadki. Nie muszę mówić jak się czułam po tym, co mi naobiecywał:/ I tak za kazdym razem. Oczywiscie przeprosil, znowu sie zarzekal ze wiecej tego nie zrobi i tak w kółko. Po roku takich akcji doszlo do tego ze mial juz zahasłowane wszystko co tylko się da łącznie z telefonem a ja nie mialam prawa usiasc do jego komputera chociazby zeby skorzystac z netu. Chyba że siedział obok i patrzył:/ wiadome było, ze w jego kompie i telefonie musi się roić od rzeczy ktorych nie mial prawa robić będąc w związku ze mną i po takich deklaracjach. Ja to wytrzymywałam, az to on wymiękł i mi powiedział, że on widocznie taki jest, ze nie potrafi inaczej i nie umie sie jednak zmienić:/ Zajeście co? a ja co? straciłam kolejny rok - bity cały rok życia dla niego, wierząc w jego metamorfozę. I to był 3 rok z nim. Dodam, że nasza sytuacja byla duzo bardziej skomplikowana, bo on narobil mi strasznych swinstw po roku (pisalam o tym kiedys), ktore byly generalnie niewybaczalne, ale tak mi chcial udowadniac swoja przemiane, taki byl chetny na WSZYSTKO zebym tylko wrócila ze oczywiscie dobroduszna ja, stwierdzilam ze kazdy przeciez zasluguje na 2.szansę. Tak, na drugą TAK, ale nie na 4,5 ani 10. On potem jeszcze 2 razy mnie zawiódł mocno az teraz za trzecim razem odszedł sam. Mam wielki żal do niego, że po prostu nie spiął dupy i się naprawdę nie postarał, bo ja trwałam przy nim, bo naprawdę uważałam, że jest między nami cos wyjątkowego, coś co przenosi góry itd...i myślalam, że warto. A on po prostu sobie odszedł przed swietami, sylwestrem, jakby nigdy nic mi nie obiecywal i co więcej, nie okazał w związku z tym żadnych skrupułów, emocji, do tej pory się nie odzywa w ogóle(zapewne jedna z jego 'kolezanek' jest juz kolejna dziewczyną więc ma czym zając mysli i ręce), do tego kiedy ja próbowałam wykrzesac z niego jakiekolwiek emocje zeby sie nie czuc tak bezwartosciowa dla niego, potrafił byc wręcz chamski:/ Nie życzę tego nikomu naprawdę. Żadna kobieta na cos takiego nie zasłguje, a już na pewno żadna, która poswięciła mnostwo nerw, łez, czasu, wybaczała i wierzyła:/
Także moim zdaniem, powinnas jak najszybciej wyciągnąć wnioski z jego niedotrzymywanych obiecanek, zanim obróci się to wszystko co wytrzymujesz o 180 stopni przeciwko Tobie:/

Ewa - ja byłem przez pół roku w takiej sytuacji, z tą różnicą, że partnerka wcale nie była taka cudowna dla mnie, jak Twój mąż teraz dla Ciebie. Teraz to oceniam, jako najgorszy okres w moim życiu. Też chciałem odejść, ale bałem się życia bez niej, że ją bezpowrotnie utracę. Jednego Ewa możesz być pewna - jeżeli nic nie zrobisz, to sytuacja na pewno się nie zmieni. A Ty będziesz się wyniszczać. Powiedz mężowi po prostu, że chcesz odejść. Powiedz, że widzisz i czujesz, że nic się nie zmieniło i nie chcesz być z kimś, kto Cię oszukuje. Skup się teraz na sobie, na tym, że Ty jesteś dla siebie najważniejsza. Ty masz się poczuć dobrze. Każde wyjście będzie trudne - pozostać w tym "układzie" nie możesz, a rozstać się nie chcesz. Dobrej woli trzeba z obu stron - a z tego co piszesz, ona jest tylko po Twojej stronie, więc nic na tym nie zbudujecie. Spróbuj dotrzeć do męża, uświadom mu jak się czujesz i co zamierzasz - bo znając facetów, to on sobie tego na pewno nie uświadamia jak Cię rani.

Czasem rozstanie jest najlepszym wyjściem w danej sytuacji. To nie musi być rozstanie definitywne, ale daje czas obu stronom na przemyślenia i nabranie pewnego dystansu, który jest niezbędny, a jest nie do osiągnięcia w Twojej sytuacji.

Ewa - boisz się odejść, bo boisz się samotności? A samotności w małżeństwie się nie boisz? Nie patrz na te 20 lat, bo to przeszłość. Ciebie ma interesować tu i teraz. Na pewno warto dać szansę - ale jak napisałaś: nie mamy wpływu na uczucia innych. Na pewno nie podejmuj decyzji pod wpływem impulsu. Zrób sobie swego rodzaju bilans korzyści i wad obecnego stanu rzeczy. Co do niego czujesz? Wciąż go kochasz, czy może tylko boisz się samotności? A samotna wcale być nie musisz, to jedno. Po drugie, jeśli zdecydujesz się rozstać z mężem, będziesz mogła zająć się właśnie sobą. I powtarzam - to nie musi być rozstanie na zawsze. Może oboje teraz tego właśnie potrzebujecie - on, żeby zobaczyć co/kogo traci, a Ty, żeby spokojnie wszystko przemyśleć.

ewka123, niestety nawet jesli Twój mąż w tej chwili jest w porządku, ciężko Ci będzie uwierzyć mu, że już nigdy podobna sytuacja się nie powtórzy np z inną kobietą. Musisz się z tym liczyć. Skoro potrafil tak raz - pozwolic sobie na 'zauroczenie' mając żonę, to dlaczego znowu miałby tego nie zrobić. To przykre. Przypuscmy najzwyczajniej w swiecie sie poklocicie, będą ciche dni przez tydzien, a dla niego moze to juz byc jaki pretekst do szukania kontaktu emocjonalnego z kims innym:| Uczucie w małzenstwie powinno byc nierozerwalne i na tyle mocne, ze kiedy sie klocicie i nie mozecie dogadac, Ty powinnas miec pewnosc, on z resztą też, że to nie jest pretekst ani powód do pojawienia się osób trzecich. Małżeństwo do czegoś zobowiązuje - do odpowiedzialności za swoje czyny, do tego ze z góry powinno być nierozerwalne po prostu. Oczywiscie tak być POWINNO a jak jest, każdy ma okazje obserwować we wlasnym zyciu i w zyciu swoich bliskich. Uważam, że powinnaś dać mu szansę, ale tylko wtedy jest widzisz po nim, że on NAPRAWDĘ nie ma nic do ukrycia, nie robi wywodów, kiedy jesteś czegoś niepewna i masz wątpliwości, tylko stara się je na biezaco rozwiewać i robi wszystko, zeby znów zdobyc Twoje zaufanie. Poza tym, nie zapominaj o sobie, w swoim życiu, koleżankach, rozrywkach. Nic tak nie przyciąga uwagi faceta niż to, kiedy widzi, ze oprócz niego masz też swoje wlasne życie, gdzie spotykasz róznych ludzi i ze on nie jest CAŁYM Twoim jedynym światem, pojawia się wtedy u niego nutka niepokoju o Ciebie, obawa że ktoś Cie odbije, i motywacja, że musi się starać cały czas, żebys to wlasnie z nim chciała być. Łatwo mi tera mówić, bo sama swój związek prowadziłam zupełnie odwrotnie:[ Moj facet naodwalał porzadnie a ja wybaczylam i jak wrocilam to juz totalnie całą uwagę i swoje zycie skupilam tylko na nim, na sledzeniu czy na pewno mowi prawde, co robi itd. I to był wielki błąd. Byliśmy tak od powrotu kolejny rok. Aż odszedł. I po miesiacu mial juz inną po 3 latach naszego związku. Wiem, że gdybym potrafiła zamiast na nim, skupic się na sobie, na swoim życiu, to zainicjowalabym nutkę tajemniczosci dla niego i na pewno duzo bardziej przyciągnęłabym jego uwagę. To on by się nastanawiał gdzie jestem, czy na pewno z koleżanką wyszłam, widziałby że mam swoje pasje i nie jest całym moim światem, więc miałby motywację, aby starac się nim być. Ehh...ale mądry Polak po szkodzie. Dlatego Ty zrób jak zasugerowałąm wyżej, póki jeszcze jest czas:]

Uważam, że postąpiłeś słusznie. Dałeś parę szans, których ona nie wykorzystała na zmianę swojego zachowania. Co jeszcze mnie tu zastanowiło otóż, zamiast robić wszystko abyś jej wybaczył, starać się i zabiegać, to Twoja partnerka odeszła mówiąc, że czuje się przez Ciebie upokorzona, czyli przerzuciła winę za wszystkie swoje zdrady na Ciebie. Tak to własnie wygląda.
Ja też uważam, że każdy ma prawo do prywatności ale oboje partnerzy muszą robić wszystko aby relacje między nimi były, szczere, uczciwe i zgodne. Ale czy tak jest?
Nie zawsze, kiedy są sygnały, że coś się złego dzieje z partnerem, że kręci, trzyma komórkę przy sobie i wychodzi z nią wszędzie a nawet z nią śpi, kiedy wszędzie ma hasła i blokady czyli mamy pewne podejrzenia, wtedy zwykle sprawdzamy ale myślę, że nie robimy tego aby wedrzeć się w czyjąś prywatność (choć tak to wygląda), tylko po to aby sprawdzić swoje przypuszczenia czy podejrzenia.
i aby podjąć DECYZJĘ co dalej? przecież nikt nie lubi być oszukiwany a życie z kłamcą/kłamczynią mija się z celem.
Brzydzimy się tego ale to jest jednocześnie nasza OBRONA przed dalszym zyciem w kłamstwach (jeżeli się okaże, że to co mówi nasz partner/partnerka jest jedną wielką ściemą).