Czy prawdziwą miłość można tak szybko zapomnieć?

Greg, nie można się odkochać w ciągu miesiąca. Ale być może jej miłość umarła już wcześniej - wtedy, kiedy próbowała o Ciebie walczyć i przegrała...

Jeśli kobiecie uda się wyjść z toksycznego związku, uporządkować swoje uczucia, jeśli po zakończeniu związku poczuje się wolna - są nikłe szanse na jej powrót. Ona będzie wolała próbować pokochać innego faceta niż ryzykować powrót w bagno...

Greg, zaimponowałeś mi dojrzałym wejściem w siebie. Co mogę ci doradzić pracuj nad sobą, aby być lepszym człowiekiem, dojrzałym mężczyzną. Oddaj się dziś temu aby skorzystać z tego momentu w twoim życiu.

Nic nie dzieje się nadaremnie w naszym życiu. Dziś po tym co przeszedłeś i przejdziesz, rozstanie z ukochanym człowiekiem to okropny ból - możesz stać się dużo bogatszym, wrażliwym i dobrym człowiekiem.

Nie, nie zapomina się tego kogo kochało się całym sercem, i czasem gdy odchodzi się od niego, zostaje pęknięte serduszko. Niełatwo je posklejać.

Dziś ona posklejała swoje. Nikt nie wie jak mocno...

Nie wiem też co doradzić ci. Ja, gdybym była mężczyzną nie zrezygnowałabym ale nie "napastowałabym" jej, raczej starała się udowodnić jej i sobie, że jestem innym człowiekiem, że zmieniłam się  i dojrzałam...

i tutaj słowa już mało znaczą ...

Witam ponownie.
Dziękuję  za wszystkie odpowiedzi.
Co do rezygnacji to na razie nie ma szans. Chociaż czasami chciałbym o wszystkim zapomnieć - co tu dużo mówić, lekko nie jest.
Wiem , że bycie 'czystym złem' było moją życiową porażką. Wszystko to jednak robiłem - nieświadomie .
Wiem również, że to nie jest wymówka ale niestety, naprawdę nie potrafiłem dostrzec tego co się wtedy działo z moją osobą.

La Que Sabe - nic nie dzieje się bez przyczyny, dziś to wiem. Zrobiłem w życiu wiele głupich rzeczy ale dzięki temu rozstaniu wiele przemyślałem i wiem, że już nigdy do tego nie wrócę. Mam świadomość tego, że gdyby nie rozstanie dalej trwał bym w tym letargu, dalej nie dostrzegał bym rzeczy ważnych a te związane z "lekkim' życiem stawiał jako priorytet. Na szczęście oprzytomniałem, zaakceptowałem siebie i mimo wszystko czuję się z tym szczęśliwy(chyba jednak nie wiem jak to wyjaśnić).

felina - ona czuła się źle, nie mogła inaczej się czuć ponieważ ja ze sobą czułem się okropnie. Teraz to wiem ale wcześniej tego niestety nie wiedziałem - może inaczej - nie dopuszczałem takiej myśli do siebie. Wiem, że to wszystko się nie rozwiąże w kilka tygodnie więc ten czas staram się jakoś wypełnić. Chcę się zmienić ale na lepsze a nie na gorsze. Jestem na etapie szukania nowej pracy(chociaż z tym to naprawdę ciężko idzie), powróciłem do "świata" muzyki, oraz co najśmieszniejsze  zakupiłem kurs języka włoskiego. Co do wracania do starych nawyków to jednak nie dałem rady.Dwa dni temu dostałem od znajomego z pracy plastikowy model i wróciłem do sklejania "samolocików" po jakiś 12 latach .

Pozdrawiam.

Witam!

Jestem tu nowa.

Grzegorz moim zdaniem nie można odkochać się w ciągu miesiąca, czy miesięcy. Z autopsji wiem, że prawdziwa miłość trwa, nawet jeśli związek się kończy. Mój skończył się w styczniu, a ja do tej pory nie mogę dojść do siebie.
Jutro napiszę więcej o sobie i o sytuacji, z którą nie mogę się uporać.

PS Sorki za mój login, to mój adres mailowy, jakoś tak wyszło

Hej!

Chcę podzielić się z Wami moim problemem, który właściwie nie odbiega od Waszych.

Ja, podobnie jak Greg, zakończyłam swój 7-letni związek w styczniu. Zaczęło się banalnie. Pracowaliśmy (nadal pracujemy) w tej samej instytucji. Przez pierwsze kilka miesięcy mijaliśmy się na korytarzach obdarzając się uśmiechem, potem było ognisko z pracy i tam się zaczęło. Pierwszy taniec, drugi, delikatne przytulanki i coś zaiskrzyło. Początkowo nic więcej się nie działo. Pewnego dnia mój "kolega" zaprosił mnie na spacer i tam wyjawił, że kocha się we mnie od dawna, wyobrażacie sobie moją minę, potem był pierwszy delikatny pocałunek. Nie ujawnialiśmy w pracy naszego związku, byliśmy dyskretni, do czasu. Wszyscy zaczęli się domyślać i już nie ukrywaliśmy się.
Był moim ideałem: co sobotę przynosił mi jedną różę do domu, kiedy wsiadałam do samochodu otwierał mi drzwi, zachwycał się moimi dłońmi, bawił się z moim synkiem z poprzedniego związku, zabierał nas, lub mnie co weekend na wycieczki, całował mnie przy byle okazji, tulił, był cholernie miły. A ja byłam najszczęśliwszą KOBIETĄ na świecie!!!!!!!
Nie minął rok, a my byliśmy po ślubie. Cieszyliśmy się, że jesteśmy razem, wszystko robiliśmy razem, mój syn całkowicie zaakceptował mojego nowego partnera, to był najpiękniejszy okres w moim życiu.
Kilka miesięcy później mój mąż stwierdził, że to wszystko go przerosło, życie rodzinne, obowiązki, problemy dnia codziennego. Postanowiliśmy się ratować, udało się przez dwa lata. Mój mąż zaczął uciekać w swój świat, nie interesował się naszym wspólnym życiem, właściwie to już powoli przestał ono istnieć. Wyprowadził się. Utrzymywaliśmy kontakt, co dziwne razem spędzaliśmy wakacje, czasami wyjeżdżaliśmy gdzieś, ale to już nie było to samo. Mąż się zmienił, nasze relacje stawały się coraz bardziej chłodne. Kochałam męża mimo wszystko, chciałam ratować nasze małżeństwo, niestety on postanowił się ze mną rozwieść. I zostałam sama. Kocham Go nadal, najgorszy jest fakt, że spotykamy się w pracy. Wiem, mam syna, ale on jest na pierwszym roku studiów i w domu bywa rzadko, ma swoje życie.
Jestem zdruzgotana, ciągle roztrząsam dlaczego ten człowiek przestał mnie kochać i odszedł.  Ciągle płaczę, czuję się strasznie samotna.

Pozdrawiam Was

oj niestety się nie da tak szybko przestać tyle o tym myśleć. a już w ogóle zapomnieć......