O ktorej klasc spac 5letnie dziecko?

Yvette, dzieki za rady, ale to nie jest moje dziecko, ale mojego partnera   I poniewaz, jak on sie tlumaczy - mala jest u nas na co drugi weekend (poki co), to sila rzeczy nie da sie wprowadzic rutyny jego zdaniem. Nawet jak dziecko bylo u nas na tydzien, tez sie nie dalo...
I tak:
- dziecko w ryk, bo nie chce isc spac
- dziecko w ryk, bo na dworze jeszcze jasno, i nie pojdzie spac
- nie pojdzie spac, jesli my, a przynajmniej partner tez nie idzie do lozka
- nie pojdzie spac bez filmu wieczorem w naszym lozku (filmy te naogol zaczynaja sie miedzy 20.00 a 22.00, wiec koncza miedzy 21.00 a 23.00)
- nawet po filmie, nie pojdzie spac, bo nie chce, zaczynaja sie akcje na naszym lozku,skakanie i wymysla zabawy
- czesto nie chce isc w ogole spac do swojego lozka, wiec znowu ryk
- kiedy w koncu juz jest w lozku i partner jej czyta, opowiada bajki i spiewa kolysanki i zostaje z nia dopoki ona nie zasnie, co ona wykorzystuje i wymysla znowu zabawy, albo prosi o wiecej bajek
W efekcie dziecko chodzi spac ok polonocy. I to nie tylko w weekend, ale tak bylo codziennie, kiedy przyszla do nas ost na tydzien.

Za kazdym razem kiedy mala przychodzi, ja prosze partnera, by tym razem bral ja wczesniej do lozka - slysze odp - "moze" i na tym sie konczy, oboje robia co chca, znaczy, ona przeciaga, wymysla, albo ryczy, a on robi wszystko co ona chce.
Na nic moje teksty, ze to jest malutkie dziecko, ze musi odpoczac, wyspac sie, bo oczywiscie nastepnego dnia sa nowe fochy i ryki o byle co, bo przemeczona ale za to hyperaktywna (wstaje czesto o 7.30 i znowu przychodzi do naszego lozka, gra w gierki, wiec my spania tez juz nie mamy).
Partner sie tlumaczy, ze poniewaz mala jest tak rzadko u nas, to on nie ma szansy wprowadzic rutyny, poza tym, ze weekend to ma byc dla niej weekend, wiec ma byc szczegolnie - filmy w lozku i chodzenie spac pozniej.  A jak byla u nas na tydzien, nic to nie zmienilo, bylo jeszcze gorzej, bo "mala ma wakacje!", wiec, codziennie filmy w naszym lozku i codziennie zasypiala tuz przez polnoca.

Zamiast sie cieszyc takim wieczorem z dzieckiem ja jestem totalnie przemeczona, sflustrowana i zdenerwowana. Nie mowiac o tym, ze nie mam absolutnie zadnej prywatnosci we wlasnej sypialni i we wlasnym lozku, a juz nie wspomne, ze o wieczorach z partnerem, jakiej wolnej chwili dla nas moge absolutnie zapomniec.
On rozumiem, ze chce korzystac z kazdej minuty z dzieckiem, jesli je widzi co drugi weekend, ale to nie jest moim zdaniem zdrowe dla dziecka. Poza tym, jak byla na tydzien, bylo jeszcze gorzej. Proponowalam moze film co kilka dni, zeby bylo szczegolnie, i zebysmy my mieli tez troche swobody, nie, absolutnie, nawet jak on probuje jej wyjasnic ze juz jest 21.30, albo nawet 22.00 i musi isc do wlasnego lozka, ona w ryk, bo mial byc film, wiec go ma....

Mam tego dosc. On robi co ona chce, a jak ja np zwracam partnerowi uwage, to ona sie na mnie obraza, wychodzi z pokoju, zamyka drzwi i idzie sie boczyc w swoim pokoju.

Poradzcie cos, bo ja juz swiruje

Dodam, ze u mnie byla - Dobranocka o 19.00 i potem do mojego pokoju, czasem troche zabaw, czy czytania, ale absolutnie zadnych filmow!!!! i to w lozku rodzicow!! o 22.00!!!

Ona u mamy w domu ma rutyne, chodzi do lozka o 19.30, moze troche pozniej. Nigdy nie ma filmow w lozku ani zabaw o tej porze. Dlatego mojemu partnerowi jej szkoda, i chce jej to wynagrodzic (tak mu sie wydaje, ze powinien) jak i wynagrodzic, ze nie ma taty na codzien.
Wszelkie rozmowy na temat jego dziecka powoduja miedzy nami konflikty.. A on i jego rodzina ucza ja, ze jak powie "prosze" to moze w zyciu wszystko miec, tak jak i do nich mowi "prosze" i na wszystko jej pozwalaja...On wychodzi z zalozenia, ze skoro nie urzadza histerii by cos dostac, ale ladnie i slodko prosi, to on nie moze jej odmowic...

No ale czy uwazacie, ze nie mam racji z tym chodzeniem spac tak pozno? I tym, ze nie mam ani ja, ani z partnerem zadnej prywatnosci, czas kiedy jest u nas jest kompletnie zdominowany przez nia i jej podporzadkowany?

No fakt, konsekwentny to on nie jest, ale sie zawsze tlumaczy tym samym - jakby mial dziecko pod swoja opieka codziennie, to bylby inny i bylaby rutyna, a tak nie moze stworzyc rutyny w trzy dni.
Moim zdaniem moze, bo juz to zrobil - rutyna ogladania pozno filmow w naszym lozku i rutyna bardzo poznego chodzenia spac.

Do tego mala bardzo grymasi z jedzeniem. Co partner jej nie zrobil, ona nie bedzie jadla, ona chce cos innego, a on jak glupi sie zgadza i leci jej robic co chce, wkoncu mu zwrocilam uwage, i sie postawil, oczywiscie mala plakala, no to jego brat czy mama dali malej to, czego on nie chcial.....grrrr
Kazalam mu zapytac sie matki dziecka co mala je - zrobila liste i nie bylo tam nic, czego by u nas nie dostawala tez, a nawet o wiele wiele wiecej, niz nam mowila. Nam mowila, ze nie lubi tego czy tamtego, a jadla u matki.
Ale i to nie pomoglo, bo teraz przy prawie kazdym posilku skarzy sie na bole brzucha i ze jej niedobrze i albo odchodzi od stolu w ogole, albo psa karmi swoim jedzeniem. Ja uwazam, ze sobie to zmyslila, bo jakby tak robila u matki, chyba by w koncu ta ja wziela do dorktora, a tak sie nie stalo.

Pytanie tylko, czy ja mam w ogole prawo cokolwiek powiedziec?

Wiesz a_normalna, ja sie nad tym tez wlasnie zastanawialam, czyby rzeczywiscie byl inny wzgledem naszych dzieci. I jakos doszlam do wniosku, ze chyba nie bardzo...

Nadal sie zastanawiam nad odejsciem. Kazdego dnia.

Widzisz jaki jest i on już raczej się nie zmieni, skoro nie widzi takiej potrzeby i dobrze mu tak jak jest. Spróbuj jeszcze z nim spokojnie i rzeczowo porozmawiać. Jeśli nie wyrazi chęci zmiany, będzie dalej obstawiał przy swoim, to naprawdę radziłabym Ci od niego odejść. Jest tylu porządnych facetów którzy liczą się ze zdaniem kobiet, że nie musisz trzymać się kurczowo tego... tego zatwardziałego zwolennika rutyny

Sabe, wydaje mi się, że problem polega na tym, że ojciec dziecka nie chce wprowadzać takich zmian. I w takim przypadku MAry niewiele możesz zrobić. Wszystkie nasze rady są na nic.

Kochane, dzieki za rady.
Wiesz Sabe, to nie z dzieckiem jest problem. Masz racje, sprawdza granice i je coraz bardziej nagina.
Jemu sie nie da absolutnie wytlumaczyc, ze pozwalajac malej by ta juz teraz wchodzila mu na glowe, sam szykuje sidla na siebie. Ona juz teraz go poniekad szantazuje - "jak ty mi nie dasz to pojde do wujka, on mi da", "jak tego nie zrobisz to bede plakac", a ostatnio non stop - "nie jestes najlepszym tata na swiecie bo mi nie pozwalasz robic co ja chce". Ja to wzielam powaznie, nawet sie zdenerwowalam, ze mala juz go nie szanuje, kiedy on wszystko dla niej, a on , jak zawsze, zrobil z tego zart. I tak wiele razy, jak ona jest niegrzeczna, on sie z tego smieje, co moim zdaniem jest zlym sygnalem dla dziecka. Ono mysli, ze jest w porzadku to co robi, a nawet fajnie!
Sprawe poteguje fakt, ze mala jest jedynym dzieckiem i w rodzinie mojego partnera i jej matki, i poniewaz rodzice sie rozwiedli, cala uwaga jest skupiona na niej i dziadkowie i wujkowie chca jej wynagrodzic. Wiecie ile dostaje prezentow pod choinke? W tym roku bylo mniej - 11. w Zeszlym chyba z dwa razy tyle. Ja juz kilka razy powiedzialam jego bratu, by nie podwarzal decyzji ojca dziecka, to on mi na to"bo ona taka ladnie poprosila". Tak! To dziecko nie urzadza histerii jak cos chce, ona dobrze wie co na nich dziala, heh.

Moj partner niby pozwala mi wyrazic swoje zdanie, ale na tym sie na ogol konczy. Jesli przychodzi do dzialania, robi jak chce on, albo mala. Moje wszelkie prosby i propozycje a propo chodzenia spac odbijaja sie jak od sciany i spelzaja na niczym.
Co do jedzenia - ja mu juz te metody nieraz proponowalam. Gdzie, nie chciala obiadu, to od razu jej wcisneli deser.

A jesli chodzi o tworzenie razem wspolnie rodziny.. partner oczekuje ode mnie, ze bede nasza trojke nazywac rodzina, ale macie racje, w rodzinie wszyscy powinni szanowac potrzeby innych, a moje nie sa. Natomiast kiedy przychodzi do urzadzania pokoju malej, prania jej ciuchow, sprzatania po niej, czy zajmowania sie nia, czy jakiekolwiek male rzeczy, on tego ode mnie po prostu oczekuje, a jak mu zwroce uwage, zeby zajal sie sam corka, to wielka obraza.

Mi sie wydawalo, ze w takim zwiazku - gdzie partner ma dziecko, nie powinnam sie wtracac co do wychowania dziecka, jego rutyny spania, jedzenia, czegokolwiek. Ale tak sie po prostu nie da, bo kiedy jestesmy razem to jestesmy razem, jak rodzina. Dlatego mi sie wydaje, ze moje zdanie powinno sie liczyc... A rozmowy ? Wiele razy probowalam, odpowiada - "no", "moze".
Raz o 21.00 poszlam specjalnie ogladac godzinny film na dol, i poprosilam go, zeby w ciagu tej godziny juz wzial ja do lozka i uspal.
Przychodze po 22.00 do mojej sypialni, a oni dalej szaleja i dopiero jak zwrocilam mu uwage, zaczal ja zabierac do lozka, co jak juz wposmnialam, trwa inna godzine, alboe nawet wiecej. A potem mi powiedzial, ze wcale mi nie obiecal, ze ja wezmie do lozka i ze dobrze, ze tego nie zrobil, bo spedzili ze soba fajny czas, jakby mi na przekor. I tak wiele razy bylo. Moje gadanie, prosby na nic sie maja. Mam tego dosc.

Mary Mary. Jak sie sprawa rozwiązała??

Mój 5-latek zasypia zawsze przed 20... Jak czasem się zasiedzi, to potem muszę go odnosić do pokoju
Do 7-8 rano snu mu wystarczy.

Hej Dziewczyny, sorki ze nie odpisalam.
Problem sam sie rozwiazal - krotko po tym jak zaczelam tego posta rozstalismy sie.
Dziecko bardzo za mna tesknilo - nawet jej matka pisala do mnie, kiedy mala sie ze
mna spotka, bo ciagle o mnie pytala. I pyta do dzis, pol roku po rozstaniu.
To chyba dowodzi, ze wcale nie bylam dla niej taka zla, jak moj ex - jej ojciec uwazal,
za co wlasnie mnie okropnie traktowal i rzucil.

Przykro mi tylko, ze bylam zmuszona odejsc bez pozegnania, ale pocieszam sie, ze
skoro to jeszcze male dziecko, to szybko zapomni.