mam problem z porozumieniem z 33-letnią córką

Uuu no faktycznie dziwne że 33 letnia kobieta nie czuje potrzeby zajmowania się dzieckiem tylko olewa skupiając się na sobie. Ale moja droga ułatwiasz jej zadanie zdejmując z niej ciężar wychowania przyjmując małą do siebie.
Może to tylko chwilowe u twojej córki ze potem jak już osiągnie cel to będzie bardziej liczyć się z rodziną...
Na poczatek radziła bym czasem jej odmówić opieki , powiedzieć że wychodzisz albo masz gości.
Nie jest powiedziane że dziadkowie muszą cało dobowo opiekować się wnukami.
Twardo powiedz nie mam czasu i odłóż słuchawkę a jak nie to w oczy spokojnie powiedz.
Twoja córka zachowuje się jak smarkula bo pewnie ktoś przepraszam za stwierdzenie rozpuścił ją i nauczył że fochami osiągnie wszystko.

Rozyczko... to wwszystko wiem. Nie poddaję się szantażom (...chociaż moja żona cierpi...i ja też!!!). To wszystko się zaczęło  w okresie dojrzewania. Może popełniliśmy, jako rodzice błąd, ale............ chyba nie aż taki by teraz wysłuchiwać od dorosłej córki, że jesteśmy i byliśmy " toksycznymi" rodzicami. To Boli!!!

Dzięki za wsparcie.

Oh wiec ty jesteś pan nie pani , słuchaj mimo iż dzieci wychowujemy to przecież to odrębne istoty , mogą mieć zupełny inny światopogląd inny charakter... Twoja córka mimo iż pamiętasz ją jako słodkie dziecko może mieć charakter tak rażąco różny że nie będziesz w stanie zrozumieć jej postępowania.
Urodziła swoja córkę wiec w trakcie ciąży powinien się ten instynkt pojawić,ale jeśli dziecko traktowała jak przeszkodę w karierze i myślenie jakoś to będzie to niestety  pora dorosnąć i nauczyć ją wychowania.Z tym dorośnięciem miałam na myśli ją.
Napewno totalnie wam trudno ona was szantażuje i to kalibrem ciężklim zabiję się ...Hmmm i wtedy jej nie będzie żal tego co straci? Tej kariery nie mówiąc o córeczce...
Zwykły szantaż, nie daj się i wytrzymaj , wspieraj twoja żonę żeby tez izolowała się niech twoja córka wreszcie stanie się i matką nie tylko gościem co da cukierka i się pobawi.

A ja nie zgadzam się tym razem z La que na prawdę myślę że skoro kobieta jest inteligentna i decyduje się na dziecko to może tak ułożyć wychowanie go z kariera żeby dziecko nie traciło na tym i ona.
Bycie dorosła to między innymi odpowiedzialność za własne decyzje i to ona powinna zamartwic się jak ułożyć swoje życie i godzić wszystko a nie zwalać na dziadków cała odpowiedzialność.
Bycie dziadkami nie oznacza ze maja się godzić na całodobowa opiekę bez pytania ich o zgodę i szantażowanie samobójstwem.
Można czasem pomóc ale podrzucenie i zapominanie na dłużej to już nie fer , w końcu oni już wychowali dzieci maja teraz czas na co innego niż wtłaczanie ich w role przymusowej niani bo są dziadkami i powinni.

Ah, więc ty jesteś dobrym, poświęcającym się cierpiętnikiem, który zrezygnował z kariery dla rodziny i dlatego nie pozwalasz swojej córce osiągnąć czegoś więcej?
Proszę, zastanów się czy to jednak nie zazdrość. I odpowiedz sobie na pytanie czy jej córeczka naprawdę jest nieszczęśliwa. Czy chodzi brudna i zaniedbana. Czy może przypadkiem nie będzie szczęśliwsza w przyszłości dzięki wykształconej matce, która odpowiednio zadba o jej rozwój, zarówno emocjonalny jak i edukacyjny zapewniając dobre szkoły, korepetycje i wiele innych rzeczy, na które będzie mieć pieniądze dzięki swojej ciężkiej pracy.

Dziadkowie zawsze wiedzą lepiej. Nie od dzisiaj to wiadomo. Moja babcia również suszyła mojej mamie głowę, że nie gotuje mi rodzinnych obiadków a, uwierz mi mój drogi, wyrosłam na całkiem ogarniętą i szczęśliwą kobietę, która współczuje znajomym, których rodzice nawet teraz (kiedy moi znajomi mają po dwadzieścia parę lat) dzwonią do nich codzienne zatroskani czy wzięli do pracy sweterek i zjedli kolacyjkę.
Co więcej, jeżeli tak bardzo martwisz się o los wnuczki to się nią opiekuj. Dawaj jej to brakujące ciepło i czas, którego podobno nie oferuje jej matka. Babcie i dziadkowie najlepsi są właśnie w rozpieszczaniu wnucząt. Tym bardziej jeżeli matka jest zabiegana możecie ją w tej dziedzinie wspomóc. Zamiast oczerniać swoją córkę i wyciągać jej wady postaraj się dostrzec to wszystko co robi dobrze i jak bardzo się stara aby zapewnić byt swojemu dziecku i zapewne mężowi (nie przypuszczam żeby artysta malarz zbijał kokosy na swoich pracach).

Ziggi, nie pozwalasz córce dorosnąć. Chcesz by była posłuszna niczym kilkuletnia dziewczynka, robiła to, co chcesz i realizowała Twoją wizję jej życia. Tak się nie da. Jest dorosła, ma swoją rodzinę i sama jest odpowiedzialna za swoje życie, za swoje wybory, za swój sposób na wychowanie dziecka. Nie Tobie to oceniać, a tym bardziej zmieniać. Twoja rola w wychowaniu córki już się skończyła i nic teraz nie wskórasz oprócz awantur.

To, że Ty wybrałeś rodzinę zamiast kariery naukowej to Twój wybór. Ale nie możesz oczekiwać od córki, żeby poszła dokładnie w Twoje ślady. Być może Twoja droga życiowa w jej odczuciu słuszna nie była i teraz próbuje nie powtarzać błędu ojca? Być może czegoś jednak brakowało w Waszej rodzinie, skoro córka nie potrafi pogodzić kariery z rodziną, skoro nie potrafi porozumieć się z partnerem? Za mało szczegółów znamy, żeby próbować odgadnąć przyczynę. W każdym razie powinieneś uszanować jej decyzję, nie krytykować, wspierać w jej dążeniach...

Z kolei jeśli chodzi o opiekę nad wnuczką - to Ty decydujesz. Nie możesz pozwolić, żeby córka szantażami zmuszała Cię do pilnowania wnuczki. Jeśli masz czas, ochotę - możesz przecież zabrać małą na weekend. Jeśli nie masz - po prostu odmów. Ona ma prawo do swojego sposobu na życie - Ty masz prawo do swojego.

Absolutnie nie powinieneś krytykować jej macierzyństwa. Prawdopodobnie Twoja rola ojca też miała jakieś wady - nie oczekuj więc, że córka będzie doskonała. Zaufaj jej w kwestii, że wie, co jest dobre dla jej dziecka. Co z tego, że dziecko zostaje pod opieką opiekunek? Ważniejsze jest kilka godzin z zaangażowaniem poświęconych dziecku wieczorem niż zgorzkniała matka przez cały dzień krzątająca się po domu, gotująca obiad, prasująca i włączająca dziecku kreskówki, żeby nie przeszkadzało. Jest takie powiedzenie "szczęśliwa mama, szczęśliwe dziecko". Pozwól córce się realizować a Twoja wnuczka wyrośnie na szczęśliwą, niezależną kobietę - taką jak jej mama.

Każda sytuacja jest inna.Nie wydaje mi  z postów ziggi ,żeby córka byłą szczęsliwa.
   Rozumiem Twoją troskę o wnuczkę  , ale niewiele możesz zrobić. Opiekuj sie wnuczką ile możesz i chcesz, ale nie możesz zmusić rodziców żeby sami więcej czasu poświęcali swemu dziecku.
   Co innego rozpieszczac dzieci a co innego po prostu poświęcać im uwagę , której brakuje ze strony najbliższych
  Też bym sie martwiłą, gdyby byłą taka sytuacja w mojej rodzinie.
Gdyby tak było, starałąbym się zaufac swojemu dziecku,ze opiekuje się wnukiem najlepiej jak potrafi(CO nie musi byc zgodne z moimi wyobrażeniami)
a ze swojej strony nadal  pomagałabym w czym bym mogłą i chciała bez krytykowania i osądzania.
Może nawet niejednokrotnie odmówiłabym, stawiając własne potrzeby  przed innymi , wiedząc że ciężar wychowania spoczywa na rodzicach a nie na mnie
Zawsze łątwiej jest komus radzić , tym bardziej że ja jeszcze nie mam wnuków. Wychodzę jednak z założenia ,że  nie ma lepszych i gorszych rodziców, bo dla każdego najlepszy jest taki jaki jest. Ale to zaczyna się rozumiec z czasem.