Mąż manipuluje 15 letnią córką

Witam cię Lady.
Przeczytałam, nie wiem, czy pomogę.....

Moim zdaniem... rozmawiać, czyli nie przestawać jak ona coś odburknie....
Jest w takim wieku, że to dopiero początek odburkiwania... i będzie to trwało do 18-tki... :) .... niestety

Jesteś w bardzo trudnej sytuacji, ale nie napisałaś jaki masz kontakt z córką i jak sie dogadujecie....
Czujesz, że ona jest przeciwko tobie?
Tak naprawdę nie przytoczyłaś jakiejś konkretnej sytuacji, czy słów, które skłoniły cię do szukania pomocy.....

piszesz

Czy teksty w tym stylu słyszysz od córki?

Czy twoim problemem w dalszym ciągu nie jest mąż?

No własnie jestem po takiej rozmowie z córką czyli żadnej rozmowy nie było. Siedzi z nosem w komputerze a jak zaczynam coś mówić o naszej sytuacji to wstaje coś poprawia lub mówi - no, aha itp.
Mam takie wrażenie, że obwinia mnie za to co się stało to, że ojciec odszedł do innej kobiety. Chcę zaznaczyć, że kobieta z którą związał się mąż była notowana przez policje za kradzież ostatni raz 8 lat temu mając 29 lat, po za tym myślę, że towarzystwo w którym obraca się teraz mój małżonek jest przynajmniej dziwne - ale to już jego sprawa. Przypuszczam, że mój mąż i jego kochanką przyczynili się do śmierci męża kochanki. Facet powiesił się kilka dni po tym jak kochanka zamieściła w internecie ogłoszenie o wynajęciu pokoju w którym zamieszkiwał a sama w tym czasie mieszkała ze swoim dzieckiem i moim mężem w wynajętym lokalu - ale to tylko moją teoria. Dzięki temu ogłoszeniu wiem kim jest kochanka mojego męża.
Mój mąż jest bardzo złym i bezwzględnym człowiekiem i dużo bym musiała pisać w końcu przez 15 lat dużo się tego nazbierało.
Nie wiem może córka za dużo wie?

Złości się na mnie, że ingeruje w jej życie ale przecież nie mogę pozwolić 15 letniej dziewczynie wracać samej po nocach do domu?
Np. pojechała dzisiaj spotkać się z koleżanką a później poszła odwiedzić swoją babcie(teściową). Dźwonię do niej o g.20 z pytaniem o której wróci (do naszego domu od babci wraca ok.1 godz) a ona się złości bo nie wie? A pod tym kryje się niewiedza czy ojciec znajdzie czas aby ją odwieżć czy musi wracać sama - co jej się raczej nie uśmiecha.

Może córka ma mi za złe, że nie wierzę w choroby jej ojca? Bo od odkrycia zdrady - biedak cały czas choruje ale już nie wiem na co konkretnie bo słyszałam od teściowej wiele diagnoz związanych z różnymi narządami - ale ja myślę, że jednak to coś z głową:) Niestety moja teściowa opowiada córce jaki to tatuś jest chory tylko nie chce powiedzieć wnuczce na co konkretnie  chory jest jej ojciec - takie niedoinformowanie bardzo ją irytuje - co potem niewątpliwie odbija się również na mnie.

Wydaje mi się, że jest rozdarta i nie wie czego chce?
Kiedyś nie miała swojego pokoju a warunki bytowo-socjalnych były poniżej krytyki (grzyb, robactwo, zaduch) wstyd było kogo kolwiek zapraszać a jak przychodziły koleżanki do córki to trzeba było wychodzić z domu bo po prostu nie było miejsca - No ale był tatuś. W porównaniu do tego co gwarantował mój małżonek to moja córka mieszka teraz w luksusach - ale bez tatusia.

Wiem, że to całe nieporozumienie z córką wynika z braku porozumienia z jej ojcem ale on unika ze mną kontaktu nawet sąd nie może go zlokalizować i dostarczyć mu pozwu o alimenty. To on tworzy jakąś kosmiczną sytuacje - tylko po co w jakim celu?

Nie mieszkamy z mężem od 8 miesięcy wiem to świeża sprawa ale ja już "prawie" pogodziłam się z sytuacją i zrozumiała wiele rzeczy. Podczas swojego małżeństwa prowadziłam pamiętniki które pozwoliły mi zrozumieć to co było i jak tylko przychodzi mi do głowy, że moglibyśmy być jeszcze razem to zaraz do nich zaglądam - no i przechodzi mi. Moja córka wie jakie jest moje stanowisko i może za to ma do mnie pretensje? Jestem już zdecydowana, że nie będę z mężem ( on już dawno mówił mi, że nie chce, nie potrafi ze mną być - to było już w 1998 roku a i ostatnio w 2010r. po dkryciu jego drugiego oblicza).

Mój małżonek sugerował w sms-ie do córki, że musi o nia walczyć i że bardzo z tego powodu cierpi i on i ona i dlatego zaprzestał tej walki - a tak naprawdę to wymówka bo on chce "...przeżywać życie w prostych sytuacjach...." (cyt. z sms-ów do kochanki). Córka sama pokazała mi tego sms-a od ojca bo był bardzo długi i była zdziwiona taką wiadomością ale szczerze chyba źle zareagowałam po jej przecytaniu zwłaszcza na tekst o walce - bo z kim on walczy? kiedy nieutrzymuje ze mną kontaktu po za tym musiała bym być kompletną idiotką zabraniając kontaktów z ojcem 15-ej dziewczynie. Od tego momentu córka kasuje wszystkie wiadomości od ojca po za tym są tygodnie kiedy mąż w ogóle nie kontaktuje się z córką. 

Generalnie ja to wszystko wiem Madziu, że moja córka jest rozdarta i bardzo cierpi ale jak mam do niej dotrzeć? Wiem, że na początku popełniłam wiele błędów bo sama byłam w rozpaczy - ale to ja w pierwszych dniach po rozstaniu prosiłam córkę żeby napisała do ojca sms-a, że go kocha i takie tam.
Nigdy nie kłamię na jego temat wszystko co mówię jest prawdą a, że jest bolesna - no cóż:( 

Byłam z moim mężem bo myślałam, że jak wyprowadzimy się od teściowej to będzie normalnie.
Nigdy nie przypuszczałam, że mąż zrobi to samo co jego ojciec - który zostawił córkę i ciężarną żonę. On nigdy nie miał ojca i dlatego zawsze go tłumaczyłam bo nie miał wzorca.
Zawsze obawiałam się, że jest związany z matką pępowiną ale nie on po prostu jest złym człowiekiem takim klasycznym wiecznym studenten a jego matka głupio kryła i kryje syna. Miałam dość czasu aby przeanalizować całe swoje małżeństwo i teraz wiem, ze moja teściowa wiedziała o wszystkim ale chciała na siłę zatrzymać przy sobie syna.
I najważniejsze bałam się przez lata, że odbierze mi córkę. Byłam osaczona przez męża, jego matkę i ciotkę. Córka ma chorobę autoimmunologiczną i jak była małym dzieckiem bardzo często chorowała - to był koszmar bo mąż ze swoją rodziną zarzucali mi cały czas, że wydziwiam i niepotrzebnie chodzę po lekarzach. No a teraz mamy konsekwencje dziecko niepełnosprawne ruchowo z postępujacą choroba na szczęście po zmianie warunków bytowo-socjalnych dziecka choroba trochę przycichła.
Przepraszam, że jestem taka chaotyczna ale jak do tego wracam ( co ostatnio czynię już bardzo rzadko) to nie panuję nad emocjami - tego jest zbyt dużo w końcu to 15 lat.

ale to jeszcze dziecko...
zgadzam się z Anhedonią, że ona patrzy na tę sytuację od swojej strony....

jest skołowana, bo docierają do niej sprzeczne komunikaty...
widzi twoją złość.... słyszy, co do niej mówisz.....nie wie w co ma wierzyć...

spędzaj z nią dużo czasu, zabierz na zakupy, na spacer, razem gotujcie, wybierzcie się na wycieczkę rowerową... przytulaj ją.... bo ona tego potrzebuje, ale może nie umie o to poprosić...
Jeśli jest opryskliwa, licz do dziesięciu...
Mów: rozumiem, że jesteś zła...
Staraj się na nią nie krzyczeć...spokojem zdziałasz więcej

Skąd przekonanie, że kiedy córka mówi, że NIKT jej nie słucha ma na myśli tylko ojca i teściową. Może w delikatny sposób daje Ci do zrozumienia, że Ty też NIE liczysz się z jej zdaniem?
Choćby to ICH planowanie JEJ wakacji i TWOJA rezygnacja z dłuższych wakacji z córką. JĄ to ktoś pytał o zdanie? POŚWIĘCIŁAŚ tę część wspólnych wakacji na JEJ ŻYCZENIE, czy żeby IM pokazać jak jesteś wielkoduszna? Ustalenia na ten temat czyniliście wspólnie czy za jej plecami?
Jeśli mówi żebyś dała jej spokój to spełniasz jej życzenie czy komentujesz tak jak nam: "tak funkcjonował jej ojciec i tak żyła 15 lat bo tak naprawdę co można było robić na 30 m kw w domu którym zamieszkiwało 5 osób - tylko spać, grać i jeść"?
Dlatego sugeruję pomoc psychologa - może córce dobrze zrobi wygadanie się do obcej, nie zaangażowanej emocjonalnie osoby

Wracam do tematu, bo on jest nadal aktualny - niestety:)
Mój małżonek toczy jakąś walkę o córkę ale nie wiem z kim? bo ze mną nie utrzymuje żadnych kontaktów, nawet mogę powiedzieć, że traktuje mnie jak powietrze:)
Moje stosunki z córką bardzo się poprawiły i praktycznie wszystkie kwestie zostały między nami wyjaśnione i wiem już mniej więcej jaki stosunek do tej całej sytuacji ma moja córka.
Problemem jest jednak mój mąż, to typ egoisty.
Nie będę ukrywać, że rozstanie z nim bardzo mi ulżyło, ponieważ odzyskałam wiarę w swoje możliwości i w ogóle czuję się bardzo dobrze.
Niestety teraz jego ofiarą jest jego własna córka:( On tworzy jakąś dziwną sytuację i obwinia mnie za brak kontaktów z córką.
Tak naprawdę przynajmniej od roku nie uczestniczy w życiu dziecka i nie wie o niej w ogóle nic.
Wiem, że problemem tej sytuacji jest to, że nie mogę się z nim dogadać ale to jego wina, bo mnie unika i ucieka jak szczur kiedy mnie zobaczy, a wszelkie rozmowy z nim nie mają sensu, bo on i tak wie najlepiej co ja myślę.
Widzę jak bardzo córka odsuwa się od ojca ale, to na jego życzenie.
Moja córka jest bardzo mądrą osóbka, ma 15 lat ale pogląd na życie i relacje damsko-męskie bardzo dorosłe, to pewnie przez internet, po za tym jest nieporawną realistką.
Wiem z rozmów z córką, że nurtuje ją temat relacji męsko-damskich, ale chyba najbardziej zachowania mężczyzn. Na początku rozstania z mężem powiedziała mi, że nie wierzy w związek dwojga ludzi, ale staram się odbudować w niej tą wiarę, bo przecież nie zawsze musi skończyć się tak jak małżeństwo jej rodziców.
Teraz mam wyrzuty, że to tak długo ciągnełam i trwałam w tak chorym związku, ale to wszystko przez to, że myślałam jak większość kobiet, że on się zmieni.
Boję się, że przez swoje zachowanie mój mąż straci swoją córkę i tak naprawdę nie wiem jak mogła bym odbudować te relacje.
Tak naprawdę do napisania tego postu skłoniła mnie rozmawoa z córką i sms-y, które wysyła do niej jej ojciec. Wiadomości od jej ojca przepełnione są jego bólem, bo córka się z nim nie kontaktuje. Prawda jest tak, że córka wyczuła już manipulacje swojego ojca, które doprowadziły do tego, że zamiast wykręcić do niego numer i po prostu porozmawiać z nim, woli wysłać długiego treściwego sms-a. Zauważyłam również, że córką nie pisze już do ojca, że go kocha i w ogóle te wiadomości są takie zimne, bez uczucia.
Co mam coś z tym zrobić?

idż do dobrego prawnika i nie oszczędzaj na przykrych slowach. Wypisz sobie dokladnie te zarzuty wobec meża- brak zainteresowania corką w chorobie , Dlaczego nie był na gali laureatów, rozdania świadectw, bierzmowaniu?itp. brak czynnego uczestnictwa w zyciu corki itp. - same FAKTY. Prawnik jest ci potrzebny, bo w emocjach na sali sądowej zapomnisz polowę  albo i więcej. Zdrady notoryczne to tylko kwiatek do kozucha. Esemesy męża świadczące o zdradzie masz? Kto jescze widział spotkanie męża w spa, gdy mowił,że jest chory by się z corką nie spotkać?  Pisalaś dziennik, tam masz pewnie to zapisane. Z tym wszystkim do prawnika.