Problemy z 13 - letnią córką....

Mój mąż twierdzi, że powinniśmy jej powiedzieć co przeczytaliśmy, ponieważ chcemy jej ograniczyć dostęp do internetu (ma go na komórce) i miałoby to być wytłumaczeniem naszej decyzji... Ale mnie się wydaje, że mówiąc jej o tym stracimy jej zaufanie ..(wydaje mi się, że dużo nam mówi...).... Jestem w kropce...

Dlaczego?

Nie mów. Stracisz jej zaufanie. A ograniczenie internetu możesz wytłumaczyć choćby tym, że miała poprawić oceny.

Dokładnie tak będzie. To co powiem jest na pewno cyniczne, ale rodzic poinformowany, to rodzic świadomy. Kontrola internetu pozwoli być wam przynajmniej pół kroku za dzieckiem, a nie kilkanaście, jeśłi będziecie  bezkrytycznie wierzyć w to co chce wam powiedzieć.
Niestety w takich czasach żyjemy, ze im więcej wiemy o dzieciach nie ujawniajac swojej wiedzy, tym mamy większą możliwość oddziaływania.
Wychowując syna, nigdy nie zdradzałam swojej wiedzy i jej źródeł. I chyba nie było t złem i błędem, skoro udało nam się przejść bez wielkiej traumy przejść przez jego dojrzewanie, wybrać dalszą drogę zycia i skutecznie usamodzielnić.  A tylko ja wiem co przeżywałam. 

Kiedys to było czytanie pamiętników, rozmowy z kolegami syna, teraz inwigilacja gg czy FB. Pamiętam sama, jaka byłam wzburzona na swoją mamę, kiedy już w bardzo dojrzałym, dorosłym wieku dowiedziałam, że regularnie czytała mój "kochany pamiętniczek". Nigdy nie dała tego po sobie poznać, ja sie tego nie domyślilam, a byłam tylko czasami zadziwiona trafnoscią jej porad i tematami, na które rozmawiałyśmy.

Cieszę się, że nie jesteś moją matką. Jakby moja kiedykolwiek czytała mój pamiętnik, a później grzebała bo blogach, komunikatorach i portalach społecznościowych, to ograniczyłabym z nią kontakty do minimum.

Rodzice oczekują od dzieci zaufania, a sami naruszają ich prywatność. Powinni być przykładem, kimś, kogo dziecko może naśladować... naruszanie prywatności chyba nie jest czymś pozytywnym, no ale punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, czyż nie?

Swoją drogą dziwię Ci się - byłaś oburzona na matkę za czytanie Twojego pamiętnika, a sama robiłaś swojemu synowi to samo. Udało wam się przejść przez dojrzewanie bez traumy? A może jemu tylko dlatego, że nie wie, jakich metod użyłaś? Ja cieszę się, że miałam możliwość w okresie dojrzewania popełniania błędów, wolę to, niż ktoś miałby czytać to, co pisałam w pamiętniku na przykład... Jak czytam o tym nieujawnianiu wiedzy, jej źródeł itd., to mam wrażenie jakbym czytała o jakiejś agencji detektywistycznej, a nie o rodzinie. Nie ma to jak zabrać jakąkolwiek prywatność dziecku...

Na szczęście moja mama miała i ma dalej podejście do tego jak ja - mord za przeczytanie czegoś nieprzeznaczonego dla czytającego. A tłumaczenie tego dobrem dziecka to trochę uszczęśliwianie kogoś na siłę i dorabianie ideologii do "wchodzenia z butami" w czyjeś życie. Podejrzewam, że większość dzieci/młodzieży wolałoby nawet narobić sobie jakichś kłopotów i próbować je samemu rozwiązać, niż mieć odebrane prawo do prywatności...

Oczywiście. Nie róbcie tego w żadnym wypadku. Jak sobie przypomnę jakie ja rzeczy wypisywałam w pamiętniku, gdy byłam w tym wieku, albo o czym rozmawiałyśmy z dziewczynami, to samej mi trudno uwierzyć. Jak byłam starsza, to robiłam też wiele rzeczy o których moi rodzice woleli by nie wiedzieć i nie wiedzieli, chociaż może się domyślali. I co? Wyrosłam z tego, zmądrzałam, teraz sama jestem matką nastolatki i drże o nią, ale nigdy, przenigdy nie czytam jej sms-ów ani pamietnika, który prowadzi.  Postaraj sie więcej rozmawiać z córką o seksie, tak przy okazji, nie zbyt powaznie. Nie tylko o pedofilach, ale o tym jak w jej wieku łatwo popełnić jakas straszną głupotę. Ważne, żeby takie rozmowy nie były tylko od wielkiego dzwonu.
Jesli jej powiesz, że czytałaś jej rozmowę na gg, to prawdopodobnie stracisz jej zaufanie na zawsze.

domyslam sie, ze Twoja corka ma smartfona... poprostu jej go popsujcie, powiedz, ze Twoj sie zepsul i potrzebujesz telefonu, cokolwiek. albo maz niech poodkreca jakies srubki, zeby nie chodzil, a wy jej powiedzcie, ze pieniedzy nie ma poki co na nowy telefon... jednak to mnie caly czas zadziwia, ze rodzice kupuja dzieciakom takie telefony...

Możesz być z siebie dumna Dorino, w końcu to Ty nauczysz własną córkę tych najpodlejszych i najgorszych cech i zachowań. Mamusia pokazała, że wolno czytać cudzą korespondencję, warto kłamać (trzymajcie mnie, dziwisz się dziecku, że kłamało Ci prosto w oczy? kto ją tego nauczył? ja?) Błagam, nie rób z własnego dziecka kretyna, bo nim nie jest. Dowodzi tego właśnie to, że kłamie Ci prosto w oczy. Instynkt samozachowawczy. Skoro wie, że nie otrzyma od Ciebie wsparcia ani choćby konstruktywnej nauki, kłamie. Zrobi po swojemu, przynajmniej nauczy się na błędach.
Moja matka też lubiła poczytać mój pamiętnik. Od dnia w którym się dowiedziałam, zaczęłam pisać tam kompletne bzdury na własny użytek. Zmyślonymi "problemami" odciągałam jej uwagę od "prawdziwych problemów".
Rodzice uwielbiają gloryfikować swoją rolę. Takie ciężkie życie rodzica, tak się trzeba martwić, tyle napracować, tak bardzo namęczyć.Szkoda tylko, że to tylko czcze gadanie, bo 90% rodziców (tak Dorino, wliczasz się w to) idzie po najmniejszej linii oporu. Inwigilować, zakazywać, zabraniać, krytykować, mówić że źle, nieładnie, za młoda! Bo to najłatwiejsze. A może by tak pozwolić popełnić kilka mniejszych błędów, tak to kontrolując (uwaga, niespodzianka- nie, nie czytając prywatne rozmowy własnego dziecka) aby nie popełniło większych?
Dorino, czego ty oczekujesz od trzynastolatki? Że napisze do kolegi "Jakubie, porozmawiajmy może dziś o tym, dlaczego jest zbyt wcześnie aby zacząć współżycie?" Ona jest na granicy - na tyle duża, żeby zacząć się interesować, ale na tyle mała, że nie potrafi dojrzale podejść do tematu. Im więcej gada, tym mniej robi, więc powinnaś się cieszyć. Poza tym, to że jej czegoś zabronisz, nie znaczy że tego nie zrobi. Tym bardziej się postara.

Pani detektywistyczne skłonności mogą tylko skomplikować sprawę. Jeśli ma Pani dobry kontakt z córką to proszę to wykorzystać zamiast zaprzepaszczać.

Wychowawczy czy nie - efekt jest jeden. W pamiętniku często pisze się rzeczy, których nie powie się nawet przyjaciółce. A rodzice roszczą sobie prawo do wiedzy o każdym aspekcie życia dziecka, twierdząc, że tak dla niego będzie lepiej. No matko boska! A rodzice, których dzieci nie piszą pamiętników, też je jakoś wychowują! Więc może pora znaleźć metodę, z której można być dumnym, a nie ukrywać coś, co jest powszechnie uznawane za niewłaściwe. No chyba że ktoś uważa, że ogólnie czytanie cudzej korespondencji itd. jest okej, ale to szkoda czasu na dyskusję.

Tylko wszyscy zapominają o jednym: dawniejszy pamiętnik, nawet jeśli trafił w niepowołane ręce, był dość trudny do skopiowania i rozpowszechnienia, nie zawierał fotek nastoletnich cycków czy cipki właścicielki (z reguły ) i nie wpadał w ręce napalonego onanisty w różnym wieku (żeby tylko onanisty)... a obecne pamiętniki takie jak blogi czy zapisy rozmów na gadulcu mogą bardzo szybko trafić w dużo bardziej niepowołane ręce niż mamy czy taty...

Prawo do prywatności prawem do prywatności, ale spora część nastolatków kompletnie głupieje po zalogowaniu się na FB lub odpaleniu kamerki i zapomina o tym, że opublikowana raz rzecz może trafić do tysięcy obcych osób, które często WCALE NIE SĄ FAJNE ANI MIŁE I MOGĄ TE INFORMACJE WYKORZYSTAĆ PRZECIWKO NIM.

I dlatego doskonale rozumiem przerażenie autorki wątku, chociaż sądzę, że odcinanie dzieciaka od Internetu nic nie da, ponieważ uzyska dostęp gdziekolwiek - w centrum handlowym lub u koleżanki. Doradzałabym raczej danie całkowitej swobody przy jednoczesnym DYSKRETNYM inwigilowaniu (brzydkie słowo, ale konieczne).

Dziecko zazwyczaj zna zagrożenia, wie, co może się stać, ale nie oszukujmy się ma to zwyczajnie w dupie. Ważne to się wylansować i mieć starszego "kolegę" z którym tak na luzie można pogadać, a jak już jest przystojny i podobny do Edwerta ze zmierzchu, czy tam innego modnego dzisiaj fircyka to już w ogóle szał pośród koleżanek i zawiść.

Dziecko trzeba wychowywać od samego początku i to wcale nie bezstresowo, właśnie tak, żeby poznało co to jest strach np przed klapem w dupę, później inaczej będzie pracować wyobraźnia. Bezstresowe wychowanie można wprowadzić dopiero jak dziecko jest już nastolatkiem i wcześniej się go dobrze "wyszkoli", że ma swój rozum i nie będzie się gziło po krzakach z jakimiś obcymi facetami z neta.

Co powinna zrobić Autorka wątku? w tej sytuacji to juz chyba tylko, albo skapitulować totalnie, albo zaprowadzić ją do ginekologa na siłę.

Powiem tak ja dla swojej matki również nie byłam łatwym dzieckiem i miała ze mną przeboje, ale tak jak napisała Indygo najgorsze jest to że ona wcale nie buduje z Wami zaufania.
Łatwo nie miałam z różnych powodów, moja matka musiała wyjechać za granicę, aby zarobić na nasze utrzymanie  byłam rok może dwa starsza od Twojej córki kiedy to musiałam zostać sama w kraju i sama się sobą zaopiekować. Owszem babcia mnie czasem odwiedzała a to siostra która studiowała czasami do mnie zaglądała, jednak jak by nie patrzeć przez pół roku mieszkalam sama i sama musiałam sie o siebie zatroszczyć. Jakież ona musiała mieć do mnie zaufanie? Do tej pory moja matka ufa mi i mówi że jestem bardzo dojrzałą osobą i wie, że to moje życie i podejmę właściwą decyzję. Mechanizm między mną a moją matką był taki, że ona mi ufała a ja jej bardzo często nie.  Ale dzięki temu, że wiedziałam że ona mi bardzo ufa to ja nie chciałam zawieść jej zaufania to zazwyczaj chroniło mnie przed popełnianiem błędów, z resztą ona sama pozwalała mi je popełniać i starała się bym sobie z nimi radziła. Myślę, że była to dobra metoda dała mi prawo do podejmowania różnych decyzji. Ja z kolei w roozmowie z mamą nie zagłębiałam sie w szczegóły.
Teraz sie to powoli zmienia i jeśli kiedyś byłam w stanie powiedzieć jej tylko "Mamuś poznałam chłopaka taki fajny jest i w ogóle..." i to był koniec to teraz jestem w stanie pogadać z nią jak z najlepszą przyjaciólką. Nigdy nie inwigilowała mojego komputera, bo jeszcze w tamtym okresie nie potrafiła obsłużyć takiego domowego tylko umiała obsługiwać taki jaki miała w pracy,  pamietnika nie miałam. Raz próbowała zabrać mi telefon po czym wstawiło się za mna pół rodziny, że nie może mnie w ten sposób ograniczać bo jak będę chciała to i tak coś zbroję Aktualnie przyjęła taktykę, że sie nie wtrąca i nie ingeruje. Wie, że jak będę chciała to sama jej powiem. I widzę że jest szczęśliwsza, że nasze relacje się poprawiły bo zawsze chciała abyśmy mogły pogadać jak przyjaciołki o wszystkiem jednak była to bardzo dluga i bolesna dla nas obu droga.
Jeśli dowiedziałabym się, że moja matka czytała moje rozmowy, pamiętniki cokolwiek byłaby skreślona, a jeszcze bardziej gdybym dowiedziała się o takiej inwigilacji, która była opisana. Nigdy nie zrobiłabym tego swojemu dziecku myślę że rozmowa tak jak napisała Catwoman to podstawa relacji!

Zgadzam się w 100% ja musiałam ze swoją matką to zaufanie wypracować. Bo też było mi bardzo ciężko jej zaufac

rodzic może tylko i aż przekazywać dziecku do najmłodszych lat, a tak na prawdę to tygodni wartości jakimi on sam sie kieruje, albo jakimi uważa, że dziecko powinno sie kierować. Jeżeli dziecko na własne życzenie spapra sobie życie to jego sprawa. Jeżeli szczere rozmowy i budowanie pozytywnych relacji na nic się zda, bo dziecko wie lepiej, to ja umyję ręce, tylko niech potem do mnie nie przychodzi nie jojczy, ze źle zrobiło.

Punkt widzenia dziecka... hm, może dlatego, że same całkiem niedawno takimi dziećmi byłyśmy i nie mówimy z perspektywy wszechwiedzącego rodzica, który nie zauważa, że dziecko jest odrębną istotą, któremu przysługują jakieś prawa - prawo do prywatności na przykład.

Dlaczego odwołujecie się do naszego wieku? Nie ma lepszych argumentów? Zawsze mnie śmieszyło, jak np.katechetka spytana o coś w szkole, nie znając odpowiedzi, oświadczała, że jesteśmy za młodzi - a to żaden argument. Równie dobrze mogłaby powiedzieć, że nie jest w stanie odpowiednio przedstawić swojego stanowiska. A skoro jesteśmy młode, a nasze zdanie odpowiednio głupiutkie, to chyba nie powinno być problemem przekazanie w merytorycznej dyskusji swoich argumentów i ukazanie naszej niewiedzy? Jednak tak to już jest, że często się idzie po najmniejszej linii oporu - polecam poczytać o argumentach ad rem i ad personam, zobaczyć, których argumentów się użyło, a które mają większą wartość . Przepraszam za ironię, niech to będzie zrzucone na karb mojego skreślającego mnie z dyskusji wieku.

Co do moich relacji z mamą - są bardzo dobre. Wiadomo, czasem się kłócimy, ale zawsze możemy na siebie liczyć. Aktualnie podobnie jak Starlight sama się utrzymuję, więc znowu - argumenty ad personam, tylko szkoda, że bez pokrycia. A właśnie to, że z mamą mogę porozmawiać jak przyjaciółką zawdzięczam temu, że dawała mi dużo swobody - a ja ze swojej strony nie robiłam nic głupiego, żeby jej nie stracić. Inwigilacja? Czytanie rozmów, pamiętnika? Po czymś takim mama nie wiedziałaby o mnie nic, a zaręczam, że obecnie wie dużo więcej, niż mogłaby się dowiedzieć ze szpiegowania. Jasne, że nie zna szczegółów mojego życia seksualnego, ale wie praktycznie o każdym chłopaku, który kręcił się w pobliżu od kiedy skończyłam 13 lat i nigdy nic mi nie zabraniała. Inna sytuacja - kiedy miałam niecałe 15 lat, spotykałam się z chłopakiem, który miał 19. Mama wiedziała o wszystkim ode mnie i również mi nic nie narzucała, chociaż pewnie nie była zachwycona. Za to pierwsza dowiedziała się, kiedy to zerwałam i... w sumie nawet mi w tym pomogła - na moją prośbę . Nawet, jak miałam głupie w znaczeniu niedojrzałe pomysły, to mi nie zabraniała, tylko wyrażała swoją opinię i za to jestem jej wdzięczna.

Z kolei znam wiele osób wiecznie kontrolowanych, trzymanych pod kloszem itd. I co? Jedna dziewczyna - ciąża w 1. liceum na jakiejś wycieczce, kiedy tylko uwolniła się na chwilę od kontrolującej mamusi. Druga - dziecko tuż przed 18-tką, z chłopakiem, który ją zdradza i który raczej na wymarzonego zięcia się nie nadaje. Kolejna - kiedy matka zajęła się nowonarodzonym dzieckiem, ta w wieku 13. lat zaczęła pić, imprezować tak, że zawstydziłaby nie jednego studenta. Owoc zakazany smakuje najbardziej, a często wystarczy pokazać, że ma się zaufanie do dzieci, by chciały na takie zaufanie zasłużyć. Szkoda, że często rodzice wolą żądać zaufania i szacunku, w ogóle na nie nie zasługując.

Popieram, jako corka matki, ktora czytala pamietniki, listy, smsy. Dla mnie to bylo jak gwalt.
W dodatku przed niczym nie uchronilo, co mialam glupiego zrobic jako nastolatka, to i tak zrobilam.
I jako matka nie zamierzam lamac prywatnosci ani szpiegowac syna.