wymusił na mnie powrót... :(

Hi Esperada!
No, tak jedno nasuwa mi się, że jak mężczyźni stosują nasze;)* metody, jesteśmy bezbronne.
Wiele lat na mnie to działało i pewnie dalej działa:)

Esperada, dziś i tak nie potrafisz podjąć decyzji, a chciałabyś być uczciwa, więc co możesz zrobić ?

Pozwól sercu ochłonąć... ono dziś i wie, i nie wie.

Nie zatrzymasz potoku myśli, a jeśli nie wiesz co naprawdę czujesz, to nie podejmiesz decyzji, ale gdy poczujesz to niechaj to będzie twoja decyzja i trzymaj się jej konsekwentnie.

* żart!:) -  nie tylko kobiety mają prawo do płaczu i rozpaczy

dziekuje wam za posty....
Wiem ze nie moge go teraz zostawic....on sobie nie poradzi... jedyne co mi przychodzi do głowy to przeczekac i pozwolic umrzeć temu uczuciu naturalnie....ograniczac wszystko do minimun i poczekac az sam sobie uswiadomi ze nic z tego nie bedzie...:(
Jest dla mnie kims bardzo waznym... w koncu 5 lat robi swoje... nie potrafie patrzec na jego łzy... ale czuje chwilami ze sie poświecam i robie to z litości..
czasem mysle ze sie jakos ułoży, chwilami mysle co by zrobic zeby to on mnie teraz zostawil... to jest w miare swieze i mam milion mysli w głowie...
Czy robienie czegos wbrew sobie dla dobra drugiej osoby jest wporzadku??

.... na pewno go to boli ze ja radze sobie z tym calym rozstaniem, ze jemu jest gorzej ode mnie, nie wykluczam tego ze on chcial zagrac na moich uczuciach..:( co mu sie z reszta udało, ale mam wrazenie ze pod wplywem tak silnych emocji mogłby zrobić coś naprawde głupiego... a tego nigdy w zyciu bym nie wybaczyła sobie !!  nie potrafie udawac ze mnie nie rusza jego ból dwa razy do tej samej rzeki sie nie wchodzi... ja wchodzilam pare już razy...  I teraz uważam że to przysłowie jest niezwykle trafione!!
Kurcze to dobry chłopak i wiele jemu zawdzieczam, ale zachlysnełam sie troche nowym życiem...zauważyłam że przez ten cały czas byłam zamknietą, tylko on i nic wiecej... byłam młoda i za wczesnie weszlam w poważne związki...  teraz znów czuję ze się cofnęłam.. ze bylam juz dalej i nagle mam zostawic swoje szczęście dla niego..

Co byś miała Ty spokój i on spokój to powinnas mu powiedzieć o tej całej chemii która Cię połączyła z kimś innym. Nawet to że było Ci tam lepiej, może oprócz zagrywek typu płacz i zachwianie Twoimi uczuciami będzie wiedział że w przyszłości musi się bardziej postarać. Przecież z jakiegoś powodu rozstaliście się, co pewnie nie było też łate dla Ciebie. To że, nie dopuszczał Cie do Ciebie, gdy nie byłaś mu potrzebna, też coś musiało oznaczać. I nie wyciągaj pochopnych wniosków, że on trudniej sobie radził z Waszym rozstaniem. Faceci też potrafią grać, a skoro sprawdził co na Ciebie działa... no cóż, korzysta z tego. Nie teaktuj też byłego związku w kategoriach cofania, czy też pójścia na przód. Po prostu zdobywasz doświadczenie życiowe, nic mniej i nic więcej. Jednym jest wygodnie w hermetycznych związkach innym w otwartych , ot cała rzecz.

esperada mogę powiedzieć,że miałam podobną jak nie taką samą sytuację jak ty.

5 lat związku,rozstania i powroty,ciągłe kłótnie...
Wielkie rozstanie i wielki powrót pod grożbą,że coś sobie zrobi....
Przygoda z chłopakiem...

Teraz jest wszystko Ok.Przemyślałam wiele spraw i On też.Przeszliśmy naprawdę wielką próbę naszego związku.Nie przekreślaj tego.Może i Tobie się uda.My za kilka dni przeprowadzamy się do swojego mieszkanka i mam nadzieję,że będzie coraz lepiej.

napisz jaką ty podjęłaś decyzję

Mysle, ze chwila poswiecenia siebie za cene pozniejszego spokoju jest warta rozwarzenia. Jesli Twoja ilosc wygasla, chlod Twojego serca nawet niezamierzony, szybko ostudzi jego uczucia, wszystko jak napisalas umrze siercia naturalna. Wasze drogi sie powoli rozejda, milosc przerodzi sie moze w przyjazn, a napewno pozostawi wsponienie czegos pieknego, co wzbogacilo Twoja dusze. Ty pozostaniesz ze swiadomoscia, ze zrobilas wszystko, aby zachowac sie godnie,odpowiedzialnie... Amoze jeszcze cos miedzy wai zaplonie... Jak nie, to przynajmniej w spokoju sie dopali, a Ty bedziesz miala czas, aby zadac jak najmniej bolu i byc moze zapobiec nieszczesciu.

Nie skreślaj Go tak od razu.Może to jest chwilowy kryzys w waszym zwiazku?! Daj sobie i jemu trochę czasu.Jeżeli uznasz,że naprawdę nic z tego nie będzie to odejdz.

A z tamtym chłopakiem utrzymujesz kontakt? Myślisz,że gdybyś potrzebowala pomocy on bylby w stanie ci pomoc?

A jak jest z twoim obecnym partnerem?Mozesz na niego liczyć?

Warto też się zastanowić co ten chłopak czuje.. Zawalił na początku sprawę, fakt. Być moze odezwał się tyko dlatego że mu w pojedynkę nie wyszło i  poczuł się urażony że ty sobie lepiej radzisz. Być może. Ale może po prostu się pogubił w tym wszystkim. Ktoś kto się decyduje na taki dramatyczny krok musi zdawać sobię sprawę, że się poniża. Bo tak jest. Płacze, zamykanie sie w kuchni. To moga być pozory, albo wyraźny sygnał, ze sobie nie radzi kompletnie z emocjami. Dałaś się wciągnąć w to. Nie dziwie się. Tylko teraz musisz być bardzo delikatna. Wyczuć czy jego zachowanie to próba utrzymania cię na siłę, czy naprawdę ma jakieś problemy. Powinnaś dość szybko do tego dojść. Teraz jesteś w trudnej sytuacji. Najlepiej gdybyś po prostu z nim usiadła i porozmawiała. Jak przyjaciele. Nie para. Dała mu delikatny znak, że po tym okresie rozstania potrzebujesz czasu- żebyście przede wszystkim zostali przyjaciółmi- on pewnie bedzie mówić że go oszukałaś itp. ale musisz mu wytłumaczyć, że martwisz się o niego.  I właśnie dlatego że tak jest musicie dużo zmienić w waszych relacjach. On nie może grać na twoich uczuciach, bo ty teraz jesteś ta silniejsza stroną. Chcesz mu pomóc. Postaw warunki- określ je jasno ale delikatnie.

Ty sobie poradziłaś fajnie z rozstaniem- tylko pomyśl co byś czuła, jak się zachowywała gdyby on odszedł od ciebie w okresie kiedy go naprawdę kochałaś. Ludzie wtedy wariują.

Być moze on symuluje, bo nie chce zostać sam. Ale lepiej dmuchać na zimne, niż kogoś naprawdę skrzywdzić. Zwłaszcza że po tak długim stażu on ci na pewno ufa.

Przeczytałam Twój post i tak myślę, że masz do podjęcia trudną decyzję. Ja na twoim miejscu dałabym mu szansę, określiła, że to ma być np miesiąc lub dwa miesiące. W tym czasie zrobiłabym wszystko by odbudować związek, dużo czasu bym poświęciła na rozmowy i ustalenie nowych zasad (by nie popełniać starych błędów jeszcze raz). Jeśli po tym czasie doszła bym do wniosku, że miłość wygasła, że czas spędzony razem nie sprawia mi radości, że marzę o kimś innym, że jest mi bliski jako przyjaciel ale nie jako ukochany, że czuję się nieszczęśliwa przy nim, że go nie pragnę i za nim nie tęsknie...odeszłabym bo uważam, że nie ma sensu być z kimś z litości. Czasami związki się kończą, wygasają, ludzie przestają kochać...to smutne ale tak się zdarza, ale trzeba zrobić wszystko by miłości nie pozwolić umrzeć jeśli go choć troszkę kochasz spróbuj na nowo, jeśli się nie uda będziesz wobec niego uczciwa i wobec siebie...że zrobiłaś wszystko co mogłaś.  Czas pokaże czy to koniec związku i miłości, czy po prostu się pogubiliście. Powodzenia.

Chyba, że naprawdę cierpisz  z powodu, że dajesz mu szansę, że jesteś pewna w 100% że to koniec i go nie kochasz...to odejdź teraz nie ma sensu wówczas przeciągać tego co nieuniknione i robić mu nie potrzebie nadzieję.

Kochana esperado  wydaję mi się nie nie będziesz nigdy tak do końca szczęśliwa w tym związku. Jeśli człowiek na siłę przekonuje sie do miłośći to nic dobrego to nie wróży. Próbujesz za wszelką cenę znowu być szczesliwa z tym mężczyzną. Uwierz mi nawet jak teraz Ci się to uda to za jakis czas znowu pojawia się wątpliwości. Przechodziłam to samo. Mój związek trwał 7 lat. Początki były ok, byłam zakochana... no właśnie zakochana, a to nie to samo co miłość. Zakochanie mija, a miłość jest trwała i wtedy nie powinny się pojawiać ŻADNE wątpliwości. Po wielu rozstaniach i powrotach odeszłam, bo dusiłam się wręcz, chciałam, ale nie potrafiłam go kochać, choć on za mną szalał niesamowicie, wszystko był w stanie dla mnie zrobić, nie mógł tylko jednego... nie umiał sprawić bym go pokochała. Jaka to była trudna decyzja, ale jaka mądra   Dzis on jest niesamowicie szczesliwy z inną kobiętą, bierze ślub w sierpniu, a ja... ja znalazłam MIŁOŚĆ swojego życia. Teraz czuję, to czego w tamtym związku nigdy nie czułam i wiem, że nie poczułabym nigdy. Każdym pocałunek z moim obecnym parnerem jest dla mnie czymś niesamowitym, a w poprzednim związku mogłam nie całować się w ogóle, każdy dotyk mojego obecnego mężczyzny sprawia, że jest mi niezwykle dobrze, podczas gdy mój ex nie mógł tego robić, bo ja nie chciałam, gdyz mnie to drażniło. Także nie da się przekonać do miłości, trzeba to czuć. Wiem, że bardzo ciężko jest zranić kogoś z kim było się długo, ale nie ma innego wyjścia. Będąc z nim skrzywdzisz i siebie i jego. Życzę Ci wszystkiego dobrego i podjęcia takiej decyzji, która sprawi. że będziecie szczęśliwi oboje, jeśli nie teraz to za jakiś dłuższy czas...

Hehe niedawno założyłam temat o bardzo podobnym tytule

Powiem po sobie- 2 lata razem, on z dnia na dzień zrywa że niby nuda ze mną. Bardzo na początku cierpiałam, szlochałam po kątach i chodziłam jak obłąkana. Za nic nie chciałam stracić z nim kontaktu. W trakcie ważnej rozmowy, zaproponował mi przyjaźń. Zgodziłam się ochoczo.

A teraz... mhhh... czasem jest ciężko, ale zdałam sobie sprawę że nie mogę nic na nim wymuszać, trudno było na początku nie pisać czułych słów, zagryźć wargi kiedy on mnie ignorował. Niedawno napisał, że tęskni, że kocha, ale za pare dni wszystko znów odwołał Znów wszystko wróciło.

Ale myslę, że jeżeli nie jesteś pewna swoich uczuć to przyjaźń jest dla niego ostoją- wie że cie całkowicie nie straci, ale jednak powstaje dystans. Ważne żebyś ty postawiła jasne reguły i sie ich trzymała nawet kiedy ci źle i smutno. Nie pozwól mu wymusić na sobie czulszych słów bo go po prostu dobiją. Ty sie z nich wycofasz, ale w nim pozostanie ból że go oszukałaś.

I powiem po sobie- mam nadzieje, że jeżeli zostaniemy przyjaciółmi (my cały czas lawirujemy) to będzie miło, i powiedzmy sobie wprost- przyjacielskie kontakty moga się rozluźniać powoli. To daje porzuconej połówce czas, aby się pozbierać i oderwać od byłej miłości. A z czasem może powoli wejdzie w to wszystko ktoś nowy...

Felina a powiedz mi jak ty radzisz sobie w tej sytuacji?? Czy to jest bardzo trudne dla ciebie?? Myślisz że to ma szanse powodzenia? Przykre jest to że zawsze jedna osoba cierpi bardziej po rozstaniu..:( nie powinno tak być.. wiem dziecinne podejscie ale o ile łatwiej by było...??
Wczoraj znów z nim rozmawiałam co prawda przez sms..;/ ale jakoś wypiłam sobie piwko z kumpelka i mnie naszło na zwierzenia. Znów sobie w kącie płakałam... ja tak bardzo nie chciałabym go skrzywdzić!!!! On jest dla mnie naprawde kimś ważnym o ile na ten moment nie najważniejszym. Ja poprostu wiem że jako para nie funkcjonujemy normalnie. Oboje mamy bardzo ciężkie charaktery.. i każde chce drugim władać. Chore ale nie potrafimy inaczej. Każdy chce być tą szyją co kieruje głową... Poprostu wiem że jako para nic dobrego nie stworzymy....
czuję się bardzo zagubiona... mam wrażenie że wszystkie decyzje jakie podejmuję są złeee.. że nic w życiu nie potrafie zrobić dobrze i że wszytsko co robie jest skazane na klęskę;/

A jeśli nic z tej przyjażni nie wyjdzie i strace coś tak ważnego?? Kurcze wiem ze to bardzo trudne dla nas obojga... ale może warto spróbować??

Anemonne ty już wogóle znasz moją historię i widzisz że problemem jest również sex..;/ Kurcze strasznie trudna dla mnie sytuacja... jestem bardzo zagubiona ciągle się powtarzam ale on naprawdę jest kimś ważnym dla mnie, bardzo!!! Czuję że jako para nam nie wyjdzie, rozsądek mi to podpowiada,.... to boli, bo nie moge patrzeć jak on cierpi, wiem że oddała bym wiele za jego szczęście..

Sama nie wiem czego chce tak naprawde, nie mam poukładanych myśli... popadam ze skrajnośći w skrajność. Raz chce do niego wrócić a za chwilę czuję że nie chce już go na pewno, że chce sobie ułożyć życie od nowa, że to była pomyłka i przyzwyczajenie i nic więcej. Po czym znów że może właśnie tracę szczęście na własne życzenie...ale przecież nie bo .... i tak w kółko.

Potrzebuję złotego środka tylko nie wiem gdzie on jest.

Staram się robić dokładnie tak jak napisałaś i też uważam że to jedyne mądre rozwiązanie... pozwolić żeby czas sam zdecydował. Tylko boję się jednego... że takim co ma być to będzie moge skrzywdzić i siebie i innych..
Czekam na objawienie!!!
Ps. Dzięki za zaangażowanie. Ułatwiasz mi bardzo i poprawiasz humor;)