Lęk przed bliskością

Choruję na nerwicę lękową.. przz to tez moje zwiazki nie trwaly dlugo. Poznalem kogos komu opowiedxzialem całą swoją historie, zaakceptowala wszystko i stara sie mnie spierac we wszystkim Dzięki niej jest duzo lepiej, dobrze jest miec kogos kto Cie rozumie ;*

dawidekkk333, Piegowata'76 dziękuję za Wasze odpowiedzi.
Do tej pory zawsze jak ktoś próbował się do mnie bardziej zbliżyć to zaczynałam się miotać, jak już próbowałam stworzyć jakiś związek to zaraz miałam wątpliwości i myśli, że lepiej się z tego wycofać itp. Było mnóstwo wahań, nieuzasadnionego lęku, pojawiały się myśli, że ja się po prostu do związków nie nadaję. Tak jakbym chciała i nie chciała jednocześnie, nie umiałam się określić.
Jakiś czas temu, po przykrym zakończeniu dość trudnej relacji zaczęłam sobie uświadamiać swoje problemy i doszłam do wniosku, że czeka mnie ciężka praca nad sobą. Dlatego też zastanawiam się czy po czasie możliwe jest całkowite wyeliminowanie tego lęku, czy mimo wszystko coś z tego zawsze zostaje?

Myślę, że zwykłe wyznanie: "Wiesz, miałam w życiu trochę pod górkę i podchodzę teraz do związków jak pies do jeża, ciężko mi to pokonać, choć bardzo bym chciała" - już zdejmuje z nas wielki ciężar. Niemusowo zaraz spowiadać się z całego życia od kołyski. Powoli, spokojnie...
Och, jak ja bym chciała, żeby mnie ktoś chciał poznawać powoli i spokojnie.

Zdaję sobie sprawę, że nie ma co się porównywać do innych w tak delikatnych kwestiach. Jednak pomyślałam, że dobrze byłoby usłyszeć, że są osoby, którym udało się przezwyciężyć własne lęki. To daje jakąś nadzieję. Bo na chwilę obecną jest mi dość ciężko z tą świadomością, czuję się delikatnie mówiąc, wybrakowana.

Vitis, mogę na pociechę Ci powiedzieć, że mój lęk był dawniej znacznie większy. Udało mi się wiele trudności pokonać samodzielnie, wspomagałam się różnymi lekturami, sporo czytam książek, poradników i artykułów w internecie. Samo to, że w ogóle spróbowałam z Meczowym, że przyciągnęłam do do siebie, już mogę uznać za postęp. Aczkolwiek okazał się to pan niewłaściwy, a ja niepewna swoich racji szukałam usterek w sobie.

Też miałam zdiagnozowany ten problem. Objawialo się to różnie. Pociąg do partnerów w jakiś sposób niedostępnych. Brak chemii tam gdzie mogła być bliższa więź. Odczuwanie bliskości wobec osób, które mnie odrzucały. Otwartość w relacjach wirtualnych, zamknięcie w realnych. Nieumiejętność pokazania siebie ze wszystkimi wadami. Sekrety. Jakieś próby odbicia od stałego partnera - ucieczki w pracę, w Internet, albo wyszukiwanie w kimś wad. Bardzo szerokie spektrum różnych technik, nieświadomych; cały repertuar zachowań, ktore mialy na celu stworzenie lub podtrzymanie jakiejs bariery wobec potencjalnie bliskiej osoby.

Czy sobie poradziłam?

Jest duży progres. Terapia otworzyła mi oczy. Ale czy uważam się za w pełni " wyleczoną" ? Nie wiem.

Mam właśnie zamieszkać z partnerem. Sukcesem jest to, że go mam, że jest dla mnie jedyny, że nie szukam nikogo poza tą relacją; sukcesem jest to, że kocham, okazuję to, że wydusiłam z siebie potwierdzenie tego, że zamieszkamy wspólnie, że się odwazyłam.

Jednak mam wątpliwości. Nadal się boję. Ale żyje z tym.
Czasem, świadoma swojego problemu, nie ufam swoim decyzjom. Nie wiem nigdy czy mój wybór jest dobry, czy może podyktowany w jakimś stopniu moim lękiem? Ten lęk jest tak zdradliwy, tak przewrotny...Jak bym grała sama ze sobą w szachy.

Obecnego partnera bardzo kocham, jest mi bliski, ale nie wiem, czy to już ten stopień, który powinien być, czy może w jakiś sposób wybrałam go tak, aby w małym dystansie czuć się bezpiecznie.

Bo pewien dystans jest. Ale są i uczucia. Okazywanie ich. Stały kontakt. Wyłączność wobec niego. Więc ja to postrzegam jako postęp.

Czas pokaże czy to był dobry wybór.

Rzecz w tym by móc działać, żyć, kochać, POMIMO lęku. On chyba zawsze będzie...