Żona uzależniona od smartfona?

I rozumiem chcesz z nią być? Przecież ją kochasz.

Może jest użytkowniczką netkobiet? No niestety jest uzależniona i trzeba iść na odwyk.

Roberto81, nie ma co ironizować, masz problem, bo raczej Twoja żona nie odbiera w taki sopsób swojego uzależnienia.
balin ma rację, pisząc o odwyku, tzn terapii uzależnień, tylko najpierw musiałbyś żonę do tego przekonać.
Jeżeli już próbowałeś, bez skutku, to masz dwa wyjścia; pogodzić się z sytuacją, lub odejść, jeśli nie jesteś w stanie tego zaakceptować, a żona nie dostrzega problemu.

Udowadnianie nic nie da. Każdy alkoholik potrafi na tydzień powstrzymać się od picia, by innym i sobie udowodnić. uzależnienie od smartfona działa tak samo. Niczego nikomu tak nie udowodni.

On nie jest złośliwy, raczej bezradny, to śmiech przez łzy i faktycznie żona ma problem.

Makigigi dobrze radzi.

Ona w żaden sposób nie odbiera tego jako uzależnienie. W Jej mniemaniu to jest sposób na spędzanie wolnego czasu. Wrocilem dziś wieczorem z siłowni, oczywiście siedziała z nosem w telefonie. Przez 1,5h nie ruszyła się z sody a telefon przyklejony do ręki. Piękny ciepły wieczór, usiadlem sobie w ogródku, bo juz nie mogłem na to patrzeć i lada chwila bym eksplodował. Myslicie ze przyszła do mnie? Dalej leżała na sofie beznamietnie przesuwając obrazy w telefonie.

Piszesz "niech Ci odda telefon na tydzień". Chyba prędzej piekło zamarznie niz to by się stało. Ja nie mogę nawet dotknąć Jej telefonu, więc takie rozwiązanie nie wchodzi w grę.

Tak, łatwo jest napisać rozwód, rozstanie kiedy się siedzi po drugiej stronie klawiatury. Ja kocham swoją żonę i nie dopuszczam do siebie myśli, że po 10 latach małżeństwa mielibyśmy się rozstać z tak błahego powodu.

Wydaje mi się, że gdyby pisała z kimś, to akurat wolałaby to ukryć niż afiszować się przed mężem.

Mnie się wydaje, że brakuje jej ekscytacji, poklasku. Chce całemu światu pokazać jak fajne prowadzi życie, gdzie bywa, jak spędza czas. Bardzo dużo ludzi tak właśnie robi, kiedy czegoś im brakuje. Instagram, fb są pełne gotowych dań, lasek w kostiumach i dziubków. Chcą być podziwiane i popularne. Jest to dość słaba forma do podniesienia własnej wartości, ale niektórym to pomaga.

Autorze, a czy Ty korzystasz z fb? Czy jesteś raczej tym, który widzi w tym tylko zło?

Zapytaj się jej czego jej brakuje. Niech może zaproponuje coś, co sprawi jej przyjemność i może na chwilę zapomni o świecie wirtualnym. Groźby i karania a tym bardziej ograniczanie nie pomoże.

Oczywiście, że biorę to pod uwagę że może z kimś pisać poza koleżankami. Wiem, że bardzo często pisze z przyjacielem z pracy. Ale nie postrzegam tego w kategorii zagrożenia mimo że zdaje sobie sprawę, że może nawet trochę flirtują. Aczkolwiek zawsze kiedy jest na telefonie robi to w ten sposób abym nie był w stanie rzucić okiem na ekran. Nie wiem czy robi to świadomie czy nie.

Tak, mam FB czasem na nim przesiaduje i sprawdzam kilka razy dziennie, a czasem potrafię się nie logowac przez kilka dni.  Nie uważam fb za samo, bardziej jako przydatne narzędzie, które czasem dostarcza rozrywki. Oczywiście mam tez smartfona, na którym sprawdzam maila, czytam wiadomości, wyszukuje potrzebne informacje gdy ich potrzebuje, ale wszystko w granicach rozsądku.  Na pewno nie spedzam w telefonie takich ilości czasu.

Większość ludzi uzależnionych nie przyjmuje do wiadomości, że są uzależnieni. W przypadku Twojej żony, jest to o tyle trudne, że ten rodzaj uzeleżnienia nie demoluje jej organizmu, nie czyni spustoszenia w Waszym budżecie, jak np hazard, jednak niszczy
Wasze małżeństwo. Domyślam się, że wielokrotnie rozmawiałeś z żoną na ten temat.
Nie wiem, czy moje rady będą skuteczne, bo nie jestem mistrzynią perswazji, ale może zacznij jej uświadamiać, że jej sposób na spędzanie czasu wolnego, oddala Was od siebie i niszczy rodzinę. Jeżeli ona upiera się przy tym, że nic złego nie robi, to spróbuj zaprosić ją np na spacer, czy wspólne oglądanie filmu, czy gdziekolwiek indziej, jednocześnie prosząc, żeby zostawiła smartfona w domu, czy wyłączyła go i schowała na godzinę, dwie.
Postaraj się jej uświadomić, że za każdym razem, gdy odpływa w wirtualna rzeczywistość, w tym samym momencie nie ma jej z Tobą. Może zadaj sobie trud i poilcz czas, który naprawdę spędzacie razem, nie siedząc obok, czy w pobliżu siebie, ale autentycznie mając się dla siebie. W tych okolicznościach nie doliczysz się, jak podejrzewam, nawet godziny.
Zacznij może drążyć z tej strony, jeżeli Ty, jej mąż nie jesteś jej potrzebny do spędzania czasu wolnego, to właściwie do czego jesteś potrzebny?
Niech Ci odpowie i nie przyjmuj argumentu o podzielności uwagi. Nie ma jej dla Ciebie i to jest fakt.
Inny spsób, może trochę infantylny, to - rób to samo. Nie zwracaj na nią uwagi, trzymaj telefon "przy tyłku" klikaj w niego bezustannie, odpowiadaj jej półgębkiem gapiąc sie w ekran. Wchodź sam z domu, bo skoro ona nie potrafi poświęcić czasu tylko dla Ciebie, to niech zostanie sama z całym tłumem swoich znajomych, którzy najwyraźniej są dla niej ważniejsi od Ciebie.
Chociaż metoda jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie, w pewnym sensie czyni Cię podobnym do niej.
Może nie jesteś skuteczny, bo brakuje Ci stanowczości.
Domyślam się, że niejednokrotnie pokłóciliście się z tego powodu, a po niej, niestety to spływa.
W związku z tym kolejny sposób, to postawienie sprawy na ostrzu noża. Uświadomienie jej, że nie liczy się z Twoim zdaniem, potrzebami, nie szanuje Cię i lekceważy i zaczynasz mieć wątpliwości, co do sensu dalszego trwania Waszego małżeństwa.
Z nią się żeniłeś, a nie z całym tłumem jej znajomych, dla których bezustannie Cie porzuca. Możesz czuć się zdradzony.
Po jej reakcji poznasz na ile zależy jej na Waszym małżeństwie.
Czy macie dzieci?
Na marginesie dodam, że mógłbyś przyjrzeć jej tej jej znajomości z przyjacielem, bo może powód jej nieobecności w Waszym związku jest banalny?

Jeśli chcesz uświadomić żonie, ze jest uzależniona od telefonu, sprawdź na mapie, czy nie znajdziesz interesującej oferty wypoczynku w którejś z miejscowości z brakiem dostępu GSM, i spędźcie tam weekend.

Ciężka sprawa. Zakładając, że nadal się kochacie, chcecie być ze sobą to rozmowa powinna przebiec spokojnie bez kłótni. Macie dzieci?

Opowiem Ci na przykładzie mojego dziecka - wiem, Twoja żona nie jest dzieckiem, ale problem jest podobny.
Kiedy zaczęła siedzieć w telefonie każdą wolną chwilę powiedziałam "stop" i ograniczyłam gry. Czas z telefonem był kontrolowany.  Oczywiście najpierw złość, płacz itp. Problemem było to, że ona nie wiedziała co ma robić jak nie ma telefonu. Odrobiła lekcje i pustka. Zaczęłam jej podsuwać pomysły, na które kręciła nosem. Do czasu aż sobie przypomniała, że lubi rysować, składać origami, robić meble i ubrania dla lalek. Przypomniała sobie, że istnieje życie poza telefonem. Zaczęło się lato, bieganie po podwórku, zabawy.  Teraz zdarza się, że w ciągu dnia w ogóle nie sięgnie do telefonu, bo jest zajęta innymi rzeczami.

I wg mnie w tym jest problem u Twojej żony. Ona nie ma nic innego do roboty. Gdyby poszła na basen, spacer, na siłownię, zaczęła żyć czymś innym, może ograniczyłaby telefon.

Mam jeszcze jeden pomysł, trochę infantylny, ale ...;) Kiedy już tak siedzicie na tej kanapie, oglądacie a ona jednym okiem siedzi w telefonie, wyślij jej wiadomość. Cokolwiek, uśmiech, język, buziaka, komplement, cokolwiek by ją zaczepić.  Może odłoży telefon i zajmie się Wami?

No właśnie.. jak to mówią klin klinem. Może zamiast walczyć w tak zdecydowany sposób z Internetem wykorzystaj jego możliwości. Np. ubierz się elegancko, zamów stolik w restauracji, zrób zdjęcie i wyślij Jej na fejsie zaproszenie na wspaniałą kolację, na głównej tablicy oczywiście - tak żeby wszyscy widzieli. Bądź czarujący i pięknie coś napisz, że na Nią czekasz czy coś w tym stylu (tak jak tylko wy mężczyźni umiecie bajerować;)) a może w końcu zauważy i nieco zmieni nastawienie. Oczywiści na kolacji coś wspomnieć o tym, że za Nią tęsknisz i że Jej potrzebujesz. Kobiety lubią takie rzeczy, lubią też być w centrum uwagi;) Powodzenia!

Rozmawialismy na ten temat wielokrotnie i nigdy nie była to przyjemna rozmowa, bo najczęściej kończyła się w ten sposób, ze albo zarzucała mi, ze nie potrafię się sobą zająć i potrzebuję Jej uwagi albo po prostu kłótnią.
Probowalem tez "ogień zwalczać ogniem" ale to nic nie dało, a nawet było jej na rękę bo mogła wtedy być sam na sam ze swoim urządzeniem.
Nie mamy dzieci. Po prostu tak jakoś wyszło ze jeszcze się nie zdecydowalismy.

Masz racje, jestem za malo stanowczy. Ale wierz mi, że po długim ciężkim dniu w pracy kolejna kłótnia, to ostatnia rzecz na jaką mam ochotę.

Co do kolegi, to znają się juz od kilku lat, miałem nawet okazję go poznać. Wiem, ze on się w niej podkochuje (jest singlem), bo gdy o to kiedyś zapytalem, to nie zaprzeczyła.  Ale jestem pewien ze z Jej strony nie ma między nimi nic więcej. Wg mnie facet nie jest w jej typie

Wczoraj wieczorem zasugerowalem żeby odłożyła tel i żebyśmy po prostu się przytulili i porozmawiali co przyszlo jej nie bez trudu. Przewracając oczami i wzdychajac głęboko  odlozyla w koncu tel na stół i udało się jej tak wytrzymać nie biorąc go do ręki ok 40 min.
Może więc jest nadzieja...

Mój znajomy,wydaje mi się mądry facet i psycholog do tego, powiedział kiedyś,że ludzie mający tendencję do uzależnień nie potrafią tworzyć związków.
Jak wy-jako związek w ogóle funkcjonujecie? Robicie coś naprawdę razem? Choć jedną rzecz?
W trakcie seksu,czy zaraz po żona też wysyła smsy? Czy po prostu seksu nie uprawiacie?
Wyjeżdżacie gdzieś? A co jeśli na wyjeździe na ma zasięgu?
Na Twoim miejscu zagroziłabym rozstaniem.Tak nie da się żyć.

Wiesz-ja też znam parę związków,w których jedno z partnerów uzależnione jest od miętusów,gumy do żucia,kawy czy lodów.
I też są ze sobą długo.
Ale tu kwestia jest taka: na ile uzależnienie nie pozwala na normalne funkcjonowanie.Nie tylko w związku ale i w życiu.

A propos-autorze-czy Twoja żona pracuje?

Czy w pracy też co chwilę sprawdza w smartfonie co wydarzyło się w świecie wirtualnym?

Mój mąż twierdzi,że też jestem uzależniona od komórki,jednak wydaje mi się,że lekko przesadza,bo sam potrafi przesiedzieć pół wieczorku gapiąc się w ekran Tak więc punkt widzenia,zależy od punktu siedzenia

Mam dokładnie to samo ze swoją dziewczyną. Pod każdym Twoim punktem się podpiszę, że mnie też to spotkało i spotyka. Moja może nie robi tyle selfików.
Gdy się poznawaliśmy kilka lat temu miała stary typ telefonu i cieszyłem się, że nie jest jedną z tych uzależnionych. Niestety "presja" rodzeństwa tzn "oni mają nowe smartfony, a ja nie mam" zmusiło ją do zakupu takowego. Stała się zombie. Gdy jej padł kolejny smartfon też dostawała szału, zanim nie kupiła nowego. Teraz ma taki za prawie 2 tyś złotych i jest szczęśliwa. Internet w telefonie odpowiedzią na wszystko. To również dobrze nie wpływa na naszą relację, poza innymi rzeczami (choćby to, że ma niską samoocenę). Ale z telefonem akurat przestałem już walczyć.
Do tego dodam, że odkąd się tylko znamy zawsze miała dostęp do klawiatury na kod. Tłumaczyła to tym, że koleżanki jej często grzebały w telefonie i tak już ma, że blokuje. Ok. Ale gdy jesteśmy razem, a z koleżankami się nie spotyka (np przerwa kilkumiesięczna na studiach) jest to samo. Kiedyś mi nawet kod podała. Nigdy jej nie grzebałem w telefonie, zawsze przy niej brałem do ręki, a ona i tak kilka miesięcy później go na nowo zablokowała. Obecnie nawet gdy nie znam kodu, a tylko dotknę jej telefonu by sprawdzić która godzina od razu jest podnoszony raban i "oddaj" i "nie bądź jak dziecko". Pomijam już fakt, że często rozmawia z ludźmi z internetu i obgaduje swoje życie, a także mnie przekłamując wszystko. Wiem, bo kiedyś mi pokazała. I rady swoich nowych "przyjaciół". Twierdzi, że to tylko koledzy i nic jej z nimi nie łączy. Niestety w naszym kilkuletnim związku wielokrotnie dawała mi powody do zmartwień, zazdrości, czy niepewności mimo, że zawsze staram się jej wysłuchać i z nią rozmawiać na każdy temat. Teraz głównie spędza czas ze mną, więc się o to nie boję ale gdy wyjeżdża do siebie czuję niepokój.
Niestety w drugą stronę to nie działa. Ona sprawdza moje telefony (nie trzymam ich w domu wiecznie przy tyłku). To samo komputer. Zwracałem jej uwagę niejednokrotnie, że skoro ja nie mam dostępu do Twojego i się dotykać nie mogę, to Ty również nie powinnaś dotykać moich telefonów, czy grzebać mi w komputerze. Niestety nadal to robiła więc zablokowałem hasłem swoje konto na komputerze i stworzyłem jej własny profil. Była oburzona i pytała "co mam do ukrycia?". Otóż ja nic. To samo gdy jakaś koleżanka doda mnie do znajomych na portalu społecznościowym od razu są pytania kto to i skąd ja znam, a później w kłótniach od razu jest jej temat przywoływany i tekst "idź sobie może do niej". Przejawia cechy osoby toksycznej ale to na inną rozmowę. Metoda działania podobna.
Odpowiadając na Twoje pytanie z końca posta. Tak, społeczeństwo się infantylizuje i co gorsza głupieje!
Telefon jest dziś odpowiedzią na wszystko i wielu ludziom zastępuje prawdziwe relacje, w których nie potrafią funkcjonować.

Ja z pewnością tak nie uważam.Mam ogarniętych znajomych,którzy nie nie mają snapchata w telefonie (ma go moja 12 latka),nie siedzą w internecie bez przerwy i nie robią selfików.To nie wina technologii.Wina tego,że ludzie nie mają zainteresowań,pasji,że nudzą się we własnym towarzystwie,że celem ich wycieczek jest koniecznośc umieszczenia fotek na portalu.Ci ludzie nie zrobili się nagle tacy.Całe życie tacy byli.

Najprościej tak to wytłumaczyć.Może jak tak sobie tłumaczysz nie masz poczucia winy,że takimi przebywasz?