Czy da się jeszcze uratować ten związek?

Tak jest jeden sposob....Przestań az tak bardzo zabiegac o niego. Jeżeli Cie kocha to ogarnie sie w pore i zacznie okazywac Ci wiecej uczuc.

Tak, nic nie rób.
Ile jesteście razem? I w jaki sposób pomagasz? Finansowo?

Dla mnie to jest naprawdę słabe, jak chłopak (bo nie mężczyzna), mówi, że kobieta ma fochy, bo ma okres. Oczywiście, wytłumaczenie jak z podstawówki. Szczęśliwie związki zazwyczaj opierają się na równowadze, a ta oznacza, że dajemy tyle, ile dostajemy od kogoś. Tu nie chodzi o dokładne wyliczanie wszystkiego, ale zwyczajnie o uczucie, że czujemy się docenieni i jest nam z tym wszystkim co robimy dla kogoś dobrze.

Jeśli przestaniesz tak skakać nad nim, to może, mooooooże zauważy, że należałoby ruszyć się z miejsca i też trochę poskakać wokół Ciebie. Ale jego podejście jest nieco dziecinne, także nie spodziewałabym się cudów.

oczyiscie, ze sie da. Przestan sie starac i nadskakiwac zajmij się swoim życiem, jak napisze to odpisz ze nie masz czasu bo wychodzisz. Albo szybciutko skuma ze trzeba sie ogarnać albo odpuści a Ty będziesz miałą obraz sytuacji

Przychylam sie do ostatniej odpowiedzi.

Jeśli czujesz sie nieważna, niedoceniona, zaniedbana, to wyartykułuj to i opisz konsekwencje, ze dłużej tak nie dasz rady, ze jest ci źle i ze jeśli relacja ma trwać, to oczekujesz, ze on o Ciebie zadba. To zapewne nie da więcej, niż krótkotrwała poprawa z jego strony (bo najwyraźniej nie odczuwa chęci zadbania o związek), za to jedziesz mieć poczucie, ze zrobiłaś wszystko, co mogłaś, i spokojne sumienie, ze kończysz związek.

Skad wiesz, ze on jest Twoim chlopakiem ?

Bo zapytał mnie o to czy z nim będę i przedstawił mnie rodzicom jako swoją dziewczynę

----------------
Nie pisz, proszę, postów jeden pod drugim - jest to sprzeczne z Regulaminem Forum. Jeśli chcesz coś dopisać, użyj funkcji "edytuj".
Z góry dziękuję i pozdrawiam, Olinka

On się do mnie przestał odzywać, czy ja mogę do niego teraz napisać? Męczy mnie ta cisza, nie wiem co i jak...

Z mojego niedawnego doświadczenia, sprzed kilku dni: niepewność i łudzenie sie sa gorsze, od zlej wiadomości.

Jasne sytuacje tworzą przyjaciol.

I jeszcze cytat z mojej psychoterapeutki. Napisała mi to w ramach odpowiedzi na sms, w którym jej podziękowałem i "pochwaliłem sie" podjęta decyzja o zakończeniu toksycznej i zawieszonej w niepewnosci relacji:

Wyjaśnienia i jasność w sprawie na ogol przynoszą ulgę.

Byłam głupia, bardzo. Napisałam do niego żeby się dowiedzieć co z nami odpowiedział mi "nie wiem, rób co chcesz". Nawet nie potrafi podjąć męskiej decyzji, jestem załamana tym że byłam z takim człowiekiem tyle czasu.

Po trzech blisko tygodniach lektury forum i po własnym na nim udzielaniu sie konstatuje, ze gdy pojawia sie hasło "ratowanie związku", to ratować juz nie ma czego.

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi, pozwoliły mi oprzytomnieć i teraz wiem ze to nie ja mam coś z głową i się czepiam tylko problem istnieje rzeczywiście. Mój obrażony chłopak już się raczej do mnie nie odezwie więc zwiazek mogę uznać za zakończony.

Fajnie tak - nie odezwać się, nie powiedzieć co i jak. No naprawdę przedszkole.
Na Twoim miejscu na jednak bym coś na do widzenia powiedziała, tak, żeby zamknąć temat. Bo to z kolei wygląda tak, jakby mógł tak Ciebie traktować i jakbyś dawała na to przyzwolenie. Ale lepiej nie wkręcaj się w jakąś chorą dyskusję.

Hej opowiem ci swoją sytuacje ... poznałam chłopaka na wakacjach  w lato 2016 zaczęliśmy pisać dzwonić do siebie , ,mieszkamy w innych krajach ale oboje byliśmy zdeterminowani żeby być ze sobą i tak minęło 5 miesięcy , ja się zaangażowałam wydawało mi się ze on tez widzieliśmy się 4 razy ale praktycznie cały czas pisaliśmy Nin stop ...mieliśmy zaplanowane wspólne wakacje i sylwestra I poznanie jego rodzicow ... tydzień przed przylotem do mnie i wzięcie wszystko na inny poziom on zrezygnował ... mówiąc ze nie wie co czuje na dodatek napisał to smsach a dwa dni później zadzwonił przepraszając ze zmarnował mi czas i ze chciałby być znajomymi... było mi ciężko bo naprawdę coś poczułam ale jakoś to przetrwalam... Jednak on Dalej pisal sprawdzal co u mnie, wysylal foty itp spotkalismy sie na tym holideju przyszedl z kwiatem, spedzilismy calego holideja razem jak para lacznie z sylwestrem ... w ostatni dzien wyczulam ze cos nie tak ale udawakan ze wszystko jest super i nie chcialam psyc chwili pytaniami o nas bo bylo idealnie ... pozegnalismy powiedzial ze widzimy sie u niego za pare tygodni jak planowalismy ... jednak wczesniej do kolezanki mojej napisal ze nic z tego nie bedzie bo on tego nie czuje tak jak powinien i cos we mnie peklo bo zranil mnie tak drugi raz i pocielam sie  teraz  bede miala blizny przez jakiegos faceta w ktorym sie zakochalam a nie jest wart ani jednej mojej sekundy i lzy pisze to jako przestroge dla wszystkich dziewczyn bawienie sie czyimis uczuciami jest po prostu straszne

Obserwując to forum i, trochę, moje otoczenie, dochodzę do wniosku że czasy się mocno zmieniły. W czasach kiedy byłem młody, oczywiście nie mówię tu o odwiecznej patologii, chłopak zabiegając o dziewczynę musiał być dla niej miły. Kupno, bądź nazbieranie, kwiatów było absolutnym minimum. Pamiętam jak z moją żoną byliśmy na wystawie "Wiosna w tulipanach". To był ostatni dzień wystawy, było tuż przed zamknięciem. Kupiliśmy sobie chyba z dwieście tulipanów najróżniejszych form i kolorów.
Standardem było, że idąc na spacer kupowałem jej jakieś drobne kwiatki, typu żonkile, tulipanki, goździki. Mimo że te ostatnie były wtedy synonimem komunistycznej tandety, to były ładne i kolorowe i ona je lubiła. To samo robili kumple. Jak laska nie była na jedną noc, to po prostu trzeba było dawać jej kwiaty, drobne prezenty, być dla niej miłym. Inaczej związek trwał tyle, ile pierwsza rozmowa. Dziewczyny się szanowały, więc i chłopcy musieli je szanować.

Moja córka miała dwóch chłopaków. Jeden jej kiedyś powiedział, że nadaje się tylko do tego żeby zamoczyć. Pomijam inne jego zachowania, ale jedno takie zdanie wystarczy, żeby gnoja pogonić na drzewo. Ona była z nim dłużej. Ma menda szczęście, że córka nie powiedziała mi od razu co ją spotkało, bo ukręciłbym szmaciarzowi łeb. Drugi, poznany na studiach, był na tyle bezczelny że potrafił kazać jej nosić swoje bagaże.
Teraz jest z mężczyzną. Takim przez duże M. Nie wiem czy ich małżeństwo przetrwa, bo życie pisze różne scenariusze, ale chłopak się stara. Takie drobne rzeczy. Otworzy przed nią drzwi samochodu, żeby łatwiej było jej wsiąść, czasem kupi drobny prezent, kwiaty, jest miły, rozmawia z nią.

Wprawdzie czasy się zmieniły, ludzie też, ale w pewnych sprawach nie wolno iść na kompromis. Jeśli facet Tobą pomiata, jeśli Cię nie adoruje, jak Cię nie szanuje, to go pogoń. Seks jest wspaniały, ale czy dla niego warto zrezygnować ze swojej godności? Czy nie warto poczekać i pozwolić się zdobyć (tak, właśnie zdobyć), prawdziwemu mężczyźnie. Takiemu który będzie Cię kochał, podziwiał, pożądał. Jeśli takich brakuje w pobliżu, to ja, będąc na Twoim miejscu, też wybrałbym kota, choć nie, ja wolałbym psa