Mój mąż pragnie dziecka, a ja...

caameron.. mysle, ze kada mama chce jak najlepiej dla swojeggo malenstwa.. satd twoje watpliwosci.. ja szczeze mowiac, tez bym nie chciala, zeby ktos wtrancal mi sie do wychowywania dziecka... ale powiedzialam raz `` to moje dziecko, i ja decyduje o tym jak je wychowac`` koniec tematu..
A wydaje mi sie, ze nigdy nie ma tak naprawde odpowiedniej pory na malucha.. chyba ze sa pary ktore staraja sie po kilka lat..
Powiedzmy sobie szczeze.. to nie taka latwa sprawa zajsc w ciaze, tymbardziej kiedy sie planuje Ja bym sie tu zdala na Pana Boga.

Prozmawiaj szczeze z mezem, jezeli naprawde masz watpliwosci.. ale, wydaje mi sie, ze skoro on tego tak pragnie, a nic innego nie stoi na przeszkodzie, to czemu nie?

caameron, pogadaj z mezem o swoich obawach..
Ja zaszlam w ciaze w wieku 17 lat.. urodzilam majac 18 Czuje sie spelniona.. mimo, ze kolezanki mi mowia `` a bo nie mialas sie kiedy wyszelec`` jestem w drugiej ciazy w 8 miesiacu.. naprawde jestem szczesliwa..
Ale jakby popatrzec z drugiej strony, ja bede miala wczesnie dzieciaki odchowane, i zdaze jeszcze poszalec, a w tedy moje kolezanki beda zarywaly nocki..
Do figury da sie wrocic, zreszta nawet jezeli ciezej, malenstwo ci to wanagradza..
Ja mysle, ze kazda z nas - matek, boi sie ze nie sprosta zadaniu.. przeciez to ogromna odpowiedzialnosc..

Umow sie z mezem, ze chcialabys jeszcze troszke nacieszyc sie nim.. i miec go tylko dla siebie.. bo przeciez mozecie sprobowac za rok, badz dwa

właśnie jestem po rozmowie z mężem. tzn po kłótni. Skończyło się moimi łzami. Powiedziałam mu o swoich obawach. wkurzył się i stwierdził, że sama nie wiem czego chcę. no nie wiem i co mam na to poradzić? mimo wszystko rozmowa chyba wyszła nam na dobre bo przynajmniej powiedziałam co czuję i wyrzuciłam to z siebie ale on zdenerwowany wyszedł z domu. On widzi same zalety "posiadania" dziecka. Ja w głowie mam strach przed chorobami maleństwa, przed jeżdżeniem po lekarzach by dowiedzieć się do je boli itd... Wiem, że mieć dziecko to większość zalet niż wad, tzn większość pięknych chwil ale to jest przede wszystkim całkowita odpowiedzialność za drugiego człowieka, a mój mąż stwierdził, że jestem zwykłą egoistką...

Dokładnie tak mu powiedziałam. Po kłótni i wyrzuconej złości usiedliśmy i szczerze porozmawialiśmy. Przyznał, że tak bardzo pragnie dziecka, że nie zauważył jak ja się boję... nie zauważył albo nie chciał widzieć... Powiedziałam mu na spokojnie co czuję. Nie sądzę by mnie tak do końca zrozumiał bo nie zmienił zdania ale mam mu dać znać jak będę gotowa na bycie mamą, a on nie będzie naciskał... Zaproponowałam kompromis, że nie będziemy się starać o dziecko tylko zdamy się na los...

Dziewczyny jego największym argumentem było to, że ma JUŻ 26 lat (w styczniu 27) i że chce być młodym ojcem!! Czy to normalne, że facet się martwi o swój wiek???? to jak jakiś kryzys wieku średniego

Staram się go zrozumieć ale jest mi ciężko. Ja jeszcze nie muszę się martwić, że może jestem za stara na bycie mamą. Z drugiej jednak strony przecież 27 lat to nie jest dużo! Nawet jak będzie miał 30 to nie będzie za stary na bycie ojcem. Jeżeli zdecydowalibyśmy się na dwoje dzieci to przecież i tak dla drugiego będzie starszym tatą...

To będę szczęśliwa nie powiedziałam, że nie chcę dziecka tylko po prostu nie chcę go planować bo sądzę, że to jeszcze nie czas no i te moje obawy... ale jeśli los zdecyduje za nas...

Nie wiem czy to, co piszę jest dla Was zrozumiałe. szczerze mówiąc ja sama siebie do końca nie rozumiem... chcę ale nie chcę... boję się ale będę szczęśliwa...

Nie wiem... Ja chyba chciałabym być już mamą tylko te wszystkie lęki... to jest taka odpowiedzialność... to bardzo poważna decyzja, z której nie można się wycofać...

z pewnością aż łzy mi popłynęły na samą myśl...

zgrzyty zawsze są jesteśmy małżeństwem z krótkim stażem także docieramy się jeszcze Ale kocham go nad życie i tak - jestem go pewna w 100%

kochana masz rację. Ile to się nasłuchałam, naczytałam że jak się nie chce to łatwo o wpadkę, a jak już się planuje... I przyznam, że po przeczytaniu wpisów na tym forum, gdzie kobiety wypisują jak bardzo chcą być mamami a nie mogą, postanowiłam zdać się na los. tak jak Ty kiedyś i nawet nie wiesz jak mi przykro, że jeszcze czekasz tyle czasu. Ale wierzę w to, że się doczekasz swojego ukochanego maleństwa!!
Przestaliśmy się zabezpieczać. co ma być to będzie!!!

Trzymam za Ciebie kciuki, żeby udało Wam się jak najszybciej i jestem pewna, że tak będzie Po prostu to czuję i już

relacja15 gratuluję Ci z całego serca i życzę szczęścia
Ja bałabym się tak zaufać facetowi, którego znam tak krótko ale fajnie, że nie żałujesz

wiem co czujesz, bo ja też tak zaufałam facetowi i po 2 latach wirtualnej znajomości wyjechałam z nim za granicę
teraz jest moim mężem znajomi do dziś nie mogą uwierzyć, że tak nam się udało bo na początku nikt w nas nie wierzył, wręcz przeciwnie - byli przekonani, że on mnie skrzywdzi, sprzeda, zabije ach życie

Dzięki wzajemnie

ja powinnam dostać okres ok 6-tego grudnia, czyli wczoraj. bule brzucha mam i wszystkie inne objawy na okres więc sądzę, że na dniach się pojawi. Ale nie przejmuje się bo to dopiero pierwszy miesiąc starań. w sumie to nawet wolałabym aby jeszcze się nie udało bo straciłam niedawno pracę. Jestem teraz na okresie próbnym i zanim dostanę umowę to trochę minie. sama nie wiem co mam robić. chce dziecka ale z pensji męża nie damy rady...
Koniczynka na pewno się udało !! Trzymam kciuki!! Bądź dobrej myśli

cholera dziewczyny...
Chcieliśmy dziecka. no nadal chcemy ale ja straciłam właśnie pracę... takie miałam wątpliwości czy zdecydować się na dziecko. teraz stwierdziłam, że nasze starania musimy przełożyć na przyszły rok bo przecież nie mam pracy więc nie należałoby mi się ani macierzyńskie ani wychowawcze. Ostatnio miałam trochę stresów i byłam trochę pochłonięta problemami. całkowicie zapomniałam który dziś jest. Tymczasem dotarło do mnie, że już ok tydzień temu powinnam dostać okres. Mam nabrzmiałe i obolałe piersi, pobolewa mnie dół brzucha tak jak na miesiączkę. Teraz męczy mnie zgaga ale ona może być spowodowana drinkiem, którego wypiłam dziś wieczór. No właśnie jestem przerażona bo jeśli jestem w ciąży a piłam!! mogłam zaszkodzić dziecku!
Cholera miałam takie wątpliwości czy jestem gotowa, a okazuje się, że los zdecydował za mnie i to w takim momencie kiedy jestem bez pracy!