Zostawiona dla teściowej - Netkobiety.pl

Jeśli problemy z Twoim mężem zaczęły pojawiać się od momentu brania tych wszystkich sterydów , hormonów,
i nadale je bierze, to opisz to wszystko obiektywnie.
Opisz co brał, w jakich dawkach . Później mu to pokaż.
Może być uzależniony, może zniszczył sobie psychikę. Ponadto to są bardzo niebezpieczne dla zdrowia fizycznego środki.
To nawet z ludzkiej przyzwoitości powinno się zrobić.
Poza tym niestety Twoje życie będzie już inne i musisz się przystosować. Znaleźć pracę i dojść do równowago emocjonalnej.

Moim zdaniem on to bierze bo ma kryzys wieku średniego i pewnie też przez to jest ktoś na oku. Na pewno też te leki uzależniają ale myślicie ,że aż tak ryją psyche,że własne dziecko ma się gdzieś i do niej ma się problem.? Może wszystkiego nie wiemy

Z tego co ona pisze mąż od 2 lat chodzi totalnie naszprycowany. To ma wpływ.
Jaki wpływ ona musi to obiektywnie ocenić. Najlepiej przy udziale specjalisty. On rozwieje wątpliwości.
Zrobić to dla siebie i dla niego, bo jednak żyła z nim 20 lat i go kocha.

Nie wiem w jakim stopniu ale mógłbym powiedzieć na przykładzie takiego jednego mojego kolegi z osiedla (generalnie dużo ludzi go zna), że jednak te sterydy itp ryją dekiel i to mocno. W pewnym momencie zafiksował się na punkcie siłowni i później było widać, że mocno urósł. Mówią, że zaczął brać towar. A jakiś czas później zaczęło mu odwalać, awantury w domu itp. Do tej pory to można powiedzieć weteran psychiatryków który od czasu do czasu tam przebywa(ł). Któregoś razu prawie na żywo byłem świadkiem z dwoma kolegami jak odwalił akcję w osiedlowym sklepie, koledzy też go znali. Mieliśmy bekę z typa hahaha

A co do autorki i pójścia do pracy to raczej błąd, że wcześniej nie działała pod  tym względem.
Moja mama też siedziała w domu i to dość długi czas - 11 lat ale musiała  odchować chociaż trochę tą czwórkę swoich nygusków
Kobieta z wyższym wykształceniem, no na początku załapała się na gorszej posadzie a później kiedy miała już jakikolwiek staż wystarała się o pracę w urzędzie dzielnicy i tam do dzisiaj pracuje, będzie już prawie 20lat. Chociaż narzeka, że za późno poszła pracować i przez to będzie miała kiepską emeryturę.

Jutro mam rozmowę w sklepie odzieżowym. Wprawdzie 3/4 etatu, ale blisko. Może sie uda...

Po sterydach,może mieć nawet stany maniakalne...niestety.

To dotyczy chyba okresu roku po otrzymaniu darowizny...

Hej. Od razu napiszę, że nie czytałam całego tematu, tylko twój pierwszy post i kilka odpowiedzi na niego. Ktoś tam zarzucił ci, że martwisz się o pieniądze, a nie o uratowanie małżeństwa. Szczerze, to mnie to nie dziwi. Pewnie masz córkę i wnuka na utrzymaniu i w tej sytuacji jest ważne, by dać maleństwu jeść i mieć na pampersy, a nie jakaś fanaberia małżonka, który z dnia na dzień się wynosi i wszystko ma w dupie. Też bym się nie przejmowała już takim gnojem i nie chciała go nawet na oczy widzieć, że już nie mówiąc o jakiś staraniach wtedy z mojej strony, bo takich z pewnością by nie było. Twój mąż najbardziej zawiódł mnie jednym. Że odszedł od ciebie to jedno, jesteś dorosła, żona nie drzewo da się przestawić, ale zostawił dziecko, zostawił córkę, przestał być dla niej wsparciem. Mężem może przestać być w każdej chwili, wystarczy rozwód, a ojcem powinien być całe życie i powinien o tym wiedzieć, zanim zdecydował się na dziecko... zanim zdecydowaliście się. Inna sprawa, że nie umiem zrozumieć też tego, jak mogłaś tyle lat być na utrzymaniu męża, nie szukać pracy, innych wyjść. Ja rozumiem, że macie w domu takiego maluszka, życie różnie się układa, ale nauczona błędami mojej matki, nigdy nie wyobrażam sobie nieaktywności zawodowej, nawet jakby tego kto ze mną będzie było stać, by mnie utrzymać. No i jest też córka, która ma dziecko i też powinna wziąć za to moim zdaniem odpowiedzialność. Jeśli sytuacja ją zmusza, niech zmieni szkołę na zaoczną, byś ty mogła iść do pracy, a ona zająć się maluchem, albo wystarajcie się o żłobek, ty pracuj w dzień, a ona weekendami. Nie można wiecznie patrzeć na faceta czy ojca i wyciągać dłonie jak po jałmużnę i mówić "daj". Ja sobie np na dzień dzisiejszy nie wyobrażam, by moja matka utrzymywała moje dziecko, czy by mój ojciec to robił, a nie jestem dużo starsza od twojej córki. Tak więc rozumiem twoje aktualne zmartwienia i zupełnie mnie nie dziwią, ale też nie możecie obie tylko siedzieć na dupach i czekać na cud. Sąd może nie przyznać wam alimentów, bo obie jesteście już dorosłe, a więc i samodzielne. Może też przyznać tylko na córkę 300-400 zł, a to jest kwota, za którą nie przeżyjecie. Jest też ten maluszek, który pewnie ma jakiegoś ojca i jakieś pieniądze od niego lub państwa, jeśli tatuś się nie poczuł do odpowiedzialności, co ostatnio jest coraz częstszym widokiem. Przede wszystkim nie możesz się załamywać, ani ty, ani córka, bo obie macie dla kogo żyć i dla kogo się starać.

Nie wiem czy ten towar który brał "pomógł" mu w podjęciu decyzji o ewakuacji do rodziców ale może facet po prostu przemyślał i nie chciał utrzymywać dalej tego całego "cyrku", tz. autorki, prawie dorosłej córki i jej bachora (sry za słownictwo ale tak "tą" sytuację można nazwać). Nie zapominajmy też o koniku autorki  
A może i przygruchał sobie jakąś małolatę. No w końcu napompowany dyrektorek, pewnie jeszcze na "solarkę" uczęszcza. ^^  >.<

Ja myślę, że nie ma co autorki dołować, tylko zmotywować, by stanęła na własne nogi. Mnie tylko strasznie zraziło to "nie wyobrażam sobie", które odebrałam jako "nie chce mi się podjąć działania". Mnie też życie skopało dupę. Miałam dwanaście lat, gdy ojciec zostawił moją matkę z niczym, z tym też z nieopłaconymi rachunkami, zimą. Przeżyłam wyłączenie prądu i spanie w kurtce, bo nie było na węgiel. Jakoś w wieku 15 lat podjęłam pracę, bo nie miałam wyjścia, jeśli chciałam się w coś lepszego ubrać, doładować sobie telefon komórkowy, wyjechać na wycieczkę czy pod namioty. Podjęłam też pracę, by ulżyć matce, która się strasznie zadłużyła, bo została w pewnym momencie z dzieckiem na ulicy, tak więc jeśli chciałyśmy jeść coś lepszego niż jajko sadzone z ziemniakami, naleśniki i placki ziemniaczane, to nie było wyjścia i trzeba było dwóch wypłat. Jeśli ja w wieku 15 lat mogłam, to dlaczego twoja córka w wieku 20 lat nie może? No i ważniejsze pytanie - dlaczego ty nie możesz, gdy masz te... 40-50 lat (bo tak oszacowuję twój wiek)?

Priscilla...dobra, rozwijam temat.
Czemu on nie jest wart?
Bo nie umial odejsc z klasa. Rozlaki i rozwody sie zdarzaja. Ale facet, ktory jest na miejscu, zalatwia rozstanie z klasa. Podaje powod, organizuje wszystko tak, zeby tragedie zminimalizowac. Ten dupek tego nie robi. Ona go lata opierala, obgotowywala, trzymala mordke w kubel, gdy mial fanaberie, albo zdradzal.Mial wolnosc i robil, co chcial. Ze nie pracowala- no dobra. Do tego trzeba dwojga. Gdyby mu nie pasowalo, moglby z fasonem powiedziec, ze chcialby, by cos robila zawodowo. Jemu to tez pasowalo. To jest dupek.Ja nie popieram autorki, ze sie kolibala w wygodnym badz co badz zyciu, bo dzis wie, ze lepiej by bylo, gdyby miala swoje zycie zawodowe, pieniadze, niezaleznosc. Ale tak nie jest. On nie umie odejsc z klasa. Dupek, lazega, napakowany sterydami starzejacy sie kutafon.Wystarczy?
Jakis facet tu pisze, ze dosc mial "cyrku i bachora". Oj glupiutki czlowieku...nie znasz chyba zycia. Takie cyrki to codziennosc. To samo zycie. I ktos, kto kiedys powiedzial na slubnym kobiercu TAK, nie ma prawa wychodzic z malzenstwa jak ze sracza. Trzeba to zalatwic i zorganizowac po ludzku. Tak, zeby potem moc spojrzec w lustro i sobie powiedziec "nie jestem chujem".Rozumiesz, facet z Forum???

Dbanie o rodzinę nie polega tylko na zarabianiu pieniędzy...

Facet z Forum- widzisz, sprawa jest taka, ze do tanga trzeba dwojga. Nie podobal mu sie "cyrk i bachor oraz kon"? czemu nie otworzyl swojego sterydowego ryjka i nie powiedzial tego?
Malzonek probuje sie wymiksowac, powiadasz? Nie wiedziec czemu, prawda?

Wymiksowanie sie mozna zalatwic po ludzku. Z fasonem. Tak, by tragedia byla mniejsza. On nawet nie zdobedzie sie na minimalistyczna komunikacje slowna. Wychodzi z malzenstwa jak ze sracza: tam sie tez nic nie mowi. Nie ma "do widzenia, zegnam, wychodze, wysralem sie tak i siak, to mi sie podobalo, a tamto juz nie". Wychodzisz bez slowa. Tylko ze malzenstwo to nie sralnia....

On potraktowal 20 lat zycia jak klop. Tak chce z niego wyjsc.
Utrzymywal ja (o corce nie wspomne, bo to jego zafajdany obowiazek dopuki sie uczy), ale ona tez cos z siebie dawala. Ze za malo, ze miala konia i nie pracowala? no coz...jak mu to nie odpowiadalo, trzeby bylo gadac. Komunikowac sie. Co robil on? ten Zywiciel? bral po pracy prysznic, pozeral obiadek i spieprzal na silownie, tudziez do panny. Supermen.
Ja jestem przekonana, ze za tym wyjsciem z malzenskiego sracza (w jego oczach) stoi panna. Znam zycie. Jest tchorzem i dupkiem, ze nie umie tego powiedziec. Bardzo dziwie sie, ze autorka chce ratowac to dziwne malzenstwo. Ze wczesniej nie podjela decyzji, by sie usamodzielnic. Teraz spada to na nia nagle. No coz. Innego wyjscia nie ma. Zakasac rekawy i do pracy. Tak robi tysiace kobiet. Nie ma sytuacji beznadziejnej, ma dach nad glowa (podejrzewam, ze ma ladny ten daszek, jesli na konia bylo, to bylo i zapewne na ladne gniazdko). Ja na takiego kutafona nawet bym nie splunela.
A ty net-facet oceniasz sytuacje  z perspektywy dupka i kutafona. Jestes taki sam, czy sie zgrywasz? I nie gadaj mi tu o jakiejs kobiecie, ktora ciagnie sanki itd. Co chcesz przez to powiedziec? Co ty porownujesz? On nie ma czworki dzieci. A poza tym nigdy (z jej opisu) nie byl kochajacym mezem. Zdradzal, robil co chcial. Na tym polega rola malzonka? przynosic kase i dajcie mi spokoj? masz wypaczony model rodziny. Model sprzed stu lat. Gratuluje. A nazwanie dziecka "bachorem" jest dla mnie niedopuszczalne. To dziecko nie jest niczemu winne.

To raczej dotyczy okresu roku, ale od dnia kiedy zaistniała sytuacja wskazująca na rażącą niewdzięczność lub inne zaniedbanie.  Czy porzucenie córki jest taką rażąca szkodą  dla twojej mamy, może wypowiedzieć się tylko prawnik. Tu należy  udać się do prawnika po poradę i to szybko.
Córce uczącej się (bez względu czy ma swoje dziecko czy nie) też chyba przysługują alimenty, tobie również należy się zabezpieczenie finansowe. Udaj się jak najszybciej do prawnika po poradę i działaj, bo nie może być tak że mąż odchodzi i przestaje łożyć na niepracującą żonę. Decyzja o niepodejmowaniu przez ciebie pracy była chyba wasza wspólna. Moja kuzynka gdy mężowi znudziło się po 30 latach małżeństwa utrzymywanie jej (mąż- górnik  tez nie pozwalał jej pójść do pracy) uzyskała na siebie od męża świadczenie i teraz co miesiąc przelewa na jej konto część swojej emerytury.

Przede wszystkim jeśli chcesz walczyć o alimenty, to tylko z prawnikiem, bo sama w sądzie, z facetem, który ma kasę nie masz szans wygrać. To się łatwo mówi "alimenty na siebie i na dziecko, bo decyzja o niepracowaniu była wspólna". Mój ojciec miał wykazywane znacznie mniej niż w rzeczywistości zarabiał, łożył więc na mnie marne grosze (300 zł), a na żonę (moją matkę) wcale. Gdy skończyłam 18 lat także przestał płacić, bo miał chody w sądzie i znał sędziego, który uznał, że 18 lat to dorosłość i można się samemu wtedy utrzymać. Choć tu ja nie miałam za bardzo argumentów obronnych, bo chodziłam do szkoły zaocznej i faktycznie wtedy dorywczo pracowałam, bo wiadomo, że te jego 400 zł (potem była podwyżka) to na dużo nie wystarczało. Z jednej strony się cieszę, że tak wyszło, bo przynajmniej moja matka odzyskała godność i nie spełniała kaprysów pana i władcy, tylko dlatego, że to on żywił rodzinę. W sytuacji gdy sprawa rozchodzi się już o emeryturę, to wiadomo, że takiej osobie trudniej o podjęcie pracy, itd, ale autorka wątku spokojnie mogłaby sama zarobić na swoje utrzymanie, córka także, zwłaszcza, że sama już jest matką, więc co ona chce od życia? Zrobiła dziecko, to trzeba je wychować, ubrać, wyżywić. Chyba znała konsekwencje macierzyństwa, prawda? Ja być może nie mam super poglądu, nie szanuje faceta, który sam z siebie nie chce pomóc własnemu dziecku w trudnej sytuacji (w żaden sposób go nie bronię tutaj, bo ojcem powinien być całe życie, a więc i wsparciem powinien być całe życie), ale też nie popieram podejścia "niech obydwie panie siedzą na dupach i we dwie niańczę jedno dziecko, a on niech za wszystko płaci, pomimo że już z nami nie mieszka". Trzeba mieć jednak jakiś szacunek do samej siebie i przyjmować odpowiedzialność za swoje czyny, w tej sytuacji twoja córka powinna wziąć odpowiedzialność za swoją córkę, a ty za siebie i utrzymanie domu, a jego zwyczajnie olać, jedynie podział majątku zrobić i wymagać pomocy finansowej dopóki nie znajdziesz pracy, ale to też nie tak, że nie będziesz jej szukała i z uśmiechem czekała na wpływ alimentów na konto. Kobieto jesteś dorosła, jesteś odpowiedzialna, powinnaś w takiej sytuacji stać się samodzielna i uwierz, że wtedy będzie ci przyjemnie się patrzyło w lustro. Ja po przeczytaniu twoich postów odnoszę wrażenie, że ty nie szukasz wyjścia z trudnej sytuacji w jakiej się znalazłaś, tylko patrzysz jak dalej przeżyć i się nie narobić (idziesz taką najmniejszą linią oporu i na wszystko, coby wymagało od ciebie jakichkolwiek działań mówisz "nie" i kręcisz nosem). Nawet jeśli sąd da alimenty tobie i córce, to przyzna je na jakiś czas. Twój były mąż nie będzie miał już obowiązku by utrzymywać cię całe życie, to będzie rok lub dwa, dla córki być może pięć, ale co dalej? W końcu i tak będziesz musiała się ruszyć i podjąć jakieś działanie.

On-WuWuA. Przeczytaj mój post w pełni. Ja też nie uważam, że autorka postu i jej córka powinny całe życie żyć jak pasożyty na cudzy koszt, bo ja nienawidzę u ludzi właśnie takiego podejścia, że samym im się nie chce, wolą dostać niż zarobić. Napisałam akurat "nie szanuję faceta, który..." bo odpowiadałam autorce wątku, a nie pisałam ogólnikowo, ale jeśli tak wolisz, to napiszę ogółem. Dla mnie rodzicem, nieważne czy ojcem czy matką jest się całe życie, jest się rodziną po to by się wspierać i sobie pomagać nawzajem. Powinno się darzyć wzajemnym szacunkiem i zaufaniem. Nie chodzi o to, by finansować zachcianki dorosłego dziecka, ale by w sytuacji, gdy dorosłe dziecko straci pracę i dopóki nie podejmie nowej (okres tygodnia, czy dwóch) mogło liczyć na pomoc rodziców, także finansową, by córka mogła przyjść do taty/mamy i zwyczajnie się wyżalić, by się nie martwiła, że jeśli zginie w wypadku samochodowym to nie będzie miał kto zająć się jej dzieckiem. W życiu jednak istnieje coś takiego jak "karma" i "jak Kuba Bogu tak Bóg Kubie" i ja sama, gdybym miała rodzeństwo ze strony mamy i jej by się coś stało, to ojczymowi bym pomagała ich wychować, natomiast ojca dzieci miałabym w dupie tak samo jak ich matka i on mieli mnie (brak więzi czyni ludzi obcymi). Tu nie chodzi o geny czy obowiązek, tu chodzi o uczucia, o przyzwoitość, o to by móc sobie spojrzeć w lustro. Matce podcierałabym tyłek na starość, gdyby np została sparaliżowana, ale ojcu już nie i opieki też bym mu nie opłaciła i tu nie ma znaczenia, że on jest ojcem, a ona matką, a o to które z nich w jaki sposób mnie potraktowało. Mąż autorki wątku też nie ma pewności, czy kiedyś nie będzie potrzebował pomocy od swojej córki. Popieram więc, że ludzie powinni być samodzielni, wszyscy, każdy jeden człowiek, ale też ważnym jest mieć to poczucie, że ma się na kogo liczyć, bo każdemu może powinąć się noga i ważne mieć wtedy obok siebie kogoś kto pomoże wstać.

Josz. Dlatego ja napisałam od razu, że on nie powinien tak z dnia na dzień zostawiać żony i córki bez niczego, bo rozstanie powinno odbyć się jednak z jakąś godnością (stąd mój brak szacunku do takiego egzemplarza). Natrafiłam jednak też na post autorki, która na wieść o tym, że miałaby zapracować sama na siebie odpisała "jak sobie to wyobrażasz" z nastawieniem na "nie ma takiej opcji" i to mnie też bardzo zraziło, bo skoro inni mogą, to ona też może i powinna w to uwierzyć. Zamiast więc szukać sposobu na to jak od niego wydusić alimenty na siebie, to wziąć się w garść i liczyć na siebie, tak będzie najpewniej i z największą godnością.
A co do karmienia, to miałam w pracy koleżankę co ściągała pokarm i zostawiała mężowi lub teściom. Oni wszyscy tam pracowali i się przy tym dziecku właśnie tak zmieniali. Potem mały też jadł już zupki, przecierki. Nie ma sytuacji bez wyjścia, wystarczy się tylko nie załamywać i wierzyć w siebie.

Josz. Ja jednak uważam, że głupotą jest wyręczanie dzieci we wszystkim. Ja rozumiem dobroć matek i to że chcą pomagać, ale pomoc nie powinna być wyręczaniem. Ja sama bym chciała by moje dziecko kiedyś godziło naukę i pracę dorywczą. Ja wiem, że to dopiero cztery miesiące, ta wnuczka to jeszcze maluszek itd, ale to przede wszystkim córka powinna ponosić odpowiedzialność za to dziecko, a nie babcia. Córka ma 20 lat, jest dorosła. Czy cały czas do tej pory na wszystko brała od rodziców? Nie było nigdy żadnej dorywczej pracy, choćby na wakacje? Jeśli nie było, bo nie musiało być, to... no ja tego nie popieram. Uważam, że dzieci powinno się uczyć zaradności życiowej, a nie tylko wygodnictwa. Taka wygoda, to fajna sprawa, dopóki nie minie, a potem następuje zderzenie z taką ścianą, które boli. Tak więc ja też uważam, że to normalne, że babcia pomaga przy dziecku, by córka mogła się dalej uczyć, ale to macierzyństwo też powinno wymagać od córki czegoś więcej niż dalszej nauki (oczywiście nie od razu, bo to maluszek, ale też ta dziewczyna nie powinna mieć złudzeń, że ona zajmie się jedynie studiowaniem, matka dzieckiem, a ojciec utrzymaniem i to przez lata). Z tego co wiem nawet osobie niepracującej przysługuje teraz coś takiego jak "macierzyńskie od państwa" to jest chyba niecałe tysiąc złotych przez rok czasu czy dziewięć miesięcy (musiałyby to sprawdzić, ale wiem, że takie coś istnieje, bo mam koleżankę co właśnie pracowała ale na umowę zlecenie, więc nie przysługiwało jej takie normalne macierzyńskie, a jedynie to od państwa).
Rozumiem też czasową bezradność, szok, itd, ale... mnie jednak życie nauczyło, że kobieta powinna być samodzielna i nawet jak nie musi, to powinna pracować, właśnie po to by potem uniknąć takich niespodzianek. Ja zawsze każdej koleżance to doradzam "rób, nawet na własne waciki, ale rób, będziesz miała chociaż co w CV kiedyś wpisać jak ci pieniędzy zabraknie, a sytuacja przymusi".
Alimenty nie zawsze są możliwe do uzyskania. W moim przypadku sąd stwierdził, że jestem już dorosła, a z matki, że jest zdolna do pracy. Tak więc nie jest tak prosto wygrać z kimś kto ma pieniądze i kogo stać na prawnika. Sądy swoją drogą, a sprawiedliwość swoją i to nie jest zawsze jedna i ta sama droga, trzeba o tym pamiętać. Walczyć też oczywiście trzeba, w końcu ma dla kogo, ale jednak powinna też zdawać sobie sprawę, że tę walkę może akurat przegrać, powód np "mąż zostawia pani dom, jest pani zdolna do pracy".

No i następny facet łajza.Zbieraj dowody na rozwód jest przyczyna może On ma inną?A jak jesteś w trudnej sytuacji materialnej i rozwód będzie z jego winy to sąd przysądzi Ci alimenty.A czy Ty jestes w stanie poszukać sobie teraz pracy?Bo potrzebujesz tego i to nie tylko na kwestię finansową, ale również na kontakt z ludźmi bo jest Ci on potrzebny.Działaj !Do przodu!Szukaj roboty!Będzie dobrze!
https://youtu.be/bsbrQCqHRjE

diana-1971 czy Ty masz rozum ?Jak nie ma mowy o porzuceniu rodziny?Wystarczy, że nie ma pożycia małżeńskiego i to jest wystarczający powód.

https://youtu.be/bsbrQCqHRjE

Słuchaj ale facet na razie nikogo nie porzucił, łoży na dom, obie Panie są zdrowe i sprawne, mąż ma chyba prawo być przy chorym ojcu ?
Na kij ten link do YT ?

Link do YT masz w stopce, jako dodatek do postów, jest zupełnie zbędny.
Przecież autorka sama pisała że, odmawiała seksu, kiedy mąż chciał. Z drugiej strony 2 mies. przerwa w seksie, też nie jest jakąś tragedią. Nie ma przepisu o częstotliwości stosunków. Chyba że, masz na myśli, spanie w jednym łóżku, albo pod jednym dachem.

Summertime-nie próbuj wcielać się w domorosłego doradcę prawnego bo robisz autorce wodę z mózgu.
Fakt,że od dwóch miesięcy mąz mieszka u rodziców nie oznacza trwałego rozkładu pożycia małżeńskiego,które byłoby podstawą rozwodu.

Jak zapytam grzeczniej to mi odpowiesz: po co wrzucasz d każdego posta ten sam link,który masz w stopce? Poważnie pytam,bez złośliwości.

Oczywiście Sony-dobrze,że zasięgnęlaś porady google.
Wiesz więc,że sam fakt,że mąż nie sypia z żoną od dwóch miesięcy NIE MOŻE oznaczaćdla sądu trwałego rozkładu.Więzi gospodarcze nie zostały zerwane.emocjonalne także.Autorka nie pisała NIC o tym,że wyraziłaby zgodę na rozwód.Jesli nie wyrazi-sąd nie udzieli rozwodu.

Nie chcę być złośliwa-ale może lepiej nie uzupełniaj.Bo stracisz robotę
Czy spotkałaś się kiedykolwiek z tym,by sąd orzekł rozwód w sytuacji gdy nie ustały więzy gospodarcze i emocjonalne a mąż od dwóch miesięcy mieszka z rodzicami?

Sony, o rozwód nie wystąpiła żadna ze stron, to raz. Dwa, piszesz bzdury odnośnie wycofania na ten moment darowizny. Nawet autorka nie podała jakie są w niej ustalenia. Aby wycofać tutaj częściowo darowiznę tą 1/4 męża, matka autorki musiałaby mieć, mocne podstawy, których nie ma. Mąż nadal utrzymuje dom i rodzinę. Mało ważne jest, gdzie przebywa, ani żona, ani córka nie wymagają stałej opieki i pielęgnacji. Obie mogą same się utrzymać, nie są też niepełnosprawne w stopniu znacznym.

Diana, widze jakos, ze obstajesz za tym facetem. Uzywasz dziwnej argumentacji. Jak to- niewazne, gdzie mieszka? on wypial sie po 20 latach. Poszedl, nie komentuje tego faktu, nie podaje powodu, dla ktorego zakonczyl zwiazek.I jeszcze piszesz, ze "on chcial seksu, ale ona nie". Facet, ktory robi, co chce, nie rozmawia z zona, a w nocy czeka na wypiety tylek? Taki ma byc model malzenstwa? ja pierdziele, nie wierze, ze to pisze kobieta. Pomijam fakt, ze ona nie pracowala, miala wygodnie i nawet konia. Nie podobal mu sie Taki uklad? czemu nic nie gadal? BO MU BYLO WYGODNIE. Robil, co chcial. Mial  nawet w tym swoim sterydowym mozgu swiadomosc, ze jak ona zacznie pracowac, to podziela sie obowiazki domowe. Siedzial cicho, bo mial Argument: nic nie robisz. Ja przynosze kase. Morda w kubel. Super. Nie wiedzialam, ze sa kobiety, ktore taki model popieraja. Kobieta ma byc niezalezna finansowo. Teraz nawet nie ma wypracowanej renty.Nic, trzeba isc do roboty i nie szukac wymowek, czemu nie mozna pracowac. I konia trzeba sie pozbyc. Sprzedac. Nawet, jak to boli. Bo jak do garnka nie bedzie co wlozyc, to kon na nic.

Chloe, Twoja córka ma 19 lat, jest dorosła, żadnego porzucenia w sensie prawnym nie ma i nie było.

Chodzi o to, że sens moralny sądu nie będzie interesował. Płaci, macie co jeść dzięki niemu. Spełnia, że tak powiem, swoje obowiązki.

Co do zamknięcia wątku;
Musisz napisać do kogoś z moderacji.
Nie wiem, czy można zamknąć wątek ot tak.

Ja się zgodzę z autorką wątku, że facet porzucił żonę, córkę, wnuczkę. Nie mówię z punktu widzenia prawa, a mojego i moich zasad jakimi staram się w życiu kierować. Ja nie mówię, że powinien utrzymywać żonę, córkę, wnuczkę, bo nie tym jest bycie rodzicem, nie tym jest miłość rodzicielska i nie na tym opiera się związek małżeński. Chodzi o bycie przy drugiej osobie, o poczucie, że ma się na kogo liczyć, o wsparcie, zaufanie. Przecież nawet rozstać można się z klasą. Jak mu coś wcześniej nie pasowało, też mógł o tym rozmawiać. Na dzień dzisiejszy porzucił żonę - miał do tego prawo, ale jak mógł porzucić córkę? Nie ważne czy dwuletnią czy dwudziesto czy czterdziesto. Ojciec jest od tego, by zawsze wysłuchać, by mieć z nim relacje, a nie od tego, by po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności czy od momentu aż dziecko samo zostanie rodzicem nagle wszystko zerwać, prawda? Może według prawa nie zaniedbuje on córki, ale według mnie jest na najlepszej drodze by doprowadzić do tego, by córka nigdy nie podała mu szklanki wody, gdy będzie w potrzebie. Czy na tym polega bycie rodziną? Nie i rodziną z autorką wątku może przestać być, ale z własnym dzieckiem... nie powinien się rozstawać i nie chodzi o przebywaniu z tym dzieckiem wciąż i o wspólne mieszkanie. Chodzi o takie ważne drobnostki jak chociażby sytuacja gdy matka będzie w pracy, a córka będzie miała egzamin na prawo jazdy (załóżmy , że panie już poukładają sobie życie) i co wtedy? Czy tatuś byłby zgodny by zająć się na tę godzinkę lub dwie wnuczką, by w ten sposób córce dopomóc? Czy potrafi zadzwonić i zapytać jak ma się mała, jak córka sobie radzi? Od tego się jest rodzicem, by dawać wsparcie, gdy druga osoba tego potrzebuje. Piszę z punktu widzenia właśnie takiej córki, o której ojciec nagle zapomniał, że w ogóle jakąkolwiek córkę ma. Piszę z punktu widzenia dziecka, które nie mogło liczyć na jednego z rodziców, bo ten wolał pozostać skrajnym egoistą. Tu nie chodzi o pieniądze, bo ja też tutaj pisałam, że córka jako osoba, która już ma dziecko, też powinna starać się samodzielnie zapewnić temu dziecku jakiś byt, a nie jedynie patrzeć na rodziców. Jednak dzieci też zawsze powinny móc liczyć na swoich rodziców, nie wykorzystywać ich, nie robić z nich dojne krowy, a zwyczajnie mieć świadomość, że mogą... że mają na kim polegać.
Ja tam trzymam za panie kciuki. Jak nie starcza na rachunki, to trzeba coś wymyślić. Może jesteście w stanie wynająć np górę domu, albo znaleźć coś mniejszego i tańszego? Uciąć koszty, żyć taniej. Zawsze jest wyjście, najgorzej jest się poddać. Może córka może choćby dawać korepetycje w domu z jakiegoś przedmiotu i zarobić na tym choćby te 20 zł dziennie. To niby niewiele, ale na zrobienie taniego obiadu zawsze wystarczy.

Dokładnie, tu się zgodzę, dlatego od razu napisałam, że "według mnie", a nie że "według prawa". Pozdrawiam, a autorce wątku polecam brać się w garść i się nie poddawać.