rozwód po 30 latach - Netkobiety.pl

Elfinko, dziękuję za odpowiedź. Staram się walczyć, ale to walka z wiatrakami (a ja zaczynam już posturą przypominać Don Kichota - nie mogę jeść, schudłam a w moim wieku to niestety nie dodaje urody)
Mąż ma "długie ręce", znajomości wśród prawników, możliwości finansowe - a ja cóż na poradę prawnika złożyły się moje dzieci, ale dalej nie będą mogły mi pomagać. Walka o alimenty wygląda tak, że mój mąż dowodzi, iż jego nie stać bo ma dwie osoby na utrzymaniu ( kochanica nie pracuje) a jego zarobki wynoszą obecnie 1600 zeta - bo z poprzedniej b.dobrze płatnej wywalono go za romans z podwładną ( oną kochanicą) Z tych 1600 spłaca dwa kredyty na urządzenie domu, - kochanka z "bezrobocia"spłaca kredyt hipoteczny za dom, opłaca dwa samochody i utrzymuje trzy osoby plus psa. Więc on jest biedny i nie ma możliwości znalezienia lepszej pracy, bo jest "pesel od piątki". Ja w prawdzie jestem tylko o dwa lata młodsza, ale według sądu młoda i mogę iść do pracy...tylko nikt mnie nie przyjmie, bo ani praktyki, ani kwalifikacji - wyższe wykształcenie humanistyczne nie ma obecnie wzięcia. Nie widzę wyjścia, a raczej widzę jedno, ale się boję i dzieci mi żal - ojciec dziwkarz i matka samobójczyni to nie najlepsza scheda.

Zuzanna a co cię to interesuje, ze ta łachudra ma psa kochanki na utrzymaniu? To nie twoja sprawa. Chciało mu się niszczyć jedną rodzinę i zakładać nową to niech teraz weźmie drugą pracę i zarabia. Ty się nim tak nie przejmuj, bo to kawał hu.. jest i tyle.
Walcz o siebie kobieto. I nie popuszczaj. Trzymaj jak pitbul kapcia i nie puszczaj.
Czy te 58 obok nicka to twój wiek?

Zuzanna cięzki czas przed Tobą...życzę Ci siły i mądrości.

Starr dlaczego ma się spieszyc? Z musi się sama ze sobą najpierw uporać.
I co ma udawadniać, skoro on się przyznał. Po co detektyw? to są koszty, wysokie w dodatku.
Starr jesteś prawnikiem czy detektywem?

Starr rozumiem Twój tok myslenia, ale się z nim nie zgadzam.

Dowody są, jest dziecko ze związku z kochanką, jest ktoś kto poinformował o zdradzie- a więc dowód niezaprzeczalny-owoc związku i świadek.

Zuzanna pisze, że nie ma środków finansowych, nie pracowała, była/jest na utrzymaniu męża. W tej sytuacji koszty detektywa to zabójstwo finansowe.
Co więcej przy tak klarownej sytuacji co do winy, nawet zastanawiałabym się czy potrzebny adwokat. To co do kwestii prawnej.

I wcale nie spieszyłabym się, w sądzie nic do przodu nie pchniesz- sąd ma czas.Weszło prawo, gdzie składanie wniosków  dowodowych jest ograniczone terminem- po wskazanym terminie sąd nie przyjmuje.

Wzmocnienie psychiczne Z to to co najbardziej potrzebujesz.

Zuzanna ludzie podnoszą się po traumatycznych przejściach. Płaci się wysoką cenę, ale jest to możliwe.

Zuzanna kochana życie, które znasz posypało się, to prawda, jest teraz ciężko, nie wesoło ale ... życie trwa dalej
pozbierasz się, poukładasz, daj sobie czas... potrzebujesz go
przetrwasz rozwód - dasz radę

i wiesz - takich jak ty w podobnej sytuacji na świecie, jest morze kobiet
i żyją i mają się dobrze i śmieją ... głowa do góry

korzystaj z farmakologi, systematycznie chodź do lekarza, to ważne teraz
i wcale to wcale, nie musi być gorzej
przytulam

Elfina ma absolutną rację, nie możesz sobie pozwolić na wybuchnięcie przy jego nowej rodzinie, tymbardziej w sądzie będzie to bardzo żle widziane. Odwołaj sie do poczucia swojej godności.

Wykrzycz to w domu, w czterech ścianach.
jak długo bierzesz już leki? może jeszcze nie w pełni działają?

Kochane!
To nie jest łatwe "wziąć się w garść" gdy wszystko boli, kiedy nie panuję nad sobą -potrafię rozryczeć się w samie między zielonym groszkiem a majonezem na widok  małżeństwa w moim wieku zgodnie pchającego wózek z zakupami...
Obłędna gonitwa myśli nie daje mi spać.A jak już wezmę prochy i zasnę, śnią mi się koszmary. W dzień  nie jest lepiej. Zamartwiam się przyszłością...z czego będę żyła? Co zrobię z ubezpieczeniem zdrowotnym - do tej pory byłam ubezpieczona z tytułu pracy męża. Czy do końca życia będę kamieniem u szyi moich dzieci, bo ani pracy , ani emerytury. Straszne to wszystko a do tego dochodzi jeszcze poczucie upokorzenia, irracjonalnie wstydzę się tego, co się stało.

Zuzanna, wiele kobiet przechodzilo podobna droge. Wiele kobiet tez nie widzialo sensu zycia, ale daly rade. Zacznij robic terapie, to leczy dusze i dostaniesz fachowa pomoc. Jezeli bierzesz srodki antydepresyjne, to jednym z powiklan sa koszmary senne. Powiedz o wszystkim lekarzowi moze musi ci przepisac inne leki. Jedno jest pewne, ze nie wystarcza same tabletki, terapia w twoim przypadku jest bardzo wazna

Jezeli nie ma poprawy, to musi ci zmienic leki. Czy masz tylko u siebie jednego terapeute? Nigdy nie slyszalam, zeby ktos wygadywal takie glupoty, prawdziwa psychoterapia polega na zupelniej innych zalozeniach. Ma cie przede wszystkim nauczyc poczucia wlasnej wartosci i cie wzmocnic.

Witaj Zuzanno.Tez jestem po pięćdziesiątce.Tez mąż mnie zdradził,a może nawet zdradzał.To jednoczesnie alkoholik.Rok temu jego z kochanką "nakryłam" w naszym aucie.Przeżyłam szok,morze łez,mnóstwo rozmów,jakaś ostatnia szansa.I co? I kicha.Dzis nie chce go juz.Przygotowuję pozew rozwodowy.Już mnie ten pan nie interesuje,ani co robi,ani z kim.Teraz wiem ,że trzeba się szanowac.Marzę ,aby się wyprowadzić i zacząć nowe życie.A Ty tez dasz rade.I choćby wszystko w środku ,w Tobie wyło,to na zewnątrz usmiech,maska.Musisz dziw...rzowi pokazać klasę.Oczywiście zadbaj o rozwód z jego winy.Dowód jest znany wszystkim,więc nie powinno być problemów.I niech płaci alimenty na Ciebie.A Ty możesz szukać pracy,jakiejkolwiek.Pójdziesz wtedy "miedzy ludzi",zajmiesz głowę czym innym.Będzie tylko lepiej,bo gorzej być nie może.Za Ciebie i za siebie trzymam kciuki.

In_ka.Ja nie przyjmuję "roli ofiary"ja nią jestem! I to bez mojej winy. Niestety, wiem, że nie przestanie boleć, wiem, że nikt nie rozwiąże moich problemów,ale nie potrafię pogodzić się z tą rzeczywistością. Zostałam ograbiona ze wszystkiego, miłości, zaufania, lojalności, wiary. Jak można żyć bez tych fundamentalnych wartości? Jak można się odnaleźć, kiedy najbliższa Ci osoba wbija zdradziecko nóż w plecy? Uważasz, że po czymś takim można się otrzepać i machnąć ręką i stwierdzić "świetlana przyszłość przede mną?" Weź pod uwagę że niedługo skończę 60...czego mam oczekiwać? Że zostanę miss domu starców? A jeśli nawet,to nie jest nic dlaczego warto byłoby żyć.

zuza to nie tak

jaką jesteś ofiarą? ty się po prostu w tym utwierdzasz, "rozsiadasz"...
może jednak ... nie do końca bez twojej winy

wiesz powiem ci coś o sobie ... a los mnie nie oszczędzał, jedna choroba - rak (bardzo trudna walka o życie), gdy już się zbierałam z podłogi, druga diagnoza - choroba autoimunnologiczna - nieuleczalna (przykre wizje na przyszłość)
mogłam wybrać rolę OFIARY ale życia mi szkoda - rozumiesz, mogłam mówić - ograbiono mnie ze wszystkiego ...
a ja żyję na ile mogę normalnie, pomimo...każdego dnia zaczynam od nowa, każdego dnia uśmiecham się do siebie,
stoczyłam i toczę batalie sama ze sobą o siebie

Zuza - to TWOJE życie
przeżyj je a nie prze wegetuj w roli OFIARY

ŻYĆ JEST WARTO !

A nie możesz zamieszkać z którymś ze swoich dzieci? Poza tym dzieci Cię mogą wziąć na swoje ubezpieczenie zdrowotne.

przede wszystkim znaleźć sobie jakieś zajęcie. Piszesz, że nie ma pracy i ja w to wierzę.
A może opieka nad jakimś dzieckiem, masz doświadczenie, wychowałaś swoje., Pomoc jakiejś starszej samotnej osobie, zakupy, towarzystwo, pomoc w sprzątaniu.
Rozejrzyj się.
A może któreś z twoich dzieci chciałoby wrócić i zamieszkać z tobą, bo masz lepsze warunki?

Ja już szukam od pół roku... I nic. Ci którzy potrzebowali by pomocy, nie mają pieniędzy, Ci co mają - nie potrzebują, albo mają wymagania ponad moje możliwości. Nie mogę też podjąć się opieki nad dziećmi ani leżącymi chorymi - stan mojego kręgosłupa absolutnie nie pozwala na dźwiganie czegokolwiek. Nie wiem co mogłabym robić ... moja wiedza nabyta na studiach wyższych nikomu do niczego nie jest potrzebna :-( no może poza mną samą, zresztą po czterdziestu prawie latach jest w zasadzie nieaktualna. Dzieci nie przyjadą do mnie mieszkać, bo tu nie znajdą pracy. Błędne koło....

Czas.....nie jest moim przyjacielem, niczego nie zmienia, tylko uczy żyć z bólem :-( Chyba nie przypuszczasz, że jeszcze starsza, niedołężna, pomarszczona i schorowana będę szczęśliwsza? Iść na grzyby?  Do najbliższego lasu mam jakieś 15 kilometrów. I w zasadzie po co mi grzyby? Gdybym mogła nimi wytruć nową rodzinę starego męża, to i owszem, podjęłabym ten spacerek. Ale nie mogę, więc nie warto.

Inka, zapominasz chyba czym jest depresja.
Zuza gdybyś czuła się inaczej nie musiałabyś łykać leków i nie widziałabyś wszystkiego tak czarno.
Masz chory kręgosłup, jesteś po operacjach. Nie możesz zostać bez środków do życia. W urzędach pracy są programy wspierające kobiety w podobnych do twoje sytuacji.
Należy ci  się rozwód z orzeczeniem winy męża. Możesz zebrać świadków. A tak w ogóle musisz się na ten rozwód godzić. Robić mu prezent.
Tak zrobił ci mąż świństwo. Ale on kiedyś za to odpowie, a w życiu są większe tragedie. Ludzie mają nieuleczalnie chore dzieci, są skazani patrzeć na ich cierpienie. Niejednokrotnie kobiety zostają w takiej sytuacji same, bez środków do życia. I boją się tylko, żeby im się nic nie stało, żeby miały zdrowie, siłę walczyć o życie swojego dziecka.
Pewna znajoma kobieta straciła męża. Po 30 latach małżeństwa. To był dobry człowiek. Myśleli, że da radę, choroba jednak go pokonała. Wiesz jaka jest jej rozpacz. Ona też nie wie jak żyć, z czego żyć. Cierpi i tęskni.
Nie wiesz co cię w życiu czeka. Masz dzieci. Zdrowe dzieci.
Nie odbieraj mi nadziei, że można być kochanym w wieku 60 lat. Może przynajmniej można mieć przyjaciela.
Twój mąż za chwilę może mieć udar i ta jego kochanka będzie mu tyłek podcierać. A ty będziesz się cieszyć, że nie musisz koło łajdaka skakać.
Miałaś miłość, rodzinę, dzieci. Teraz czas na coś nowego.
Jesteśmy wytrzymałe.

Bet pięknie tu dziś napisałaś nie wiem czy Zuzi dodałaś otuchy ale mi na pewno!!! Dziękuję a Zuzannie, która nosi tak piękne imię przesyłam uśmiechy równie zdesperowanej kobiety od tygodnia rozwiedzionej

Trzeba szukać pozytywów i ludzie tutaj piszący potrafią czasem wskrzesić iskierkę nadziei, podać rękę, ukołysać i choć w realnym świecie nic mnie z nimi nie łączy czuję ich obecność ich wsparcie i wiem że nie jestem sama i że każdy z nas może sobie poradzić z własnym cierpieniem na swój i sobie znany sposób.

Zuza w lepszych chwilach skup się na działaniu to pomaga a jak ruszysz z miejsca, pójdziesz siłą rozpędu.

Zuza umierać zdecydowanie jak najpóźniej ... bo tyle jeszcze w życiu może się zdarzyć ciekawego, pięknego, intrygującego.
Wstać z łóżka - dla siebie
Gotować - dla siebie
wszystkie czynności wykonywać dla siebie,
że jest źle - mów nam

i żyć Zuza żyć, nie trać wiary w to że Żyć WARTO

To jakaś plaga z tymi mężczyznami po 50-tce. Zuzanno, bardzo Ci współczuję. Ale weź się w garść. Dla swego dobra. Bezwzględnie zawalcz o alimenty. Panie na forum mają rację. Musisz zawalczyć o siebie.
Wiem, co czujesz. Też jestem 50+. Jestem bardzo samotna, choć nie rozwiedziona. Mąż przywłaszczył wspólne oszczędności, samochód a potem przywłaszczał kolejne rzeczy. Od tej pory każdy żyje za swoje. Ja jeszcze pracuję ale z każdym dniem widać coraz bardziej koniec tej pracy. Mąż wybrał dobry moment na przywłaszczenie pieniędzy - był to koniec okresu, gdy nieźle zarabiałam. 
Dzieci - też daleko, zajęte swoimi problemami. Zresztą, dla nich też to trudne.
Mi pomaga czytanie książek. Zapisałam się do biblioteki.
Też spędziłam ostatnie święta sama i coraz więcej czasu spędzam sama. I doszłam do wniosku, że to nie jest takie najgorsze. Staram się zaakceptować tę samotność.
To jest przykre, zawieść się na najbliższej osobie. Ale myśl o sobie. Nigdy nie wiadomo, co przyniesie przyszłość.

A to piękne
Niektórzy będą się zżymać, że trąci feminizmem, ale nic z tych rzeczy. Po prostu zwięźle ujęta prosta prawda, o której się zapomina od momentu wejścia w związek po raz pierwszy. Ludzie dostają amnezji, jak po spotkaniu z "Men in black" i nie pamiętają, że kiedyś kiedyś, przed poznaniem Jurka czy Zenka, tak samo świeciło słońce.

Sama jestem po 60-siatce. Zycie sie nie konczy. Wiele rzeczy trzeba robic dla samej siebie. Trzeba spojrzec w lustro i mowic sobie, kocham siebie. Zaakceptowac swoje minusy i plusy. Przede wszystkim uwolnic sie od osob toksycznych, ktore sprawiaja bol. Zalatwic SWOJE sprawy. Walczyc o siebie. Jest tyle mozliwosci, ja bym podrozowala i nie wymaga to duzo pieniedzy. Sa organizacje ktore ulatwiaja wyjazdy jako "wynajeta babcia" do rodzin polskich rozrzuconych po calym swiecie. Wiele kobiet tak wyjezdza. Poszukaj w internecie, ale przede wszystkim zalatw swoje sprawy i alimenty na siebie.

ale nie uzależniać się od niej
nie uzależniać od niej swojego życia ...

to buduj te relacje ...
na herbatę zawsze można kogoś zaprosić

wiesz ja jestem z tych, co pierwsze wyciągają rękę, pierwsze pytają co słychać, czy mogę się dołączyć, może coś zaproponuję ...

ludzi wokół nas jest dużo - trzeba tylko potrafić ich zauważyć

to nie tak
ale na siłę nie będę udowadniała czy rozumiem

podkreślę tylko - nie wszystko w naszym życiu od nas zależy ale na bardzo dużo mamy wpływ
apatia, rezygnacja, poddanie się smutkowi, niszczy tylko nas samych

ja wybrałam inną drogę, wiem, że mogę kreować swoje życie dopóki jestem ... i pomimo przeciwności losu

Przecież bynajmniej nie namawiam do samobójstwa. Sama nawet tego dla siebie nie rozważam, co uznaję za spory minus, ponieważ myślenie o moim życiu tej beznadziei, bezsensie jest raczej przykre bardziej niż myśl, że ból wkrótce się skończy. W sumie łatwiej mi się żyło w depresji, pod pewnymi względami, było przecież oczywiste, że długo nie pożyję i nad wieloma sprawami zwyczajnie nie myślałam.

Oczywiście, że można kogoś zaprosić na herbatę, jednak nietrudno się domyślić, że nie to miałam na myśli podając taki przykład. Przepraszam jeśli poczułaś się w jakikolwiek sposób urażona ? to nie jest moją intencją. Może wzburzyło mnie spotkanie z koleżanką, która przywołując czasy studenckie opowiada brednie jak to ona nie tragizowałaby na moim miejscu, bo trzeba być niezależnym i życie singielki to życie pełne ekscytacji i satysfakcjonującego seksu.

Skrycie myślę że taka Zuzanna 58 to ma nawet fajnie (porównując do mnie), ma dzieci, doświadczyła rodziny itd. Patrzę na moją mamę i widzę, że z całym szacunkiem 58 letniej kobiecie, która ma dorosłe dzieci nie jest już tak do szczęścia potrzebna nowa rodzina i naprawdę może lepiej sobie poradzić z samotnością. Oczywiście najgorzej jest z kasą (moja mam też została z niczym) ale mając dzieci ? nawet daleko ? nie jest się jednak w 100% zdanym tylko na siebie.

Biorę też pod uwagę, że ewoluuję w zgorzkniałą samotną ciotkę, która będzie tylko ciężarem dla przyjaciół i rodziny i wtedy myślę że lepiej się zabić. Tylko konstrukcję człowiek ma taką, że to rozwiązanie dla nielicznych.

Ja tez nie uważam tego za żaden wstyd. Ale niedobrze, gdy nic poza tym przywiązaniem tak naprawdę między ludźmi (albo ze strony jednego z partnerów) już nie ma, ale na siłę próbują reanimować "trupa" związku, bo we dwóje ciężko, ale lepiej się męczyć razem niż samemu

Ja uważam mimo wszystko, że nic tak nie zabija radości z życia i szacunku do siebie jak życie obok kogoś, kto jest z nami nie z własnej woli, tylko z powodu innych 'ważnych argumentów'.
Więc uważam, że zdecydowanie lepsze i zdrowsze od takiego układu jest bycie samemu, a przywiązywanie się jest ok, byle nie do wspomnień i życie nimi, co później doprowadza do właśnie takiego obłędu, że koniec związku = koniec życia.

Zuzanna, udało ci się odchować dzieci w pełnym domu. Jednak jakiś wzorzec mają. Wychowały się w poczuciu bezpieczeństwa.
Ty przez lata miałaś partnera, seks, miłość, czułość. Po prostu to się skończyło.
Do ogarnięcia masz sytuację finansową. Wiem, że to jest duży problem.
Nie wiem czemu tak się uwzięłaś na to robienie komuś herbaty. Jak nie masz komu to możesz mnie zrobić. Chętnie z tobą ją wypiję.
Trudno, stało się. Życie nas czasem nie rozpieszcza. Rozumiesz... Stawia wyzwania.
Masz dorobek wspólnych udanych lat i dorosłych dzieci. Można rzec, że w jakimś stopniu ci się w życiu poszczęściło.
Mimo, że teraz myślisz pewnie, że twoje życie się skończyło.
Nie, po prostu czas na nowe i na stawienie czoła rzeczywistości, wyzwaniom.

Spotkałam kiedyś na placu zabaw kobietę z wnukami. Starszą, bardzo zadbaną, pogodną. Niesamowita...
Powiedziała, że ma, miała bardzo udane życie. Nie pamiętam czy była wdową, chyba już tak.
Ale ona straciła syna!!! Pochowała go, przeżyła go. Mimo tego twierdziła, że miała bardzo szczęśliwe życie. Podziwiam takie osoby.
Zuzanna, nie chciałabyś kiedyś patrząc na swoje prawnuki powiedzieć: miałam bardzo udane życie.
Tak jest różnica jeśli dostaniemy od losu, a jak skrzywdzi nas ukochany, najbliższy człowiek.
Wiesz, we mnie jest takie wielkie pragnienie poradzenia sobie ze zranieniem, ze złamanym sercem i życiem.
Wiem, że to gdzieś pozostanie na zawsze. Nie zresetuje się pamięci. Ale wierzę, ufam, że da się jeszcze odzyskać spokój, pogodę ducha, radość życia.
Masz bliskie osoby. Będziesz potrzebna wnukom, może prawnukom:)

Zuzanna, bede trzymac za ciebie kciuki. Badz silna nawet przez zacisniete zeby. Faceci posuwaja sie do roznych brudnych chwytow i rzadko odchodza z klasa. W sadzie  mozesz uslyszec na swoj temat takiej jego "prawdy", ze moze to zdopinguje cie do walki o siebie. Moja sprawa rozwodowa kosztowala mnie jekanie, tik nerwowy, rozdygotane cialo, ale co najwazniejsze obrzydzenie do tego faceta. Wszystko przeszlo, po 15 latach spotkalam wartosciowego czlowieka i zyje juz z nim 20 lat. Wtedy gdyby ktos mi powiedzial, ze wyjde drugi raz zamaz, popukalabym sie w glowe, a wyszlam i zyje szczesliwie. My nie znamy swojej przyszlosci. Czasami przypadek potrafi zmienic cale twoje zycie.

Hej, Zuza

Jestem tydzień po rozprawie, też się bałam.

Smutek to drugie ja. Jesteśmy przecież w żałobie. Nie umiem skakać nad trumną własnego serca.
Jednak na Boga! Odrobinę wiary w siebie w ludzi.
Świat zbudowany jest z przeciwieństw, wejdź na wątek Miriam :
http://www.netkobiety.pl/t57628.html

Jest nas wiele myślących przeżywających różne emocje, ale ku czemu się skłonimy zależy od nas.
Zuza czy w życiu spotkały Cię same złe rzeczy? Czy nie masz nic co chciałabyś ofiarować innym? Czy tylko swego męża zauważałaś w swym świecie? Pora to zmienić nawet jeśli Ci się nie chce.
Twój mąż to zrobił za Ciebie i skąd wiesz czy to nie jest dobry wybór?
Kto wie jakie życie Go teraz czeka i co przeżywałabyś u jego boku?

Nie ciągnie Cię do dzieci? Przecież tak mocno potrafisz kochać... Ktoś z pewnością to doceni:)

Powodzenia, rozprawa jest jak operacja amputacji. Tutaj rzadko lekarz odcina zdrową część...

Zuzanna ostatnim wersem posortowałaś ludzi?
Naprawdę człowieka niepełnosprawnego uważasz za gorszego? Syf pudrem? No wybacz ale po światłej kobiecie bym się nie spodziewała.
To prawdz że z punktu widzenia "zdrowego człowieka" niepełnosprawny ma gorzej, ale czy z jego punktu widzenia nie może być odwrotnie?
Zuza nie jeden taki" nieszczęśliwy" człowiek ma więcej radości w tym swoim "nieszczęściu" jak Ty, ja i wielu bogatych i zdrowych.

Zuza ja łapię straszliwe doliny a zazdroszczę tym którzy potrafią się cieszyć z życia, zdaję sobie sprawę z tego jak grzeszę wzdychając ku śmierci, kiedy tylu ludzi chorych i cierpiących każdego dnia walczy o życie.

My nie żyjemy dla samych siebie i z własnej woli. Jak ważne jest dla innych nasze życie Ty jako matka powinnaś wiedzieć,czuć, całą sobą.

Piszesz że po rozwiązaniu nieszczęśliwego małżeństwa... Moje było szczęśliwe tylko ja nie byłam w nim szczęśliwa.
Amputacja to amputacja, a ból każdy przeżywa na swój sposób.
Zuza też nie jest mi lekko, finansowo, lokalowo, korzystam z pomocy dobrych ludzi i wierzę że będę mogła się odwdzięczyć. Dla takich bezinteresownych dobrych ludzi MUSZĘ!!! (chcę) żyć.