Mój facet i jego wady...

Tak czytałem pobieżnie co autorka tematu pisała i z tego co wyczytałem to przeszkadza jej że chłopak gra na konsoli o zgrozo 2 godziny dziennie i że mężczyzna dojrzały nie powinien tego robić. Gówno prawda, starzy goście pocinają w gry i nie jest to powód do wstydu bo gry komputerowe czy konsolowe to kolejne medium po książce czy filmie i wiek nie ma tu znaczenia, a dwie godziny dziennie to naprawdę nie jest powód do zmartwienia, gorzej jakby grał cały dzień.

I na tym to polega by każdy robił to co chce a nie musi Autorka jak nie chce to niech nie sprząta, jak nie chce ugotować to niech nie gotuje. Bo nie ma czynności "babskich i męskich" .
Mąż gotuje w kuchni, ja sprzątam, bo to wolę, pralkę nastawiamy według potrzeb. Jak mieliśmy budowę domu (metoda gospodarcza) to tez wspólnie po pracy razem budowaliśmy. On nosił duże pustaki, ja mniejsze, on nosił długie deski ja krótsze. On nosił kable ja rozkładałam, on zgrzewał rury ja trzymałam zgrzewarkę. Był to najlepszy okres dla naszego małżeństwa. Ostatnio mąż o tym wspomniał i zapytał się mnie czy nie chciałabym znowu coś pobudować gdyby były pieniądze. Ale na zasadzie razem czyli wspólnie. Ja i on.
Rozumiesz na czym polega partnerstwo, własnie na tym. Nie na tym, ze to jest babska czynność. Bo babską czynnością jest tylko = urodzić, bo taka jest fizjologia człowieka. Resztę to kwestia dotarcia się. Maż lubi jak mu poprasuję i poukładam w szafie, dziękuje  mi wtedy z uśmiechem, a ja uwielbiam jak wracam z pracy zmarznięta, a w domu czeka na mnie ciepły obiad, bo mąż wcześniej wrócił i zdążył ugotować, też go wtedy pogłaszczę po głowie.  W naszym domu wszystkie decyzje (nawet zmiana pracy przez męża) podejmowane są po wspólnych rozważaniach i czasami on podejmuje decyzję, że przychyla się mojej propozycji, a czasami ja podejmuję decyzję, że liczę się z jego zdaniem, co oznacza, że wybieramy to co w danej chwili jest najlepsze dla naszej rodziny. Wspólnie omawialiśmy nasze sprawy nawet w czasie naszego kryzysu małżeńskiego (inny powód niż dzielenie się obowiązkami), bo dotyczyły naszej wspólnoty jak by ona wtedy nie była. Wiec w naszej rodzinie można powiedzieć, że raz maż jest decyzyjny bo podejmuje decyzję, że słuch mnie i ja jestem decyzyjna bo podejmuję decyzje ze słucham zdania męża:) .    A tak nawiasem mówiąc jak się kogoś kocha to wspólnie wykonana praca przynosi zadowolenie, my robimy większość prac wspólnie (oprócz prac zawodowych), jednak ze zwróceniem uwagi męża na to abym nie przemęczała się za bardzo, bo jak mąż podkreśla "kobieta słabszą jest".

@ azbestowa2

I tym sposobem w końcu dochodzimy do konsensu. Cały czas mówiłem że on musi tego chcieć a nie że ona mu nakazuje , a Kobiety mają manię masz to zrobić bo mamy równouprawnienie, albo zostawią kartkę lub też wydrą gębę jak autorka że ona nic nie będzie robić.

Przecież ja swojej kobiety/kobiet nigdy do niczego nie zmuszałem i nie będę zmuszać ( poprzednich i obecnej ). Natomiast ja sam tęż nie będę zmuszany i nie pozwolę sobie wejść na głowę. W moim przypadku akurat domem ona się zajmuje ( a ja zarabiam obecnie , ale był czas że też dorabiała ) , ale jeśli ma np dzień że jej się nie chce czy coś to zabieram ją do restauracji czy coś i tyle w przypadku np jedzenia ( nawet jeśli ma ten dzień dość często )

Pranie bez problemu od czasu do czasu robię jeśli ona jest zmęczona i poprosi , ale poprosi a nie nakaże...

Cały czas na to naciskam a Kobietki mają to do siebie że zapominają i zaczynają nakazywać. Jeśli powiedziałem że NIE dziś bo np nie mam ochoty to nie robi mi z tego powodu problemu czy awantury tylko zrozumie...

@ azbestowa2

Hehe , nie twierdzę że on jej nie nakazuje. Niemniej postawa jaką jej proponujecie czyli rzucenie tego wszystkiego nie załatwi sprawy , chyba ze w jedną stronę. Jako kobieta i jeśli on ją Kocha to ma na niego spory wpływ ( o ile umie z tego korzystać ) , może małymi krokami sprytnie tego nauczyć. Czasu ma dużo , jeśli w żąden sposób czy to drzwiami czy to oknem nie uda się na niego wpłynąć - podkreślam wpłynąć a nie rozkazywać to wtedy powinna rozważać rozstanie - niemniej o związek się walczy a nie zmienia na lepszy model. Bo w drugą stronę to działa podobnie i też drogie Panie nie jesteście wtedy zadowolone.

To co pokazała w awanturze z nim było dla niego czystym szokiem - no babie odbija... Myślę że stopniowo uda jej się wpłynać na niego , niech poświeci rok i jeśli straci ten rok to będzie wiedziała co robić , przez ten rok akurat znajdzie sobie pełny etat bo i tak z 1/2 etatu nie odklei się.

Agresja rodzi agresję , tak samo jak pozytywne emocje rodzą pozytywne emocje...

Warto by pamiętała o tym gdy będzie chciała wywrzeć wpływ ( wywrzeć wpływ może tylko na osobie zakochanej w niej )

Reasumując

To że rzuca wszystko nie jest dobrym sposobem i na pewno nie wpłynie tak na niego , chyba że w przeciwnym kierunku.

To co Twoim zdaniem ona może zrobić, jakich sposobów użyć?

Jak dla mnie to czy on pomaga  w domu to nie powinno się licytować kto dłużej pracuje,a kto mniej,kto bardziej zmęczony a kto nie,kto wiecej zarabia a kto mnej.Jak dla mnie jeśli on wraz z wychowaniem nie wyniósł czegoś takiego,ze w swoim "ogrodku" trzeba sprzątać  i nie patrzeć na drugą osobę, to raczej się nie zmieni coś Ty. Jeśli twój luby,sam z siebie nie oferuje pomocy to już Ci nie pomoże bo taka ma naturę. A druga sprawa jest taka,że ciesz się że są takie czasy że przed ślubem miałaś okazję zamieszkać z nim i go poznać a nie dopiero po ślubie przetrzeć oczy ze zdumienia,także możesz jeszcze uciekać gdzie pieprz rośnie, bo jak jeszcze dojdzie kiedy dziecko to twój Pan już całkowicie nogi wyciągnie przed telewizorem,i dwa razy więcej będzie opowiadał jaki to on okropnie przemęczony jest po pracy.

O kurde, ale Ci się skamielina-chłop trafił .

Ma ugotowane,wystarczy podgrzać, ale jak widac dla Pana to za trudne i woli zjeść na mieście. Oj życia to Ty z nim mieć nie będziesz. ...

A w ogóle porozmawiałaś z Nim szczerze?

Krejzolka ale on to specjalnie robi przecież i będzie pokazywał kto tu rządzi. Rozmowy były i nie przyniosły żadnego efektu, a wręcz przeciwnie - wyszło, że się czepiam o nic i marudzę. Dla niego ogarnięcie mieszkania to jest nic i mam nie narzekać.

Wrócił i powiedział, że przecież mówił mi, że nie muszę pracować i jak jestem aż tak bardzo zmęczona, że nie chce mi się obiadu podać to mam nie mieć pretensji do niego teraz. Robi kretynkę ze mnie, bo wie o co mi chodzi
Dodał z przekąsem, że będziemy w takim razie musieli pomyśleć o jakiejś pomocy domowej co bym zaraz po powrocie z pracy mogła odpocząć a nie przemęczać się w kuchni.

Wykrzyczałam, że chodzi o nie szanowanie mnie i traktowanie jak służącej, że nie oczekuję od niego podziału obowiązków tylko jakiejś minimalnej pomocy tak jak dziś z obiadem. Zapytał czy w tym całym układzie widzę tylko siebie i nie dostrzegam, że on ciężko zapierdziela. I o jakim braku szacunku ja mówię skoro wymaga tylko ogarnięcia mieszkania ode mnie. Mam się mu też nie dziwić, że woli pograć na konsoli niż słuchać moich fochów.
Zwykłe odwracanie kota ogonem i robienie ze mnie idiotki

Musiałabyś przeczytać wszystko o czym piszę. Tutaj nie chodzi o głupie ugotowanie obiadu, zresztą był ugotowany jak zawsze a wystarczyło podgrzać. Chodzi o jakąś minimalną pomoc. Ja pracuję na 1/2 etatu i szukam pracy na cały etat, ale on cały czas podkreśla, że mam zrezygnować z pracy. a ja chcę pracować a nie siedzieć jak służka w domu.

@ Ameli_

Zgódź się na tą sprzątaczkę/pomoc domową. Zobaczysz co powie i jeśli będzie to będziesz widziała co dalej. Jeśli jesteś tak temu przeciwna , bo on nie jest wcale taki zły. Ty go po prostu nie rozumiesz...

A dzięki sprzątaczce/pomocy domowej będziesz miała spokój... I daj sobie troszkę czasu... Poszukaj pełnego etatu żebyś w razie co była niezależna , a sprzątaczka/pomoc domowa będzie robić w domu...

@ truskaweczka19

Ona chcę go złamać na siłę...

Krejzolka, pewnie, że jego zagrywka w celu upokorzenia mnie. Co sobie pomyślą znajomi i rodzina o mnie? Musi zatrudniać pomoc domową, nawet nie do domu a mieszkania, bo pracująca na 1/2 etatu dziewczyna jest zmęczona i nie potrafi ogarnąć kilku rzeczy. On chcąc postawić na swoim ją zatrudni. Znowu ja będę tą najgorszą

Zastanawiam się czy mu ta kasa nie odbija już.

Nie, ale teraz już jest tylko jedno wyjście...wyprowadzka, i w grę wchodzi tylko jakaś koleżanka, bo na ten moment ani nie mogę wynająć niczego ani wrócić do rodziców. Nie chcę tego, ale chyba jestem zmuszona podjąć taki krok.

Tak to jest, jak jedna ze stron próbuje zmienić dotychczasowy układ sił w związku, bo stary model jej już nie wystarcza, a druga strona próbuje bronić statusu quo. Zaczyna się okopywanie na pozycjach . Ale tu trzeba mądrości. Mi kiedyś pani terapeutka wytłumaczyła ten schemat za pomocą teorii koluzji. Zastanów się co cię trzyma w tym związku (bo gdyby ci się aż tak nie podobało to dawno byś już wzięła nogi za pas) i kiedy nastąpiło zaognienie konfliktu. Jeśli nie pójdziecie na jakiś kompromis, to możecie tak się ścierać latami, a szkoda życia na to. Same straty, nie tylko emocjonalne.

O koluzji do poczytania np. tu: http://www.pratir.pl/kochankowie-i-wrogowie

Ameli jak sytuacja?

Skoro tak mówi, to moim zdaniem on się nie zmieni. No i nawet nie chodzi o duże zmiany, ale widać, że on w Tobie niczym nie pomoże. Nawet wizja straty Ciebie jak widać tego nie zmienia. Dlatego wcale nie masz pola do tego, by jego zachęcić do zmian, bo jak ktoś nie chce i być może nawet mu tak bardzo nie zależy lub jednak ma taki charakter, to nic się nie zrobi. Musiałby chcieć jakiegokolwiek kompromisu lub bardzo Cię kochać, bo wtedy faktycznie jak bardzo się kocha, to jakim to będzie problemem? Wtedy nawet ktoś o innych poglądach będzie starał się coś zmienić. Tutaj tego nie ma. W innych kwestiach też nie chce iść na kompromis, tylko uznaje, że on ma rację i już?