Rok minął..

Masz rację Cynicznahipo...
oddalmy się więc już stąd...
i pozwólmy odejść temu wątkowi w zapomnienie...
bo ani on nikomu i niczemu nie służy... ani nie pomaga... ani nikogo do niczego nie przekona, a już do zmiany poglądów najmniej...
a jatka jest niezła...

Z paroma słowami  twojego wywodu zgodzę się w całości,
tak, wiem co mnie wkurzyło ...

Reszta jest tylko i wyłącznie twoją interpretacją i oceną do której nie zamierzam nawet się odnosić, bo jak sama słusznie zauważyłaś to jest forum i każdy może się wypowiadać.

pozdro

Elle, dobrze że są tacy ludzie jak Ty, nie tylko na forum, którzy potrafią spojrzeć na różne osoby z dystansem, którzy zanim ocenią, skrytykują czy coś poradzą, podpowiedzą najpierw chcą poznać okoliczności, historię, motywy itd. Nie szufladkują!
Myślę, że właśnie przez takie osoby jak Ty, zostałam tu na forum przez rok, bo czułam dług wdzięczności, że pomimo haniebnego statusu-kochanki, znalazły się jednak osoby, które podeszły do mnie jak do człowieka, który ma problem. Wiedziałam, że jest więcej takich osób, które potrzebują pomocy, są na zakręcie, ale boją się czy nie chcą opisać swojej historii, bo wiedzą, że od razu narażą się na lincz, a ten dla nich nie jest do niczego potrzebny, bo wystarczający dramat przeżywają o którym nie mają z kim porozmawiać. I też (podobnie jak ci zdradzeni) potrzebują pomocy! Ja nie znałam tego forum wcześniej, więc choć nie liczyłam na pogłaskanie po główce, bo wiedziałam, że zrobiłam coś złego, moralnie niepoprawnego, to aż takiej fali złośliwości się nie spodziewałam. Aurora czy Zorija i im podobne zarzucały mi arogancję, czy wręcz wywyższanie się wobec zdradzonych żon.  Jednak nie przypominam sobie bym kiedykolwiek sama z siebie obraziła jakąś z nich, ewentualnie kiedy już przeginały, odpowiadałam sarkazmem.
Dlatego ‘solidarnie’ broiłam kochanki, bynajmniej nie ‘status’, bo zdrada jest czymś złym niezaprzeczalnie i nikomu nie życzę, by znalazł się w tej sytuacji, bo niemal wszystkie historie wskazują, że to prosta droga do destrukcji, która kończy się najczęściej depresją. Broniłam je po to, by nie opuszczały forum, by mogły się wypowiedzieć, opisać co im leży na sercu, nie przejmowały się złośliwościami, tylko skupiły na konstruktywnych wypowiedziach, które pomogą im wyjść z tego bagna, poszerzą świadomość, perspektywę itd.
Romans to pułapka i nie zawsze, szczególnie jeśli w grę wchodzą uczucia, jesteśmy w stanie na chłodno ocenić sytuację, czy przewidzieć skutki. O romansach dla sportu czy korzyści materialnych nie będę się wypowiadać, bo to zupełnie inna kategoria. Zresztą, te osoby nie mają skrupułów ani wyrzutów sumienia, bo dla nich to czysty układ więc pomocy na forum z pewnością nie szukają.
Mam nadzieję, że osoby z forum (tego działu) broniące wartości moralnych itd. zdadzą sobie sprawę z tego, że więcej zyskają, uświadamiając takim osobom jakie skutki i konsekwencje romanse niosą, niż kamienowanie ich na starcie czy zniechęcanie by się w ogóle wypowiadali. Bo wtedy jest szansa, że dana osoba się nawróci, zakończy toksyczną relację, przejrzy na oczy i nie popełni już takich błędów. Nikt nie jest idealny...

Zgadza się After, tak to działa. Każdy z nas jest trochę egoistą. Ja (i przyznaję to szczerze) nie miałam żadnych uczuć, skrupułów, co do jego żony – bo to dla mnie obca osoba. Skoro on świadomie zabiegał o mnie na różne możliwe sposoby przez 1,5 roku, to mu uwierzyłam, że to co do mnie czuje jest prawdziwe i że mu naprawdę zależy, a nie na małżeństwie, które właściwie jest farsą.
Można mówić, że niepotrzebnie flirtowałam, że nie powinnam w ogóle z nim rozmawiać, pozwalać sobie na spoufalanie wiedząc że ma żonę, ale granica jest naprawdę cienka. Ja jestem bardo otwartą i życzliwą osobą w pracy z poczuciem humoru, choć może specyficznym, ale.. przyciągam tym do siebie ludzi. Z jakimś tam flirtem spotykam się tak naprawdę na co dzień, ale nie ma w nim podtekstów, raczej ot takie rozładowanie stresującej atmosfery, czy przełamanie barier – w końcu ktoś pod krawatem nie musi być mega sztywny by był kompetentny. W takiej atmosferze po prostu lepiej się pracuje.

Anastacjaa,
Dostałaś bolesną lekcję od życia i jeśli ją solidnie odrobisz to żonatych i zajętych facetów będziesz już omijać szerokim łukiem...
Zawsze mnie zadziwiają Ci, którzy się zarzekaja na wszelkie świętości, że nigdy, przenigdy...
Im to nawet do głowy nie przyjdzie..
Ja również tak twierdzę i wiem, że nie zdradzę.
Bo mam zasady, swój świat wartości..
Ale mam jeszcze to jedno, moim zdaniem najważniejsze..
Bo wiem, że jednak  mogę to zrobić ...

A ja powiem wam tak na zdrowy chłopski rozum.
To nieważne, jaką kobietą jest Anastazja- mnie to akurat w ogóle nie interesuje. Nieważne, jak ona wcześniej się prowadziła, czy jest wrażliwą osobą, czy wyrachowaną żmijką, czy też porządną kobietą. Mnie to nie obchodzi i uważam, że nie na tym polega problem.
Moim zdaniem problem polega na tym, że Anastazja dokonała fatalnego wyboru faceta na dalsze lata życia. Już nie chodzi tylko o to, że ten chłop był żonaty, gdy ona go poznała- dla mnie to oczywiście od razu skreśliłoby takiego faceta, ale ok. odpuszczę sobie te rozważania, bo nie lubię międlić w kółko tego samego. Wystarczy, że wy to robicie z takim upodobaniem.
Ja skoncentruję się tylko na jednym, a mianowicie na tym, że facet ten zanim poznał Anastazję był znanym w swojej firmie lowelasem. Ona sama napisała, że wcześniej obracał różne baby i że to aż dziwne, że taki boski firmowy romeło aż tak zainteresował się skromną osobą Anastazji. Facet był żonaty i dzieciaty i cieszył się reputacją kur....rza. A Anastazja o tym wiedziała. A skoro tak, to ja się pytam- gdzie sens i logika, by wiązać się z takim facetem? Rozumiem, że można trafić na lowelasa i pojęcia o tym nie miec, bo chłop będzie tak świetnie się maskował, że dopiero po ślubie wychodzą na światło dzienne jego prawdziwe preferencje- kobieta pozna takiego, zaangażuje się uczuciowo i po zawodach. W przypadku Anastazji tak jednak nie było- ona wiedziała, jak prowadzi się ten facet, a mimo to weszła w osobistą z nim relację. 
Ja tak sobie myślę, że Anastazja ma teraz naprawdę wielki problem- właśnie z tym ma problem, z tym o czym ja piszę. W życiu nie uwierzę, w to, że ona nie boi się ewentualnych zdrad tego faceta- każda normalnie mysląca kobieta, mająca jakąś wyobraźnię bałaby się będąc na jej miejscu.
Powiem nawet więcej- gdy Anastazja wchodziła w amory z tym zonatym lowelasem, to była zieloną i naiwną gąską, która tyle wiedziała na temat zycia, ile wie młodziutka dziewuszka.Stary wyjadacz, który z niejednego pieca chleb jadł naopowiadał jej nie wiadomo jakich to bajek na temat swojego wielce nieudanego małżeństwa (ciekawe jakim cudem jego małżeństwo miałoby być udane, skoro on zdradzał żonę na prawo i lewo i na dodatek wszyscy o tym wiedzieli łącznie z jego żoną), zakręcił się żwawo koło dziewczyny, rozkochał ja i wymienił stary model na nowszy. Anastazja w tamtym czasie nie miała pojęcia na jakim świecie zyje.
Troszkę sobie jednak poczytała to forum i z lekka otworzyły jej się oczy. Nagle dotarło do niej, kogo ona sobie wybrała na swojego męża. Ja jestem pewna, że ona bardzo się teraz boi- ja też bym się bała. Ona boi się, że ten facet prędzej czy póxniej i ja będzie zdradzał. Żonie spadł z głowy lowelas-  wzięła go sobie inna. Tamta kobieta zapewne troszkę sobie pocierpiała, ale w końcu jakoś wyważyła sobie wszystkie za i przeciw. Dzisiaj jest wolną kobietą bez lowelasa na karku. Anastazja natomiast ugotowała się na szaro.
Mnie tylko to chodzi, a cała ta wasza dyskusja jest dla mnie przelewaniem z pustego w próżne, bo piszecie o czymś, co jest pryszczem w obliczu tego na co ja zwróciłam uwagę.

oliwia9195,  nie że bronię, ale on nie jest ‘znanym lovelasem’, po prostu jak rozmawialiśmy szczerze przyznał, że żony nie kocha, nie sypia z nią od dłuższego czasu i zdarzały mu się skoki w bok, z frustracji.. ale w nikim się nie zakochał,  że to było mechaniczne. Myślisz, że lepiej jakby się nie przyznał? Ja odebrałam to jako dowód tego że mu zależy i nie chce mieć przede mną tajemnic. Kazałam mu się przebadać. Zrobił to.
Ja się o jego zdradach nie dowiedziałam od osób trzecich tylko od niego w szczerej rozmowie..

Myślisz, że one (hormony) działają przez ponad 3 lata?

Hormony nie, ale podjęte pod ich wpływem decyzje owszem

Anastacjia nie owijajmy w bawełnę. Jesteś mądrą kobietą, takie mam o Tobie zdanie. Nie interesuje mnie zupełnie w jaki sposób znalazłaś się w obecnym związku, nie rzucałem i nie zamierzam rzucać w Ciebie kamieniami.
Ale po tych czterech latach, będąc tam gdzie jesteś, mając wiedzę jaką masz, odpowiedz, tylko uczciwie, czy jeśli mężczyzna, zajęty, żonaty, mówi, że nie kocha własnej żony z którą jest x lat, że zdradzał ją na lewo i prawo, z kim się udało, to Ty mu ufasz?
Nie wierzę, po prostu nie wierzę, że ludzie potrafią być tak naiwni.
Ale potrafią niestety

Tak Piotrze, gdyby głupota niektórych ludzi (swego czasu także i moja)miała skrzydła, to unosiłaby się niczym gołębica.
Twoja żona puszczała sie z jakimś kur...em i jak znam zycie pewnie czuła się jeszcze wyrózniona spośród innych kobiet, bo przecież adonis, który mógłby mieć każdą wybrał ją. Mój Boże jakie to szczęście ją spotkało. Tyle bab ociera kolanem o kolano i marzy o tym, by adonis je bzyknął, a tymczasem on wybrał ją, skromna i niepozorną czyjąś żonkę. Jakby tego było mało lowelas wcale nie ukrywa tego, że bab ma na pęczki, wręcz się tym szczyci, a ona zamiast spieprzać od takiego na kilometr słuch jego wynurzeń z otwartą japką i dech jej zatyka z zachwytu, bo jak ona musi byc dla tego ruch...a ważną, skoro on tak jej sie zwierza. No tragedia. "Wiesz kochana ja tak ciebie kocham, że muszę ci się przyznać do tego, że moje przyrodzenie zna przynajmniej połowa damskiej części populacji naszego województwa, jednak dopiero przy tobie zrozumiałem czym jest miłość, więc doceń to że ja tak otwarcie mówię ci prawdę na swój temat, bo czyż może być większy dowód mojej miłości i tego że traktuję cię poważnie itd. tudzież inne bzdury"- niedoświadczona kobieta, która dopiero co wyfrunęła w świat siedzi i słucha zachwycona szczerością faceta. Doświadczona i roztropna usłyszawszy takie wynurzenia natychmiast dałaby nogę- zielona gąska będzie zachwycona, że facet jest taki uczciwy. no matko święta.
Anastazjo, ja nie chcę cię straszyć, ale bądź dziewczyno bardzo ostrożna i uważaj na siebie. Zawsze staraj się mieć swoje pieniądze, własny dach nad głową- no powiem wprost bez owijania w bawełnę. Wyszłas za niego za mąż- trudno, stało się, ale zabezpiecz sobie tyły i nie trać pod tym wględem czujności, bo możesz np. za dekadę obudzić się z ręką w nocniku.

Cóż Ci Piotrze mam odpowiedzieć, no tak wierzę, ufam. Inaczej nie byłoby sensu staranie się o związek, budowanie.. poza tym ja to odbieram tak, że chciał być ze mną szczery i nie mieć tajemnic.. i że naprawdę chce zacząć ze mną od nowa

Anastazjo, no nie da się ukryć, że chciał zacząć z tobą od nowa. Nawet więcej- on nawet ożenił się z tobą. To są fakty bezsporne. Tylko co z tego?
Facet ten od lat zawsze kogoś zdradzał i taki styl życia juz dawno temu wszedł mu w krew. Weszłaś w związek mocno podwyższonego ryzyka, bo tacy faceci, jak ten twój nadają się tylko i wylącznie do łóżka, dobrzy są na jakies imprezy, może na wspólny urlop albo ot tak do spędzenia czasu, ale na pewno nie nadaja się na meżów, takich mężów z prawdziwego zdarzenia, rzecz jasna, nie mam na mysli byle jakich meżów.
dlatego dbaj o siebie i zawsze staraj się mieć zabezpieczone tyły. nie bierz wspólnych z nim kredytów, nie uzalezniaj się od tego człowieka. nigdy bowiem nie wiadomo, kiedy jemu znowu zachce się hulać z babami, a chętnych na zonatych, jak sama wiesz, nie brakuje i nigdy nie zabraknie.
Ty bylaś przed poznaniem tego faceta taka swieżynką, pewnie bardzo urokliwą i dalej taka jesteś- niestety źle wybrałaś i obyś nie płakała gorzko przez ten swój wybór.
Nie chcę cię potepiać, krytykować i chciałabym, żebys tu została- jedynym moim celem jest uczulic ciebie na pewne sprawy, a przede wszystkim radzę ci, byś była bardzo ostrozna.

hm, Anastacjo, życzę Ci z całego serca szczęścia w małżeństwie, nie dopatruję się żadnej karmy która miałaby Ci się przytrafić.

Miej jednak na uwadze, że on kiedyś też kochał swoją żonę, skoro zdecydował się z nią ożenić a te skoki w bok z "frustracji"...
Nie potrafił inaczej pozbyć się frustracji jak tylko przez zdradę.

Spotkał Ciebie i to dało mu impuls, żeby zakończyć małżeństwo.
Nie potrafił zrobić tego sam, bez widocznej "drugiej przystani".

Chyba jeszcze wiele musi popracować nad sobą, żeby był w 100% "facetem z jajami".
Nie chcę go dezawuować, nie ma takiego prawa - nie znam go,
jednak te dwa fakty :
- rozpad jego małżeństwa, ulotność miłości,
- zdolnośc do zdrad,
sugerują, że jest wiele spraw które trzeba by było "naprostować' w jego zachowaniu w związku, żeby zachowywał się w związku"męsko"  tak jak powinien facet.

Dajcie spokój już z tym czarnowidztwem. Różnie moze być, jak u każdego.
Z jednym sie zgodzę. Zadnych wspólnych kredytów, bycie niezalezną przez całe życie,
bo jakby co, to zawsze warto mieć wybór- chcieć zostać to co innego niż musieć zostać.

U mnie sprawa wygląda tak, że bardzo długo nie miałam ani wiedzy, ani świadomości istnienia DDRR, więc na nikogo nie mogłam zrzucać odpowiedzialności. Byłam i nadal jestem bardzo krytyczna wobec samej siebie, więc nie szukam kozła ofiarnego moich licznych niepowodzeń. Przyjmowałam je z bólem, ale nie umiałam ani tego dobrze zanalizować, ani odpowiednio nazwać.
Ojciec w moich oczach był przez całe lata bogiem, ideałem, chodzącą encyklopedią i wyrocznią z Delf ;-))) a jednocześnie był taki odległy… Rzeczywiście natura nie poskąpiła mu ani charme’u, ani talentów. Mając takiego Tatę- zawsze miałam tendencję do idealizowania „moich” mężczyzn ; -))) No i musieli mnie ponadnormatywnie głaskać i przytulać ;-))) Tak, jakby ten ich dotyk miał zedrzeć ze mnie tą dawną skórę ...

To bardzo cenne – autoterapia. W dobie mód na wszelakie terapie – ogromnie budujące, że komuś się chce wziąć za bary z życiem i posiłować w pojedynkę. Świetnie, że o tym piszesz Ludziom na Forum, bo oni widząc, jak mocny masz charakter może zechcą skorzystać i „leczyć się” sami. 
Ja jeszcze nie wiem, co z tym DDRR zrobię. Póki co, czytam i studiuję książkę poleconą przez Secondo1. W ogóle u takiej babki jak Ona, to mogłabym lec na kozetce. Choćby tylko po to, aby słuchać, co mówi niekoniecznie o mnie … ;- )))

Mnie też nie drażni Jej Osoba. Człowiek, jak każdy inny. Ja jej z Forum nie wyganiam. Niech sobie siedzi i te wnioski wyciąga, albo z Krocią skarpety na drutach robią dla swoich misiów. Drażnią mnie tylko jej pełne tupetu i złośliwości wypowiedzi wobec zdradzonych żon. Czasem wciskanie się na siłę do jakiegoś wątku i klepanie setny raz tego samego. No i zakładane wątku, by pochwalić się swoimi dokonaniami i awansem z kochanki na żonę o czym wszyscy od dawna już wiedzą, mnie osobiście pobudza do robienia sobie uszczypliwych żarcików.

Rozumiem też, że takie Jej butne teksty mogą działać jak płachta na byka na osoby, które dopiero co wylizują rany po zdradzie, są na etapie przeżywania kolejnego etapu podnoszenia się z niej, czyli fazy złości i gniewu i wymaganie od nich wyrozumiałości dla tekstów Anastacjii, jest, że tak powiem mało mądre… A skoro pisze się tu o szerszym aspekcie spojrzenia na problematykę zdrady, to w takim przypadku nie potrafię nijak porównać skali cierpienia zdradzonego współmałżonka, groźby rozpadu rodziny do dylematów i wątpliwości Anastacjii. Wymaganie na tym Forum obiektywnego spojrzenia osoby zdradzonej na Anastację i inne kochanki wygląda mi na jakąś chińską torturę. Zwłaszcza, że Ona sama pisze, że nie znosi zdradzonych żon i bynajmniej nie usiłuje pojąc ogromu cierpienia, którego taki ktoś doświadcza.

Warto też wspomnieć o tym - i świetnie ukazuje to wątek Gii - która chyba właśnie dzięki Forum zrozumiała, że kumulowanie całej złości za zdradę i obarczanie nią kochanki, jest błędem, jakże często popełnianym. Czyli, żeby nie złościć się na taką Anastację, musi mieć miejsce pewien proces i wymaganie od wszystkich zdradzonych, aby nagle znaleźli się na takim samym poziomie i nie przenosili swoich frustracji na Anastację jest zwyczajnie niemożliwe i nie trzeba tu wielkiej filozofii, aby to zrozumieć i przestać truć stale o schematach, o tym, że każda zdrada jest inna, itp…

Ile czasu, ile lektur, ile rozmów, ile rozmyślań, ile transformacji, kosztowało Cię Elle, dotarcie do tego miejsca, gdzie jesteś dzisiaj? Trzeba dać innym czas na tę drogę, którą Ty już przeszłaś…

Bardzo wyraźnie dostrzegam tę asymetrię w wątkach zakładanych przez kochanki. Oczekuje się, że z detalami zostaną rozpatrzone wszelkie niuanse związane z okolicznościami wytłumaczenia ich postępku, złagodzenia ich winy ze względu na okoliczności, usprawiedliwienia, zagubienia,  a od zdradzonej żony, która trafia na to Forum wymaga logiki, chłodnego rozumowania, kultury wypowiedzi i wielu innych rzeczy, mimo, że mają prawo być zbulwersowane, rozżalone, wściekłe, zdruzgotane i to jest właśnie ten moment uwalniania się z bolesnej przeszłości.

Proponuję zatem Moderacji rozdzielenie działu zdrad na część dla zdradzonych i inną dla zdradzających. Kochanki będą miały swoje miejsce, by wspierać się i podbudowywać, a osoby, które doświadczyły zdrady będą tu mogły podzielić się swoim bólem, otrzymać pomoc.

Mam doskonałe relacje. Traktuje mnie jak własne dziecko. I wiem, że bardzo mnie kocha. Nie zmienia to jednak faktu, że zdrada pokiereszowała mnie na całe życie i musiałam szukać innych źródeł piękna, dobra, prawdy i miłości, niż we własnym domu. To ja odkryłam niechcący zdradę mego Taty z nią. Byłam pierwsza przed moją Mamą. Miałam niespełna 8 lat...
Nikogo nie oskarżam – stwierdzam fakt i źródło swojej ułomności w wyniku rozbitej zdradą rodziny. Nic więcej.

Nikogo nie nakłaniam do trwania w małżeństwie na siłę. Mój głos jest głosem osoby- dziecka rozwiedzionych rodziców, która zachęca do jeszcze głębszego rozpatrzenia możliwości naprawy związku i podjęcia wysiłku ratowania i odbudowy – jeśli oczywiście jest to możliwe i jeśli tli się choć iskierka nadziei.

Nie, nie poczułam się zaatakowana. Absolutnie. Wtedy tak. Ubodło mnie to, co pisaliście z E.T. Dziś mogę już o tym rozmawiać. Może jeszcze nie tak zupełnie otwarcie, ale z pewnością z większą swobodą niż kiedyś.
Sądzę, że opacznie zrozumiałaś zamiar In_ki. Ona mnie zna z innego wielostronicowego wątku, tego u Miriamm. Zna dobrze moje poglądy, zna historię, zna różne detale z mojego życiorysu.  Jest uważną, racjonalną i bardzo łebską Dziewczyną, a też tak jak z Tobą miałyśmy z In_ką czasem kwestie sporne, wynikające właśnie z rozbieżności spojrzeń na różne sprawy. Nie jest moim obrońcą, bo zna doskonale moje defekty rozumowania i wcale nie zawsze zgadza się ze mną. Wiem, że lubi język, którym się czasem posługuję, a ja cieszę się, że on ją bawi. Nasze lubienie się polega na czymś innym niż podobieństwo poglądów.
Dlatego sądzę, że In_Ka znając mnie i wiedząc w jakim wątku się wypowiadamy, doszła do wniosku, że Twoje pytanie może  wywołać dyskomfort i niepotrzebnie skierować ten wątek na bocznicę. To nie była próba obrony aurory, ale próba utrzymania „linii melodycznej” tematu powołanego do życia przez Anastację. Wspomniał też o tym Znajda.
Jednak, tak, jak pisałam wczoraj. Takie ostre spory się ludziom zdarzają. Sztuką jest wejść na ten jeden szczebel ponad taką dyskusją. Popatrzeć z góry i … uśmiechnąć się do siebie.

---
Anastacji polecam przeczytanie postów Sponi i Nie Znam Siebie. Wszystkich postów bez wyjątku.
Przejmujące studium pojmowania całego spektrum zdrady.
Aż do szpiku kości.

Wreszcie jakieś mądrzejsze słowa. W tej całej paplaninie jeden post napisany z czymś słusznym. Niestety ciężko cokolwiek wytłumaczyć osobom, które jako kontrargument zarzucają arogancję, a nie sam fakt że piszę prawdę. Nie ma gorszego określenia na faceta niż to że jest niemęski. A tacy są wszyscy  zdradzacze - emocjonalnie niedorozwinięci. A potem męski Piotrek pół roku daje się żonce robić w trąbę. A Ci którzy uczestniczą w tych zdradach (kochanki) to zwyczajne puste istoty, wyrachowane i egoistyczne - cokolwiek później złego je spotkało - niestety ale na to zasłużyły. Zło zawsze wraca. Nie mniej jednak zgodzę się z Secondo. Mężczyzna powinien być ostoją, dawać poczucie bezpieczeństwa, miłości, być stałym i jasno widzieć granice i zasady. Inaczej - baba.

Nie szkodzi...
Ja doskonale zdaję sobie sprawę, że jestem w związku podwyższonego ryzyka i nigdy temu nie zaprzeczałam. Podjęłam decyzję, dałam kredyt zaufania no i tyle. Myślę, że gdzieś tam w podświadomości wiem, że może dojść do zdrady, zresztą jak niemal w każdym związku, jednak na ten czas jestem o to spokojna. A czy zdradzi za 5 czy 10 lat? Czy może znów się w kimś zakocha? Tego już nie da się przewidzieć i nie ma sensu tym się teraz zamartwiać. Po prostu na tym etapie daliśmy sobie szansę i chcemy razem spędzić część życia. Jak długa ta część będzie, to już czas pokaże.
My wiele ze sobą rozmawialiśmy o zdradzie, zaufaniu itd. Dokładnie przerobiliśmy jego małżeństwo, przyczyny jego rozpadu, potem te jednorazowe skoki w bok itd. Na pytanie jaką mam pewność, że mnie nie spotka to samo, powiedział, że mnie kocha, że przy mnie ma wszystko czego potrzebuje dlatego nie musi szukać gdzieś indziej. I nie tylko o seks tu chodzi, ale też o osobowość, sposób bycia itd. Jeżeli czuję, że tak jest i mam tak samo, to dlaczego mam nie wierzyć? I zakładać od razu czarne scenariusze?
Jak zdradzi, to wtedy będę się zastanawiała, co dalej…
Podobno żałuje i uważa za osobistą porażkę tamte zdrady, ale one go uświadomiły, że nie chce tak dalej żyć i gdzie tak naprawdę leży jego problem - w małżeństwie, które wywołuje u niego frustracje, negatywne emocje itd. Tylko wtedy nie wiedział, że można żyć inaczej. Teraz mówi, że (paradoksalnie) dzięki mnie się nawrócił. Zobaczymy na jak długo...

Dzięki Oliwia! Jeżeli chodzi o sprawy materialne, zabezpieczenie się w jakiś sposób to oczywiście, że to zrobiłam. Nie jestem małą dziewczynką, która złapała bogatego starszego pana i teraz żyje w złotej klatce zdana na niego, tylko kobietą po 30-tce, która od lat jest niezależna finansowo, mam dobrą pracę i stanowisko. Pod tym względem o przyszłość się nie martwię i nie potrzebuję jego pieniędzy. Przynajmniej ten komfort mam.
I prawdę powiedziawszy jakoś nie przeraża mnie fakt, że może i mnie kiedyś zostawić dla młodszej. Na pewno byłoby mi przykro, pewnie bym płakała, ale On nie jest całym moim światem, jakoś wcześniej też bez niego żyłam, to i potem dam radę. Nie wiem nawet czy nie dzięki forum, przeczytanym różnym historiom, mam do tego dystans. A może dlatego, że wcześniej mieszkałam w różnych miejscach, kilka lat za granicą, po prostu nie boje się zmian i umiem być sama. Być może to się zmieni, jeżeli będziemy mieli wspólne dziecko. Na razie nie jest nam to dane..
I tak, on jest moim najlepszym przyjacielem i zwyczajnie lubimy ze sobą rozmawiać, spędzać czas. Wspieramy się, motywujemy i to jest fajne. Jest nam po prostu dobrze razem.
Jeszcze apropos ew zdrady. Przypomniała mi się wypowiedź jednej z żon na forum, która napisała, że te drugie dostają już trochę zużyty ‘towar’, że ona miała go za czasów młodości, najlepszej świetności itd. i że nie ma się czym podniecać. I tak sobie myślę, że on już teraz ma 40+ i młodszy już nie będzie, już mu się siwe włoski pojawiają, brzuszek rośnie… załapałam się na ‘ostatnie’ lata jego świetności… więc jak odejdzie… następna może młodsza, będzie miała już 50-ciolatka z 2 rozwodami. I czego jej zazdrościć? Ew kasy? Swoją mam.

Wiesz Oliwia mój poprzedni parter z którym byłam kilka lat (ale nie byliśmy małżeństwem) zginął w wypadku, dlatego teraz jestem na pewne kwestie bardzo uczulona i m.in. dlatego wzięliśmy tak szybko ślub cywilny. Oboje dużo wyjeżdżamy, on jeszcze więcej… a już pewne zobowiązania wspólne mamy.
I fakt, jego znajomi, szczególnie kumple uważają, że miał farta, że mnie poznał (co jak dla mnie jest miłe). Pamiętam jednak jak jeszcze na początku kiedy nikt nic nie wiedział, że coś jest między nami on podstępem doprowadził do tego, by jego najlepszy przyjaciel mnie poznał. Ja nie wiedziała o jego niecnym planie bo to była impreza firmowa. On podszedł do mnie i powiedział, że chce mi kogoś przedstawić (w pracy wciąż są takie sytuacje) dlatego się niczego nie spodziewałam. Przedstawił nas sobie, troszkę porozmawialiśmy po czym on że rozejrzy się za jakimś winem i zostawił mnie z tym kumplem – a to był w ogóle Francuz, więc tym bardziej nic nie podejrzewałam. Ewidentnie chciał poznać przyjaciela zdanie? Do tej pory mu tego nie wybaczyłam No ale podobno bardzo pozytywne wrażenie na nim zrobiłam.
Ale do czego zmierzam.. Przez te 1,5 czy 2 lata oboje się sprawdzaliśmy w jakiś sposób mniej lub bardziej podstępnie. No ale.. to chyba zrozumiałe i on ryzykował i ja.. trzeba było mieć pewność, ze warto..
Dlatego też nie spodziewam się jakichś nagłych niespodzianek, chyba za dużo energii i poświecenia? w to włożyliśmy... teraz mamy w końcu spokój, którego tak chcieliśmy..

" Pamiętam jednak jak jeszcze na początku kiedy nikt nic nie wiedział, że coś jest między nami on podstępem doprowadził do tego, by jego najlepszy przyjaciel mnie poznał. Ja nie wiedziała o jego niecnym planie bo to była impreza firmowa. On podszedł do mnie i powiedział, że chce mi kogoś przedstawić (w pracy wciąż są takie sytuacje) dlatego się niczego nie spodziewałam. Przedstawił nas sobie, troszkę porozmawialiśmy po czym on że rozejrzy się za jakimś winem i zostawił mnie z tym kumplem – a to był w ogóle Francuz, więc tym bardziej nic nie podejrzewałam. Ewidentnie chciał poznać przyjaciela zdanie? Do tej pory mu tego nie wybaczyłam wink No ale podobno bardzo pozytywne wrażenie na nim zrobiłam. "

Ty tak na serio Ana ? 
Ach Francuz orzekł ,że nadajesz sie .No ,ale jak to były poczatki to raczej ow człowiek testował czy na kochanke sie nadajesz ,czyż nie ?
Moze zweryfikuj  jako zona ,(zasiegnij opini przyjaciol meza ).
Czy sie nadajesz teraz na zone ? Powodzenia .

A może chłopaki chcieli trójkącik zrobić?
Trafiła się chętna bez hamulców moralnych to chłopaki chcieli poużywać.
Ale nie byłaś w typie francuza.

Oj tam, oj tam, zaraz zajadłość.
Nie wiem, jak inni, ja puszczam sobie tutaj wodze fantazji, podobnie jak autorka wątku.
Bajdurzy i bajdurzy...
To nie o to chodzi w tym wątku?

I co z tego, że się z Anazstazją ożenił.
Ze swoją poprzednią żoną też się ożenił
Z następną pewnie też

kejt
Ja też tak mam.
Te kochanki bez żadnych skrupułów dobierające się do rozporków zajętych, dzieciatych facetów.
A fuj...

Każdego brzydzi, co innego.
Mnie Anastazja przy rozporku zajętego i dzieciatego.
A ciebie nieupudrowana prawda.
Ale OK

zmierzch  Zastanawiałaś się kiedyś jakie jest drugie dno tej nienawiści do byłych kochanek ( anastacjii w tym momencie, bo na nią padło) ?
Co w Twojej podświadomości symbolizują? Jakiego rodzaju lęki?

Wiem tylko, że są silne i mocno siedzą na tyle, że tracisz kontrolę nad emocjami i.. językiem?
Co się dzieje?

No dobra, ale ona już kochanką nie jest.. a to ten facet (dziś mąż) rozwiódł się dla niej, nie odwrotnie.

Co innego gdyby , jak w przypadku Krotki - facet chciał upiec 2 pieczenie na jednym ogniu czy zwyczajnie nie miał zamiaru rozwieść się, ale tutaj sprawa była raczej jasna od początku.

Ja zawsze patrze na to inaczej, dlatego, że dla mnie 'wina' jest w 90% po stronie tego, kto ma stałego partnera a dopuszcza się zdrady, a nie osoby, która przykuła jego uwagę czy nawet stara się go odbić.
To dla mnie dużo bardziej logiczne.

Ja myślę, że sprawiedliwość trochę inaczej działa Tzn. owszem, odbiór społeczny jest rodzajem kary na pewno i to jest naturalne.
Natomiast taką 'prawdziwą sprawiedliwość' to wymierzamy sobie sami dokunując jakichś wyborów, a potem doczekując się wyników za jakiś czas - czy nam jest lepiej czy gorzej niż przedtem.

Jeśli lepiej to ostracyzm społeczny nie zawsze jest właściwym sędzią.
Jeśli gorzej tzn., że w którymś momencie poszliśmy ze swoimi zasadami i z tym w co wierzymy na skróty.

Tylko to się liczy.

Tu się zgadzamy w 100%. Tylko nie zawsze osoba zdradzana cierpi z tego powodu - zwłaszcza, gdy od dawna nie ma uczuć względem partnera czy męża i..sama ma kogoś. Jak w przyp.  (teraz już ) męża Anastacji..Z tego co pamiętam, okazało się, że jego żona nie robiła żadnych problemów z rozwodem, a sama od jakiegoś czasu miała kogoś, więc...

Nie wszystkie przypadki są takie same.
Czasami działa 'efekt tłumu' i karamy kogoś za skumulowane błędy wielu poprzedników.

Dla mnie tez tak to powinno wyglądać, wiadomo.

Anastacja chyba pisała, że nie miała wielkiego poczucia wartości tak w głębi po śmierci pierwszego partnera. Ale ja już tamtego wątku tak dokładnie nie pamiętam i tez nie chcę tego znowu mielić.

Ja nie mam emocjonalnego stosunku do kochanek jako takich. Z kochanką swojego ex znajomego utrzymuję bardzo serdeczne relacje.. wiem, że to nie to samo co relacje z czyjąś żoną ale ja po prostu uznałam, że tamten facet to nie było nic ciekawego na tyle by o niego się spinać, co dopiero walczyć
Ale to inna bajka. W każdym razie gdybym nie miała takiego podejścia to bym pewnie patrzyła na kochanki jak większość z was.. a mnie raczej bliższe jest podejście z książki: "Kup kochance męża kwiaty" Katarzyny Miller. Uważam, że żaden facet nie jest wart zatruwania się nienawiścią do tej drugiej kobiety czy kogokolwiek innego, nawet jego samego.

W wątku krotki również byłam dość negatywnie do jej decyzji i zachowania nastawiona, ale wyraźnie podkreślałam, że chodzi o to by nie oszukiwała - a sam fakt, że męża nie kocha a zakochała się w kochanku to jest inna bajka. W momencie gdy mąż wie, a nadal zdecydował się trwać - to już jest jego totalnie wolna decyzja, oparta na transparentnych i dostępnych mu info.

Także kochanki postrzegam bardziej jako rodzaj 'katalizatora', który mówi wiele o fundamentach i jakości relacji, sile zaangażowania drugiej strony, etc.

Pewnie tak. A czy przypadkiem ślub się odbył bo Anastacja była w ciąży?