Smutna historia, ale pomimo już 9 lat nadal stoisz w miejscu i odnoszę wrażenie, że trochę temu pomagasz. Jak ex zachowuje się jak wariatka odnośnie kontaktów z dzieckiem, nie możesz po prostu odpuścić? Po co kopać się z koniem? Oczywiście za każdym razem wyrażaj wolę i gotowość do realizowania postanowień sądu w tej materii, żeby nikt niczego ci nie zarzucił. Co z twoim życiem poza "walką" która toczysz już od 9 lat? Jakbyś poszedł do przodu, nie rozkminialbys każdego pierdnięcia byłej żony, jej gacha i też twojej córki. Ja wiem, że to ciężkie do wyobrażenia, ale twoja córka poradzi sobie bez ciebie. Ty zamiast pójść do baru z kumplami, na ławkę w parku pogapić się na kaczki wolisz bić głową w mur i to później rozkminiac. Przy dobrych wiatrach miałbyś już od dłuższego czasu nową rodzinę, a wtedy ex sama by podwoziła córkę pod twoje drzwi. Olej temat i zacznij żyć. Co ma wisieć nie utonie.
Podobne tematy
- Salomonka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Dziwne jakieś to wszystko. Też mam córkę która miała kiedyś 14 lat i dobrze pamiętam, że takiej młodej osóbce niewiele rzeczy możesz zabronić. To znaczy możesz, ale ona i tak zrobi po swojemu 
A już kontrolowanie jej mediów społecznościowych jest w zasadzie niemożliwe. Gdyby córka chciała, to by się z tobą spotykała, więc pewnie nie chce. Po co więc tracisz czas i energię na udowadnianie, że nic nie możesz w tym względzie zrobić? I jak to jest, że masz niby postanowienie sądowe o spotkaniach a nie potrafiłeś ich wyegzekwować? Możesz jaśniej napisać co córka ci zarzuca, że kompletnie jej nie zależy na spotkaniach z tobą, nawet od czasu do czasu?
Rozumiem, że pytania, które mi zadajesz, wcale nie są łatwe i zmuszają do głębszej refleksji nad tym, co przez te lata przeżyłem. Twoje słowa mają w sobie jakiś ciężar, jakbyś sugerował, że wszystko już jest stracone, a rozwiązania nie ma. Ale ja wiem, że to nieprawda. Mój przypadek to nie kwestia braku chęci spotkań z córką. Tak, mam postanowienie sądowe. Ale, jak wiesz, realia są zupełnie inne. To, co często nazywamy alienacją rodzicielską, nie jest sprawą, którą można tak łatwo rozwiązać. To jest długa, bolesna walka, w której nie tylko ja jestem ofiarą. To ona, moja córka, przez lata była manipulowana, zastraszana, przekonywana, że obecność ojca w jej życiu jest zbędna. Tego nie widać na pierwszy rzut oka, tego nie da się łatwo zmierzyć.
Twoja córka miała wtedy 14 lat, więc wiesz, że to wiek, kiedy człowiek zaczyna szukać własnej tożsamości. I to właśnie w tym wieku bardzo łatwo dać jej przekonanie, że jej ojciec nie ma już tak dużego znaczenia. I choć może się to wydawać proste, w rzeczywistości to ogromna walka o relację, która jest głęboko zakłócona przez działania innych osób. A kontrolowanie mediów społecznościowych? To nie kwestia władzy, to kwestia bliskości, zaufania, otwartości. Ale to wszystko zostało zniszczone. Wiesz, nie chodzi o to, czy spotkałaby się, gdyby chciała. Często to nie jest decyzja samego dziecka. Często jest to decyzja narzucona, nieświadome zablokowanie kontaktu, nawet jeśli te spotkania powinny się odbywać.
Nie mam już energii na udowadnianie czegokolwiek. Mimo że mam wyrok, w którym sąd orzekł o spotkaniach, to nie oznacza, że one się odbywają. Jak to możliwe? Bo to nie jest proces, który przebiega w prostej linii. To walka, której nie widać na powierzchni. To bitwa o serce dziecka, o relację, która przez lata była stopniowo niszczona. Wiem, że pytasz, co ona mi zarzuca. Ale często to nie chodzi o to, co mówi wprost, ale o to, co jest głęboko w jej psychice. O to, co zostało w niej zasiane przez innych. Czasami to nie jest kwestia tego, że ona mnie nie kocha. To często kwestia tego, że nie potrafi kochać, bo zbudowano w niej mur, który sprawia, że w ogóle nie widzi sensu w spotkaniach. To bardzo złożony proces.
Więc nie, nie jestem w stanie "po prostu" spotkać się z córką, nawet jeśli wydaje się, że to proste. I nie, nie straciłem jeszcze nadziei, mimo wszystko. Ale to nie jest łatwe.