Czy po 30 stce można się jeszcze zakochać? ;-(

Motylek, szansa jest zawsze, niezależnie od wieku, ale zgadzam się z Tobą, że sam proces zakochiwania się nie jest już taki łatwy, jak to bywało parę lat wcześniej, kierujemy się bardziej rozsądkiem, niż emocjami ... ja liczę na to że mam jeszcze szansę na miłość i wierzę w to, że będzie to takie prawdziwe, dojrzałe uczucie na resztę życia

Można się zakochać, można I takie zakochanie ma podstawową zaletę: wybiera się mądrzej! Duża łatwość zakochiwania się jest bardzo ryzykowna.
Spójrz na to z tej strony - może w przeszłości nie spotykałaś ideałów, ponieważ zakochiwałaś się za szybko, trochę bezmyślnie, a potem spotykał Cię zawód? Większa jest szansa, że spotkasz "ideał" lub kogoś naprawdę fajnego, jeśli będziesz kierować się rozsądkiem i nabytymi doświadczeniami.
Może zamiast nastawiać się negatywnie - że nie ma szans na spotkanie tego jedynego - warto się zastanowić nad cechami, jakie powinien posiadać ten jedyny, i szukać ich u mężczyzn.

Zakochujemy sie nezależnie od wieku- a trzydziestka to w dziszejszych czasach żadna granica. Zgadzam sie że im jesteśmy starsi tym zakochujemy sie mądrzej- ale nie unikamy przez to rozczarowań.
Ja nadal mimo wszystko wierze, że miłośc jeszcze mnie spotka.
Motylku ja też przeżyłam wiele rozczarowań (był taki okres mojego życia, kiedy sądziłam, ze faceci zostali stworzeni po to by nas rozczarowywać , złościć itd.).
Jeszcze sie nie poddaje, bo miłośc możemy znaleźć niezależnie od wieku- wierze w TO!!!!

Szansa jest zawsze Niestety pula panów chętnych na zakochanie maleje...Tak to już jest ,że jak jesteśmy młodsze to wybór jakby większy. I zmanierowanie też jakby mniejsze. Potem już co lepsi kandydaci niestety gdzieś się rozchodzą jak świeże bułeczki A na stanie zostają tylko jakieś pojedyncze , ciekawe egzemplarze

Wiadomo, ze im jesteśmy starsze tym mniej facetów do wyboru ( jak o tym myśle ogarnia mnie autentyczny strach), ale moze z tego worka lekko wybrakowanych towarów ( bo tak to sobie czasem wyobrażam) uda sie wyłowić kogoś całkiem znośnego (inne określenie już raczej nieadekwatne).

Ja skreślam kawalerów po 35, 36 r.ż.- są zbyt przywiązani do stanu wolnego i troche zoobojętniali na kobiety, więc małżeństwo z takim to orka na ugorze i ogólnie panicznie boję sie kobiet.
Wdowcy- na razie odpada- zbyt skomplikowane, za dużo rzeczy sie nakłada.
Rozwodnicy- tych nie skreślałabym tak zaraz. Już raz na gruncie małżeńskim odnieśli porażke, wiec teraz bede lepiej sie starać i nie popełnią dawnych błedów, ale ci z dziećmi odpadają- nie chce bajki o Kopciuszku i macosze (taki stereotyp wciaż kursuje).

W każdy razie w moim przypadku nigdy nie było zbyt dużego wyboru:(((((

ja bym się związała z facetem grupo po 30 stce , albo z 40 latkiem. Jakby byl zadbany i ciekawy to czemu nie?

nie martwie sie czy jakis facet zostal czy nie, jak mial zostac to zostanie, jak nie to nie i w sumie to nie boje sie samotnosci juz, mam znajomych, mam kota, mam prace wiec czego sie bac ? :-) Ja juz chyba mam to o czym wspomniala Niobe - tak jak u faceta, mnie sie tez nie chce meczyc z kims kto mi tak srednio odpowiada , a taki by sie znalazl nawet dzis, tylko nie chce mi sie, nic nie czuje do niego, i na dodatek mnie wlasnie zwyczajnie meczy. Jest kolega ale zupelnie obojetnym mi...

Witam
Ja za kilka dni skończę 32 lata, byłam w zwiazku 11 lat, ale on nie chciał stabilizacji ( był starszy). Od ponad roku jestem sama. W tym czasie duzo pomogły mi przyjaciółki , imprezy , wyjazdy itd. no i na jakiś czas to starczyło, ale coraz częściej mysle o tym ze chciałabym się zakochać, ale gdzie poznac tego jedynego hmmm poznaje ludzi , ale jakoś gdy dluzej sie nad tym zastanowie to widze ,ze szukam ideału , na ktorego moge nie trafic...... Ala z 2 strony czy warto pakowac sie w zwiazek bo mam 32 lata , bo rodzina marudzi, ze przydałoby sie dziecko bo jak nie teraz to kiedy....i zyc z kims po to aby byl ktos obok Ciebie bo przecież nie z Toba hmmm
Sumując mozna sie zakochac na bank, ale jest trudniej  Zycze powodzenia , pozdrawiam

Nie byłam zakochana majac lat 18, ani 22, ani 25 ani 26 ( tak naprawde jeszcze nikogo nie kochałam; tak prawdziwie i głęboko-niestety), więc teraz w okolicach 30-stki może wreszcie przyjdzie na mnie czas i sie zakocham. Strace głowe całkowicie i dokumentnie i nie bedzie dla mnie ważne czy ON jest wysoki, czy dobrze zarabia....zanurze sie w tej miłości jak w narkotykowym transie ( faaaaaajnie by było). Przydałabym mi sie taka ścinająca z nóg miłośc (bo na razie przeżywałam "miłostki").

Tak naprawdę jakie ma znaczenie to co było kiedyś?... Dla mnie najważniejsze jest to co jest teraz, a teraz jestem sama. Mówi się, że ma szczęście ten kto mógł kochać choć raz i ja jestem wdzięczna, że kochałam i byłam kochana, ale nie chcę żyć tylko wspomnieniami, nie chcę mieć poczucia, że TO jest już za mną. Co za paradoks - czuję się najlepiej ze sobą w całym swoim życiu i czasami mam wrażenie, że to mi właśnie przeszkadza, bo podwyższa poprzeczkę i mało kto może jej dosięgnąć. Plus ten facet o którym myślę conajmniej raz dziennie...

Raczej, w każdym wieku można się zakochać. Zmień przekonania, a zmienisz swoje życie. Jeśli zdecydujesz inaczej niż dotychczas i zaufasz intuicji, to nowy świadomy wybór automatycznie przekoduje dawne wzorce kierujące każdym twoim działaniem. To właśnie z tych nowych wzorców, wykiełkują w przyszłości nowe wersje ciebie. A jeśli coś nie działa zgodnie z twoim życzeniem, to musisz jedynie zmienić błędny kod, który sama kiedyś wprowadziłaś w formie błędnego przekonania.

Kurczę, pominęłam wpis NiobeXXX... A mogę coś napisać w tym temacie, ponieważ mojego męża poznałam, kiedy on miał lat 45 lat i był kawalerem. Wcale nie był zobojętniały na kobiety i nie bał się ich. Po prostu nie trafił wcześniej na kobietę, którą chciałby poślubić. Mnie zaproponował ślub bardzo szybko. Po prostu okazało się, że pasujemy do siebie idealnie Małżeństwo z takim to wcale nie orka na ugorze. Myślę, bellew, że ostatnie zdania z Twojej wypowiedzi ("może taki jeden z drugim czekać na księżniczkę ze swojej bajki więc ten stan wolności ma pewne granice") doskonale oddają naszą sytuację.

Marynata, tak z ciekawości; czym Cie ujął Twój mąż, skoro mimo dużej różnicy wieku zostaliście małżeństwem??
Nie obraź sie tym pytaniem, ale chciałbym wiedzić co łączy ludzi....

Nie tylko kawalerowie ....
A powiedz jak możesz oczywiście jak rozumiesz to słowo "porąbani" ciekawi mnie to
Jeśli mogę ? Mnie osobiście wydaje się że ty NiobeXXX podchodzisz generalnie "za poważnie" do
tematu damsko męskiego .Takie dziwne "męskie odczucie"  mam

Tu nawet nie chodzi Niobe o czekanie a raczej o to,aby trafić na TĄ SWOJĄ SWOJEGO
sama powiedz po co być z kimś dla zasady albo dlatego że tak wypada albo dlatego
że już tyle lat NO PO CO ? Po co być z kimś i obok kogoś w czymś

Generalnie szukajcie a znajdziecie albo nie szukajcie a samo się znajdzie.
Ja nigdy nikogo nie szukałem a trafiałem naprawdę na fantastyczne kobiety ...
trza mieć szczęście

Ja w księżniczki nie wierzę i na białym koniu nie pomykam .... chociaż w sumie coś na czym
się poruszam konika przypomina i białe jest
ale jakby już, to chciałbym trafić na taką z którą by można było
te koniki ....

Ja też nie liczę ale faktycznie do takich mnie ciągnie bardzo .....   
ale wiesz jak jest iskra to szajbnięcie się nie liczy bo nikt na to nie zwraca uwagi
a później być może różne kwiatki wychodzą

Dobre pytanie Motylek .... właśnie to chyba to skrzywienie

no taki też jestem, chociaż czasami

Nie obrażam się, ponieważ - faktycznie - sytuacja wydaje się być niecodzienna. Sami byliśmy... hmm... zdziwieni i baliśmy się trochę tego związku ze względu na różnicę wieku, ale jednak podjęliśmy decyzję, by być razem.
Ciężko mi powiedzieć, czym mnie ujął. Łatwiej mi powiedzieć, co było dla mnie ważne, a co w nim odnalazłam.
Powiedzmy, że wymienię:
- światopogląd (był dla mnie bardzo ważny, ponieważ oboje mamy ten sam światopogląd)
- hobby (bardzo ważna sprawa, nie tylko sam fakt, że ono istnieje, to jeszcze oboje zajmujemy się naszą ulubioną dziedziną sztuki)
- muzyka (praktycznie identyczny gust muzyczny)
- bardzo podobny charakter, ewentualne różnice są bardzo niewielkie. Dzięki temu właściwie rozumiemy się bez słów.
- podobne podejście do seksu
To tak ogólnie. Mogłabym pisać i pisać
Bardzo ciężko było mi znaleźć kogoś, kto tak idealnie pasował do mojej osobowości. Jemu tak samo. Jak to określił - łączę w sobie wszystkie pozytywne cechy jego poprzednich partnerek.

Bardzo się cieszę! Wiesz, oboje mieliśmy na początku wątpliwości. Ale okazało się, że po prostu wreszcie dokonaliśmy dobrego wyboru.

O takich jest coraz więcej - takie pokolenie Nowa generacja ...