Silne charaktery w związku. Jak tu nie oszaleć?

Zbytdelikatna, dziękuję Ci za odpowiedź. Czasem on robi, czasem ja. Tu bardziej chodzi o to, że żadne z nas nie odpuści. Nie wyobrażam sobie olać, jak coś mi przeszkadza w związku, on też nie. Nie miałaś uczucia, że się poddajesz? Ze ustępując mężowi w pewien sposób działasz na szkodę związku, nie mówiąc co Ci przeszkadza?

życie jest zbyt krótkie, by skakać sobie do oczu z powodu drobiazgów. Ja kiedyś też skakałam, klóciliśmy się ostro, a to, że pasta do zębów niezakręcona, a to, że nożyczki nie na swoim miejscu a to, że szuflada nie zamknięta, a to, że marynarki wiszą w szafie nie tak, jak powinny... i tak mogłabym wymieniać długo. Nie jestem jakąś pedantką, co lata ze szmatką po domu i zbiera kurz z klamek, ale lubię jak wszystko jest na swoim miejscu a w szafach panuje ład. Mąż mówił, że jestem nienormalna i nie mam chyba prawdziwych problemów, co tylko mi bardziej podnosiło ciśnienie. Potrzebowałam czasu, aby zrozumieć, że męża nie zmienię, bo go kocham, mogę tylko zmienić swoje nastawienie. Machnęłąm ręką i zaczęłąm zakręcać  pasty, zamykać szafki, układać mu rzeczy w szafie itd. On mi za to z wdzięczności robi pyszne harbatki i zbiera kubki ktore zostawiam po całym domu. A gdy zaglądam do szafy a tam krajobraz jak po tajfunie to mówi ups i patrzy na mnie przepraszającym  wzrokiem :-)
Nie ma cudów. Ktoś musi ustąpić. Nie jest to łatwe, ale wszystko da się zrobić. Wystarczy chcieć. I mieć dosć awantur. Wy widocznie jeszcze dość nie macie ;-)

dzieci mam już dorosłe, gdy były małe, potrafiłam się opanować, nie były świadkiem jakichś strasznych awantur. Wiesz, wszystko zależy też od tego jak się ludzie kłocą, czy jest w tym jakaś rzeczywista agresja czy to tylko takie emocje, które trzeba wyładować, wypuścić powietrze. Nigdy nie przeklinaliśmy przy dzieciach, choć zdarza nam się rzucić mięsem w czasie kłotni.  Nie trzaskaliśmy drzwiami, nie rzucaliśmy talerzami, nie mieliśmy cichych dni, nie było w nas zawziętości ani złośliwości. Poza tym tłumaczyłam im, gdy była taka potrzeba, że rodzice czasem się kłocą, podobnie jak oni się kłocą o zabawki czy inne rzeczy.
Raz tylko wymknęło to się spod kontroli. Stanęło na ostrzu noża i postanowiliśmy się rozstać. Nazbierało się trochę wzajamnych pretensji, przechodziliśmy kryzys małżeński... Pamiętam, że płakałam wtedy i postanowiłam iść na spacer ochłonąć, zaczerpnać rześkiego powietrza, był zimowy wieczór...córka zapytała gdzie idę a ja wypaliłam, że mama i tata się rozstają i nie będą już razem mieszkać i że ona zostanie ze mną a tata wyprowadzi się z jej bratem. Totalna idiotka! Wstyd mi nawet teraz, gdy o tym piszę. Moje dziecko usiadło na łózku bez jednego słowa, łzy zaczęły mu lecieć jak grochy i miało taką rozpacz w oczach, że mało mi serce nie pękło. Dotarło do mnie w tamtej chwili, że zburzyłam jej świat i poczucie bezpieczeństwa i że tego nie da się już cofnąć żadnymi słowami.
Zycie niebawem wróciło do normy, pogodziliśmy się, ale czułam, że dla corki to życie było już zawsze podszyte podświadomym lękiem, że ten fundament jakim jest rodzina, jest kruchy i może się rozpaść...

Postaraj się, dla dobra dzieci właśnie, aby miały poczucie bezpieczeństwa i pewność, że się kochacie, wasza rodzina jest silna i nic tego nie zburzy. Wiem, że łatwo się mówi, ale wyluzuj trochę czasem, mamy jedno życie, w tym zabieganym świecie tak mało czasu na wszystko, nie wiemy co będzie jutro. Traktuj każdy dzień jakby to miał być wasz ostatni wspolny dzień. Czy chciałabyś spędzić go na klotniach?
W tragicznych życiowych okolicznościach, kiedy tracimy bliskich lub wiemy, że pozostało nam już niewiele czasu, często uswiadamiamy sobie, że szczęście to kwestia wyboru. Ze to od nas zależało, czy więcej się kłociliśmy czy uśmiechaliśmy do siebie, czy mówiliśmy sobie że się kochamy czy wprost przeciwnie.
Napisalaś: "Jesteśmy po wieczornej kłótni. Mąż dziś wyjechał, przez wyjazdem mnie przutulal i całował, a ja go miałam ochotę pogryźć..." Czy gdyby już miał nie wrócić, chcialabyś żeby tak wyglądała wasza ostatnia chwila i emocja?

Może gdy zawładną Tobą negatywne emocje, weź głęboki oddech i poczytaj sobie wiersz ks. Twardowskiego. Mnie on zawsze uspokaja i ustawia priorytety na właściwe miejsce. W gąszczu dnia codziennego zapominamy o tym, że mamy wybór. Naprawdę mamy.
Powodzenia :-)

Śpieszmy się kochac ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochac ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

BBBN normalnie czuje sie zawstydzona :-) ale oczywiscie bardzo sie ciesze, ze moglam pomoc i mam nadzieje, ze uda Wam sie dojsc do ladu ze soba :-) 
pozdrawiam Ciebie i meza

p.s drogi mezu BBBN, zeby nie bylo, ze to tylko Twoja zonka ma wrzucac na luz a Ty bedziesz harcowal, o nieeee....nie ma tak dobrze. Ty tez masz wyluzowac czasem :-)