Starosc z Narcyzem - Netkobiety.pl

Znasz Elya syndrom ddd?  Pozostałość po wychowywaniu przez niezrównoważoną matkę. Z łatwością znajdziesz na necie, przyjrzyj się dlaczego pociągnęło Cię w stronę exa. Myślę, że jedno z drugim ładnie się łączy. Są też całkiem niezłe książki, opracowania w tym temacie. Przejmujemy wiele cech naszych rodziców. Nawet jeśli tego nie chcemy, a to dalej z automatu komplikuje nasze relacje z innymi ludźmi. Przyjrzyj się swojemu ddd, z łatwością rozpoznasz i ominiesz zaburzonych facetów. Myślę, że to samo powie Ci psycholog, gdybyś kiedyś do któregoś zawitała. By było jasne, psycholodzy są dla ludzi, nie mam tutaj niczego złego na myśli o Tobie, sam mam za sobą całkiem niezły sajgon. I podobnie jak Ty rodziców sobie nie wybierałem. Na to nie mamy wpływu, wpływ mamy na to, co z tą przeszłością zrobimy.

Elya, narcyza charakteryzuje poczucie wyższości, potrzeba podziwu oraz brak empatii. Wierzy, że jest kimś wyjątkowym i niepowtarzalnym, ale cechy tej nie przypisuje innym ludziom.
Wymaga od swojego otoczenia przesadnego podziwu i bez skrupułów przejmuję przewagę nad innymi ludźmi, by osiągać swój cel działania. Skupia się na abstrakcyjnych, często wyidealizowanych celach. Najważniejsza okazuje się potrzeba eksponowania własnej postaci, a tego doświadcza spotykając się z uznaniem i pochwałami ze strony ważnych osób.
Nie dostrzega przy tym potrzeb i uczuć najbliższych sobie osób. Potrafi jednak zazdrościć, o ile uzna, że ma czego i jest przekonany, że większość ludzi zazdrości jemu samemu.
Borderline to tymczasem zaburzenie charakteryzujące się ogromnym lękiem przed odrzuceniem i działaniami, których celem jest uniknięcie tego odrzucenia. Bojąc się porzucenia całkowicie się izolują, trzymając wszystkich na dystans, albo wręcz odwrotnie, błagalnie wręcz dążą do utrzymania stałej bliskości z innymi ludźmi.
Relacje z innymi są dla nich najtrudniejsze, przerzucają się, i to dość szybko, od błagania do gróźb.  Inni są albo fantastyczni albo kompletnie do niczego. Innym trudno te stany znieść,  ale im samym ze sobą jest jeszcze trudniej.
Borderline często współwystępuje z narcystycznym zaburzeniem osobowości u jednej osoby.

ósemko-dziekuje za kazde slowa.Rozwod juz jest złozony.Mamy rok separacji,tak jest w De.ten termin mija w marcu.Marwie sie jednak,ze poddam sie poniewaz czuje sie bardzo uzalezniona emocnonalnie od meza.Ma cholerny na mnie wplyw,taki wplyw ktorego bardzo sie boej choc zdaje sobie z niego sprawe.Mimo to zawsze udawalo mu sie manipulowac mna,z jego pokory w moment wzbudzil we mnie poczucie winy.I tego boje sie najbardziej.Zwyczajnie nie ufam sobie.I wciaz mysle jak sobie pomoc/

Barbaro, jeśli zdecydowałaś się na separację/rozwód, to dobrze ale wiedz, że czeka Cię jazda po emocjach, osaczanie, wzbudzanie poczucia winy i stalking.

Potrzebujesz  sporej siły, żeby zmierzyć się z poczuciem ogromnej krzywdy oraz ze świadomością, że byłaś tak bardzo oszukaną. Ważne, abyś nie przenosiła pretensji za doznane zło na siebie. To nie Twoja wina, że stałaś się ofiarą, ale Twoja odpowiedzialność w tym, aby nie dopuścić do tego ponownie.

Jeśli ciągle będziesz wybaczać, a po chwilowej pozorowanej poprawie, on wraca do tych samych krzywdzących Cię zachowań, oznacza to marnowanie Twojej dobrej woli, czasu, wysiłku, emocji i nadużywanie Twojego zaufania. Taka sytuacja nie może trwać długo, ponieważ jest ona ogromnie wyniszczająca. Sama się o tym przekonałaś.

Narcyz czy psychopata niestety się nie zmienia, za to jest bardzo sprawny w pozorowaniu zmian. Twoja intuicja bije na alarm, ale Ty zamiast jej posłuchać, dajesz się nabrać kolejny raz. Wiesz dlaczego? dlatego, że unikasz prawdy i chcesz znaleźć racjonalne uzasadnienie dla trwania w nałogu. Tak jesteś od niego uzależniona i to coraz mocniej Cię wyniszcza a on kwitnie, bo im bardziej Ty dostajesz kręćka, tym bardziej on jest panem sytuacji i tym silniejszą rozpościera nad Tobą kontrolę.

Przerwij to! bo będziesz się tak kręcić w kółko, aż zwariujesz.

Nie spierajmy się , bo zasadniczo tylko psychiatra postawi diagnozę takiemu no i sam faceta nie znam. Szanse są bardzo niewielkie, znam wiele przykładów zdrowienia zaburzonych, ale nie znam żadnego przypadku wyleczenia. Coś zawsze zostaje. To nie grypa. Możesz zresztą poczytać na pogranicza.pl . Nawet popytać. Pisze dziewczyna z zaburzeniem, swoją drogą całkiem poukładana, po terapiach, po zmianach, ale nadal zaburzona. Zaburzenie zostaje na całe życie.

V,  nie da się ich wyleczyć by byli w stu procentach zdrowi, to na pewno, a bardzo niewielu podejmuje się leczenia. Mamy choćby uświadomionego przemocowca Amethis tutaj. Sam znam co najmniej dziesięciu, którzy ze stwierdzonymi zaburzeniami żyją i oni, ich rodziny mają się dobrze, sam mam żonę zaburzoną i jest ok. Słowo nigdy nie istnieje, ale też nie powinno być wytrychem do pchania się w związki z zaburzonymi, a i występowanie w roli "ja kocham, ja go wyleczę" mija się z celem. Tylko nieliczni zaburzeni zdrowieją, takie są fakty.

Barbaro,  tak na zdrowy rozum, nie da się manipulować, wpływać, panować nad kimś, kto na to nie pozwala. Na pewnym etapie smsy, telefony wzbudzają tylko złość, że pamięć telefonu zajmują. Spójrz jak ten człowieczek panicznie boi się stracić wpływ na Ciebie. On bez Ciebie jest nikim. Jego pewność spada na pysk. Być może nauczysz się bez emocji odpisać "nie żal ci kasy i czasu? Ciebie już nie ma" i równie spokojnie wyłączyć fona na tydzień.
To sobie nadajesz znaczenie jego mocy. Bez Twojej zgody nie może nic.

Poruszyłaś Elya parę tematów. Po kolei. Obiegowa opinia o borderach mówi, że zaburzenie poznaje się po ofiarach bordera, że borderline to worek do którego wkłada się osoby trudne, że cechy bordera uchodzą w tłumie i osoby te są zwyczajnie ciekawe lub tzw trudne w obyciu. Tak naprawdę z bodajże siedmiu kryteriów diagnostycznych ( są dwie klasyfikacje europejska i amerykańska, nieco się różnią) , wystarcza mieć trzy i po wizycie u psychiatry w papierach wpisane zaburzenie. Psycholodzy nie są upoważnieni do wystawiania diagnoz z prostej przyczyny. Nie uczą u nas ich tego i nieliczni mają praktykę w takim kierunku. Pseudo diagnozę możemy i my wystawić. Ja wolę mówić o moim przekonaniu, jest uczciwiej. Choć pierwszą diagnozę żony postawiło forum (akurat nie to) i była celna.
Z tych kryteriów nie trzeba mieć wszystkiego, dlatego borderem będzie i dziewczyna z zaburzeniami odżywiania (np bulimia z otoczką) i facet zdradzający żonę ( oczywiście jego wszystkie zachowania muszą spełniać kryteria) . W borderline jednym z kryteriów jest agresja, innym brak "ja" . Te dwa są powodem zachowań skrajnych od wmawiania poczucia winy, przez wymuszanie do przemocy fizycznej i psychicznej. Zbyt łatwo pomylić z narcyzmem. Dlatego dla nas laików wg najrozsądniej mówić o psychofagu.
Sporo ludzi ,całkiem zdrowych, traci opanowanie. Często ofiary przemocy, zaburzeńców i uzyskują łatkę świra. Bez poznania człowieka i jego historii trudno mówić cokolwiek.
Pytałaś o moją żonę. Na początku część jej zachowań wziąłem za ciężki charakter, szybko zacząłem szukać czy ze mną coś nie tak. Obydwoje z trudnych domów to łatwo w pułapkę trafić. Równie szybko wpadłem , na zasadzie ucieczki, w pracoholizm i alkoholizm. Z alkoholu jakoś łatwiej wyszedłem ,ok 5 lat picia. Praca nad sobą pozwoliła dostrzec, że to nie we mnie tkwi błąd, podwójne życie żony dopełniło reszty.

apologises-zgadzam się z Toba.Faktycznie masz racje,bez mojego przyzwolenia żadnego wpływu nademną by nie miał.Chyba faktycznie nadałam temu zbyt wielką moc i wielki rozmiar.Uczepiłam się tego a być może wyolbrzymiam.Siłe ma i władze ale na ile,jak długo to zależy odemnie choc nie jest łatwo.Bardzo chcialabym by czas gdy nie bede reagować na jego zaczepki nastąpił bardzo szybko.Puki co rozpacz i bezsilność.Można by rzecz gryze ściany w życiu bym nie uwierzyła, że wpadne w coś takiego

Dać rade dam.w Końcu dam tylko ogromnie niepokoję się z jaką psychiką wyjde z tego i ile to potrwa.Ile jeszcze poniose uszczerbków,na ile mnie to zmieni.

Elya, nie czytałam już dalej tego wątku, a teraz tylko pobieżnie jakieś bieżące wpisy, ale dla Twojej wiadomości border i narcyz to zaburzenia osobowości. Obie zaburzone osobowości zawsze odwrócą kota ogonem, zawsze z ciebie zrobią idiotę i nienormalnego, zawsze wyprą się manipulacji, jazd, egoizmu, zmienności nastrojów, ciągłej huśtawki emocji. To wszystko - to Ty .

Jak tylko odetniesz się od osób z zaburzeniami osobowości (tego nie da się naprawić żadną terapią, ew. modelować ich postrzeganie, reakcje emocjonalne, ale i tak zawsze będzie to ktoś, kto nie ma ręki, a wyuczono go jak to jest się "czuć" z nią i funkcjonować), to od razu odżyjesz, wraca Ci mózg i myślisz sobie: o ja cie perdzielu, z kim ja żyłam, przecież to świr był .

Jedyna trauma jest taka, że jeśli kochałaś, to trudno jest potem żyć, kiedy odeszło się z przymusu (aby ratować siebie). Długo się jeszcze kocha taką osobę, jest duży żal, że nie wyszło, wspomina się fajne chwile (bo jest ich cała masa, zaburzeńcy to jedni z bardziej inteligentniejszych osób, życie z nimi jest naprawdę ciekawe i nietuzinkowe), potem trzeba to zaakceptować, nauczyć się żyć, a potem czas robi swoje. Po kilkunastu miesiącach/latach jest się kompletnie czystym i można już wchodzić w kolejny związek. Z reguły, po doświadczeniach z zaburzeńcami, już ma się radar i odsiewa od razu takich gagatków. Bo! Jeśli miałaś siłę odejść z tak zaburzonego świata, to znaczy, że jesteś zdrowa i silna, tylko raz zostałaś zwabiona przez niewłaściwą dla siebie osobę - mała pomyłeczka .

ja tylko przypomne ze nie ma obowiązku dawania drugiej szansy - w wiekszosci przypadków nawet sie nie powinno

Dziewczyny, Ósemko długo mnie tu nie było, ale teraz postanowiłam wrócić na chwilę, by opowiedzieć wam o pewnym zdarzeniu, które dla mnie nie ma żadnego znaczenia, ale cały ten wątek Starość z narcyzem traktuje jako taki troszkę rodzaj poradnika dla osób tkwiacych w zwiazkach z narcyzami i nie tylko, więc chce opisać do czego może posunąć się narcyz. Ósemko, ten "moj" w połowie stycznia tego roku zadzwonił do mnie kilka razy- nie odebrałam. Po kilku dniach znowu zadzwonił i tym razem odebrałam. Opowiadał mi o swoich zagranicznych wojazach, na których to spędził prawie pół roku i pytał co u mnie itd. Spytał czy się spotkamy i że koniecznie musimy. Dla osób mniej wtajemniczonych informacja-nie widziałam tego faceta już że dwa lata a on dzwoni do mnie co kilka miesięcy i nagle znika. To tak wygląda jakby nasycil się informacjami na temat tego, co się że mną dzieje i skoro już wie, to znika proponuj\c przed zniknięciem spotkanie, na które ja się nie zgadzam. Zastanawiam się ile jeszcze lat on będzie tak do mnie wydzwanial i o co tak naprawdę mu chodzi? Czy to jest już stalking?
Ósemko, czy jesteś zaskoczona?

Cześć Eugenika,  może i stalking, ale w białych rękawiczkach. więc jeśli tylko dzwoni, co klika miesięcy, nic takiemu nie udowodnisz - można zablokować numer, ale w przypadku takich typów okazuje się to nieskuteczne. 

Kiedy przestanie? Jak nie będzie miał siły utrzymać telefonu w ręku:)

Jeśli z tej relacji już się emocjonalnie uwolniłaś, powinnaś sobie poradzić.

Myślę, że możesz się mylić  twierdząc, że nasycił się informacjami i siedzi sobie zadowolony, że u Ciebie wszystko w porządku. Jeśli poznałaś go dobrze, wiesz, że to wielki egoista, który myśli tylko i wyłącznie o sobie, więc wszystkie jego działania podyktowane są jego własnym interesem.

Dlatego podejrzewam, że on rzeczywiście liczy na spotkanie z Tobą i dzwoni nie wtedy, kiedy jest jemu tak dobrze, może być wręcz na odwrót. 
Zapewne kojarzysz mu się z dobrym okresem w jego życiu i w momentach trudnych, powraca myślami do Ciebie. Dzwoni, upewniając się czy aby miałby jakieś szanse na powrót do tego, co było mu znane i tak wspaniałe a przede wszystkim wygodne dla niego.

Zawsze podbudowałoby to jego zachwiane ego.

Wiadomo, że czas każdemu leci w równym stopniu.. zaciera złe wspomnienia, zaczynamy pamiętać te dobre chwile - on właśnie może na to liczyć.  Może też okazać się, że jesteś zranioną "zwierzyną", więc i polowanie na taką będzie łatwiejsze.

Cokolwiek nim kieruje, bądź dzielną dziewczyną i nie wracaj do tego syfu ani w myślach, ani w czynach - nie warto! 
Życzę Ci powodzenia i tylko mądrych decyzji.

Kontaktu z nim już nie mam, jedynie znajomi coś tam napomkną. Wiem, że wybierał się do Dubaju.
Też się trzymaj.

Ósemko jak tylko nabrałam podejrzeń, że mój już ex może być narcyzem z cechami jakiegoś innego zaburzenia osobowości to przerzuciłam się na ten wątek.Przeczytałam go dokładnie i tak jakbym "widziała" mojego exa w Waszych wypowiedziach.
Tylko ,że zdążyłam się od niego uzależnić.Też mam problem z zerwaniem kontaktu na amen.Kilka razy już wszystko blokowałam i znowu przychodziła chęć kontaktu i się łamałam.Wiem ,że on na pewno się ze mną kiedyś skontaktuje.Teraz odszedł żeby poszukać sobie innej ale wiem ,że jak mu z nową nie wyjdzie albo się nią rozczaruje to będzie próbował odnowić kontakt.Teraz jest cisza, jestem na razie dzielna i się nie odzywam on też.

Iwona19 mój też miał bzika na punkcie zdrowego odżywiania, medytacji , samorozwoju i paru innych takich rzeczy totalna koncentracja na sobie.
Mam nadzieję ,dziewczyny ,że mnie wesprzecie.
Dla mnie najważniejszy problem to jak się uwolnić od niego emocjonalnie?
Jak pokonać to uzależnienie ?Odciąć się od niego .
Z drugiej strony mam pragnienie ukarania go za to wszystko co mi zrobił.Czuję wściekłość w jego kierunku.
Z drugiej strony współczuję mu takiego życia bo wiem ,że on pragnie miłości ale z drugiej strony zaraz musi zniszczyć osobę, która mu ją okaże.Zauważyłam też,że im bardziej okazuje mu się miłość to on tym bardziej niszczy człowieka i to w bardzo sadystyczny sposób- ma z tego widoczny ubaw.
Wiem jakie deficyty z dzieciństwa powodują we mnie te reakcje, czyli uzależnienie od niego.Uświadomiłam to sobie ale teraz muszę pracować nad tym jak to odwrócić tzn pozbyć się tych moich zachowań.Zapisałam się już na psychoterapię.
Zastanawiam się czy warto też powiedzieć mu o tym ,że jest zaburzony żeby  trochę nad sobą pomyślał?Wiem ,że są u niego jakieś momenty przebłysku gdy uświadamia sobie to ,że jest dziwny np. kiedyś bardzo poważnie powiedział mi, że on wie ,że wszystkich niszczy i że nie potrafi kochać- było to na serio jedyny raz kiedy widziałam w nim taki ogromny smutek i żal ale za parę minut był już "sobą".

Też tak pomyślałam, że pewnie to nic nie da.To inteligentny człowiek i mógłby jeszcze wykorzystać to przeciwko mnie  i grać na moim poczuciu winy i współczuciu.

Wanilia, przede wszystkim musisz sama sobie uświadomić problem. Sama sobie. Bo przecież już wiesz, że rozmowy z nim nic nie dają a ciągłe powroty wykańczają. 
Czasem może robi wrażenie, jakby się przejmował i dbał, ale gdy bliżej się mu się przyjrzysz, okazuje się, że robi to, by dobrze wypaść we własnych i cudzych oczach- stąd te chwilowe przebłyski, mówienie Ci, ze on pragnie miłości, ale nie może jej dać. I jest to prawdą, dlatego, że najbardziej ze wszystkiego boi się zaangażowania, tego, że mu będzie na kimś zależeć.  W momencie gdy Ty dążysz do bliższej relacji, on się wycofuje, traktując to jako zagrożenie dla własnej wolności.
A ponieważ nie potrafi żyć bez wiecznego uwodzenia innych kobiet, często  tworzy  "długie" toksyczne  związki z kobietami – nałogowcami miłości, polegające na ciągłych rozstaniach i powrotach. Bardzo często, kilka jednocześnie, mając zawsze w zanadrzu jakąś Wanilię, do której zapuka a ona go wpuści i będzie szczęśliwa, że takie cudo ją zechciało.
Dlaczego wraca?
Bo czuje się samotny, gdy coś mu nie wyjdzie z kolejną kobietą (a przeważnie nie wychodzi) , zaczyna odczuwać brak kochającej go, czułej i troskliwej partnerki. Ponownie nawiązuje kontakt, jeśli Ty zniechęcona jego wcześniejszym postępowaniem, stawiasz początkowo opór, stajesz się ponownie dla niego wyzwaniem, bo on uwielbia zdobywać.  Uwodzi Cię po raz kolejny i kolejny - tak potrafi mamić Cię latami.

Jeśli jakimś cudem zwiąże się z Tobą na dłużej, to nie z miłości ale wygody, po to aby mieć dzieci (bo koledzy już mają), służącą w domu, terapeutkę, kochankę – i z tym mu wygodnie. Coraz mniej się angażuje, coraz częściej wyjeżdża i jest zajęty wyłącznie własnymi sprawami. Swojej wolności broni jak fortecy – nosi przy sobie telefon komórkowy, w komputerze wprowadza hasło, i korzystając z tych narzędzi uwodzi kolejne kobiety. Jeśli go zdemaskujesz reaguje agresją, wpędzając w poczucie winy. Ty przyznajesz mu rację, bo nie potrafisz już odejść. Uzależniasz się od niego, kochasz go, mimo wszystko. Wolisz cierpieć, będąc z nim niż decydować się na przeżycie koszmarnego bólu rozstania. Bo niewątpliwie takim będzie.
Czy takiego partnera szukasz?  Czy mając wybór, zgodziłabyś się na takie traktowanie? Czy naprawdę jesteś tak beznadziejna? - zastanów się zanim ponownie do niego wrócisz.
Możesz też czekać, aż zmądrzejesz, albo aż on zrobi coś takiego, czego już nie będziesz w stanie mu wybaczyć. Tylko jeśli to będzie dopiero za 5, 10 lat -  nie szkoda Ci czasu?

Tu się zgadza, już od dawna myślałam o jednej z narcystycznych osób z mojego bliskiego otoczenia, że jest jak czarna dziura.

Bo odeszłaś.
Na nich to tak działa, ich się nie porzuca - oni porzucają.
Takie postępowanie dodatkowo wzmacnia w nich poczucie o własnej wyjątkowości.
A skoro Ty się ośmieliłaś to uczynić, to trzeba Ciebie ukarać.
No a jak karać boleśniej niż deprecjonowaniem Twojej wartości ?
Niż poniżaniem, złośliwościami itp. ?

Jeśli zwrócisz mu na to uwagę, to potwierdzisz, że jego strategia działa.
Wobec czego on będzie ją dalej z zapałem stosował

Wanilia, nie ma sensu nic mówić,  myślę, że jest świadomy tego co powiedział. Ba, on zapewne zrobił  to celowo, właśnie po to aby zrobić Ci przykrość. Takie typy zanim ostatecznie odejdą lubią jeszcze pomęczyć swoją ofiarę - jest to dla nich pożywką. Lubią wywoływać emocje na innych a najbardziej właśnie te negatywne. Bardzo prawdopodobne, że po rozstaniu, które Ci ogłosił liczył, że będziesz się przed nim kajała, zabiegała o niego, prosiła o powrót.  Jeżeli tego nie zrobiłaś postanowił Cie ukarać, dobić tak żebyś to odczuła, straciła swoje poczucie wartości, co jak widać mu się udało.
Jeśli musisz się z nim spotykać najlepiej nie okazuj emocji - żadnych, to najbardziej ich wkurza, że mogą być dla kogoś nikim.

Tak sobie teraz pomyślałam,że taki narcyz to ma w gruncie rzeczy zaje..fajne życie i czasami też tak bym chciała.
Nie odczuwać przywiązania- jak nie ten to inny, nie odczuwać tego ,że się kogoś krzywdzi, nie mieć z tego powodu wyrzutów sumienia itd...Być uroczym i czarującym.
Nigdy nie ponosić konsekwencji swoich czynów bo przecież ja nic takiego nie zrobiłem to ty masz ze sobą problem .I zawsze znajdzie się jakaś frajerka ,która się w nim zakocha.....
Kurcze....żyć nie umierać.

Ósemko ale ja mu to powiedziałam w takim sensie ,że to przeszłość , że już sobie z tym poradziłam.....Kurcze nie myślałam ,że to podbuduje mu ego.Mnie by to przygnębiło gdyby ktoś się ode mnie uzależnił bo poczułabym się jak rzecz........no to narobiłam..............A ja myślałam ,że on odebrał to tak jakbym powiedziała: " to nie była miłość tylko uzależnienie" ja bym to tak odebrała.
Ósemko ,czyli jak napompowałam to jego ego to będzie mnie niszczył?

Ale Ósemko wytłumacz mi to łopatologicznie dlaczego jak napompowałam jego ego to będzie mnie niszczył.
Nie pojmuję- olewam go - niszczy mnie
Pompuję jego ego- niszczy mnie
No gdzie tu jest logika?

Wanilia, logiki tu nie ma - jest manipulacja.  Niszczy, bo tym się karmi a Ty będąc wrażliwą osobą, jesteś dobrym żywicielem.

Powiedziałaś jemu, że sobie z tym poradziłaś - Ty wiesz, że tak nie jest, on zapewne też o tym wie lub w to nie wierzy. A może być też tak, że będzie chciał Ci udowodnić, że się mylisz. Robią tak, chociażby po to aby podbudować swoje ego i nie ważne, że za chwilę znowu porzucą.
Może i oni nie odczuwają empatii ale niesamowicie wyczuwają emocje innych.
Jeśli za każdym razem do niego wracałaś, dlaczego tym razem miałoby być inaczej. 
Bo nie chcesz? Bo to uzależnienie a nie miłość? On Twoją miłość ma gdzieś, to on decyduje kiedy możesz odejść - nie Ty.

Nawet wtedy kiedy on Cię nie chce, powinnaś do niego wzdychać i go podziwiać, prosić o powrót. Jeżeli tego nie robisz i dochodzi do niego ten fakt, stanowisz dla niego wyzwanie i będzie robił wszystko, żebyś poczuła się gorsza od niego, nic nie warta, że nikt inny Cię nie zechce bo masz krzywe nogi i wredny charakter. Kiedy już w to uwierzysz, to możliwe, że znowu się nim zainteresujesz, bo on w międzyczasie np. uśmiechnie się do Ciebie, pochwali za coś, nawet rzuci jakiś komplement. Ty głupiejesz, cieszysz się, że takie bóstwo za jakie sam niewątpliwie się uważa,  zwróciło uwagę na tak niedoskonałą kobietę.  Masz wątpliwości czy aby nie miał racji, starasz się być lepszą, dajesz mu kolejna szansę, wracasz. Jak już poczujesz się lepiej, on upewni się, że ma kontrolę, zaczyna znowu podważać Twoje umiejętności, urodę i użyje wszystkich sposobów abyś ponownie straciła wiarę w siebie. Wszystko po to abyś nie poczuła się zbyt pewnie, aby poczuć władzę nad Tobą, nad Twoimi emocjami - wtedy czuje się panem sytuacji.

Jeżeli jesteś upartą ofiarą i już nie działa na Ciebie jego urok, jeśli rozpracowałaś jego taktyki, wtedy stajesz się jego wrogiem i należy Cię zniszczyć, tak żebyś zapamiętała go na długo, dlatego nie warto z nimi dyskutować i cokolwiek tłumaczyć. Należy uprzejmie się wycofać.

Kochane dziękuję Wam za to ,że piszecie. Bardzo mi to pomaga Nie tylko mnie:)
Gdybym na własnej skórze nie odczuła postępowania takiego człowieka to bym  nie wierzyła w to co piszecie,  bo to się aż w głowie nie mieści
Odnoszę jeszcze wrażenie ,że jak pojawia sie narcyz wszystko , cała rzeczywistość, robi się jakaś nierealna.Jakby się wpadło w sam środek jakiejś gry ,której reguły są kompletnie niezrozumiałe ale czujesz się zmuszona grać w tą grę.
Nie znasz reguł, a gdy wydaje ci się, że załapałaś o co chodzi nagle reguły się w jakiś niejasny sposób zmieniają.
Paskudne do granic możliwości.
Dziewczyny a miałyście takie poczucie,że zostałyście przez narcyza zaszczute?

Ja też może dam Wam coś od siebie.
Wiecie co zauważyłam  , co na mnie podziałało jak kubeł zimnej wody?
Popatrzenie z boku jak narcyz potraktował swoją byłą.Wiadomo ,że jeśli wiążemy się z narcyzem to jest z nami " coś nie tak" i raczej potrafimy znieść wiele względem siebie ale mamy też bardzo dobrze rozwiniętą empatię i przejmujemy się losem innych_ przynajmniej ja tak mam.
Gdy dowiedziałam się jak on potraktował wręcz sadystycznie i bestialsko swoją byłą to zrobiło mi się żal tej dziewczyny i poczułam taką złość na narcyza ,że aż trudno to opisać.Później wyobraziłam sobie ,że ja jestem zamiast niej w tamtym czasie i miejscu i wiecie co , zaczęłam nad sobą płakać....i powiedziałam sobie ,że ten człowiek na nic nie zasługuje za to co jej i mnie zrobił .

Nie ma szans, żeby narcyz zainteresował się drugą zaburzoną osobą. On, żeby przeżyć, musi mieć silnego żywiciela. Takim będzie mądra, uczciwa i wrażliwa kobieta. Zaburzona nie ma zasobów, którymi byłby zainteresowany. On bazuje na tym, co masz najlepszego - ufność, uczciwość, zaangażowanie. 
Jak wpuścisz go do swojego życia, już nic nigdy nie będzie takie samo.
Jeśli w porę go nie rozszyfrujesz i pozwolisz się opleść jego siecią obietnic bez pokrycia i umiejętnie budowanych iluzji – sama nie wiesz, jak i kiedy stajesz się jego ofiarą. Jesteś wrakiem emocjonalnym, straciłaś przyjaciół, pasje, radość życia. zaniedbałaś siebie a wszystko się kręci wokół niego i jego wymagań.
Dostajesz łyżkę miodu - na podtrzymanie i tonę trucizny. Jesteś wykorzystana, oszukana, zadręczona, systematycznie zdradzana.

Jednym z powodów dla których wiążesz się z raniącą osobą i w tym trwasz, może być między innymi kompensacja twoich niezaspokojonych potrzeb -szacunku do siebie. Przypuśćmy, że narcyz wmawiając ci wady zdołał skutecznie obniżyć twoją wiarę w siebie - uznajesz się już za osobę niezgrabną, nieatrakcyjną, niezbyt inteligentną, niezaradną, słabą seksualnie, nielubianą i nudną. Masz więc wszelkie powody, by trzymać się kogoś z kim jesteś i kto ci to mówi.
Na zasadzie -jestem do niczego, ale przynajmniej jestem z kimś fajnym i ważnym. A niewątpliwie narcyz może z pozoru się takim wydawać - dumny, wyniosły, zadbany i tak pewny  siebie, właśnie jego siła leży w jego wystudiowanej pewności siebie, imponowaniem i  szarmanckim zachowaniem oraz przekonaniem o własnej wartości. Paradoksalnie ma wszystko czego tobie brakuje.
To twoje  - ja, którym jesteś, żyje dzięki temu, że wciąż jakoś usiłuje siebie lubić i jeśli ty sama siebie nie lubisz, to w jakiś inny sposób wciąż usiłujesz wywalczyć dla siebie cokolwiek dobrego. Chcesz czuć się wartościowa w jakikolwiek dostępny tobie  sposób. Jeśli więc ty osobiście nie czujesz się już kimś, kto ma wartość, pojawia się potrzeba odbudowywania swojej wartości choćby poprzez związek z kim innym, kto byłby wartościowy zamiast ciebie - niejako w twoim imieniu. Z tym kimś identyfikujesz się - czując, że jesteś kiepska, czerpiesz szacunek do siebie z bycia w związku z kimś tak wspaniałym.
Narcyz jest idealnym kandydatem na to stanowisko, zaniża twoją samoocenę swoimi krytycznymi uwagami na twój temat.

Coś na zasadzie:
słyszysz negatywną informację o sobie -> wierzysz w nią -> nabierasz przekonania, że nie znajdziesz nikogo lepszego -> on zaczyna ci się wydawać jedynym możliwym -> paradoksalnie rośnie jego atrakcyjność w twoich oczach -> rośnie waga tego, co on myśli -> rośnie waga tego, co on mówi -> kolejna negatywna informacja na twój temat jest przyjmowana bardziej bezkrytycznie, bo pochodzi już od osoby strategicznie dużo ważniejszej i ocenianej znacznie wyżej.

Ciągłe zaniżanie twojej samooceny może mieć działanie wiążące,  sprawia bowiem, że nietrafnie oceniasz swoje szanse na nawiązanie innej trwałej relacji niż ta, w której jesteś obecnie. Masz poczucie swoistego zobowiązania w stosunku do niego - jestem niedoskonała,  a on pozostaje ze mną mimo moich wad, a więc w jakiś sposób zobowiązuje ciebie do lojalności wobec niego. Paradoksalnie możesz więc odczuwać wzrost lojalności w stosunku do niego dlatego, że swoimi krytycznymi uwagami na twój temat obniżył ci samoocenę. Właśnie przez to, że teraz masz ją już obniżoną, możesz czuć się zobowiązana wobec niego za to tylko, że ciągle jeszcze chce być z tobą.

Dlatego dziewczyny więcej wiary w siebie.

Dorotko, on nie ma żadnej swojej polówki, zawsze jest tylko on i to w całości. Możesz być jedynie jego chwilowym dodatkiem, który podbuduje jego i tak już nabrzmiałe ego - nic więcej. Narcyz jest próżny, egoistyczny i gotowy osiągać swoje cele twoim kosztem. Często ma za sobą tuziny nieudanych związków, ponieważ nie potrafi się uczuciowo angażować ani kochać. Kiedy zależy mu na jakiejś relacji potrafi być czuły, troskliwy, ciepły, ale uczucia opadają natychmiast, gdy relacja zaczyna się ustatkowywać albo robić nudna. Całe życie dąży do władzy, do kontrolowania innych, do atrakcyjnego prezentowania się - wszystko to  w najgorszym tego słowa znaczeniu.
Jednego dnia kocha, drugiego odtrąca. Jest materialistą, jest jak handlowiec pozbawiony etyki, sprzedający rozdęty wizerunek samego siebie i iluzje, w które wierzysz.

Jeszcze do Ciebie wrócę.

A do pytania, jak narcyz sprawdza się w przyjaźni, odpowiem, że w ogóle się nie sprawdza,bo nie wie co to w ogóle jest. Narcyzi nie potrafia się przyjaźnic, bo do tego trzeba miec jakies uczucia i empatie, życzyć lydziom dobrze i ogolnie nie być skrajnym egoistą.

Narcyzi nie znaja nic takiego jak przyjaźn to po pierwsze mój  byly zawsze zaznaczał ze jego kolezanka nie bede no i chwała za to bo przyjazn nie wchodzi w gre bo nie ma poczucia kontroli jak nie ma tego nie ma nic , grunt to zdać sobie sprawe , ja  na własnej skórze przerobiłam miłośc  ale tydzień poźniej wiadro pomyj nie ma tu mowy o stabilizacji uczuc

Dziewczyny - wytłumaczcie mi po ludzku co to jest ta "koluzja narcystyczna"?